Tag Archive | "Εκκλησία"

Tags: , ,

Ο π. Κονάνος και η αλλοίωση των ορθόδοξων κριτηρίων – Του πρωτ. Αθανασίου Τύμπα, θεολόγου – μουσικού

Posted on 02 Σεπτεμβρίου 2020 by larisanews

Μεγάλος θόρυβος έγινε όταν ο γνωστός για τις ομιλίες του  στα εκκλησιαστικά ραδιόφωνα, π. Ανδρέας Κονάνος αποφάσισε να «βγάλει» τα ράσα του και να ζήσει ως λαϊκός. Δεν θα κρίνω το πρόσωπο αλλά το φαινόμενο »Κονάνος», διότι σήμερα έπεσε σε αμάρτημα αυτός αύριο, όπως λέγει το γεροντικό, μπορεί να πέσω εγώ και μάλιστα σε μεγαλύτερο αμάρτημα και αυτός μπορεί κάποια στιγμή να μετανοιώσει ενώ εγώ όχι.

Ο αείμνηστος καθηγητής μας στο Πανεπιστήμιο π. Γεώργιος Μεταλληνός μας έλεγε, ότι στην εποχή μας οι χριστιανοί, κληρικοί και λαϊκοί, δεν διαθέτουμε τα Ορθόδοξα κριτήρια, διότι διαβάζουμε διάφορα άρθρα στα περιοδικά και ακούμε ομιλίες που ανακατεύουν την Θεολογία με την κοινωνιολογία, την φιλοσοφία και την ψυχολογία. Για να γνωρίσουμε τον δρόμο προς την αγιότητα και να ενωθούμε με τον Θεό πρέπει να δαπανούμε τον περισσότερο χρόνο μας διαβάζοντας συγγράμματα των Αγίων Πατέρων μας αλλά κυρίως να ζούμε ενεργά μέσα στην Λατρεία της Εκκλησίας μας και τα Άγια Μυστήρια.

Έχουμε ευθύνη εμείς οι σύγχρονοι ρασοφόροι, διότι αντί να οδηγούμε τις ψυχές προς τον Θεό δημιουργούμε γύρω μας οπαδούς. Αντί να μιλούμε συνεχώς για την μετάνοια, που είναι η λέξη στην οποία συμπεριλαμβάνεται όλο το νόημα του Ευαγγελίου, λέμε αγαπολογίες, χαϊδεύουμε και δικαιολογούμε με διάφορες σοφιστείες τα πάθη τα δικά μας και του λαού και έτσι δημιουργούμε έναν κύκλο ανθρώπων γύρο μας που μας δοξάζουν και μας γεμίζουν εγωισμό.

Έλεγε ο Άγιος Παΐσιος «όταν πέσει πολύ δόξα στον κληρικό ή τον λαϊκό τότε έχουμε λόξα από δω και λόξα από κει!». Και ο Άγιος Ιερώνυμος ο Σιμωνοπετρίτης συμβούλευε τους νέους κληρικούς: «πρόσεξε τώρα που έγινες κληρικός μην μπεις ανάμεσα στους πιστούς και τον Χριστό».

Για να μην παρασυρόμαστε και χάνουμε τον δρόμο μας προς την αγιότητα κληρικοί και λαϊκοί ας μην ξεχνούμε ότι είκοσι αιώνες τώρα οι Ιεροί Κανόνες και η Ιερά Παράδοση της Εκκλησίας μας θέλουν τον κληρικό να νυμφεύεται τον Χριστό. Η ιεροσύνη όπως και το Άγιο Βάπτισμα για όλους τους Χριστιανούς είναι ανεξίτηλα τόσο για το σώμα μας όσο και την ψυχή μας. Όποιος από τους κληρικούς πέσει σε βαρύ αμάρτημα, όπως η μοιχεία, η πορνεία ή η απιστία στην ύπαρξη του Θεού, οφείλει να μην τελεί τα Άγια Μυστήρια και να ζει σε μετάνοια. Δεν έχει πια κανένα δικαίωμα να καθοδηγεί τους πιστούς αφού ο ίδιος απέτυχε στον στόχο του και δεν τήρησε τις υποσχέσεις τις οποίες έδωσε ενώπιον του Θεού.

Οι άγαμοι κληρικοί, οφείλουν πάντοτε κατά την Ιερά Παράδοση της Ανατολής να είναι  μικρόσχημοι ή μεγαλόσχημοι μοναχοί, είναι υποχρεωμένοι να τηρούν τις τρεις υποσχέσεις που έδωσαν κατά την κουρά τους, δηλαδή την ακτημοσύνη, την παρθενία και την υπακοή σε έναν γέροντα. Για να το πετύχουν αυτό καλό είναι να μένουν μέσα σε ένα μοναστήρι ή μέσα σε κάποια μητρόπολη κάνοντας απόλυτη υπακοή στον επίσκοπό τους. Αρχιμανδρίτης εξάλλου σημαίνει ο αρχηγός της μάνδρας δηλαδή κάποιου μοναστηριού.

Έλεγε συχνά ο Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης: «ο μοναχός έξω από το μοναστήρι είναι σαν το περιστέρι που το κυνηγά ο έμπειρος αιώνες τώρα κυνηγός διάβολος, είναι ποτέ δυνατόν να γλιτώσει;». Ας μην λησμονούμε τους σύγχρονους Αγίους, Παΐσιο, Ιάκωβο, Πορφύριο, Ιερώνυμο που είναι δώρα του Θεού για να τους μιμηθούμε. Αυτοί γυρνούσαν αριστερά και δεξιά κάνοντας ομιλίες  και αποκτώντας οπαδούς ή ζούσαν μέσα στην Λατρεία της Εκκλησίας μας προσευχόμενοι;

Κληρικοί και λαϊκοί, δεν υπάρχει διάκριση στους δύο αυτούς όρους για την Ορθοδοξία, ας αναλογιστούμε τι υποσχέσεις δώσαμε με το Άγιό μας Βάπτισμα στον Θεό και τι ψυχή θα του παραδώσουμε στην άλλη ζωή: Λέγει ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, σε ομιλία του την Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως, «ακούστε τα αυτά όλοι οι πιστοί, μην υπερεκτιμάτε την αγάπη του Θεού. Το έλεός Του θα το δώσει στους αμετανόητους βλάστημους μόνο σ’ αυτή τη ζωή. Στην τελική Κρίση τη θέση του ελέους θα την καταλάβει η δικαιοσύνη του Θεού».

