Tag Archive | "Παπασίμος"

Tags: , ,

Γ. Παπασίμος: Ιστορικός αποδομητισμός και το Μακεδονικό θέατρο του παραλόγου

Posted on 11 Ιανουαρίου 2018 by larisanews

Το τελευταίο διάστημα έχει εισαχθεί βιαίως στον εσωτερικό δημόσιο διάλογο το θέμα του ονόματος του γειτονικού Κράτους των Σκοπίων. Θέμα, που έχει ταλανίσει την Χώρα μας πολλές δεκαετίες, αφού άπτεται αντικειμενικά ευαίσθητων εθνικών και ιστορικών ζητημάτων και το οποίο λειτουργεί, μάλιστα, και ως επικοινωνιακή «ομπρέλα» για τα νέα βαρύτατα οικονομικά και θεσμικά μέτρα του πολυνομοσχεδίου για την Γ’ μνημονιακή αξιολόγηση.

Όπως και στα υπόλοιπα ανοιχτά θέματα (Κυπριακό, Αιγαίο, Θράκη, Ελληνική μειονότητα της Αλβανίας), έτσι και σε αυτό διαπιστώνεται, κάνοντας μια στοιχειώδη αναδρομή, ότι η Ελλάδα εξέρχεται, άλλοτε με σοβαρές υποχωρήσεις και άλλοτε με οδυνηρές ήττες. Αυτό οφείλεται, πέραν των διεθνών συσχετισμών και των αντικειμενικών αντιξοοτήτων, που υπάρχουν σε κάθε ιστορική συγκυρία, στην έλλειψη σοβαρής και στιβαρής εξωτερικής πολιτικής, που θα υπηρετεί επεξεργασμένη εθνική στρατηγική της Χώρας, δράττοντας των ευκαιριών, που προκύπτουν για λύση των θεμάτων, και όχι της μετάθεσης αυτών στο απώτερο μέλλον, κάτι που πρακτικά αποβαίνει σε βάρος των εθνικών συμφερόντων.

Απόρροια αυτής της διαχρονικής τακτικής και ίσως το «ηχηρότερο» παράδειγμα, αποτελεί το ζήτημα της ονομασίας του νεότευκτου Κρατιδίου των Σκοπίων, με επιδίωξη την ονομασία «Μακεδονία» και την έξαρση περί «Μακεδονικού Έθνους», έχοντας ρίζες στο τεχνητό εθνικιστικό «μόρφωμα», που δημιούργησε ο Τίτο, εντός της ενιαίας πάλαι ποτέ ισχυρής Γιουγκοσλαβίας. Η μεγάλη ευκαιρία για ευνοϊκή λύση αυτού του θέματος χάθηκε στις αρχές του ’90, όταν η Γερμανία αγωνιούσε και επεδίωκε την άμεση Ευρωπαϊκή αναγνώριση της Σλοβενίας και Κροατίαςως αυτόνομων κρατών, κατά το αρχικό στάδιο της επιχειρήσεως διαλύσεως της Γιουγκοσλαβίας.Τότε η Ελλάδα θα μπορούσε να ασκήσει veto, με τον όρο να αναγνωριστεί ταυτόχρονα το Κράτος των Σκοπίων με το όνομα «Δημοκρατία του Βαρδάρη», που αποτελούσε το πλέον δηλωτικό όνομα για την περιοχή αυτή. Είναι βαρύτατες οι ευθύνες της Κυβέρνησης Μητσοτάκη και του,τότε, Υπουργού Εξωτερικών κ. Σαμαρά, που αντί να λύσουν το ζήτημα αυτό άμεσα, στην «ρίζα» του, το άφησαν να «σέρνεται διεθνώς» με το προσωρινό όνομα «FYROΜ», που εμπεριέχει τον όρο «Δημοκρατία της Μακεδονίας» ως πρώην τμήμα της Γιουγκοσλαβίας.

Hαπόπειρα πιέσεως της ηγεσίας αυτού του Κράτους,στην συνέχεια, από την Κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου με την υπογραφή της ενδιάμεσης συμφωνίας, αν και αποτελούσε μονόδρομο ορθής πολιτικής, απέτυχε, αφού υπονομεύθηκε, τόσο από διεθνείς παράγοντες, όσο και από την επαμφοτερίζουσα στάση όλων των Κυβερνήσεων που ακολούθησαν, παρά το γεγονός ότι ο ίδιος ο πρώτος Πρόεδρος του Kράτους αυτού ΚίροΓκλιγκόροφ, είχε δηλώσει δημόσια ότι:«Εμείς δεν έχουμε καμία σχέση με τον Μέγα Αλέξανδρο, είμαστε Σλάβοι και εμφανιστήκαμε στην περιοχή τον 6ο αιώνα μ.Χ.».

            Σήμερα, φαίνεται ότι έχει δρομολογηθεί η λύση αυτού του ζητήματος, με αποδοχή από την Ελλάδα σύνθετης ονομασίας τύπου «Νέα Μακεδονία». Αυτό προκύπτει συνδυαστικά από την προσπάθεια να εμφανισθεί με ηπιότερους τόνους η νέα Κυβέρνηση των Σκοπίων υπό τον κ.Ζάεφ και τις απανωτές δηλώσεις κυβερνητικών Ελλήνων αξιωματούχων και του ίδιου του Πρωθυπουργού, ότι είναι ικανοποιητικό για την Ελλάδα να αναγνωριστεί από τα Σκόπια το ότι δεν είναι οι μοναδικοί κληρονόμοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου!!!

Πρόκειται για τον πυρήνα της λεγόμενης αποδομητικής αντίληψης της Ιστορίας, σύμφωνα με την οποία, οι ιδέες περί έθνους και εθνότητας είναι σχετικά πρόσφατες στην ιστορική εξέλιξη και δεν τίθεται ζήτημα συνέχειας του Έθνους, ούτε βιολογικής ούτε πολιτισμικής. Η παράδοση και η συνέχειά της είναι εργαλεία πολιτικής, και όχι αντικειμενικές ιστορικές καταστάσεις. Έτσι, σύμφωνα με την θεωρία αυτή, οι «Μακεδόνες» της FYROMέχουν εξίσου δικαίωμα στην επινόηση μιας συνέχειας από την Αρχαία Ελλάδα και την Μακεδονία, όπως και οι Έλληνες. Η συγκεκριμένη Σχολή Σκέψης, που αντλεί ουσιαστικά τις απόψεις της από τις θεωρίες του Αυστριακού διανοούμενου JacobPhilippFallmerayer, δεν εξετάζει, καν, αν οι ισχυρισμοί περί πολιτισμικής, έστω, συνέχειας τεκμηριώνονται ή όχι ιστορικά. Σύμφωνα με αυτήν, έθνη, παράδοση και συνέχεια είναι κοινωνικές κατασκευές και τίποτα περισσότερο.

Είναι γνωστό, ότι οι απόψεις αυτέςτης αποδομητικής αντίληψης της Ιστορίας καλλιεργήθηκαν, μεταξύ άλλων, και από την λεγόμενη «διανόηση» της «ανανεωτικής Αριστεράς», ωςη μια όψη του ιδίου νομίσματος του «εθνομηδενισμού», δηλαδή της «αριστερής» εκδοχήςαυτού (κοσμοπολιτισμός και πολυπολιτισμικότητα), έναντι της δεξιάς εκδοχής του (παγκοσμιοποίηση, ουσιαστική κατάργηση εθνικών κρατών κ.λπ.).

Καλύτερη, συνεπώς, συγκυρία για τον διεθνή παράγοντα, και ειδικότερα για τις Η.Π.Α., που επιθυμούν σφόδρα να εντάξουν τα Σκόπια στο ΝΑΤΟ, με ολική υποχώρηση της Ελληνικής πλευράς γύρω από το όνομα της γειτονικής Χώρας, αλλά και των συνεχόντων με αυτό κρίσιμων θεμάτων, που αφορούν τις αλυτρωτικέςεπιδιώξεις των Σκοπιανών ως Μακεδόνων και δήθεν κληρονόμων και απογόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου, δεν υπάρχει. Και αυτό, γιατί μεγάλο μέρος των στελεχών της σημερινής Κυβέρνησης εμφορείται από τις παραπάνω αντιλήψεις. Κάποιοι, μάλιστα, είχαν πρωτοστατήσει στο παρελθόν, καταδικάζοντας την,τότε,πολιτική Ανδρέα Παπανδρέου, σε διατύπωση απόψεων του τύπου, ότιη άσκηση πίεσης στο Κράτος των Σκοπίων να διαφοροποιήσει την ονομασία του, αποτελούσε έκφανση ενός δήθεν επικινδύνου Ελληνικού εθνικισμού !!!

Οι προσχηματικές, τέλος, θεατρικές διαφοροποιήσεις και «κυβισθήσεις» Καμμένου και στο θέμα αυτό, σε συνδυασμό με την ασαφή και «ψοφοειδή» στάση της Αντιπολίτευσης στη Βουλή, απλώς μεγεθύνουν το θλιβερό «θέατρο παραλόγου» στην Ελληνική πολιτική ζωή και καταδεικνύουν το ελλείπον «βάρος» του σημερινού πολιτικού προσωπικού της βυθιζόμενης Ελλάδας.

 

Του Γεωργίου Παπασίμου

Δικηγόρου

Μέλους της «Πρωτοβουλίας 14ης Μάη»

Site: http://www.gpapasimos.gr/

Twitter: @PapasimosG

 

 

Comments (0)

Tags: , ,

Γ. Παπασίμος: Νεοθωμανικό φέσι στην καρδιά της Αθήνας

Posted on 14 Δεκεμβρίου 2017 by larisanews

Εάν δεν αφορούσαν τόσο σοβαρά εθνικά ζητήματα τα όσα τραγελαφικά συνέβησαν στην επίσκεψη Ερντογάν στην Αθήνα, τότε θα μπορούσε κάποιος να τα δει από την πλευρά ενός κλαυσίγελου. Aλλά και αυτό με μεγάλη επιείκεια, αφού, αντικειμενικά, δεν μπορεί να συναντήσει κανείς άλλη Χώρα στον πλανήτη, που κυβέρνησή της να προετοιμάζει με ζήλο την επίσκεψη ενός ξένου Προέδρου, ο οποίος έχει προαναγγείλει, ότι θα αμφισβητήσει την εδαφική της ακεραιότητα, μέσα στο πολιτικό κέντρο της !!!

Το να τίθενται, όμως, ωμά οι παράνομες τουρκικές διεκδικήσεις περί της αναθεώρησης – επικαιροποίησης της Συνθήκης της Λωζάννης και της μετάπτωσης της μειονότητας στη Δυτική Θράκη, από μουσουλμανική σε εθνική – Τουρκική μειονότητα, μέσα στο Προεδρικό Μέγαρο, και στην Πρωθυπουργική κατοικία, χωρίς καμία αμφιβολία, αποτελεί δεινή διπλωματική ήττα της Χώρας.

Η προσέγγιση του ζητήματος, με βάση τον ιδιότυπο χαρακτήρα Ερντογάν, ο οποίος έχει προσβάλλει τον τελευταίο καιρό πολλούς ηγέτες, καθώς και των αυτονόητων φραστικών απαντήσεων της Ελληνικής πολιτικής ηγεσίας, μέσα στο «σπίτι της», δεν μπορεί, σε καμία περίπτωση, να «ισοφαρίσει» αυτή την διπλωματική ήττα, αφού η Ελλάδα δεν βρίσκεται κάποιες χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, αλλά έχει ανοιχτά μείζονα εθνικά ζητήματα, που απειλούνται από τον Νεοθωμανικό εξτρεμισμό.

Αυτή η αρνητική εξέλιξη δημιουργεί μείζονα ερωτηματικά για το γεγονός, ότι δόθηκε η δυνατότητα στον Ερντογάν να αμφισβητήσει την εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας, μέσα στην «καρδιά» της Αθήνας και, πολύ χειρότερα, το βήμα να προωθήσει την διαδικασία «Κυπροποίησης» της Θράκης με την «απόβασή» του εκεί.

Οι ευθύνες, δε, του «τρομώδους» πολιτικού προσωπικού της Χώρας, που επί χρόνια ασκεί κατευναστική πολιτική «εξημέρωσης του θηρίου», λόγω του «φοβικού συνδρόμου του», έναντι της Τουρκικής επιθετικότητας, στη σημερινή μάλιστα συγκυρία της μεγάλης διεθνούς απομόνωσης της Τουρκίας, μεγεθύνονται, εάν τελικά επαληθευτούν οι σοβαρές ενδείξεις, που υπάρχουν, ότι η πρόσκληση Ερντογάν έγινε μετά από υπόδειξη Τραμπ, ως μέσο εξευμενισμού της Τουρκίας, κάτι, όμως, που τελικά έχει ως αποδέκτη μόνο την Ελλάδα, στον ευαίσθητο άξονα Αιγαίου, Θράκης και Κύπρου.

Και αυτό γιατί, μετά τις επανειλημμένες δηλώσεις Ερντογάν για τροποποιήσεις και αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάννης, που δεν αφορά μόνο την Ελλάδα, αλλά και τα σύνορα της Τουρκίας με Ιράκ, Συρία κ.λπ., με στόχο την πλήρη αναθεώρηση των διπλωματικών και ιστορικών κεκτημένων υπέρ μιας «Μεγάλης Τουρκίας», που ξεπερνά τον σημερινό εθνικό της χώρο, θα έπρεπε να είχε σημάνει συναγερμό στην Αθήνα, και όχι παραμονή στην κατάσταση του «λήθαργου».

Η βαθύτερη αιτία αυτού του διπλωματικού Τουρκικού «εξτρεμισμού», που εμφανίζει συστηματικά το τελευταίο διάστημα ο Τούρκος Πρόεδρος, είναι η κρίση του ιδεολογικού αφηγήματος του «Νεοθωμανισμού», που διατυπώθηκε από τον Νταβούτογλου το 2002, όταν ξεκινούσε την κυριαρχία του στο πολιτικό σκηνικό της Τουρκίας ο Ερντογάν. Κεντρικό στοιχείο αυτού του αφηγήματος ήταν η επιδίωξη αποκατάστασης της Τουρκίας στον ρόλο, που έπαιζε η παλιά Οθωμανική Αυτοκρατορία, διατηρώντας «μηδενικά προβλήματα με τους γείτονες». Η πολιτική αυτή έχει καταρρεύσει, τόσο στην Συρία, όσο και στην Αίγυπτο, που προσπάθησε να εγκαταστήσει ένα «φιλικό» καθεστώς των αδελφών Μουσουλμάνων, καθώς και στην επιδιωκόμενη επίλυση του Κουρδικού, το οποίο βρίσκεται, πλέον, σε ανεξέλεγκτη όξυνση. Η κατάρρευση αυτής της στρατηγικής προκάλεσε έντονες εξελίξεις εντός της Τουρκικής κοινωνίας, απόρροια των οποίων υπήρξε το αποτυχημένο πραξικόπημα, το οποίο αποτέλεσε, στην κυριολεξία, το «σωσίβιο δώρο» στον Ερντογάν για να προχωρήσει στο «ξήλωμα» του Κεμαλισμού.

Αυτό, όμως, αποτελεί μείζονα κίνδυνο για την Ελλάδα, διότι βασικό στοιχείο της Νεοθωμανικής στρατηγικής, που είχε αρχίσει να εφαρμόζεται από τον Οζάλ στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και εκφράζεται πλέον σήμερα επιθετικά από τον Ερντογάν, αποτελούν τα Βαλκάνια, όπου η Τουρκία έχει τακτικά πλεονεκτήματα, λόγω της διαφοράς ισχύος μεταξύ αυτής και των υπολοίπων Χωρών της περιοχής και λόγω των Μουσουλμανικών διάσπαρτων μειονοτήτων (Ελλάδα, Βουλγαρία, Κόσοβο, Βοσνία και, φυσικά, Αλβανία, που αποτελεί το «μακρύ της χέρι» στην ευρύτερη περιοχή). Σε περίπτωση, δε, που παγιωθούν οι αποτυχίες της Τουρκικής πολιτικής στη Μέση Ανατολή, είναι βέβαιο, ότι θα προσπαθήσει να «ισοφαρίσει» αυτές τις απώλειες, μέσω της επιθετικής ηγεμονικής – επεκτατικής πολιτικής, κυρίως έναντι της Χώρας μας.

Αν κάτι θετικό μπορεί να βγει από αυτό το απίστευτο διπλωματικό «φιάσκο», είναι η διάλυση κάθε ψευδαίσθησης, εξαιτίας της υπέρμετρης αλαζονείας του Ερντογάν μέσα στην «καρδιά» της Αθήνας. Έγινε πλέον ξεκάθαρο ότι, εάν η Ελλάδα και η Ελληνική Κοινωνία δεν αντιδράσει, πέραν της μετατροπής της σε «αποικία χρέους» από τους Δυτικούς δανειστές με τα μνημόνια, κινδυνεύει να μεταβληθεί και σε οιονεί Τουρκικό «προτεκτοράτο» στην ευρύτερη ρευστή γεωπολιτική περιοχή μας.

 

Του Γεωργίου Παπασίμου

Δικηγόρου

Μέλους της «Πρωτοβουλίας 14ης Μάη»

Site: http://www.gpapasimos.gr/

Twitter: @PapasimosG

 

Comments (0)

Tags: , ,

Γ. Παπασίμος: Το έπος του ΄40 και ο αντιστασιακός χαρακτήρας του ελληνικού λαού

Posted on 30 Οκτωβρίου 2017 by larisanews

Ο φετινός εορτασμός του μεγαλειώδους Έπους του ’40, κατά το οποίοο Λαός μας προέταξε το «ΟΧΙ» υπέρ της ελευθερίας και της αξιοπρέπειάς του απέναντι στην επιβολή του δικαίου του ισχυρότερου, βρίσκει τη Χώρα μας να «καθεύδει» προς το κενό χωρίς κανένα επαρκές σημείο στήριξης. Τα τεράστια προβλήματα της οικονομίας συνέχονται με τα μείζονα εθνικά θέματα, εξαιτίας της επιθετικότητας της γείτονος Τουρκίας και των άλλων «εξαπτερύγων»της στην περιοχή, π.χ.της Αλβανίας. Τα οξύτατα, πλέον, κοινωνικά προβλήματα συνέχονται με απροσδιόριστες εφιαλτικές καταστάσεις, λόγω της έλλειψης κοινωνικής συνοχής και του διαμορφούμενου ως γιγαντιαίου δημογραφικού προβλήματος.
Πέραν, όμως, αυτών των προφανών, οξύνεται υποδορίως η υπονόμευση του αντιστασιακού χαρακτήρα του Λαού μας, που στις 28 Οκτωβρίου του 1940 ήρθη στο ύψος των ιστορικών περιστάσεων, ξεπερνώντας κάθε ιδεολογικό και πολιτικό φανατισμό, εμφύλιο διχασμό, προσωπικές φοβίες και ατομικά συμφέροντα, προτάσσοντας αποκλειστικά και μόνο την προστασία της ελευθερίας και αξιοπρέπειάς του.
Η δραματική κάμψη αυτών των«αντιστασιακών αντανακλαστικών», που χαρακτηρίζει την ιστορική μας διαδρομή,ως μικρού ιστορικού Λαού, εξαιτίας της μετατροπής της Χώρας μας σε «Χώρο και αποικία χρέους», αποτελεί κρίσιμη παράμετρο για το παρόν και το μέλλον του Ελληνισμού. Και αυτό γιατί, όπως ανέπτυξε ο σπουδαίος Έλληνας ιστορικός Νίκος Σβορώνος, ο αντιστασιακός χαρακτήρας αποτελεί ένα εκ των κεντρικών διαχρονικών στοιχείων του Λαού μας και διέπει το σύνολο της Νεοελληνικής Ιστορίας: «Είναι η προσπάθειά του να διαφυλάξει την ιδιαίτερη προσωπικότητα του σαν λαός».Η διαδικασία σταδιακής ανάπτυξης της εθνικής συνείδησης και συγκρότησηςτων μικρότερων ιστορικών Λαών, προϋπέθετε την διεκδίκηση της πολιτικής τους ανεξαρτησίας και της οικονομικής και πολιτικής τους αυτονόμησης. Μέσα από την πάλη ενάντια σε υπερεθνικές Αυτοκρατορίες στην αρχή και, στη συνέχεια, ενάντια σε υπερεθνικά ιμπεριαλιστικά συγκροτήματα. Η αντιστασιακή αυτή διαδικασία ξεκινά από την Τουρκοκρατία, εκφράζεται στην Επανάσταση του 1821, και συνεχίζει όλον τον 19οαιώνα εναντίον των εξω-ελλαδικών δυνάμεων, που παίζουν πρωτεύοντα ρόλο στην μοίρα του Ελληνισμού. Κορυφώνεται με το «Έπος του ’40» και την εθνική και αντιφασιστική αντίσταση του 1940 – 1945και την ΕΑΜική αντίσταση.
Αυτός ο αντιστασιακός χαρακτήρας, που χαρακτηρίζει ως διαχρονικός ιστός την Νεοελληνική Ιστορία, άρχισε να εμφανίζει ρωγμές κατά την περίοδο της «ύστερης Μεταπολίτευσης», όπου στο πλαίσιο του παρασιτικού καταναλωτικού μοντέλου και της «κίβδηλης» ευημερίας, ενδυναμώθηκε και ο λεγόμενος «εθνομηδενισμός», ως υποτίθεται ο αντίποδας στην ακραία εκμετάλλευση της έννοιας του πατριωτισμού από την Χούντα των Συνταγματαρχών και των πάσης φύσεως ακροδεξιών και ναζιστικών μορφωμάτων.
Παράλληλα, ενώ θα περίμενε κανείς, εξαιτίας του μνημονιακού «οδοστρωτήρα», που διαλύει καθημερινά τον κοινωνικό ιστό και δημιουργεί συνθήκες απώλειας της εθνικής κυριαρχίας, να ενισχυθεί αυτός ο αντιστασιακός χαρακτήρας του Λαού μας, βλέπουμε ακριβώς τα αντίθετα αποτελέσματα:Την παραπέρα, δηλαδή, υπονόμευσή του, συμβάλλοντας σημαντικά σ’ αυτό, μεταξύ άλλων, και η αίσθηση, που έχουν τα σημερινά «πενόμενα» κοινωνικά στρώματα (εργαζόμενοι, αγρότες, μικρομεσαίοι επαγγελματίες) για το ότι το ανεπαρκές, εξαρτημένο και νεοφιλελεύθερο Ελληνικό Κράτος και το πολιτικό σύστημα μαζί με το πολιτικό προσωπικό εξουσίας, αίρει καθημερινά τα κοινωνικά, πολιτικά, δημοκρατικά και οικονομικά τους δικαιώματα. Αυτό, όμως, έχει περαιτέρω συνέπειες, αφού δημιουργεί συνθήκες αποστέρησης της μνήμης και του ιστορικού παρελθόντος.
Πρόκειται για σοβαρότατη μετάλλαξη, με απροσδιόριστες συνέπειες για το παρόν και το μέλλον της Ελλάδας, γιατί, ενώ ο «παρασιτισμός» αποτελούσε «μολυντικό παράγοντα» στο «σώμα» του Ελληνισμού από τα πρώτα στάδια της νεώτερης συγκρότησής του, αφορούσε,μέχρι τις τελευταίες δεκαετίες, κυρίως τις «άρχουσες» τάξεις, αφού οι ασθενέστερες οικονομικά κοινωνικές τάξεις ήτανακόμα δεμένες με τη γη και την παραγωγή, κάτι που τροφοδοτούσε αυτόντον αντιστασιακό χαρακτήρα.
Ενόψει αυτών των εξελίξεων στο εσωτερικό, απαιτείται η ενεργοποίηση των λαϊκών στρωμάτων και του κάθε ενεργού Έλληνα πολίτη για την προσπάθεια δημιουργίας ενός νέου Πολιτικού Υποκειμένου με πατριωτικά, αντιμνημονιακά και δημοκρατικά χαρακτηριστικά, συνδυάζοντας ταυτόχρονα το εθνικό με το κοινωνικό και το δημοκρατικό στοιχείο. Μέγιστος στόχος η διαφύλαξη και ενδυνάμωση των δημοκρατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων του Λαού και η προάσπισητης εθνικής της ανεξαρτησίας.
Απαράβατος παράγοντας για την επίτευξη αυτών των στόχων, είναι η ενίσχυση των όρων και συνθηκών, που δεν πλήττουν αυτόν τον διαχρονικό αντιστασιακό χαρακτήρα που Λαού μας, που στις 28 Οκτωβρίου 1940 εκτοξεύθηκε στα ύψη.

Του Γεωργίου Παπασίμου
Δικηγόρου
Μέλους της «Πρωτοβουλίας 14ης Μάη»
Site: http://www.gpapasimos.gr/

Comments (0)

Tags: , ,

Κόκκινα δάνεια και εσωτερικό χρέος: Πολιτική «μυωπία» ή δόλος; – Του Γ. Παπασίμου