Καλή μετάνοια λοιπόν στον π. Ανδρέα αλλά και σε όλους μας. (p.a.tympas@gmail.com).

Comments (0)

Tags: , ,

Από την σοφία του Ευεργετινού (Μέρος Δ ΄) – Του π. Αθανασίου Πολ. Τύμπα, Θεολόγου-Μουσικού

Posted on 24 Ιουλίου 2020 by larisanews

Να μην κατηγορούμε κανέναν είτε κρυφά είτε φανερά, μα ούτε και τον φιλοκατήγορο ν΄ ανεχόμαστε, διότι το αμπέλι δεν βγάζει αγκάθια. Το φίδι με τον ψιθυρισμό του έβγαλε την Εύα από τον Παράδεισο. Μ’ αυτό λοιπόν το φίδι μοιάζει εκείνος που κατηγορεί τον πλησίον, γιατί παρασύρει στην απώλεια τόσο την δική του ψυχή όσο και την ψυχή εκείνου που τον ακούει.

Αν καταλαλήσεις τον αδελφό σου και σε ελέγξει η συνείδησή σου, πήγαινε βάλε του μετάνοια και πες του: »συγχώρεσέ με γιατί σε κατηγόρησα». Και πρόσεξε να μην ξεγελαστείς άλλη φορά, διότι η καταλαλιά είναι θάνατος της ψυχής.

Εκείνος που ασχολείται με τις αμαρτίες των άλλων ή και από υπόνοιες μόνο κατακρίνει τον αδελφό του, ακόμα δεν έκανε αρχή στη μετάνοια, ούτε εξετάζει να βρει της δικές του αμαρτίες, που συχνά είναι βαριές και ασήκωτες σαν το μολύβι. Ούτε κατάλαβε ακόμα, γιατί ο άνθρωπος γίνεται αναίσθητος, »αγαπά ματαιότητα και ζητεί ψεύδος»,(ψαλμ. 4-3). Γι΄ αυτό σαν άνθρωπος χωρίς μυαλό βαδίζει στο σκοτάδι, παραβλέπει τις αμαρτίες του και αφήνει τη φαντασία του ν’ ασχολείται με τις αμαρτίες των άλλων.

Ένας άγιος άνθρωπος, όταν είδε κάποιον ν΄ αμαρτάνει, έκλαψε πικρά και μονολόγησε: »αυτός σήμερα, εγώ οπωσδήποτε αύριο, και αυτός οπωσδήποτε μετανοεί, εγώ όμως όχι».

Ένας αδελφός είπε στον αββά Ποιμένα: »αν δω αδελφό για τον οποίο άκουσα ότι αμάρτησε δεν θέλω να τον βάλω στο κελί μου. Αν όμως δω άλλον καλό ευχαριστιέμαι μαζί του». Απάντησε ο αββάς: »αν στον καλό κάνεις μια μικρή καλοσύνη, διπλασίασέ την σ’ εκείνον που άκουσες ότι αμάρτησε γιατί αυτός είναι ο άρρωστος. Έτσι θα σε ελεήσει κι εσένα ο Θεός.

Ένας γέροντας είπε: Μην κατακρίνεις τον πόρνο, αν είσαι αγνός, γιατί έτσι παραβαίνεις κι εσύ τον νόμο. Αυτός που είπε να μην πορνεύσεις, είπε και να μην κατακρίνεις.

Ένας από τους Πατέρες είπε: »δεν υπάρχει κάτω από τον ουρανό άλλο γένος σαν το χριστιανικό. Και μέσα σ’ αυτό δεν υπάρχει τάξη τόσο σπουδαία σαν τη μοναχική. Εκείνα όμως που βλάπτουν πολύ τους μοναχούς και όλους τους χριστιανούς είναι κατεξοχήν η μεταξύ τους μνησικακία και η κατάκριση. Όποιος απομακρύνει από την καρδιά του αυτά τα δύο, κάνει ζωή αγγελική πάνω στη γη».

 

 

 

 

 

 

 

Comments (0)

Tags: , ,

Από την σοφία του Ευεργετινού (Γ ΄ Μέρος) – Του π. Αθανασίου Πολ. Τύμπα, Θεολόγου-Μουσικού

Posted on 17 Ιουλίου 2020 by larisanews

Ρώτησαν κάποιον γέροντα, πότε η ψυχή αποκτά ταπείνωση, και αυτός αποκρίθηκε: Όταν φροντίζει για τις αμαρτίες της. Ρώτησαν άλλον γέροντα, τί είναι ταπείνωση; Το να σε αδικήσει ο αδελφός σου, κι εσύ να τον συγχωρήσεις πριν σου ζητήσει συγχώρηση.

Αν πεις σε κάποιον, »συγχώρεσέ με», ταπεινώνοντας τον εαυτό σου, τότε καις και διώχνεις μακρυά τους δαίμονες.

Το να μην τραυματίζεις την συνείδηση του πλησίον γεννάει την ταπεινοφροσύνη. Η ταπεινοφροσύνη γεννάει τη διάκριση και η διάκριση καταργεί όλα τα πάθη, αφού ξεχωρίσει το ένα από το άλλο.

Είπε ο αββάς Μάρκος: Όπως είναι ασυμβίβαστο στο μετανοούντα να υψηλοφρονεί, έτσι είναι αδύνατον και σ΄ εκείνον που αμαρτάνει να ταπεινοφρονεί.

Η ταπεινοφροσύνη δεν είναι καταδίκη της συνειδήσεως αλλά βεβαία εσωτερική πληροφορία της Χάριτος του Θεού και της συμπάθειάς Του.

Λένε για τον αββά Παμβώ ότι τρία χρόνια επίμονα παρακαλούσε τον Θεό λέγοντας: »μη με δοξάσεις Κύριε πάνω στην γη». Και ο Θεός τον δόξασε τόσο πολύ ώστε να μην μπορεί κανείς να τον κοιτάξει στο πρόσωπο από την Θεία δόξα που είχε περιβληθεί και τον έκανε να καταλάμπει.