Posted on 20 Οκτωβρίου 2017 by larisanews

Μετά την επτάχρονη μνημονιακή «κηδεμονία», περίοδο κατά την οποία διαλύθηκε περαιτέρω η στρεβλή οικονομική βάση της Ελλάδος και μειώθηκε η αγοραστική δύναμη της πλειοψηφίας των Ελλήνων, έχουμε και την δραματική διόγκωση του εσωτερικού χρέους. Χρέους, που συνίσταται, αφενός, στα «κόκκινα» δάνεια, που ξεπερνούν τα 100δις ευρώ και, αφετέρου,στις οφειλές προς το Δημόσιο, λόγω της υπερφορολόγησης, που αγγίζουν τα 100 δις ευρώ.
Ειδικά στο θέμα των «κόκκινων» δανείων, οι μέχρι τώρα ακολουθούμενες πολιτικές αγγίζουν τα όρια του παραλόγου. Παρά την επανειλημμένη ανακεφαλαιοποίηση των Ελληνικών τραπεζών στην περίοδο αυτή, με τεράστια ποσά, τα οποία έχουν προστεθεί στο Δημόσιο χρέος, δηλαδή στις πλάτες των φορολογουμένων δεν υπήρξε ουδεμία ορθολογική οικονομική κίνηση, που θα ωφελούσε την κοινωνία, την οικονομία αλλά και το ίδιο το τραπεζικό σύστημα, που αποτελεί πλέον ένα τεράστιο «βαρίδι».
Και να φανταστεί κανείς ότι δεν χρειάζονταν να «ανακαλύψει κανείς την Αμερική». Θα μπορούσε να ακολουθήσει το παράδειγμα των Η.Π.Α. κατά την κρίσιμη περίοδο της μεγάλης κρίσης των «τοξικών» ομολόγων του 2008, οι οποίες, προκειμένου να αποβάλλουν την «γάγγραινα» των κόκκινων δανείων από το τραπεζικό τους σύστημα, διέγραψαν αυτά από το ενεργητικό τους και τα μετέφεραν σε έναν ενδιάμεσο φορέα διαχείρισης τους (badbank). Χαρακτηριστική περίπτωση αυτής της ακαριαίας αντιμετώπισης του ζητήματος αυτού, αποτέλεσε η «Citibank», η μετοχή της οποίας από 40 δολάρια κατέβηκε στο 1 δολάριο και, μετά την εξυγίανση της, σήμερα βρίσκεται στα 50 δολάρια.
Θα μπορούσε επίσης, να ακολουθηθεί η λαμπρή πολιτική της Ισλανδίας: Το 2010, μετά την χρεοκοπία της Χώρας, το πολιτικό σύστημα εκεί, κούρεψε κάθετα και μαζικά όλα τα δάνεια (όχι μόνο τα «κόκκινα») σε ποσοστό 30%-70%, ανάλογα με την οικονομική δύναμη του εκάστου δανειολήπτη («σεισάχθεια»), Έτσι, παρείχε άμεσα «οξυγόνο» στην οικονομία της και στο κοινωνικό σύνολο, με αποτέλεσμα σήμερα να παρουσιάζει σοβαρή ανάπτυξη.
Είναι προφανές, ότι οι παραπάνω λύσεις-ρυθμίσεις των κόκκινων δανείων στις Χώρες αυτές καταρρίπτουν τα οποιαδήποτε επιχειρήματα – φληναφήματατου Ελληνικού πολιτικού συστήματος και προσωπικού, περί μη δυνατότητας εφαρμογής τέτοιων λύσεων «σεισάχθειας» στην Ελλάδα. Παραπέρα, καταδεικνύειτις τεράστιες ευθύνες τους, αφού δεν νομοθέτησαν, καν, την λεγόμενη «ρήτρα προτίμησης των δανειοληπτών»,όπως, για παράδειγμα, η Κύπρος κατά την ένταξή της στον μνημονιακό κύκλο. Έτσι, είχαμε πρόσφατα την πώληση δανείων από την Eurobankσε ξένα funds, μόλις στο 3% της αξίας τους, χωρίς να έχει δοθεί προηγουμένως η δυνατότητα αγοράς τους.
Και ενώ η λέξη «σεισάχθεια» έχει φορτιστεί αρνητικά από την «τρομώδη» πολιτικοοικονομική «ελίτ» της Ελλάδας, την οποία εξορκίζει με κάθε τρόπο, ως «μετεωρίτης» έπεσαν οι δηλώσεις του ΛορένζοΜπίνιΣμάγκι, προέδρου του Δ.Σ. της Γαλλικής Τράπεζας SocieteGeneraleκαι τέως μέλος (2005-2011) της Εκτελεστικής επιτροπής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Επισκεπτόμενος πρόσφατα την Αθήνα, πρότεινε στο Ελληνικό τραπεζικό σύστημα να προχωρήσει σε διαγραφή των «κόκκινων» δανείων, μέσω γενναίων «κουρεμάτων» προς όλους τους δανειολήπτες σε ποσοστό 60% – 70%.
Ως εκ τούτου, είναι αμείλικτο το ερώτημα, που υπάρχει στον τίτλο του άρθρου αυτού: Αν η μέχρι τώρα ακολουθούμενη μονοδιάστατη πολιτική πώλησης των «κόκκινων» δανείων στα ξένα funds, αντί «πινακίου φακής», χωρίς εφαρμογή «της ρήτρας προτεραιότητας των δανειοληπτών», σε συνδυασμό με τους μαζικούς επικείμενους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς, είναι απόρροια «πολιτικής μυωπίας» ή δόλου, με την έννοια της εξυπηρέτησης άλλων σχεδιασμών από τα αμιγή συμφέροντα της Ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας.
Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα,δυστυχώς, είναι προφανής πλέον. Έχει δοθεί,όμως, και σε ανύποπτο χρόνο από τον σπουδαίο Ιταλό φιλόσοφο MaurizioLazzarato,στο βιβλίο του «Η κατασκευή του χρεωμένου ανθρώπου». Σ’ αυτό τονίζεται,ότι το χρέος γενικά δεν αποτελεί μια οικονομική πτυχή μόνο, αλλά είναι, ταυτόχρονα, και μια τεχνική ελέγχου των ατομικών και συλλογικών υποκειμένων και, κατ’ επέκταση, και των Κρατών. Χαρακτηριστικά αυτός αναφέρει, ότι :«Το χρέος λειτουργεί ταυτόχρονα σαν μηχανή αρπαγής, ’’λεηλασίας’’ ή ’’αφαίμαξης’’ της κοινωνίας στο σύνολό της, σαν εργαλείο μακροοικονομικής διαχείρισης και καθοδήγησης και σαν μηχανισμός αναδιανομής των εισοδημάτων. Λειτουργεί επίσης σαν μηχανισμός παραγωγής και ’’διακυβέρνησης’’ συλλογικών και ατομικών υποκειμενικοτήτων …Όμως η σχέση πιστωτή-οφειλέτη δεν περιορίζεται στην ικανότητα ’’να επηρεάζει άμεσα τις κοινωνικές σχέσεις’’, καθώς είναι και η ίδια μια σχέση εξουσίας, μία από τις σημαντικότερες και πιο καθολικές του σύγχρονου καπιταλισμού».

Του ΓεωργίουΠαπασίμου
Δικηγόρου
Μέλους της «Πρωτοβουλίας 14ης Μάη»
Site: http://www.gpapasimos.gr/

Comments (0)

Tags: , ,

Γ. Παπασίμος: Η οδυνηρή κάθοδος του ελληνισμού

Posted on 12 Οκτωβρίου 2017 by larisanews

Λιγότερο από τέσσερα χρόνια μας χωρίζουν από μια σπουδαία επέτειο της σύγχρονης Ιστορίας του Ελληνισμού. Την συμπλήρωση των 200 χρόνων από την έναρξη του μεγάλου Εθνικοαπελευθερωτικού Αγώνα, του 1821. Και ενώ θα περίμενε κανείς, σε αυτή τη συμβολική επέτειο, ο Ελληνισμός να εμφανίζει στοιχεία ανάτασης και αισιοδοξίας για το παρόν και το μέλλον του, η πραγματικότητα είναι αντιστρόφως ανάλογη. Η Ελλάδα διανύει μία από τις χειρότερες συγκυρίες της σύγχρονης Ιστορίας της, αφού η «γάγγραινα» έχει εισχωρήσει βαθιά σε όλα τα μέλη του οργανισμούτης. Τίποτα δεν μπορεί να αποκρύψει αυτή την «σήψη», όπως, για παράδειγμα, η «θεατρικού τύπου» πόλωση του ελλιπούς πολιτικού προσωπικού, που παρακολουθούμε τις τελευταίες μέρες.
Είναι μια Χώρα, που υφίσταται την σκληρή μνημονιακή κηδεμονία, πίσω από την οποία κρύβονται οι στρατηγικοί στόχοι των δανειστών για βίαιη εσωτερική υποτίμηση, έτσι ώστε να μπορούν να εκποιηθούν πάμφθηνα οι φυσικοί πόροι και η δημόσια περιουσία. Αυτή η στρατηγική «αποικιοποίησης» βρίσκεται σήμερα σε πλήρη υλοποίηση, με «πρόθυμους εκτελεστές» το «ημιθανές» πολιτικό προσωπικό και την «κλεπτοκρατική» οικονομική ολιγαρχία. Η «αιμορραγία» είναι συνεχής. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο «εξοστρακισμός» της νέας γενιάς των επιστημόνων, η οποία, αντί να ενεργοποιηθεί ως «ατμομηχανή» για την ανάπτυξη της Χώρας, χρησιμοποιείται ως έτοιμο εξειδικευμένο επιστημονικό προσωπικό στις καπιταλιστικές οικονομίες της Δύσης.
Η βαθειά κρίση αποτυπώνεται σε όλα τα επίπεδα και το οικονομικό πρόβλημα, πλέον, έχει μετατραπεί σε πρόβλημα επιβίωσης του Λαού. Παράλληλα, θέτειπολλαπλά ερωτήματα, που αγγίζουν το κοινωνικό, οικονομικό, πολιτικό, φιλοσοφικό καιψυχολογικό επίπεδο, ως προς την επιβίωση του Ελληνισμού.
Η απάθεια μεγάλης μερίδας του Λαού, ως ιδιότυπη έκφραση διαμαρτυρίας, αποτυπώνεται στη μαζική αποχή από τα πολιτικά τεκταινόμενα και στην απαξίωση του πολιτικού συστήματος. Η εξέλιξη αυτή, όμως, είναι καταστροφική.Τόσο βραχυπρόθεσμα,γιατί αποτελεί«ασπίδα προστασίας» στο σημερινό «σάπιο» πολιτικό εποικοδόμημα, όσο και μακροπρόθεσμα, αφού δεν παρεμβάλλεται κανείς και τίποτα για την ανακοπή της πορείας της Χώρας προς τον «γκρεμό».
Οι σκληρές αυτές διαπιστώσεις, είναι προφανές ότι έρχονται σε πλήρη αντίθεση με τα αισιόδοξα επικοινωνιακά «φληναφήματα» της σημερινής πολιτικής εξουσίας. Πλην όμως, δυστυχώς, επιβεβαιώνονται τόσο από τα βιώματα της πλειοψηφίας των πολιτών και την αίσθησήτους ότι η Χώρα βρίσκεται σε έντονη κατηφορική πορεία, όσο και από όλα τα αντικειμενικά στοιχεία. Χαρακτηριστικές είναι οι δύο πρόσφατες εκθέσεις του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ για την ανταγωνιστικότητα(«GlobalCompetitivenessReport») και του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ για την απασχόληση, τις επενδύσεις και τους μισθούς. Οι διαπιστώσεις τους σοκάρουν:
Η Ελλάδα βρίσκεται στην 87ηθέση της παγκόσμιας κατάστασης ανταγωνιστικότητας,πίσω από Χώρες όπως η Αλγερία, η Σρι Λάνκα, αλλά και Βαλκανικές, γειτονικές μας χώρες, όπως η Αλβανία και η Βουλγαρία. Στους δώδεκα πυλώνες, που εξετάζονται στην έκθεση αυτή, καταλαμβάνουμε την 87η θέση, στους θεσμούς, την 117η θέση στο μακροοικονομικό περιβάλλον, την 93η θέση στην αποδοτικότητα της αγοράς προϊόντων, την 110η θέση στην αποδοτικότητα της αγοράς εργασίας, την 133η θέση στην ανάπτυξη των χρηματοοικονομικών αγορών και την 75η θέση στην καινοτομία. Οι βασικοί, δε,παράγοντες που συμβάλλουν στα παραπάνω είναι οι φορολογικοί συντελεστές, η αναποτελεσματική κρατική γραφειοκρατία, το φορολογικό πλαίσιο, οι ασταθείς πολιτικές, η πρόσβαση στη χρηματοδότηση, η διαφθορά και η αδυναμία παραγωγής καινοτομίας.
Αλλά και οι διαπιστώσεις που εξάγονται από την έκθεση της ΓΣΕΕ δεν προσφέρουν την παραμικρή αισιοδοξία. Οι επενδύσεις βρίσκονται 63% χαμηλότερα από αυτές του πρώτου τριμήνου του 2008, ενώ με βάση τον μέσο ρυθμό αύξησης του 2016, ο όγκος των επενδύσεων θα φτάσει στο επίπεδο του α’ τριμήνου του 2008, το έτος 2033 !! Ο βαθμός απασχόλησης του εργατικού δυναμικού παραμένει ιδιαίτερα χαμηλός στο 52%, το δε ποσοστό της πραγματικής ανεργίας στο δεύτερο τρίμηνο του 2017, κυμαίνεται στο 28,7%. (30,8% το αντίστοιχο τρίμηνο το 2016). Σύμφωνα, τέλος, με τη δήλωση του Προέδρου του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ:«δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις εκείνες που μπορούν να οδηγήσουν στο συμπέρασμα για σταθερή και διατηρήσιμη ανάπτυξη».
Μοναδική ελπίδα αποτελεί η συνειδητοποίηση από όλους μας, ότι η συνεχιζόμενη «κάθοδος» του Ελληνισμού, δεν έχει «πάτο», εάν εμείς δεν αντιδράσουμε δυναμικά απέναντι σε αυτή την πορεία παρακμής. Αυτό μπορεί να αποτελέσει καιτο πρώτο σημαντικό εφαλτήριο για τη δημιουργία αναχώματος και την απαραίτητη προϋπόθεση της δημιουργίας ενός νέου πολιτικού Υποκειμένου Ανατροπής.

Του Γεωργίου Παπασίμου
Δικηγόρου
Μέλους της «Πρωτοβουλίας 14ης Μάη»
Site: http://www.gpapasimos.gr/

Comments (0)

Tags: , ,

Γ. Παπασίμος: Ο περιβαλλοντικός όλεθρος και το οικολογικό χρέος

Posted on 26 Σεπτεμβρίου 2017 by larisanews

Το 2017 θα καταγραφεί ως η χρονιά, που τα καιρικά φαινόμενα απέκτησαν άγριο και απειλητικό χαρακτήρα για εκατομμύρια ανθρώπων, σαρώνοντας ολόκληρο τον πλανήτη και διαλύοντας τη συστηματική προσπάθεια, που προηγήθηκε από τους εκπροσώπους των παγκοσμίων ρυπαντών (πολυεθνικοί «γίγαντες» και μεγάλα κράτη Η.Π.Α., Κίνα, Ινδία κ.λπ.), για το ότι δήθεν ήταν υπερβολικοί και αβάσιμοι οι φόβοι, που εκφράζονται εδώ και χρόνια από ειδικούς επιστήμονες και τα επιμέρους οικολογικά κινήματα, περί κινδύνου για περιβαλλοντικό αφανισμό του πλανήτη μας. Από το «παζλ» αυτό, δυστυχώς, δεν απουσιάζει η Χώρα μας, η οποία, εκτός των επαναλαμβανόμενων καταστροφών στον δασικό της πλούτο, υπέστη τρομακτική οικολογική θαλάσσια καταστροφή στον Αργοσαρωνικό.
Είναι χαρακτηριστικό, ότι από τις πρώτες ενέργειες της νέας κυβέρνησης των Η.Π.Α. μετά την εκλογή Τραμπ, στο όνομα της προστασίας της Αμερικανικής οικονομίας, ήταν η αποχώρησή της από την παγκόσμια συμφωνία του Παρισιού για μείωση των ρύπων κατά μόλις δύο μονάδες και η μείωση των ομοσπονδιακών κονδυλίων, που αφορούν σε έργα υποδομής για την προστασία από πλημμυρικά φαινόμενα.
«Πριν λαλήσει, όμως, ο πετεινός τρεις φορές», ο τυφώνας Harvey στο Huston και η Ίρμα στην Καραϊβική και την Φλόριντα, διέλυσαν όχι μόνο τις υποδομές και τους ανθρώπους, που ζούσαν εκεί, αλλά σάρωσαν και τις επικίνδυνες απόψεις υποτίμησης του παγκόσμιου περιβαλλοντικού προβλήματος. Τα ακραία αυτά φαινόμενα, που δεν αφορούν μόνο τις Η.Π.Α. και τον Ατλαντικό Ωκεανό, αλλά όλο τον πλανήτη, από τις τροπικές καταιγίδες στο Νεπάλ, στην Ινδία και στο Μπαγκλαντές, όπου αντιμετωπίζουν τεράστιο επισιτιστικό πρόβλημα, λόγω της καταστροφής των ρυζοκαλλιεργιών και επίκειται επιδημία χολέρας, λόγω έλλειψης νερού, οξύνοντας και τα τεράστια μεταναστευτικά ρεύματα προς τη Δύση, μέχρι τις πυρκαγιές στον Ευρωπαικό Νότο και τις υψηλότατες θερμοκρασίες, που παρατηρήθηκαν στα Βαλκάνια και την Ανατολική Ευρώπη, επαναφέρουν με βίαιο τρόπο την απορύθμιση του κλίματος, ως ένα από τα κεντρικά πλανητικά ζητήματα του 21ου αιώνα.
Η σφοδρότητα, πλέον, των φυσικών φαινομένων, που συνδέονται με την αύξηση της θερμοκρασίας, την αύξηση της ανόδου της στάθμης της θάλασσας, την δραματική αύξηση των εκπομπών των αερίων του θερμοκηπίου, με ορατή πρόβλεψη την αύξηση της μέσης θερμοκρασίας του πλανήτη στον 21ο αιώνα από 3,5 οC έως 4,2 οC, φέρνουν στο προσκήνιο με δραματικό τρόπο την έννοια του «οικολογικού χρέους». Έννοια, που είχε εισαχθεί στον διεθνή προβληματισμό το 1992, στη Συνδιάσκεψη για το κλίμα στο Rio De Janeiro, από το, τότε, κίνημα για την Κλιματική Δικαιοσύνη και το οποίο, κατά την πολιτική οικολογία, είναι το αποτέλεσμα σωρευτικών άνισων ανταλλαγών μεταξύ ροών εμπορευμάτων, αποβλήτων, πρώτων υλών και φυσικών πόρων στις οικονομικές σχέσεις αναπτυγμένων και αναπτυσσόμενων Χωρών.
Είναι προφανές, ότι μόνο η συγκρότηση ενός σύγχρονου παγκόσμιου οικολογικού κινήματος στη βάση του άμεσου κινδύνου για τον πλανήτη, αλλά και των σοβαρών προβλημάτων για κάθε Χώρα, μπορεί να προωθήσει τη εφαρμογή στην πράξη της έννοιας του «οικολογικού χρέους» από τους παγκόσμιους ρυπαντές και να «βάλει φρένο» στη σημερινή ανεξέλεγκτη περιβαλλοντική καταστροφή της Γης.
Και αυτό, γιατί οι διαστάσεις της παγκόσμιας περιβαλλοντικής καταστροφής είναι ασύλληπτες, αφού, για παράδειγμα, κάθε χρόνο καταστρέφονται δάση, που ισοδυναμούν με τέσσερις φορές την έκταση της Ελβετίας, τα αποθέματα φυσικού νερού μέχρι το 2100 θα έχουν μειωθεί στο ελάχιστο, ενώ πρόσβαση στις πηγές θα έχουν μόνο οι αναπτυγμένες Χώρες. Η «τρύπα του όζοντος» μόνο στην Αφρική έχει φτάσει τα 25 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα από 30 εκατομμύρια, που ήταν το ρεκόρ το 1993.
Αναμφισβήτητα έχουμε την μαζικότερη καταστροφή του πλανήτη από την εποχή των δεινοσαύρων, αφού το 20% της παγκόσμιας κοινότητας καταναλώνει ενέργεια και πόρους που ισοδυναμεί με δύο πλανήτες σαν τη Γη. Και όλα αυτά στην εποχή του θριάμβου της επιστήμης και της τεχνολογίας, που θα μπορούσαν να λύσουν όλα τα προβλήματα της ανθρωπότητας, εάν υπήρχε ένα άλλο σύστημα ανάπτυξης, φιλικό προς τον άνθρωπο και το περιβάλλον.
Οι απαντήσεις και οι εξηγήσεις για αυτή την τεραστίων διαστάσεων διαδικασία αποσύνθεσης και κινδύνου της υπάρξεως του πλανήτη είναι ξεκάθαρες. Αποκλειστική αιτία του περιβαλλοντικού ολοκαυτώματος, που απειλεί άμεσα την ύπαρξη της ανθρώπινης ζωής στον πλανήτη, είναι η άνιση και άναρχη ανάπτυξη του παγκόσμιου κεφαλαιοκρατικού συστήματος, ενός ανεξέλεγκτου καπιταλισμού, ο οποίος ωθεί την ανθρωπότητα ολοταχώς στον νέο αιώνα προς την βαρβαρότητα και τον όλεθρο χάριν της ασυδοσίας των πολυεθνικών και στην «τυραννία» των ισχυρότερων.

Του Γεωργίου Παπασίμου
Δικηγόρου
Μέλους της «Πρωτοβουλίας 14ης Μάη»
Site: http://www.gpapasimos.gr/

Comments (0)

Tags: , ,

Απροστάτευτη πατρίδα – Του Γιώργου Παπασίμου

Posted on 18 Σεπτεμβρίου 2017 by larisanews

Είναι αποδεδειγμένο ιστορικά, ότι όταν μια Χώρα βουλιάζει στην παρακμή εξαιτίαςσφοδρής οικονομικής κρίσης, όπως η Ελλάδα μετά τον επταετή μνημονιακό «οδοστρωτήρα», αυτή διαχέεται σε όλους τους αρμούς, που συνθέτουν το πολιτικό, θεσμικό και κοινωνικό εποικοδόμημα. Πρόκειται για μια ολιστική, γενικευμένη κρίση, που θυμίζει τον επιθετικό καρκίνο, ο οποίος προσβάλλει ραγδαία όλο το σώμα του ασθενούς. Σε αυτή τη δυσχερή θέση έχει περιέλθει η απροστάτευτη πατρίδα μας.
Η βλάβη είναι γενική,αφού πρόκειται,πλέον,για μια κατεχόμενη και «πολυτεμαχισμένη»Χώρα από τα διάφορα συμφέροντα, εξωγενή και ντόπια, που αφαιρούν καθημερινά «το αίμα και το οξυγόνο» από την λειτουργία της σε όλα τα επίπεδα.
Οι θλιβερές αυτές σκέψεις, που δυστυχώς δεν είναι υπερβολικές, προέρχονται από την συναίσθηση της τρομακτικής οικολογικής καταστροφής στην περιοχή του Αργοσαρωνικού και σε όλο το μέτωπο της παραλιακής ζώνης του Λεκανοπεδίου, από ένα «πλοίο – φάντασμα», ημι-παράνομο και πιθανότατα λαθρεμπορικό.
Τα ερωτήματα πολλά και αναπάντητα, επικαλυπτόμενα από την παραλυτική λειτουργία της κρατικής και πολιτικής εξουσίας, η οποία επιδίδεται σε ασκήσεις επικοινωνιακής διαχείρισης και άμυνας, χωρίς να αναλαμβάνει τις δραματικές ευθύνες, που της αντιστοιχούν, κάτι που θα ήταν ευεργετικό για την λήψη μέτρων αποτροπής τέτοιων εγκληματικών ενεργειών στο μέλλον.
Ποιοι,για παράδειγμα,είναι οι υπεύθυνοι, που επέτρεψαν να πλέει ένα τέτοιο προβληματικό και «υπέργηρο» πλοίο, φορτωμένο τόνους πετρελαίου, στο μεγαλύτερο λιμάνι της Ελλάδος;
Ποιοι επιθεώρησαν το πλοίο αυτό και ποιος εξέδωσε τα πιστοποιητικά αξιοπλοΐας του;
Ποιος ανέλαβε την ευθύνη, ενώ είχε λήξει το πιστοποιητικό αξιοπλοΐας του, να δοθεί παράταση μέχρι 27 Σεπτεμβρίου, αν και προκύπτει από επώνυμες καταγγελίες, ότι το πλοίο αυτό παρουσίαζε εμφανή προβλήματα στις σωληνώσεις και στο μηχανοστάσιό του, στα, δε, στεγανά του, εξαιτίας της σκουριάς, είχαν φαγωθεί οι λαμαρίνες, με αποτέλεσμα να μπάζει συχνά νερά;
Τέλος, πώς τα ΕΛΠΕ επέτρεψαν να φορτώσει από τα διυλιστήριά του τόνους πετρελαίου ένα τέτοιο «σαπιοκάραβο», το οποίο,σημειωτέον,πρέπει να έχει το παγκόσμιο «ρεκόρ ναυαγίου», να βυθιστεί, δηλαδή, ενώ ήταν αγκυροβολημένο στο ασφαλέστερο λιμάνι της Χώρας και χωρίς να έχει μεσολαβήσει κάποια πρόσκρουση ή κακοκαιρία;
Αλλά τραγικά ήταν και τα αντανακλαστικά των αρμοδίων υπηρεσιών για την αποτροπή της ρύπανσης, αφού αυτό το «ναυάγιο» ανέδειξε όλες τις τραγικές ελλείψεις, που υπάρχουν στον κρατικό μηχανισμό ως προς την αντιμετώπιση τέτοιων σοβαρών περιστατικών, τα οποία πιθανότατα να πολλαπλασιαστούν στο μέλλον, αφού, όπως κατέθεσε δημόσια το συνδικαλιστικό όργανο των ναυτεργατών, την μεταφορά των πετρελαίων στο εσωτερικό την εκτελούν ανεξέλεγκτα, λόγω των ισχυρών συμφερόντων γύρω από αυτά, τα πιο γηραιά και προβληματικά καράβια.
Χωρίς υπερβολή, βρισκόμαστε ως Χώρα και ως πολίτες και ως προς το θέμα αυτό, στην κυριολεξία ενόψει επιθέσεως «αγέλης πεινασμένων λύκων», των μεταπρατικών, δηλαδή, συμφερόντων, που αποτελούντον πελατειακό βραχίονα των κομμάτων εξουσίας και του Ελληνικού Κράτους. Είναι αυτοί, που, αφού στην σύγχρονη Ιστορία της Χώρας επέβαλλαν τη νόθα αστικοποίησή της και το διεφθαρμένο δίκτυο διαπλοκής, τώρα επιχειρούν και με την κάλυψη των μνημονιακών δανειστών,το τελικό χτύπημα.
Απέναντι σε αυτή την «οριακή γραμμή οικολογικού θανάτου», που απλώνεται πάνω από την Ελλάδα, απαιτείται η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ των πολιτών, που μπορεί να οδηγήσει στην ανατροπή της σημερινής πολιτικής παρακμιακής κατάστασης. Αυτό είναι ύψιστη ανάγκη, για να δοθεί επιτέλους ένα τέλος στη νόθα αστικοποίηση και κερδοσκοπία, πριν την ολοκλήρωση του «επιθανάτιου ρόγχου» του περιβάλλοντος και της ζωής μας.

Του Γεωργίου Παπασίμου
Δικηγόρου
Μέλους της «Πρωτοβουλίας 14ης Μάη»
Site: http://www.gpapasimos.gr/

Comments (0)

Tags: , ,

Δάσος Ελαφίου: Το σκοτεινό είδωλο του ελληνικού κράτους – Του Γ. Παπασίμου

Posted on 13 Σεπτεμβρίου 2017 by larisanews

Ελάχιστα χρόνια απομένουν από την επέτειο των 200 χρόνων από την έναρξη του μεγάλου Εθνικοαπελευθερωτικού Αγώνα του 1821. Η Ελλάδα, παρά την αντικειμενική πρόοδο στις υποδομές και τους θεσμούς της, συνεχίζει να πορεύεται έως σήμερα με σοβαρές στρεβλώσεις. Και αυτές δεν αφορούν μόνο την οικονομική της βύθιση εν μέσω του επταετούς μνημονιακού «οδοστρωτήρα», την φτωχοποίηση μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού της και την επανάληψη του φαινομένου της μετανάστευσης της πλέον μορφωμένης νέας γενιάς, που διέθετε ποτέ, αλλά και πολλά άλλα διαχρονικά χρονίζοντα ζητήματα, που μπορούσε και όφειλε να τα λύσει, επ’ ωφελεία του Δημοσίου συμφέροντος.

Ένα εξ αυτών των «κακοφορμισμένων» θεμάτων, που φιγουράρει στην λίστα των παραλείψεων της Ελληνικής Διοίκησης, είναι τα λεγόμενα «διακατεχόμενα δάση», επί των οποίων υφίστανται διεκδικήσεις ιδιωτών, που έλκουν την καταγωγή τους από αυτούς, που είχαν στην κατοχή τους τα «τσιφλίκια», που ευδοκίμησαν πρωτίστως στον Θεσσαλικό Κάμπο, μετά την απελευθέρωσή του από τον Τουρκικό ζυγό το 1881, εξαιτίας της διαχρονικής αβελτηρίας των πολιτικών εξουσιών, αλλά και των αρμοδίων οργάνων.