Μερικοί που έβλεπαν τον αββά Μακάριο να είναι άκακος απέναντι σε όλους τους αδελφούς και να ταπεινώνεται μπροστά στον καθένα, τον ρωτούσαν: »γιατί κάνεις έτσι στον εαυτό σου, αββά;» Κι εκείνος απαντούσε: »Δώδεκα χρόνια υπηρέτησα ως δούλος τον Χριστό μου και τον παρακαλούσα να μου δώσει αυτό το χάρισμα και τώρα με συμβουλεύετε να το εγκαταλείψω»;

Είπε ο αββάς Ισαάκ: Ταπείνωσε τον εαυτό σου σε όλα μπροστά σε όλους τους ανθρώπους και θα δοξαστείς στην άλλη ζωή περισσότερο από τους άρχοντες αυτής της ζωής. Μίσησε την τιμή για να τιμηθείς. Αν κανείς τρέχει πίσω από την τιμή, η τιμή φεύγει από μπροστά του και αν την αποφεύγει εκείνη τον καταδιώκει και γίνεται κήρυκας της ταπεινοφροσύνης του σ΄ όλους τους ανθρώπους.

Ως προς το ντύσιμό σου, αγάπησε τα απλά και απέριττα ενδύματα, για να εξαφανίσεις τους εμπαθείς λογισμούς που σου γεννιούνται και προπαντός την ταπεινοφροσύνη. Αυτός που αγαπάει την κομψότητα δεν μπορεί ν΄ αποκτήσει ταπεινούς λογισμούς, γιατί η καρδιά του ακολουθεί τα εξωτερικά σχήματα.

Μην επιθυμήσεις οτιδήποτε δεις να έχει ο πλησίον σου, είτε ζώνη είτε ρούχο και σε περίπτωση που το επιθυμήσεις μην ικανοποιήσεις την επιθυμία σου φτιάχνοντας για τον εαυτό σου κάτι παρόμοιο. Ο στολισμός του σώματος είναι καταστροφή της ψυχής. Το να φροντίζεις όμως το γι΄ αυτά, δηλαδή το σώμα και την ψυχή με φόβο Θεού είναι καλό.(p.a.tympas@gmail.com)

 

 

 

Comments (0)

Tags: , ,

Από την σοφία του Ευεργετινού (Μέρος Β΄) – Του π. Αθανασίου Πολ. Τύμπα, Θεολόγου-Μουσικού

Posted on 09 Ιουλίου 2020 by larisanews

Ο Μέγας Αρσένιος ήταν άνθρωπος μεγάλης παιδείας τόσο κοσμικής όσο και χριστιανικής. Γι΄ αυτό ο βασιλιάς Θεοδόσιος τον διάλεξε ανάμεσα σε όλους τους τότε μορφωμένους ανθρώπους ως παιδαγωγό για τα παιδιά του. Είχε όμως τόση  ταπείνωση που δεν ντρεπόταν να ρωτά και τους απαίδευτους, ώστε να παίρνει και από αυτούς κάθε δυνατή ωφέλεια.

Κάποτε ρώτησε έναν Αιγύπτιο, αγράμματο μοναχό, πληροφορίες γύρω από τους λογισμούς. Κάποιος που τον είδε, παραξενεύτηκε και ζήτησε να μάθει την αιτία.

– Δεν αρνούμαι, απάντησε εκείνος, πως είμαι κάτοχος σημαντικής παιδείας. Ομολογώ όμως ότι ακόμη δεν έχω μάθει περί αρετής ούτε το αλφάβητο αυτού του αμόρφωτου μοναχού.

Η φιλονικία παραδίδει τον άνθρωπο στην οργή. Η οργή τον παραδίδει στην τύφλωση και η τύφλωση τον οδηγεί στην διάπραξη κάθε κακού.

Ο αββάς Αλώνιος είπε: Αν δεν γκρέμιζα συθέμελα ολόκληρο το οικοδόμημα του δικού μου θελήματος, δεν θα μπορούσα να οικοδομήσω πνευματικά τον εαυτό μου.

Δύο γέροντες ζούσαν πολλά χρόνια μαζί και ποτέ δεν μάλωσαν. Είπε λοιπόν κάποτε ο ένας στον άλλο: – Ας μαλώσουμε κι εμείς μια φορά όπως όλοι οι άνθρωποι.

– Μα δεν ξέρω πως γίνεται λέγει ο άλλος. – Να θα βάλουμε μια πέτρα ανάμεσά μας και εσύ θα λες ότι δεν είναι δική μου αλλά δική σου, ώστε να κάνουμε αρχή στο μάλωμα. Βάλανε λοιπόν την πέτρα στην μέση και είπε ο πρώτος: – Αυτή είναι δική μου. – Όχι, είπε ο δεύτερος, είναι δική μου. – Ε, αν είναι δική σου, πάρε την και πήγαινε αποκρίθηκε ο πρώτος, και έτσι έφυγαν χωρίς να μπορέσουν να μαλώσουν.

Μερικοί ονομάζουν συνετούς εκείνους που μπορούν να διακρίνουν και να αναλύουν τα αισθητά πράγματα. Συνετοί όμως είναι εκείνοι, που εξουσιάζουν τα θελήματά τους.

Εκείνος που δεν εγκαταλείπει το θέλημά του για χάρη του θελήματος του Θεού, πεδικλώνεται στα δικά του έργα και γίνεται υποχείριο των δαιμόνων.

Όταν θέλεις να βρεις λύση σε κάποιο περίπλοκο πρόβλημα μέσα στην ζωή σου ψάξε γι΄ αυτό, τι αρέσει στον Θεό, και θα βρεις την πιο ωφέλιμη λύση.

Όταν σου έρθει πειρασμός μη ζητάς να μάθεις, γιατί και από ποιον προήλθε, αλλά ζήτησε από τον Θεό να τον υπομείνεις με ευχαρίστηση και χωρίς μνησικακία.

Ένας γέροντας είπε: προτιμώ ήττα που θα συνοδεύεται από ταπεινοφροσύνη, παρά νίκη που θα συνοδεύεται από υπερηφάνεια.

Είπε ο Μέγας Αντώνιος: Είδα όλες τις παγίδες του διαβόλου απλωμένες πάνω στη γη, κι αναστενάζοντας είπα: ποιος άραγε θα τις περάσει χωρίς να παγιδευτεί;  Και άκουσα μια φωνή να μου λέει: »η ταπεινοφροσύνη».

 

 

Comments (0)

Tags: , ,

Από την σοφία του Ευεργετίνου – Του π. Αθανασίου Πολ. Τύμπα, Θεολόγου-Μουσικού

Posted on 02 Ιουλίου 2020 by larisanews

Ένας αδελφός ρώτησε τον αββά Ποιμένα: – Έκαμα αμαρτία μεγάλη και θέλω να μείνω σε μετάνοια τρία χρόνια.- Πολύ είναι του λέει ο γέροντας. – Φτάνουν σαράντα ημέρες; – Πολύ είναι είπε πάλι ο αββάς. Εγώ νομίζω πως, αν ένας άνθρωπος μετανοήσει με όλη του την καρδιά και δεν συνεχίσει ν΄ αμαρτάνει πια, ακόμα και σε τρεις ημέρες τον δέχεται ο Θεός.

Ένας αδελφός ρώτησε τον αββά Σισώη: – Τι να κάνω αββά που έπεσα; – Να σηκωθείς. – Σηκώθηκα και ξανάπεσα. – Να σηκωθείς και πάλι και πάλι. – Μέχρι πότε; – Μέχρι να σε βρει ο θάνατος είτε στο καλό είτε στην πτώση. Γιατί σ΄ όποια κατάσταση βρεθεί ο άνθρωπος , σ΄ αυτή και φεύγει.

Είπε ο αββάς Αλώνιος: Αν θελήσει ο άνθρωπος μπορεί από το πρωί ως το βράδυ να  φθάσει σε θεία μέτρα.

Αμαρτία θανάσιμη είναι εκείνη για την οποία ο άνθρωπος μένει αμετανόητος. Κανένας δεν είναι τόσο αγαθός και σπλαχνικός όσο ο Θεός. Τον αμετανόητο όμως ούτε Αυτός τον συγχωρεί.

Κακία που δεν πραγματοποιήθηκε κακία δεν είναι. Και αρετή που δεν πραγματοποιήθηκε, αρετή δεν είναι.

Αδελφέ, μην πεις, σήμερα αμαρτάνω και αύριο μετανοώ, γιατί δεν έχεις  σιγουριά. Στον Κύριο ανήκει η φροντίδα για το αύριο.

Αν κάποιος πέσει σε μια αμαρτία και δεν λυπηθεί ανάλογα με το σφάλμα του, εύκολα θα ξαναπιαστεί στο ίδιο δίχτυ.

Όταν αποφεύγεις την κακοπάθεια και τους εξευτελισμούς, μην ισχυρίζεσαι πως θα μετανοήσεις με άλλες αρετές, γιατί η κενοδοξία και η αποφυγή της κακοπάθειας από την φύση τους υποδουλώνουν στην αμαρτία ακόμα και με εύλογες προφάσεις.

Μην απορείς που αν και άνθρωπος μπορείς να γίνεις άγγελος. Γιατί κι εμάς αγγελική δόξα μας περιμένει. Αυτήν όμως ο αγωνοθέτης Χριστός την υπόσχεται σ΄ εκείνους που αγωνίζονται.

Αδελφοί, μεγάλη και ασύλληπτη είναι η δόξα που περιμένει τους αγίους. Αντίθετα, η δόξα της ζωής αυτής μαραίνεται σαν το λουλούδι και ξεραίνεται γοργά σαν το πράσινο χορτάρι(Ψαλμ. 36,2).

Αν σταθείς σ΄ έναν τόπο και δεις εκεί κάποιους να καλοπερνούν, μην τους ζυγώσεις. Αν όμως υπάρχει κάποιος άλλος που είναι φτωχός και δεν έχει ούτε ψωμί, πλησίασέ τον και θα βρεις ψυχική ανάπαυση.

Ο αββάς Αγάθων είπε: Αν κάποιος που μου είναι πολύ αγαπητός καταλάβω ότι με παρασύρει σε κάποιο ελάττωμα, τον απομακρύνω από κοντά μου.

Ο αββάς Μάρκος είπε: Ο υπερήφανος και ο κενόδοξος ευχαρίστως συνεργάζονται μεταξύ τους. Ο υπερήφανος επαινεί τον κενόδοξο, επειδή του φέρεται δουλικά, ενώ ο κενόδοξος εκθειάζει τον υπερήφανο που τον επαινεί συνεχώς. Εσύ ν΄ απομακρύνεσαι και από τους δύο, για να μη γίνεις μέτοχος της βλάβης που προξενούν.(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ).

 

 

Comments (0)

Tags: , ,

Γνωριμία με τον Ευεργετινό – Του πρωτ. Αθανασίου Τύμπα, θεολόγου – μουσικού

Posted on 19 Ιουνίου 2020 by larisanews

Μετά την Αγία Γραφή και τους βίους των αγίων ο Ευεργετινός είναι το σπουδαιότερο βιβλίο που οφείλουμε να έχουμε στην βιβλιοθήκη μας. Το βιβλίο αυτό που είναι τετράτομο συνέταξε τον 11ο αιώνα ο μοναχός Παύλος, ιδρυτής της μονής Υπεραγίας Θεοτόκου της Ευεργέτιδος στην Κωνσταντινούπολη. Ανθολόγησε κείμενα από το Γεροντικό, τους βίους των αγίων, το Λαυσαϊκό καθώς και από ποικίλα πατερικά έργα.

Έλεγε ο Άγιος Παΐσιος: «Ο Ευεργετινός είναι ευεργεσία μεγάλη, γιατί μπορούμε να γνωρίσουμε όλο το πνεύμα των αγίων Πατέρων. Βοηθάει γιατί περιγράφει τους αγώνες των Πατέρων για όλα τα πάθη με τη σειρά, και η ψυχή γνωρίζει πώς εκείνοι δούλεψαν και βοηθιέται».

Για επτά αιώνες η ψυχωφελής αυτή συλλογή κυκλοφορούσε σε χειρόγραφα και διαβαζόταν άπληστα από τους χριστιανούς. Πρώτη φορά εκδόθηκε το 1783 στη Βενετία από χειρόγραφο της μονής Κουτλουμουσίου με επιμέλεια και διορθώσεις του αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, ο οποίος έγραψε και μια βαθυστόχαστη εισαγωγή.

Σήμερα μπορείτε να προμηθευτείτε τους τέσσερις τόμους σε όλα τα χριστιανικά βιβλιοπωλεία από τις εκδόσεις «Το περιβόλι της Παναγιάς». Την απόδοση στην δημοτική γλώσσα επιμελήθηκε ο Δημήτριος Χρισταφακόπουλος. Στο τέλος κάθε τόμου υπάρχει γλωσσάρι, ευρετήριο ονομάτων, αγιογραφικών χωρίων και εννοιών.

Και επειδή οι καιροί για πολλούς είναι δύσκολοι οικονομικά κυκλοφορεί και ο «Μικρός Ευεργετινός», ένα μονότομο έργο, περίληψη από τους τέσσερις τόμους, έκδοση της Ιεράς Μονής Παρακλήτου Ωρωπού Αττικής.