Χαρακτηριστική περίπτωση ενός τέτοιου διακατεχόμενου δάσους, αποτελεί το δασικό οικοσύστημα «Ελαφίου Καλαμπάκας», συνολικής εκτάσεως 17.950 στρεμμάτων, με πολύχρωμη πανίδα (ζώα, ερπετά, πτηνά) και υπέροχο διφυή δασικό πλούτο από δρυ και ελάτη, που απαιτεί ιδιαίτερη μεταχείριση και προστασία. Το ιδιαίτερο, όμως, του Δάσους του «Ελαφίου» δεν είναι μόνο το φυσικό κάλλος του, αλλά ότι έχει μετατραπεί σε σύμβολο κοινωνικής αντίστασης για την προστασία του φυσικού πλούτου της Ελλάδος, λόγω του σθεναρού αγώνα των κατοίκων του χωριού Ελαφίου εδώ και πολλές δεκαετίες, προκειμένου να αποτραπεί η διεκδίκηση και η κερδοσκοπικού τύπου υλοτόμηση και καταστροφή του από ιδιωτικά συμφέροντα.

Προκαλεί, δε, θλίψη και αμηχανία η έλλειψη ισχυρής πολιτικής βούλησης των αρμοδίων για την ριζική λύση του χρονίζοντος αυτού προβλήματος, που διατυπώθηκε επίσημα το 1981 από τον αείμνηστο Ανδρέα Παπανδρέου, χωρίς, όμως, μέχρι σήμερα να υλοποιηθεί. Λύση, που βασιζόταν στις αρχές του δημοσίου συμφέροντος και στην προστασία των παραδασόβιων κατοίκων, μέσα από την δημιουργία αγροτοβιομηχανικών συνεταιρισμών, που, αφενός, θα προστάτευαν τους φυσικούς περιβαλλοντικούς πόρους της Χώρας και, αφετέρου, θα αποτελούσαν ένα ισχυρό αναπτυξιακό «εργαλείο» της υπαίθρου και της εθνικής οικονομίας.

Όταν η Ελλάδα απελευθερώθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία μετά τον ηρωικό Εθνικοαπελευθερωτικό Αγώνα του Ελληνικού Λαού του 1821, αυτοί που επωφελήθηκαν από το «ξεπούλημα» των εθνικών γαιών, που ήταν δημόσια περιουσία, ήταν αυτοί, που συνεργάζονταν πριν με την Τουρκική εξουσία (κοτζαμπάσηδες και λοιποί). Στη συνέχεια, ενόψει της απελευθέρωσης και άλλων περιοχών, όπως η Θεσσαλία το 1881, οι Τούρκοι διοικητές των περιοχών αυτών (πασάδες, μπέηδες κ.λπ.) φρόντισαν για ίδιο όφελος να πουλήσουν τις περιοχές, που κατείχαν, στους «παραμονεύοντες» Έλληνες «τσιφλικάδες», που απέκτησαν τεράστιες δημόσιες εκτάσεις, χωρίς, όμως, να κατέχουν νόμιμους τίτλους. Και αυτό, γιατί σε όλες τις κατεχόμενες εκτάσεις της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αυτή διατηρούσε για λογαριασμό της την αποκλειστική κυριότητα και παραχωρούσε μόνο την χρήση αυτών (ιδιότυπο δικαίωμα χρήσης και κατοχής), οι οποίοι ουδέποτε απέκτησαν κυριότητα επί της Ελληνικής γης, για να μπορούν και να την μεταβιβάσουν σε ιδιώτες. Για τον δημόσιο χαρακτήρα των διακατεχομένων δασών έχει, άλλωστε, αποφανθεί με σειρά Γνωμοδοτήσεων το Νομικό Συμβούλιο του κράτους (ΝΣΚ) και, έτσι, δεν υπάρχουν περιθώρια ή ψευτοδιλήμματα για το θέμα αυτό, όσον αφορά το δικαίωμα κυριότητας του Δημοσίου.

Ο κόμπος για την υπόθεση αυτή έχει φτάσει στο χτένι. Οφείλει η σημερινή πολιτική ηγεσία να αποβάλλει τον προσφιλή ρόλο του «Ποντίου Πιλάτου», που υπήρξε χαρακτηριστικός, διαχρονικά, για τις πολιτικές ηγεσίες αυτής της Χώρας και να λύσει οριστικά το ζήτημα αυτό, αφαιρώντας, έτσι, το «σκοτεινό χρώμα» στο «είδωλο» του Ελληνικού Κράτους.

 

Του Γεωργίου Παπασίμου

Δικηγόρου

Μέλους της «Πρωτοβουλίας 14ης Μάη»

Site: http://www.gpapasimos.gr/

Twitter: @PapasimosG

 

Comments (0)

Tags: , ,

Διακατεχόμενα δάση: Η ανολοκλήρωτη υπόσχεση και οι πόντιοι Πιλάτοι – Του Γ. Παπασίμου

Posted on 05 Σεπτεμβρίου 2017 by larisanews

Το «Σωτήριον Έτος 1981», ενόψει της προδιαγραφόμενης τότε κοινωνικοπολιτικής Αλλαγής στην Ελλάδα, μια καθαρή δημόσια τοποθέτηση – δέσμευση του αείμνηστου Ανδρέα Παπανδρέου, είχε διαπεράσει ως ηλεκτρικό ρεύμα, όχι μόνο τους παραδασόβιους κατοίκους, αλλά και την πλειοψηφία του Ελληνικού Λαού. Ήταν η υπόσχεση, που για πρώτη φορά δημόσια διατυπώνονταν, ότι η Ελληνική Πολιτεία θα έλυνε και θα ξεκαθάριζε ένα κακοφορμισμένο «καρκίνωμα» στα πλευρά του Νεοελληνικού Κράτους, που ήταν τα διακατεχόμενα δάση, από ιδιώτες, που είχαν σχέση ή συνέχεια με τους ιδιοκτήτες των «τσιφλικιών». Λύση, που θα βασιζόταν στις αρχές του δημοσίου συμφέροντος και στην προστασία των παραδασόβιων κατοίκων, μέσα από την δημιουργία αγροτοβιομηχανικών συνεταιρισμών, οι οποίοι θα μπορούσαν, αφενός, να προστατεύσουν τους φυσικούς περιβαλλοντικούς πόρους της Χώρας και, αφετέρου, να αποτελέσουν ένα ισχυρό αναπτυξιακό «εργαλείο» της υπαίθρου, αλλά και της εθνικής οικονομίας γενικότερα.

Είναι γνωστό ή, τουλάχιστον, θα έπρεπε να είναι σε όλους τους πολίτες, ότι όταν η Ελλάδα απελευθερώθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία μετά τον ηρωικό Εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα του Ελληνικού Λαού του 1821, αυτοί που επωφελήθηκαν από το «ξεπούλημα» των εθνικών γαιών, που ήταν δημόσια περιουσία, ήταν αυτοί, που συνεργάζονταν πριν με την Τουρκική εξουσία (κοτζαμπάσηδες και λοιποί). Αυτοί αποτέλεσαν και τον χώρο έκφρασης ενός ιδιότυπου «οικονομικού παρασιτισμού», που διαπερνά, από τότε, το Ελληνικό Κράτος και την οικονομική του ηγετική ομάδα – ολιγαρχία, μέχρι και σήμερα, αποτελώντας μια εκ των βασικών αιτιών για την σημερινή «παραλυτική» του κατάσταση, σχεδόν 200 χρόνια μετά.

Στη συνέχεια, ενόψει της απελευθέρωσης και άλλων περιοχών, όπως η Θεσσαλία, το 1881, οι Τούρκοι διοικητές των περιοχών αυτών (πασάδες, μπέηδες κ.λπ.) φρόντισαν για ίδιο όφελος να πουλήσουν τις περιοχές, που κατείχαν, στους «παραμονεύοντες» Έλληνες «τσιφλικάδες», που απέκτησαν τεράστιες δημόσιες εκτάσεις, χωρίς, όμως, να κατέχουν νόμιμους τίτλους. Και αυτό γιατί, σε όλες τις κατεχόμενες εκτάσεις της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αυτή διατηρούσε για λογαριασμό της την αποκλειστική κυριότητα και παραχωρούσε μόνο την χρήση αυτών στους πασάδες, μπέηδες κ.λπ. (ιδιότυπο δικαίωμα χρήσης και κατοχής), οι οποίοι ουδέποτε απέκτησαν κυριότητα επί της Ελληνικής γης, για να μπορούν και να την μεταβιβάσουν.

Η νομική αυτή κατάσταση, η οποία δεν αμφισβητείται από κανέναν, είχε ως συνέπεια την αυτόματη μεταβίβαση της κυριότητας των απελευθερωμένων εδαφών από το Οθωμανικό στο Ελληνικό Δημόσιο ως διάδοχό του και, κατά συνέπεια, την πλήρη ακυρότητα όλων των τίτλων, που έφεραν ή επικαλούνται οι φερόμενοι ως Έλληνες «νεοτσιφλικάδες» από γνωστούς ή άγνωστους Οθωμανούς.

            Όμως οι στρεβλώσεις, τα πελατειακά συμφέροντα, οι συνεχείς πολιτικές ανωμαλίες και οι διχασμοί, που διατρέχουν την Ελληνική Ιστορία, σε συνδυασμό με την έλλειψη, έως σήμερα, εθνικής ηγετικής ομάδας – αστικής τάξης, όπως έξοχα αναλύει ο μεγάλος φιλόσοφος Παναγιώτης Κονδύλης, συνετέλεσαν στη δημιουργία ενός αντίστοιχης μορφής Ελληνικού Κράτους και Διοίκησης, όπου ακόμα και η παραπάνω ξεκάθαρη νομική κατάσταση καταστρατηγήθηκε, δίνοντας, έτσι, την δυνατότητα, μέσα από την «παραλυτική» συμπεριφορά της, να διεκδικούνται παράνομα τεράστιες δημόσιες εκτάσεις, όπως, για παράδειγμα, το υπέροχο δάσος Ελαφίου Τρικάλων.

Απέναντι, δε, σε αυτήν την οργανωμένη και συστηματική προσπάθεια των επίδοξων «νεοτσιφλικάδων», να μετατρέψουν μια δημόσια περιουσία σε ιδιωτικό τους «φέουδο», η μόνη αντίσταση και αντίδραση προήλθε από τους παραδασόβιους κατοίκους, όπως αυτούς του Ελαφίου Τρικάλων, που, στην κυριολεξία, με τον αγώνα τους «φυλάττουν Θερμοπύλες». Για μια ακόμα φορά, αυτές τις ημέρες, σύσσωμοι οι κάτοικοι του Ελαφίου με την παρουσία τους αποτρέπουν την καταστροφή, μέσω της αποψιλωτικής υλοτόμησης του δάσους αυτού, από συνεργείο υλοτόμων, που προστατεύεται από ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις.

Το θέμα της διεκδίκησης δασών από ιδιώτες αποτελεί μια παράμετρο, που έχει απομείνει από το τεράστιο πρόβλημα των «τσιφλικιών», που ταλάνισαν την Ελλάδα, και ιδιαίτερα την Θεσσαλία και αποτελεί, ουσιαστικά, «προπατορικό αμάρτημα» της εξαρτημένης και υποτελούς ολιγαρχίας της Χώρας και των εκάστοτε εκφραστών της.

Έτσι, οι ευθύνες των αρμοδίων πολιτικών εξουσιών, υπηρεσιών και υπαλλήλων του Ελληνικού Κράτους για το θέμα αυτό, είναι τεράστιες, αγγίζοντας και τον πυρήνα των ποινικών ευθυνών. Είναι χαρακτηριστικό, ως προς το τελευταίο, ότι στις εγκρινόμενες από την Αποκεντρωμένη Περιφέρεια Θεσσαλίας – Στερεάς Ελλάδος διαχειριστικές μελέτες των ιδιωτών για υλοτόμηση του δάσους Ελαφίου για ίδιον κέρδος, πέραν του ότι «καταπίνεται αμάσητο» το γεγονός, ότι δεν λαμβάνεται κανένα μέτρο για την φροντίδα της πανίδας αυτού του υπέροχου δασικού συστήματος και επιτρέπεται η μορφή της αποψιλωτικής υλοτόμησης, που απαγορεύεται στο σύνολο της Ευρώπης, αντί της μορφής της αναγωγικής αραίωσης του δάσους, όπως προτείνει, χωρίς να εισακούεται, επ’ αυτού, το αρμόδιο Δασαρχείο Καλαμπάκας, αναφέρεται ρητώς, ότι οι ιδιώτες είναι δήθεν συγκύριοι του δάσους αυτού και όχι απλώς διακάτοχοί του, προσβάλλοντας, έτσι, ευθέως και βάναυσα το δικαίωμα κυριότητας του Ελληνικού Δημοσίου, το οποίο, θα περίμενε κανείς, να προστατεύεται από τα όργανά του, και όχι να καταστρατηγείται από αυτά !!!

Μάλιστα, ενόψει και της επετείου της Διακήρυξης της 3ης του Σεπτέμβρη του 1974, που αποτελεί ένα ιδρυτικό – ριζοσπαστικό κείμενο μιας άλλης, ουσιαστικά δημοκρατικής και κυρίαρχης Ελλάδας, που, δυστυχώς, αποτελεί μακρινή εικόνα στην σημερινή μνημονιακή περίοδο, θα μπορούσε κάποιος να επικαλεστεί ευθέως την υποχρέωση της σημερινής κυβέρνησης να υλοποιήσει τουλάχιστον την ανολοκλήρωτη υπόσχεση – δέσμευση του Ανδρέα Παπανδρέου για το θέμα αυτό, μιας και κατά περίσταση τον επικαλείται (χαρακτηριστικό είναι το προχθεσινό άρθρο του Πρωθυπουργού), για λύση του διαχρονικού αυτού «εθνικού εγκλήματος» των διακατεχομένων δασών, απεκδυόμενη και τον προσφιλή «ρόλο» του «Ποντίου Πιλάτου», τον οποίο υποδύεται διαχρονικά η πολιτική εξουσία αυτού του τόπου.

 

Του Γεωργίου Παπασίμου

Δικηγόρου

Μέλους της «Πρωτοβουλίας 14ης Μάη»

Site: http://www.gpapasimos.gr/

Twitter: @PapasimosG

 

 

Comments (0)

Tags: , ,

Κυπριακό: Το διαρκές τραύμα του Ελληνισμού – Του Γ. Παπασίμου

Posted on 27 Ιουλίου 2017 by larisanews

Η έντονη προκλητικότητα και οι ιταμές προκλήσεις της Νεοθωμανικής Τουρκίας του Ερντογάν, τόσο στην Κύπρο όσο και στο Αιγαίο, ανήμερα, μάλιστα, της «μαύρης επετείου» της Τουρκικής εισβολής το 1974, προκαλεί, εκτός από θλίψη και οργή, και ιδιαίτερο προβληματισμό για το παρόν και το μέλλον του ευρύτερου Ελληνισμού στη Μεσόγειο.

Η αντικειμενικώς στρατιωτική «επιβίβαση», και όχι «απόβαση» της Τουρκίας το 1974, στην απροστάτευτη Μεγαλόνησο, εξαιτίας της διπλής προδοσίας της Χούντας των Συνταγματαρχών, με την απόσυρση της Μεραρχίας, που είχε αποστείλει κρυφά ο Γεώργιος Παπανδρέου και, στη συνέχεια, το ντροπιαστικό πραξικόπημα κατά του, τότε, ηγέτη της Κύπρου Μακαρίου, με συνέπεια την αιματηρή διχοτόμηση του νησιού, αποτελεί έναν εκ των τελευταίων σταθμών της πορείας συρρίκνωσης του Ελληνικού Έθνους, που ξεκινά από την Μικρασιατική Καταστροφή το 1922.

Το Κυπριακό είναι, εκ των πραγμάτων, χαρακτηριστική περίπτωση της πολιτικο-διπλωματικής και στρατιωτικής αδυναμίας της Ελλάδος στη Νεότερη Ιστορία της. Το δίκαιο και νόμιμο αρχικό αίτημα της Ένωσης ενταφιάστηκε για πάντα από τις συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου, με την αναγνώριση της Τουρκίας ως εγγυήτριας δύναμης και με ένα ανεφάρμοστο Σύνταγμα, που αποτέλεσε τον «διάδρομο» για την διχοτομική κατάληξη του νησιού. Αποτελεί, αναμφισβήτητα, στρατηγική ήττα του πολιτικού κατεστημένου της Χώρας και της «παρασιτικής» οικονομικής ολιγαρχίας, τους οποίους χαρακτηρίζει διαχρονικά το «φοβικό σύνδρομο» έναντι της Τουρκικής επιθετικότητας, αλλά και το σύνδρομο του «ενδοτισμού», το οποίο γιγαντώθηκε μετά την ένταξη της Ελλάδας στην μνημονιακή κηδεμονία.

Η αρνητική κατάληξη των συνομιλιών στην Ελβετία, εξαιτίας κυρίως της αδιαλλαξίας του Ερντογάν, έδωσε απλά χρόνο στην Ελληνοκυπριακή πλευρά, αφού, σύμφωνα με τους υπεύθυνους αξιωματούχους της Κύπρου, προετοιμάζεται στο παρασκήνιο τρίτη διάσκεψη τον προσεχή Σεπτέμβριο, με όλα τα «κεκτημένα» των δύο αποτυχημένων προηγούμενων. Όμως, τα λεγόμενα «κεκτημένα» είναι προδήλως αρνητικά, αν όχι καταστροφικά για την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού, μέχρι τώρα, η συμμετοχή της, με τους όρους, που έγινε, έχει, αφενός, παγιοποιήσει την παράνομη «πενταμερή», με την συμμετοχή των τριών «εγγυητριών δυνάμεων», κάτι, που μέχρι τώρα σωστά απορρίπτονταν από Ελλάδα και Κύπρο και, αφετέρου, υπονομεύθηκε το «κέλυφος» της Κυπριακής Δημοκρατίας, αφού ο Πρόεδρός της Αναστασιάδης συμμετείχε σε αυτές τις συνομιλίες, όχι με αυτή την ιδιότητα, αλλά ως εκπρόσωπος της Ελληνοκυπριακής κοινότητας (!!!).

Είναι, πραγματικά, αδιανόητη για τα πραγματικά συμφέροντα της Ελλάδος και της Κύπρου, ακόμα και η οποιαδήποτε αποδοχή συζήτησης για την κατάλυση της κρατικής υπόστασης της Κυπριακής Δημοκρατίας, που είναι μέλος του Ο.Η.Ε. και της Ε.Ε., καθώς και η συζήτηση ενός σχεδίου, που, ακόμα και αν λυθεί το θέμα της κατάργησης των εγγυήσεων από τις τρεις Χώρες, που ορίσθηκαν με τις Συνθήκες Ζυρίχης – Λονδίνου, επιφυλάσσει για τη Μεγαλόνησο την μοίρα μιας μεταμοντέρνας «αποικίας», που αποτελεί τον μακροπρόθεσμο στρατηγικό στόχο του βαθέως Τουρκικού πολιτικοστρατιωτικού κατεστημένου, μέσω της αποδοχής της υπάρξεως δύο ξεχωριστών Κρατών, και όχι δύο Κοινοτήτων, όπως προϋποθέτει μια δίκαιη και βιώσιμη λύση του Κυπριακού, με εξασφάλιση και ικανοποίηση όλων των ατομικών και συλλογικών δικαιωμάτων των Κυπρίων πολιτών.

Οδηγούμαστε, έτσι, σε μια δραματική «αυτοπαγίδευση» του Ελληνισμού, με βάση τις πολιτικές, που άσκησαν όλα αυτά τα χρόνια οι «υποτελείς» πολιτικοοικονομικές «ελίτ» της Αθήνας και της Λευκωσίας, οι οποίες, αφού αποδέχθηκαν την de facto διχοτόμηση της Μεγαλονήσου, στην συνέχεια μετέτρεψαν ένα κορυφαίο διεθνές πρόβλημα εισβολής και κατοχής, σε ένα διμερές εσωτερικό Ελληνοτουρκικό πρόβλημα.

Χαρακτηριστικό, δε, της πλήρους αδυναμίας του Ελληνισμού να επιβάλλει τις δικές του απόψεις με βάση τα συμφέροντά του, είναι ότι, η προστασία της ΑΟΖ της Κύπρου, εξαιτίας των σημαντικών υδρογονανθράκων, που φαίνεται να «φωλιάζουν» στο υπέδαφός της, εκχωρήθηκε σε τρίτους, με βάση τα συμφέροντα των πετρελαϊκών «κολοσσών» (Γαλλία, Η.Π.Α. κ.λπ.). Η «προστασία», όμως, αυτή, με αποστολή πολεμικών πλοίων στην περιοχή των γεωτρήσεων, μπορεί βραχυπρόθεσμα να λύνει και να αντιμετωπίζει την προκλητική και παράνομη επιθετικότητα, πλην όμως, αυτό αποτελεί πλήρη «προτεκτορατοποίηση» της Κύπρου, έτσι ώστε αυτή να είναι το πρώτο «μεταμοντέρνο προτεκτοράτο» του 21ου αιώνα στην Ευρώπη. Πρόκειται, βέβαια, για εξέλιξη, που οδηγεί σε πλήρη αποδόμηση των ευρύτερων Ελληνικών συμφερόντων στην Μεσόγειο.

 

 

Του Γεωργίου Παπασίμου

Δικηγόρου

Μέλους της «Πρωτοβουλίας 14ης Μάη»

Site: http://www.gpapasimos.gr/

Twitter: @PapasimosG

 

Comments (0)

Tags: , ,

Γιώργος Παπασίμος: Ευεργέτες και πολιτική ολισθηρότητα

Posted on 20 Ιουλίου 2017 by larisanews

Τελικά, ένα εκ των μη αναμενόμενων χαρακτηριστικών της μνημονιακής περιόδου είναι οι κατά καιρούς«τερατώδεις μπαλαφάρες» του πολιτικού προσωπικού εξουσίας, που δείχνει να βρίσκεται στην κυριολεξία «εκτός τόπου και χρόνου». Να θυμίσουμε ορισμένες απίστευτες και όμως αληθινές δηλώσεις, που, μετά την πρώτη αυθόρμητη αίσθηση του γέλιου – χαρμολύπης, δημιουργούν ένα βαθύ συναίσθημα πίκρας, όταν αναλογιζόμαστε σε ποιους έχει παραδοθεί διαχρονικά η εκπροσώπηση αυτής της άμοιρης Πατρίδας.

Κατά πρώτον, ήταν η δήλωση του Γεώργιου Παπανδρέου στην αρχή της μνημονιακής περιόδου, πως τον συνάντησε ένας συνταξιούχος και προσφέρθηκε να του κόψουν την σύνταξη, «αν είναι να σωθεί η πατρίδα». Ακολούθησε ο σημερινός υφυπουργός Εργασίας Τάσος Πετρόπουλος, που δήλωσε,ότι τον σταματούν στο δρόμο ελεύθεροι επαγγελματίες, λέγοντας «σωθήκαμε» και κάποιοι από αυτούς πως«πρέπει να αυξηθούν οι εισφορές» (!!!!). Αποκορύφωμα, η πρόσφατη κορυφαία «ατάκα» του υφυπουργού Εσωτερικών Γιάννη Μπαλάφα, που δημοσιοποίησε περιχαρής,ότι τον σταμάτησε μηχανάκι στο δρόμο και του είπε, ότι «οι κυβερνώντες είναι ευεργέτες» !!!!!

Με τα παραπάνω και πολλά άλλα, θα μπορούσε κάποιος να συνθέσει πολιτική επιθεώρηση στα καλύτερά της. Και θα ήταν ανώδυνες και ευχάριστες «γελοιότητες», εάν δεν αφορούσε το πολιτικό προσωπικό μιας Χώρας, που βυθίζεται καθημερινά και μετατρέπεται σε μια ιδιότυπη «αποικία χρέους».

Εξηγούν,όμως, οι δηλώσεις αυτές, όντας χαρακτηριστικό δείγμα της ποιότητας του πολιτικού προσωπικού εξουσίας, την δημοσιευθείσα «τραυματική» ετήσια έκθεση του ΟΟΣΑ, για την αξιολόγηση των κυβερνήσεων, όπου η Ελλάδα βρίσκεται ανάμεσα στις τέσσερις Χώρες, με την μεγαλύτερη παγκόσμια απώλεια εμπιστοσύνης των πολιτών απέναντι στην κυβέρνησή τους (οι άλλες τρεις είναι η Χιλή, η Φινλανδία και η Σλοβενία). Στην έρευνα αυτή, μόλις το 13% του Ελληνικού Λαού δείχνει να εμπιστεύεται την κυβέρνηση,ενώ ο παγκόσμιος μέσος όρος ανέρχεται στο 42%.Τα ίδια ισχύουν και για το Κράτος και τους θεσμούς του, ιδιαίτερα αυτούς, που αγγίζουν τον σκληρό πυρήνα του λεγομένου Κράτους Πρόνοιας, όπου η εμπιστοσύνη στο σύστημα υγείας ανέρχεται στο 31%, με μέσο παγκόσμιο όριο 70% και στο εκπαιδευτικό σύστημα 44%, με μέσο παγκόσμιο όριο 67%. Σε καλύτερη κατάσταση φαίνεται να είναι το δικαστικό σύστημα, με δείκτη εμπιστοσύνης 42% και μέσο παγκόσμιο όρο 55% και η αστυνομία,με δείκτη εμπιστοσύνης στο 69%, με παγκόσμιο μέσο όρο το 77%.

Όλα αυτά δεν είναι τίποτε άλλο, παρά απεικόνιση μιας ανελέητης και βαθιάς κρίσης νομιμοποίησης στη συνείδηση του μέσου πολίτη, του πολιτικού εποικοδομήματος και του πολιτικού προσωπικού εξουσίας, όπως αυτό διαμορφώθηκε στην περίοδο της «ύστερης Μεταπολίτευσης» και ολοκληρώθηκε κατά την περίοδο του «μνημονιακού οδοστρωτήρα».

Αυτή η ολέθρια εικόνα του πολιτικού προσωπικού εξουσίας, σε συνδυασμό με την διαχρονική έλλειψη εθνικής συνείδησης, της παρασιτικής οικονομικής ολιγαρχίας, αποτελεί ένα εκρηκτικά αρνητικό συνδυασμό, που βυθίζει ολοένα και περισσότερο την Χώρα. Αντί να αποτελέσει το πολιτικό προσωπικό και τα κόμματα εξουσίας τον παράγοντα, που θα «έβαζε φρένο στην κατηφόρα» και θα έθετε τις προϋποθέσεις ανάκαμψης και αναγέννησης της Ελλάδος, έχει φτάσει στο σημείο να αποτελεί έναν εκ των βασικών παραγόντων της καταστροφικής πορείας της.

Η μοναδική λύση, όσο και αν, αντικειμενικά, είναι μια δύσκολη διαδικασία, περνάει μέσα από μία γνήσια κοινωνική «επαναστατική διαδικασία» από τους πολίτες, με την δημιουργία ενός νέου Πολιτικού Υποκειμένου Ανατροπής, από άφθαρτες δημοκρατικές, προοδευτικές και πατριωτικές δυνάμεις, που θα προέλθουναπό τα «σπλάχνα» της κοινωνικής συνείδησης και οργής. Πολιτικό Υποκείμενο, πουθα αποτελείται από πολιτικό προσωπικό, που θα λειτουργεί σε εθελοντική βάση προσφοράς, και όχι επιδίωξης προσωπικών ωφελημάτων και το οποίο δεν θα είναι ενταγμένο, με τον έναν ή άλλο τρόπο, στα «πελατειακά» και κρατικά υπάρχοντα δίκτυα, που σχηματίσθηκαν κατά την περίοδο της «ύστερης Μεταπολίτευσης» και της μνημονιακής κηδεμονίας.