Για την αξία του βιβλίου γράφει ο πολυμαθής άγιος Νικόδημος: «τώρα λοιπόν που αυτός ο τελείως ακριβής όρος των αρετών, αυτό το διδασκαλείο της απαθείας, το γηραλέο φρόνημα των σοφών Πατέρων, η σεμνή διήγηση των γεροντικών συμβουλών, με ένα λόγο το θησαυροφυλάκιο όλων γενικά των ηθικών αγαθών βγήκε στο φως, ας σωπάσουν οι Σόλωνες, ας εξαφανιστούν οι Λυκούργοι, ας σκεπάσουν το πρόσωπό τους οι Σωκράτες, ας κρυφτούν οι Αριστοτέληδες και οι Πλάτωνες. Και όσοι από τους σοφούς του κόσμου ή τώρα ή πρωτύτερα έγραψαν περί ηθικών αρετών σαν σε κοινή συμφωνία, ας παραχωρήσουν τα πρωτεία σε αυτό το βιβλίο».

Η ψυχή κάθε σύγχρονου ανθρώπου που ποθεί την αρετή καθημερινά θα βρει παρηγοριά σε αυτό το βιβλίο και απάντηση σε κάθε απορία σχετική με την πνευματική ζωή. Είναι ένα εύκολο ανάγνωσμα διότι δεν περιέχει μόνον πνευματικά χωρία αλλά και διηγήσεις από την ζωή των αγίων. Το σίγουρο είναι πως όποιος με πνεύμα ταπεινώσεως και μετανοίας προσπαθήσει να μιμηθεί όσα διαβάσει σε αυτό το βιβλίο σίγουρα θα ανακαλύψει πόσο άδικα πολλοί αδελφοί μας ταλαιπωρούνται από της σύγχρονες ψυχικές ασθένειες που οι περισσότερες έχουν σχέση με την κατάθλιψη.

Έλεγε η αγία Συγκλητική: «τις αμελείς και οκνηρές ψυχές που από χαλαρότητα δεν προοδεύουν στο καλό και κυριεύονται από την απελπισία, πρέπει να τις επαινούμε και όταν παρουσιάσουν κάποιο καλό, έστω και μικρό, να το θαυμάζουμε και να το μεγαλοποιούμε, ενώ τα βαριά αμαρτήματά τους να τα λέμε μικρά και ανάξια λόγου». Στο επόμενο άρθρο θα συνεχίσω με όμορφα χωρία όπως το παραπάνω από τον Ευεργετινό.(p.a.tympas@gmail.com).

Comments (0)

Tags: , ,

Εύκολο το ταξίδι στο Διαδίκτυο, δύσκολο στην ψυχή μας – Του πρωτ. Αθανασίου Τύμπα, θεολόγου – μουσικού

Posted on 04 Ιουνίου 2020 by larisanews

Όλοι μας εύκολα περνούμε πολλές ώρες την ημέρα μέσα στο διαδίκτυο. Μαθαίνουμε τα νέα της πόλης μας, των φίλων μας, τις ειδήσεις όλου του κόσμου. Διαβάζουμε άρθρα χρήσιμα για την ενημέρωσή μας αλλά και κείμενα των Πατέρων. Διατηρούμε φιλίες μέσα από τα ηλεκτρονικά μέσα, έχουμε επικοινωνία με όποιον θέλουμε. Πραγματικά το κινητό μας είναι ένα εργαλείο που μπορεί να μας προσφέρει ελεύθερο χρόνο, αφού μέσα απ’ αυτό μπορούμε να διεκπεραιώσουμε πολλές εργασίες όπως π.χ. την πληρωμή των πολλών λογαριασμών που κάποτε στηνόμασταν με τις ώρες στην ουρά να τις πληρώσουμε.

Τι γίνεται όμως όταν χάνουμε το μέτρο; Πολλοί μου έχουν πει πως αν π.χ. μιλούν για λουλούδια μεταξύ τους μετά από λίγα λεπτά παρουσιάζονται στο κινητό τους διαφημίσεις για λουλούδια, άλλοι που μιλούν για αυτοκίνητα δέχονται διαφημίσεις για αυτοκίνητα. Στην τηλεόραση ζωντανά δημοσιογράφοι απέδειξαν, πως κάποιος που ξέρει τον αριθμό του κινητού μας, μπορεί χωρίς εμείς να το γνωρίζουμε, αν διαθέτει πολλές γνώσεις σχετικές με την ψηφιακή τεχνολογία, να μας υποκλέψει συνομιλίες, φωτογραφίες ή ακόμη και να ανοίξει το μικρόφωνο του κινητού μας και ενώ εμείς το έχουμε κλειστό να ακούει τι λέμε με τους οικείους μας.

Θέλει λοιπόν πολλή προσοχή για να μην χάσουμε την ελευθερία σκέψεως και το βασικότερο να μην γίνουμε μόνον καταναλωτικά άτομα και τίποτε άλλο. Θέλει μέτρο λοιπόν στον χρόνο που ταξιδεύουμε στο διαδίκτυο. Μπορούμε μία φορά την εβδομάδα για μια ή δύο ώρες να δούμε τα μηνύματα και ό,τι άλλο μας έχουν στείλει οι φίλοι μας και τον υπόλοιπο χρόνο να διαβάζουμε χρήσιμα για την ψυχή μας βιβλία. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος ώστε να ζούμε ήρεμοι με τον εαυτό μας, τους αγαπημένους μας και τον Θεό.

Η συνεχή επαφή με ένα πληκτρολόγιο τελικά θα μας κουράσει, θα αλλοιώσει τα κριτήριά μας για την ζωή, θα μας απομακρύνει από τον Θεό και τα αγαπημένα μας πρόσωπα. Καλύτερα να προσευχόμαστε για τους φίλους μας παρά να στέλνουμε καθημερινά ανούσια μηνύματα.