 

Του Γεωργίου Παπασίμου

Δικηγόρου

Site: http://www.gpapasimos.gr/

Twitter: @PapasimosG

 

 

Comments (0)

Tags: , ,

Γιώργος Παπασίμος: Πανωλεθρία – ΜΒΟΣ

Posted on 30 Ιουνίου 2017 by larisanews

Είναι πραγματικάαπορίας άξιον, αφού παραποιείται και «βιάζεται» η οδυνηρή πραγματικότητα για την Χώρα, ότι συνεχίζονται μέχρι σήμερα οι μεγαλόστομες επικοινωνιακές «ενέσεις αισιοδοξίας» από την Κυβέρνηση, για τα αποτελέσματα της πρόσφατης απόφασης του Eurogroupκαι το κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης του τρίτου μνημονίου, που υπεγράφη το Καλοκαίρι του 2015, ενώ, την ίδια ώρα, είναι πλέον πασίδηλο ότι, όχι μόνο δεν πέτυχε το παραμικρό θετικό αποτέλεσμα, αλλά νομιμοποιήθηκε ο στόχος των δανειστών,να αποτελεί η Ελλάδα μια «αποικία χρέους» για τα επόμενα 45 χρόνια !!!.

Είναι «εντυπωσιακές» οι κυβερνητικές δηλώσειςτου τύπου «ανοίγει ο δρόμος για την έξοδο από την κρίση», «πήραμε αυτό που διεκδικούσαμε, αλλά και αυτό που δικαιούμασταν» !!! και ότι «τώρα ανοίγει ο δρόμος για την έξοδο στις αγορές», «για το οριστικό τέλος των προγραμμάτων στήριξης και των μνημονίων που τα συνοδεύουν». Πίσω, όμως, από την «κουρτίνα» αυτών των επικοινωνιακών «πυροτεχνημάτων» της Κυβέρνησης ΣΥ.ΡΙΖ.Α. – ΑΝ.ΕΛ., παραμονεύει η αδυσώπητη πραγματικότητα για την Χώρα και τον Λαό της. Με την τελευταία συμφωνία, η οποία, μάλιστα, αγγίζει τα όρια της «γελοιότητας» για την οικονομική επιστήμη και τα όρια της τραγωδίας για την Ελλάδα, προβλέπεται ότι θα έχει διαρκή πρωτογενή πλεονάσματα, 3,5 % του Α.Ε.Π. έως το 2023 και κοντά στο 2,0 % έως το 2060.

Θα πρέπει να σημειωθεί εδώ, ότι ουδεμία Χώρακαι καμία ισχυρή καπιταλιστική οικονομία μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο πέτυχε πρωτογενή πλεονάσματα 2% του Α.Ε.Π. για 40 χρόνια, που προβλέπει η συμφωνία του Eurogroup. Αντιλαμβάνεται, συνεπώς, κάποιος, ότι αυτό το σχέδιο των πιστωτών για διαρκή πρωτογενή πλεονάσματα έως το 2060, που το απεδέχθη το «ελλιποβαρές» Ελληνικό πολιτικό προσωπικό και η εξαρτημένη οικονομική παρασιτική ολιγαρχία, για μια οικονομία όπως αυτή της σημερινής Ελλάδας, που κατά την μνημονιακή περίοδο έχει χάσει 25%, έχει υποστεί συντριπτική εσωτερική υποτίμηση των περιουσιακών στοιχείων, μισθών, συντάξεων και, παράλληλα, υφίσταται εξοντωτικό φορολογικό «πογκρόμ» σεοτιδήποτε παραγωγικό υπάρχει ακόμα στην οικονομία, αποτελεί «ωρολογιακή βόμβα», που θα την συρρικνώσει περαιτέρω τόσο πολύ, κάτι που θα το αντιλαμβάνονταν και ο πρωτοετής φοιτητής οποιασδήποτε οικονομικής σχολής στον πλανήτη.

Αν σε όλα τα παραπάνω προστεθεί η εκχώρηση, σε βαθμό δημεύσεως, της δημόσιας περιουσίας στο λεγόμενο «Υπερταμείο», η οποία επιδιώκεται να πέσει στα χέρια ιδιωτών, που, υποτίθεται, διαθέτουν τα κεφάλαια για να την αξιοποιήσουν, η έφοδος, που επίκειται μέσω των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών στην περιουσία του Ελληνικού Λαού, οι συνθήκες εργασιακού Μεσαίωνα σε όλους τους τομείς, με πλήρη ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, η επιχειρούμενη εξαφάνιση των μικρομεσαίων ελεύθερων επαγγελματιών και αγροτών και η έξοδος του πιο μορφωμένου τμήματος της νέας γενιάς στις παραγωγικές μηχανές της Δύσης, ως έτοιμο επιστημονικό προσωπικό, τότε δημιουργείται ένα παζλ «οικονομικού θανάτου» της Χώρας, που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με κούφιες επικοινωνιακές «κορώνες».

Η χειρότερη,δε, πτυχή της οδυνηρής αυτής πραγματικότητας είναι η απουσία οποιουδήποτε οδικού χάρτη εξόδου από αυτόν τον φαύλο, καταστροφικό κύκλο και η έλλειψη ενός σχεδίου εθνικής παραγωγικής ανασυγκρότησης της Ελλάδας, με βάση τα συντριπτικά της πλεονεκτήματα που υπάρχουν σε πάρα πολλούς τομείς.

Τα επικοινωνιακά και αντιπολιτευτικά «φληναφήματα» της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης, που συνιστούν συνολικά ένα «καταστροφικό» πολιτικό προσωπικό για την πατρίδα, αποτελούν πρόκληση στη λογική κάθε Έλληνα πολίτη, αφού με ευθύνη τους καταδικάζουν την Ελλάδα τουλάχιστον έως το 2060, να αποτελεί Χώρα μειωμένης κυριαρχίας, όταν, μάλιστα, υπάρχουν ανοιχτά εθνικά θέματα, για τα οποία έχουμε πικρή ιστορική εμπειρία για την πορεία τους, όταν βρισκόμαστε σε αντίστοιχες συνθήκες με τις σημερινές.

Είναι προφανές ότι, όταν σε ένα τέτοιο αντικειμενικό πλαίσιο «καταστροφής», συνεχίζουν οι κυβερνώντες να πανηγυρίζουν, τότε, δυστυχώς, η μόνη λέξη, που μπορεί να περιγράψει την σουρεαλιστική αυτή κατάσταση είναι «πανωλεθρία – μβος».

 

Του Γεωργίου Παπασίμου

Δικηγόρου

Μέλους της «Πρωτοβουλίας της 14ης Μάη»

Site: http://www.gpapasimos.gr/

Twitter: @PapasimosG

 

Comments (0)

Tags: , ,

Γιώργος Παπασίμος: Η ομηρία της Ελλάδος και η πρωτοβουλία της 14ης Μαϊου

Posted on 01 Ιουνίου 2017 by larisanews

Η ψήφιση στη Βουλή, από την μειοψηφική στην κοινωνία κοινοβουλευτική «πλειοψηφία» των 153 βουλευτών των ΣΥ.ΡΙΖ.Α. – ΑΝ.ΕΛ., των προαπαιτούμενων για το κλείσιμο της αξιολόγησης του Τρίτου Μνημονίου, που θα ισχύσουν μελλοντικά από το 2019, αποτελούνπαγκόσμια κοινοβουλευτική «πρωτοτυπία», που είναι δύσκολο να συναντήσει κανείς στην Κοινοβουλευτική Ιστορία των Εθνών.

Και αυτό, γιατί κανείς δεν είχε διανοηθεί να δεσμεύει τηνΧώρα του προκαταβολικά για τα επόμενα έξι χρόνια, με δεσμά μνημονιακής «ομηρίας», με μέτρα, που,αφενός,θα τσακίσουν την, ήδη, γονατισμένη κοινωνία από τον επταετή, μέχρι τώρα, μνημονιακό «οδοστρωτήρα» (μείωση συντάξεων, μείωση της μισθωτής εργασίας, λόγω της μείωσης του αφορολόγητου, περαιτέρω εξοντωτικά μέτρα για τους ελεύθερους επαγγελματίες, οι οποίοι τίθενται πλέον σε απηνή διωγμό κ.λπ.) και,αφετέρου,απουσιάζει από αυτά η παραμικρή αναπτυξιακή πνοή ή έστω ακόμα και το «ψέλλισμα» ενός «οδικού χάρτη» ανάπτυξης αυτής της Χώρας.

Είναι προφανές, ότι τίποτα από αυτά δεν θα μπορούσε να συμβεί σε οποιαδήποτε άλλη σοβαρή Χώρα, με στοιχεία εθνικής κυριαρχίας. Συμβαίνουν,όμως, στην πατρίδα μας κατά συρροή, από μια «εξωνημένη» οικονομική ολιγαρχία και με ένα«ελλειποβαρές» πολιτικό προσωπικό εξουσίας, που, προκειμένου να διατηρήσει τα προνόμιά του, «κατακρεουργεί» κάθε συνταγματική πρόβλεψη και κάθε έννοια δημοκρατικής λειτουργίας και εθνικής αξιοπρέπειας.

Έτσι, η Χώρα μας βρίσκεται σε μια πρωτοφανή για τις Ευρωπαϊκές συνθήκες κατάσταση «εθνικής ομηρίας» και λαμβάνει χαρακτηριστικά μιας ιδιότυπης «Ευρωπαϊκής αποικίας χρέους», χωρίς κανένα σχέδιο αξιοποίησης των συγκριτικών της πλεονεκτημάτων προς όφελος του Λαού, της παραγωγικής της ανασυγκρότησης και της δυνατότητάς της να υπερασπισθεί μακροπρόθεσμα τα εθνικά της δίκαια στον άξονα Θράκης – Αιγαίου – Κύπρου, που βρίσκεται στην «προμετωπίδα» του Αναθεωρητισμού του Τουρκικού κατεστημένου.

Έναντι αυτής της θλιβερής κατάστασης και εικόνας για την Ελλάδα, σε μια εποχή αφόρητης απογοήτευσης και υποχώρησης του Λαϊκού Κινήματος στο περιθώριο, εξαιτίας των «ληστρικών» μνημονιακών πολιτικών και του «τσακίσματος» της ελπίδας, με βασικό υπεύθυνο το υπάρχον πολιτικό προσωπικό εξουσίας, δημιουργείται η αναγκαιότητα να υπάρξει υπέρβαση από τους ενεργούς πολίτεςτων πάσης φύσης δεσμών της χειραγώγησης, με στόχο την δημιουργία ενός Νέου Πολιτικού Υποκειμένου Ανατροπής, έξω και πέρα από τις δομές του σημερινού πολιτικού συστήματος και του πολιτικού προσωπικού, που το υπηρετεί.

Αυτή την μέγιστη αναγκαιότητα για τη Χώρα υπηρετεί, αποτελώντας το πρώτο βήμα, η συγκρότηση της «Πρωτοβουλίας της 14ης Μάη», που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα στις 14 Μαΐου, για την συσπείρωση των Δημοκρατικών, Πατριωτικών και Σοσιαλιστικών δυνάμεων.

Η συγκρότηση αυτή συνέπεσε χρονικά με την ψήφιση του Τέταρτου Μνημονίου, που ολοκληρώνει την πολιτική υποδούλωση της Χώρας και αποκαλύπτει,πλέον,και στους πιο καλόπιστους, τον αντιδραστικό ρόλο των σημερινών κυβερνώντων, άξιων συνεχιστών των υποτελών κυβερνήσεων,που προηγήθηκαν.

            Η Σωτηρία της Χώρας περνάει μέσα από την ανασυγκρότηση της Ελληνικής οικονομίας και την αναδόμηση του πολιτικού συστήματοςκαι του κοινωνικού σχηματισμού,κάτι, που απαιτεί τον ιδεολογικό, πολιτικό και κοινωνικό αναπροσανατολισμό της. Βασική, όμως, και άμεση προϋπόθεση για αυτό είναι η συγκρότηση αυτού του Νέου Πολιτικού Υποκειμένου Ανατροπής, που θα προτείνει μια ρεαλιστική στρατηγική εξόδου από την κρίση και θα απαλλάξει την Χώρα από το καθεστώς της «ξενοκρατίας» και της ραγδαίας αποσύνθεσής της.

            Η πατρίδα και ο Λαός μας χρειάζονται μια νέα αναζωογονητική οραματική ώθηση, η οποία θα «ενταφιάσει» οριστικά το καθεστώς της «πολιτικής πατρωνίας» και των «πελατειακών» σχέσεων και θα αναμετρηθεί με το «παρασιτικό» πολιτικό και οικονομικό «κλεπτοκρατικό» κατεστημένο.

            Παρά τις αντικειμενικές δυσκολίες, που υπάρχουν από τις μεγάλες «πληγές», που έχει δημιουργήσειη μνημονιακή «ομηρία» και η αφόρητη διαπλοκή της «παρασιτικής» οικονομικής ολιγαρχίας και του πολιτικού προσωπικού εξουσίας, το οποίο είναι σημαντικά κατώτερο από τις εθνικές ανάγκες, οφείλουμε ως πολίτες να σπάσουμε τα δεσμά της απογοήτευσης και να πάρουμε ενεργά μέροςστην δημιουργία αυτού του Νέου Πολιτικού Υποκειμένου Ανατροπής, που επιχειρεί η «Πρωτοβουλία της 14ης Μάη».

 

 

Του Γεωργίου Παπασίμου

Δικηγόρου

Site: http://www.gpapasimos.gr/

 

 

Comments (0)

Tags: , ,

Γεώργιος Παπασίμος: Η «ανήκεστος βλάβη» της Ελλάδος

Posted on 08 Μαΐου 2017 by larisanews

«Ανήκεστος βλάβη», κατά την ιατρική ορολογία, υφίσταται όταν η υγεία ενός οργανισμού έχει καταρρεύσει και δεν υπάρχει δυνατότητα ίασης. Αναλογικά, μπορεί κανείς να προσομοιάσει μία τέτοια κατάσταση για μία Χώρα, όταν σ’ αυτήν ζωτικές δομές και θεσμοί αναπαραγωγής της και διατήρησής της ως κρατικού οργανισμού, έχουν συρρικνωθεί και υπονομευθεί σε μη αναστρέψιμο βαθμό.