Κάποιος γέροντας μου είπε το εξής περιστατικό: «με επισκέφτηκε ένας φίλος μου πολύ μορφωμένος, παρακολουθεί στην Αθήνα όλες τις θρησκευτικές διαλέξεις εδώ και χρόνια, από τα θρησκευτικά άρθρα δεν του διαφεύγει τίποτε στο διαδίκτυο. Αφού λοιπόν μου είπε όλα τα νέα εγώ του λέω, τον Ευεργετινό τον έχεις διαβάσει; όχι μου λέει. Του έκαμα δώρο τους τέσσερις τόμους και του είπα όταν πάει στην Αθήνα να διαβάζει κάθε ημέρα είκοσι λεπτά διότι έτσι θα ωφεληθεί ψυχικά αφού το βιβλίο αυτό αναφέρεται στις αρετές και τα πάθη του ανθρώπου. Μετά από έξη μήνες μου τηλεφώνησε. Γέροντα μου είπε από την ημέρα που άρχισα να διαβάζω αυτό το βιβλίο για τους επόμενους τρεις μήνες δεν μιλούσα σε κανέναν άνθρωπο, μόνον τα απαραίτητα νοήματα έκαμα στην γυναίκα και τα παιδιά μου. Ο άνθρωπος αυτός ένοιωσε με πόσο μάταια πράγματα ασχολούνταν τόσο καιρό ενώ αυτό το βιβλίο τον οδήγησε στην αυτογνωσία και την μετάνοια».

Χριστιανός που δεν διάβασε την Φιλοκαλία, τον Αόρατο πόλεμο και το Συμβουλευτικό εγχειρίδιο του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου δεν έκαμε τίποτε στην ζωή του. Αυτά τα βιβλία είναι η περίληψη όλων των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας μας. Μόνον εκεί μπορείς να δεις πώς θεραπεύεται η ψυχή του ανθρώπου. Όταν τα διαβάζεις είναι πραγματικά «κουραστικά»,  διότι ο διάβολος φέρνει στο μυαλό σου διάφορους λογισμούς για να σταματήσεις την ανάγνωσή τους. Ένα χωρίο τους πολλές φορές είναι τόσο βαθύ που χρειάζεται να το σκέφτεσαι δύο και τρεις ημέρες να το συνειδητοποιήσεις. Π.χ. «εκ του οράν τίκτεται το εράν και εκ του μη οράν τίκτεται το μη εράν».

Όμως όταν έχουμε καλή προαίρεση και διάθεση να διορθώσουμε το εαυτό μας αυτά τα βιβλία γίνονται ο καλύτερος σύμβουλος της ζωής μας, ξεκουράζουν την ψυχή μας και μας δίνουν την δύναμη να σηκώσουμε τον σταυρό της πνευματικής μας ζωής αλλά και των θλίψεων που μας οδηγούν στην αγιότητα. Ας αφήσουμε λοιπόν τα πληκτρολόγια και ας διαβάσουμε στον ελεύθερο χρόνο μας βιβλία των Αγίων μας με τα οποία θα γνωρίσουμε πώς ξεριζώνονται τα πάθη από την ψυχής μας αλλά και τον δρόμο προς την απόκτηση των αρετών.(p.a.tympas@gmail.com).

 

 

 

 

 

Comments (0)

Tags: , ,

Νηστεία, συγχωρητικότητα και φιλοχρηματία – Του πρωτ. Αθανασίου Τύμπα

Posted on 06 Μαρτίου 2020 by larisanews

Τι σχέση μπορεί να έχουν αυτές οι τρεις λέξεις; εάν νηστεύουμε χωρίς να συγχωρούμε τους αδελφούς μας ή αν νηστεύουμε και συγχρόνως αγωνιζόμαστε να πλουτίζουμε όλο και περισσότερο τότε δεν υπάρχει λόγος να ταλαιπωρούμαστε με την νηστεία της Μεγάλης τεσσαρακοστής, μάταιος είναι ο κόπος μας.

Η νηστεία είναι η πρώτη εντολή που έδωσε ο Θεός στους Πρωτόπλαστους, τον Αδάμ και την Εύα. Δυστυχώς αυτοί παρήκουσαν την εντολή του Θεού και χάσαμε τα προνόμια του Παραδείσου. Εξ’ αιτίας της παρακοής του πρώτου Αδάμ χρειάστηκε να έρθει στον κόσμο ο δεύτερος Αδάμ, ο Χριστός για να μας ξαναβάλει στον Παράδεισο. Ο ίδιος ο Χριστός νήστευσε σαράντα ημέρες πριν αρχίσει το κήρυγμά του στον κόσμο. Η νηστεία έχει σκοπό την αγιοσύνη. Αν δεν θέλουμε να γίνουμε άγιοι δεν υπάρχει λόγος να νηστεύουμε.

Με την νηστεία δείχνουμε ότι λατρεύουμε τον Θεό και τον ευχαριστούμε για τα δώρα του, είτε αυτά είναι πνευματικά είτε είναι υλικά. Ο Μωυσής, ο Ηλίας, Ο Τίμιος Πρόδρομος, όλοι οι άγιοι όταν ξεκινούσαν οποιοδήποτε έργο καλό πρώτα νήστευαν. Όποιος ξεκινά κάτι σπουδαίο, ακόμη και αν είναι κοσμικός ο άνθρωπος ξεχνά να φάει, «επελαθόμην του φαγείν τον άρτον μου», λέγει ο Δαυίδ.

Ας νηστεύουμε με ταπείνωση, χωρίς να το διαφημίζουμε, με σεμνότητα. Η νηστεία είναι προσωπική υπόθεση, εκείνου που νηστεύει και του Θεού. Το να πεινούμε λίγο για την αγάπη του Θεού και τον έλεγχο των παθών μας είναι πραγματικά η αρχή για κάθε καλό στον δρόμο μας για την αρετή.

Μάταια όμως νηστεύουμε εάν κρατάμε κακία για τον συνάνθρωπο, είτε μας αδίκησε  είτε  όχι. Τι υπέρλογα πράγματα λέγει το Ευαγγέλιο! Ο Θεός δίνει την κρίση στην άλλη ζωή σε εμάς. «Εάν συγχωρήσεις τον αδελφό σου τότε και ο Θεός στην άλλη ζωής θα σε συγχωρήσει για τα παραπτώματά σου», λέγει το Ευαγγέλιο της περασμένης Κυριακής.

Αυτό διακηρύττουμε και όταν απαγγέλλουμε στο Πάτερ Υμών, «άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών». Δύσκολη η εφαρμογή στην καθημερινή μας ζωή; τότε δύσκολο να μπούμε και στον Παράδεισο. Εύκολο ένα συγνώμη ή μια καλημέρα στον γείτονα που τσακωθήκαμε; τότε εύκολος και ο Παράδεισος.

Μάταια νηστεύουμε εάν το μυαλό μας είναι κολλημένο στην απόκτηση υλικών αγαθών, κολλημένο στον καταναλωτισμό. «Όπου είναι ο θησαυρός σας εκεί είναι και  η καρδιά μας», λέγει το Ευαγγέλιο. «Μη θησαυρίζεται θησαυρούς που ο σκόρος και η σκουριά θα τους φάνε αλλά θησαυρούς με τους οποίους θα κερδίσετε την βασιλεία των ουρανών». Άλλο αγαπητοί φίλοι είναι να χρησιμοποιούμε τα πράγματα του κόσμου τούτου και άλλο να υποδουλωνόμαστε σ’ αυτά.

Οι παλαιοί άνθρωποι δούλευαν για να έχουν ένα πιάτο φαγητό και τα απαραίτητα για την ζωή τους εμείς σήμερα δουλεύουμε για να τρώμε χωρίς σταματημό και για να συσσωρεύουμε υλικά για το μέλλον. Για τον άνθρωπο που έχει κολλημένο το μυαλό του στο χρήμα δεν υπάρχει ούτε Θεός στον ουρανό ούτε άνθρωπος στην γη. Έγινε σήμερα ο πλούτος αφεντικό του ανθρώπου και ο άνθρωπος δούλος του πλούτου.

Αν λοιπόν θέλουμε η νηστεία μας να είναι πραγματικά πνευματική άσκηση και λατρεία προς τον Θεό ας διώξουμε μακρυά από την καρδιά μας κάθε κακία προς τον συνάνθρωπο, κάθε πλεονεξία και κάθε φιλαργυρία. Έτσι θα γίνει η νηστεία μας δεκτή και ευάρεστη στον Θεό.

Του πρωτ. Αθανασίου Τύμπα, Θεολόγου-Μουσικού

Comments (0)

Tags: , ,

Μνημόσυνο στον διδάσκαλό μου π. Γ. Μεταλληνό – Του πρωτ. Αθανασίου Τύμπα

Posted on 23 Ιανουαρίου 2020 by larisanews

Της 19 Δεκεμβρίου του 2019 κοιμήθηκε ο πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Μεταλληνός, ο οποίος υπήρξε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Οφείλω και εγώ να του κάμω εδώ στα Τρίκαλα και στην ενορία μου Αγ. Παρασκευή Φλαμουλίου το τεσσαρακονθήμερο μνημόσυνο την Κυριακή 26 Ιανουαρίου του 2020, όπου και θα εκφωνήσω σχετική με το πρόσωπό του ομιλία. Υπήρξε πνευματικός οδηγός της πρεσβυτέρας μου Γεωργίας, ο καλύτερος διδάσκαλος μας σχετικά με τις θεολογικές μας σπουδές, ομιλητής στην χειροτονία μου εις διάκονο και πάρα πολλές φορές είχα την τιμή να με φιλοξενήσει στο σπίτι του όπου  και κάναμε ατέλειωτες συζητήσεις λύνοντας τις απορίες μας.

Οι περισσότεροι τον γνωρίζουμε από την τηλεόραση, το διαδίκτυο και τις χιλιάδες ομιλίες του σε ολόκληρο τον Ορθόδοξο και όχι μόνο χώρο. Άριστος θεολόγος, ιστορικός, κοινωνιολόγος, φιλόλογος, δογματολόγος, λειτουργιολόγος και γενικά ομολογητής της πίστεως που κανείς δεν μπορούσε να τα βάλει μαζί του τόσο από τον χώρο της θεολογίας όσο και από τον χώρο της φιλοσοφίας. Στις συζητήσεις και τα συνέδρια που ελάμβανε μέρος μπορούσε  όποιον έκαμε λάθος να τον βάζει στην θέση του και να αναδεικνύει την αλήθεια με χαρακτηριστική άνεση χωρίς να προσβάλει κανέναν, χωρίς να νευριάζει και να υψώνει την φωνή του.

Κάθε Πέμπτη απόγευμα μετά τον Εσπερινό στο Εκκλησάκι του Αγίου Αντύπα στην οδοντιατρική σχολή  Αθηνών μπορούσαμε ώρες ατέλειωτες να του κάνουμε ερωτήσεις και αυτός να απαντά για οποιοδήποτε θέμα είτε πνευματικό είτε σχετικό με τα θεολογικά δρώμενα της εποχής. Η λέξει «φρένο» στον λόγο του δεν υπήρχε. Μπορούσε για μία και μόνον ερώτηση χωρίς καμιά προετοιμασία να ομιλεί ώρες ατέλειωτες. Θυμούμαι μια φορά που πήγα να τον πάρω με το αυτοκίνητό μου από την Αθήνα για να τον φέρω στα Τρίκαλα για μια ομιλία, σε διαδρομή πέντε ωρών, μου απήντησε χωρίς να σταματά καθόλου να ομιλεί μόνον σε δύο ερωτήσεις.

Η σπουδαιότερη προσφορά του στην σύγχρονη εποχή είναι ότι τοποθέτησε με ενάργεια μέσα στο μυαλό μας τα Ορθόδοξα Αγιοπατερικά κριτήρια. Τόνισε τις διαφορές μεταξύ του Δυτικού, προτεσταντικού και καθολικού τρόπου ζωής, με τον καθ’ ημάς Ανατολικό Ορθόδοξο τρόπο ζωής. Μας έδωσε να κατανοήσουμε πέρα από τις δογματικές διαφορές που έχουμε με τους δυτικούς, πώς επηρεάζεται η καθημερινή μας ζωή από τον Ορθολογισμό και τον νεοπλουτισμό. Μπορούσε να αναλύει τόσο τα ελαττώματα του καπιταλισμού όσο και του κομμουνισμού καθώς και όλες τις σύγχρονες φιλοσοφίες και τις παρεκτροπές τους.

Ειδικότητά του ήταν η ιστορία της Εκκλησίας της Ελλάδος από την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως έως σήμερα. Δηλαδή με λίγα λόγια η ιστορία της Ορθόδοξης Ρωμηοσύνης. Ρωμηοσύνη κατά τον π. Γεώργιο είναι η Ορθόδοξη Ελληνικότητα με κέντρο την Νέα Ρώμη, την Κωνσταντινούπολη ως το νέο Εθναρχικό μας κέντρο όπως το επέλεξε ο Μέγας Κωνσταντίνος το 330μ.Χ. Εάν οι νεοέλληνες γνώριζαν εις βάθος τι σημαίνει Ρωμηοσύνη πολλά δεινά θα είχε γλιτώσει αυτός ο τόπος και το βασικότερο είναι πως η παιδεία μας θα ήταν σε πιο σωστό δρόμο. Η γνήσια ελληνικότητα και η Ορθοδοξία είναι οι μοναδικές δυνάμεις με τις οποίες μπορούμε να επιβιώσουμε  στην παγκοσμιοποίηση που σαρώνει και ισοπεδώνει τα πάντα.