Η Ελλάδα βρίσκεται στο τελικό στάδιο «αποσύνθεσής» της και στην κρισιμότερη περίοδο της νεότερης Ιστορίας της. Τα στοιχεία και οι αριθμοί είναι αμείλικτοι και τρομακτικοί, για Ευρωπαϊκή Χώρα εν καιρώ ειρήνης. Ανεργία, που, ήδη, ξεπερνά το 30% (στους νέους φθάνει το 60%), το ΑΕΠ έχει, ήδη, μειωθεί πάνω από 25% από την έναρξη της κρίσης και της εφαρμογής των μνημονιακών πολιτικών, το μέσο μηνιαίο οικογενειακό εισόδημα έχει μειωθεί πάνω από 40% και το δημόσιο χρέος βρίσκεται στο 180% του ΑΕΠ, από 120%, που ξεκίνησε με την έναρξη της μνημονιακής «καταιγίδας».

Πέραν, όμως, των εφιαλτικών αυτών αριθμών, οι μακροπρόθεσμες τάσεις της πορείας των βασικών πυλώνων της Χώρας είναι ιδιαιτέρως ζοφερές: Αποδιοργάνωση κάθε παραγωγικού ιστού, έλλειψη σχεδιασμού εθνικής ανάπτυξης στους τομείς, που η Χώρα έχει προφανή συγκριτικά πλεονεκτήματα, πλήρης απουσία δημοσίων επενδύσεων, γενικευμένη διαφθορά, αναξιοκρατία και «πελατειασμός» στον δημόσιο τομέα.

Ο μνημονιακός νεοφιλελεύθερος «οδοστρωτήρας», σε συνδυασμό και με τις «αυτοκτονικές» πολιτικές της «ύστερης Μεταπολίτευσης», αποτελούν, συνολικά, μιαεθνικά εγκληματική πολιτική, που οδηγεί την Χώρα σε συνθήκες ιστορικής στρατηγικής εθνικής ήττας, αντίστοιχης αναλογικά με αυτήν της Μικρασιατικής Καταστροφής, αφού ακόμα και σήμερα, που στην Χώρα έχουν συσσωρευθεί οικονομικά και κοινωνικά «ερείπια», δημιουργώντας και προϋποθέσεις για πιθανούς εθνικούς «ακρωτηριασμούς», τα πάντα «εξαϋλώνονται» υπέρ της αποπληρωμής των δανειστών, αλλά και της διατήρησης των προνομίων της «παρασιτικής» οικονομικής ολιγαρχίας, καθώς και του πολιτικού προσωπικούεξουσίας.

Η «αιμορραγία» και ο «αργός θάνατος» της Ελλάδος είναι συνεχής, με χαρακτηριστικότερη περίπτωση τον διπλό εθνικό κίνδυνο, που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, χωρίς καμία πρόνοια ανατροπής αυτής της πορείας από τις πολιτικές ηγεσίες της Χώρας, που είναι, αφενός, το «εκρηκτικό» δημογραφικό πρόβλημα, που απειλεί σε μερικές δεκαετίες να αφανίσει τον Ελληνισμό και, αφετέρου, ο «εξοστρακισμός» της νέας γενιάς των επιστημόνων, η οποία, αντί να χρησιμοποιηθεί ως «ατμομηχανή» για την ανάπτυξή της, χρησιμοποιείται ως έτοιμο εξειδικευμένο επιστημονικό προσωπικό στις καπιταλιστικές παραγωγικές μηχανές της Δύσης (Γερμανία, Αγγλία κ.λπ.).

Το αδιέξοδο και το πρόβλημα της Ελλάδος σήμερα είναι πολλαπλό και δομικό.Γι’ αυτό, πριν επέλθει η «ανήκεστος βλάβη», απαιτείται μία γνήσια κοινωνική επαναστατική διαδικασία από τους πολίτες, μέσα από την συνειδητοποίησης αυτών των μεγάλων κινδύνων και την δημιουργία μιας νέας, μεγάλης πολιτικής δύναμης από τις άφθαρτες αντιμνημονιακές προοδευτικές, πατριωτικές δυνάμεις, που θα προέλθουναπό τα «σπλάχνα» της κοινωνικής συνείδησης και οργής, και από πολιτικό προσωπικό, που δεν θα είναι ενταγμένο, με τον έναν ή άλλο τρόπο, στα «πελατειακά» και κρατικά υπάρχοντα δίκτυα, που σχηματίσθηκαν κατά την περίοδο της «ύστερης Μεταπολίτευσης» και αφορούν σχεδόν το σύνολο σχεδόν του σημερινού πολιτικού προσωπικού.

Η αντιμετώπιση αυτής της ανηλεούς κρίσης, μπορεί να γίνει μόνο από ένα τέτοιο νέο πολιτικό υποκείμενο αλλαγής, που θα εκφράζει πραγματικά την Ελληνική κοινωνία, την οργή, αλλά και τις χαμένες ελπίδες της και θα αποτελείται από πολιτικό προσωπικό, που δεν θα έχει σχέσεις με συμφέροντα του Κράτους και πολιτική λογική την κατάληψη της εξουσίας, ως αυτοσκοπό και «λάφυρο». Αυτό το πολιτικό υποκείμενο οφείλει να υιοθετήσει έναν νέο πολιτικό λόγο, που θα «αντιλαμβάνεται» την διαπλοκή οικονομικής και πολιτικής εξουσίας, την οικονομική εξάρτηση της Χώρας από την Ε.Ε., την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, το αλληλένδετο των οικονομιών σε μια εποχή παγκοσμιοποίησης, επικράτησης του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου και έντονων γεωπολιτικών ανακατατάξεων. Που θα πολεμά την διαφθορά και την εξουσιομανία.

 

Του Γεωργίου Παπασίμου

Δικηγόρου

Site:http://www.gpapasimos.gr/

 

Comments (0)

Tags: , ,

Η χούντα των Συνταγματαρχών: 50 χρόνια μετά – Του Γιώργου Παπασίμου

Posted on 28 Απριλίου 2017 by larisanews

Πενήντα χρόνια από την αποφράδα ημέρα της 21ης Απριλίου 1967, όπου εγκαθιδρύθηκε η στρατιωτική Χούντα των Συνταγματαρχών,που παρέμεινε στην εξουσία μέσω βασανισμών, εξοριών, παντελούς υποβαθμίσεως της πνευματικής και πολιτιστικής δημιουργίας και κατέρρευσε υπό το βάρος του εθνικού διαχρονικού ονείδους της προδοσίας της μαρτυρικής Κύπρου, δυστυχώς δεν μπορεί κανείς σήμερα, εν μέσω των δραματικών συνεπειών του μνημονιακού «οδοστρωτήρα», να προχωρήσει σε θετικό απολογισμό για την Ελλάδα.

Αυτό, βέβαια, σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να νομιμοποιήσει τους σημερινούς θλιβερούς θιασώτες των επιγόνων των Συνταγματαρχών, που εμφανίζονται μάλιστα και με ναζιστικό πρόσημο («Χρυσή Αυγή»), αφού η εγκαθίδρυση της δικτατορίας στην Ελλάδα αποτέλεσε το τελικό δράμα, που επέφερε στην πατρίδα μας ο καταστροφικός, από κάθε άποψη,Εμφύλιος Πόλεμος του 1945, έχοντας,μάλιστα,προηγηθεί η ανελέητη καταστροφή της χώρας από τις δυνάμεις του Γερμανικού Ναζιστικού Άξονα.

Άλλωστε, πέραν του οδυνηρού εθνικού εγκλήματος της προδοσίας της Κύπρου από τη Χούντα, το οποίο αποτελεί μέχρι σήμερα μέγιστη «θηλιά στο λαιμό» του Ελληνισμού, σε όλα τα επίπεδα η περίοδος της επταετούς δικτατορίας ήταν αρνητικότατη για την πορεία της Χώρας.

Καταρχήν στην οικονομία, όπου κάποιοι άφρονες ημιμαθείς σύγχρονοι υμνητές της Χούντας «μηρυκάζουν» περί δήθεν ελλείψεως χρεών κατά την περίοδο εκείνη, η αλήθεια είναι, ότι η Χούντα διόγκωσε το εξωτερικό χρέος κατά μιάμιση φορά από καταβολής του Ελληνικού Κράτους. Ειδικότερα, το συνολικό εξωτερικό χρέος της Ελλάδος, που, όπως είχε διαμορφωθεί με τις ρυθμίσεις των προπολεμικών χρεών,ανέρχονταν από το 1821 μέχρι και το 1966 σε 1.110 εκατομμύρια δολάρια περίπου, μέσα στα έξι χρόνια της Χούντας ξεπέρασε τα 2.700 εκατομμύρια δολάρια, δηλαδή μιάμιση φορά μεγαλύτερο από όσο είχε φθάσει σε διάστημα 145 χρόνων!!! Μάλιστα, μέρος των δανείων του κεντρικού προϋπολογισμού πραγματοποιούνταν τότε μέσω της Τραπέζης της Ελλάδος και δεν εμφανίζονταν στους λογαριασμούς του δημοσίου χρέους(άρθρο του Βήματος στις 20.10.1973 με πρωτοσέλιδο τίτλο «Ο Απολογισμός μιας εξαετίας, θυσίες και το κόστος»).

Επίσης, η Χούνταγιγάντωσε τον «παρασιτισμό» και την διαφθορά σε όλα τα επίπεδα,τόσο στην οικονομία, όσο και στους θεσμούς και υπονόμευσε βαθύτατα την έννοια της Πατρίδας,μέσω των γελοίων εθνικιστικών φληναφημάτων, με συνέπεια, αυτονόητα ζητήματα για την Ελλάδα, όπως η έννοια του πατριωτισμού, λόγω των «ανοιχτών πληγών» της Χώρας ως προς το ζήτημα της εθνικής ανεξαρτησίας της, με ευθύνη και των αντίστοιχων διανοουμένων εθνομηδενιστικής τάσεως, να γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης από τα ακροδεξιά και ναζιστικά μορφώματα.

Το ότι, κατά τη διάρκεια της Μεταπολίτευσης, όπου η Ελλάδα μπήκε σε μία νέα ελπιδοφόρο περίοδο ειρήνης και ευημερίας του Λαού της, μέσω της προσπάθειας υπέρβασης του ιδιότυπου περιφερειακού Ελληνικού καπιταλισμού και των ιδεολογικών πολιτικών και άλλων στρεβλώσεων, δεν επιτεύχθηκαν αυτοί οι μεγάλοι στόχοι και σήμερα η Χώρα «βυθίζεται», λόγω της μνημονιακής κηδεμονίας, αυτό, σε καμία περίπτωση,δεν μπορεί να αποσείσει η να λειάνει τις απαράγραπτες εθνικές ευθύνες της Χούντας, η οποία, μάλιστα, έθεσε βαθειά τα θεμέλια και τις «ρίζες» γιατην «κακοδαιμονία» της Χώρας.

Βασική ευθύνη γιατην διάψευση των ελπίδων, κατά την περίοδο της ύστερης Μεταπολίτευσης, την σημερινή δραματική οικονομική κρίση και την ένταξη της Χώρας υπό διεθνή κηδεμονία, μέσω των αντιδραστικών και αντιαναπτυξιακών μνημονίων, φέρει το πολιτικό προσωπικό και τα κόμματα, που κυβέρνησαν έως σήμερα. Αντί να εξαλείψουν τις διαχρονικές «πληγές» του Ελληνικού Κράτους από την συγκρότησή του, που ήταν ο έντονος «παρασιτισμός» της οικονομικής ολιγαρχίας και η εξάρτησή της από ξένα κέντρα, καθώς και ο έντονος «πελατειασμός» του Κράτους και της κοινωνίας (όπου η Χούντα είχε μεγάλο μερίδιο στην παγίωση και διεύρυνση αυτών των φαινομένων),μεγιστοποίησαν αυτές τις στρεβλώσεις, εξαιτίας του «θανάσιμου εναγκαλισμού» τους με την «παρασιτική» εξαρτημένη ντόπια οικονομική ολιγαρχία, υπονομεύοντας, έτσι, το δημόσιο συμφέρον και τα λαϊκά συμφέροντα, αλλά και την πραγματική Δημοκρατία, αφού σήμερα ενυπάρχουν οι προϋποθέσεις για έναν ιδιότυπο «εκφασισμό» και οπισθοδρόμηση της Ελληνικής κοινωνίας.

Πενήντα χρόνια μετά, ο στοιχειώδης φόρος τιμής από το λαϊκό κίνημα και τους Έλληνες πολίτες στους χιλιάδες συμπολίτες μας, που αγωνίστηκαν, φυλακίστηκαν και θυσιάστηκαν για την Ελευθερία και την Δημοκρατία κατά την περίοδο της ξενοκίνητης Χούντας, είναι ο αποτελεσματικός αγώνας για την ανατροπή του κλεπτοκρατισμού και του μνημονιακού «Αρμαγεδδώνα», μέσω της δημιουργίας ενός νέου Πολιτικού Υποκειμένου Ανατροπής και Αλλαγής του υπάρχοντος «ημιθανούς» πολιτικού εποικοδομήματος.

 

Του Γεωργίου Παπασίμου

Site: http://www.gpapasimos.gr/

 

Comments (0)

Simple Minds - Someone somewhere
Cher - I found someone
Μανώλης Μητσιάς - Ερωτικό
Διονύσης Τσακνής - Ώρες σιωπής
Pm Dawn - Set adrif on memory bliss
Roxette - Spending my time
Μπάμπης Στόκας - Φίλιππος Πλιάτσικας - Υπάρχουν χρυσόψαρα
Χαρούλα Αλεξίου - Οι Κυριακές
Shara Nelson - One goodbye in ten
Norah Jones - Turn me on

 


Ιανουάριος 2018
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031EC

LIGO GELIO 1