Το σημαντικότερο όμως που διδαχθήκαμε όσοι γνωρίσαμε από κοντά τον παπα-Γιώργη, όπως του άρεσε να τον προσφωνούμε, είναι η λέξη ανιδιοτέλεια στην οποία, όπως μας έλεγε, συνοψίζεται όλο το Ευαγγέλιο. Ο ίδιος έδωσε όλες του τις δυνάμεις για την μητέρα Εκκλησία  χωρίς κανένα οικονομικό ή άλλο όφελος. Ένοιωθε πρώτα Ορθόδοξος παπάς και μετά Πανεπιστημιακός Καθηγητής παρ’ όλο που ανέβηκε όλα τα αξιώματα του Πανεπιστημίου Αθηνών. Τις εξακόσιες και πλέον μελέτες που έκαμε τις έδινε αφιλοκερδώς σε διάφορους εκδοτικούς οίκους οι οποίοι πρέπει να τον θεωρούν μεγάλο ευεργέτη. Ποτέ δεν άπλωσε το χέρι για κανέναν λόγο να πάρει χρήματα,αντίθετα όπου έβλεπε ανάγκη βοηθούσε αδιάκριτα.

Πονούσε για τα ατοπήματα των σύγχρονων θεολόγων διότι οι Πατέρες, όπως έλεγε, δεν διαφέρουν ποτέ ο ένας από τον άλλο ως προς τα λεγόμενα και γραφόμενά τους γιατί διατηρούν την συνέχεια μεταξύ τους, απλώς ο καθένας εκφράζει την θεολογία με τον δικό του τρόπο στην δική του εποχή. Οι απόλυτα ορθόδοξες θέσεις του θα λείψουν δυστυχώς από τον σύγχρονο οικουμενιστικό διάλογο.(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ).

 

Του πρωτ. Αθανασίου Τύμπα, Θεολόγου-Μουσικού

Comments (0)

Tags: , ,

Η αμαρτία κατά τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο – Του πρωτ. Αθανασίου Τύμπα (Β΄ Μέρος)

Posted on 16 Ιανουαρίου 2020 by larisanews

Επανέρχομαι με το εν λόγω βιβλίο διότι νομίζω πως όλοι θα ωφεληθούμε αν πάρουμε απ’ αυτό κάποια στοιχεία τα οποία θα μας βοηθήσουν να αντιμετωπίσουμε αυτόν το αδυσώπητο εχθρό που λέγεται αμαρτία. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος μιλάει για τα ακούσια και τα εκούσια αμαρτήματα. Τα πρώτα συχνά δεν τα συνειδητοποιούμε ενώ για τα δεύτερα, τα εκούσια, μας ελέγχει έντονα η συνείδησή μας. Μας λέγει όμως ότι και για τα δύο είμαστε υπεύθυνοι και κάποια στιγμή θα παιδαγωγηθούμε από τον Θεό.

Επίσης χωρίζει τις αμαρτίες σε μικρές ή κατά διάνοια αμαρτίες και σε βαριές ή θανάσιμες. Υπάρχουν αμαρτίες που κατά τη φύση τους είναι ελαφρότερες. Στην καθημερινή μας ζωή και πολλές φορές κατά την Θεία Λειτουργία ο διάβολος πολεμά τον χριστιανό με διάφορες σκέψεις που απαριθμεί ο άγιος: την ραθυμία, την τεμπελιά δηλαδή, την κενοδοξία, την κατάκριση και την κακολογία, τις πονηρές σκέψεις, τα ακόλαστα βλέμματα, την εχθρότητα για συνανθρώπους μας ή ακόμα και την αγανάκτηση για τις δυσκολίες της ζωής. Αυτές δυστυχώς οι ελαφρές αμαρτίες είναι πολύ επικίνδυνες διότι συχνά οδηγούν τον άνθρωπο στις θανάσιμες που δυστυχώς επιφέρουν τον ψυχικό θάνατο.

Θανάσιμες αμαρτίες είναι: ο φόνος και όσοι κοινωνούν λέγει ο άγιος αμετανόητοι γι’ αυτό το αμάρτημα θα τιμωρηθούν όσο και οι σταυρωτές του Κυρίου. Η πορνεία είναι ρυπαρή και ακάθαρτη πράξη, η ψυχή του πόρνου γίνεται σκληρή και δύσκολα ενδίδει στην αρετή. Μεγαλύτερη από τον φόνο και ασύγγνωστη αμαρτία είναι η μοιχεία, όταν δηλαδή κάποιος ενώ είναι παντρεμένος πηγαίνει μ’ άλλες γυναίκες. Ρίζα της μοιχείας  είναι η ακόλαστη επιθυμία όχι του σώματος αλλά των ματιών της ψυχής.

Όλα τα αμαρτήματα, μας λέγει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, είναι μικρότερα σε σύγκριση με την ομοφυλοφιλία. Σ’ αυτήν η «μίξης είναι και παράνομος και παρά φύσιν», δεν δέχεται εύκολα θεραπεία, είναι ανίατη νόσος. Τέλος στα βαριά αμαρτήματα τοποθετεί: την κατάκριση, τον εγωισμό, την βλασφημία, την μέθη, την ιεροκατηγορία, την φιλαργυρία και την ψευδορκία.

Για όλες τις αμαρτίες η παιδαγωγία και οι τιμωρίες του Θεού δεν είναι ίδιες. Ή ηλικία, η εποχή, τα πρόσωπα, τ’ αξιώματα και η σύνεση διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο κατά την διάπραξη της αμαρτίας. Γι’ αυτό διαφορετικά τιμωρείται η αμαρτία στην Παλαιά Διαθήκη και διαφορετικά στην Καινή Διαθήκη. Διαφορετικά θα τιμωρηθεί ο ιερέας, ο πλούσιος, ο φτωχός, ο κατηχούμενος κ.ο.κ. Ο ιερέας όταν αμαρτάνει δεν μπορεί να ισχυρισθεί απειρία, άγνοια, ανάγκη ή βία. Εμείς οι ιερείς έχουμε ταχθεί να διορθώνουμε και να φωτίζουμε την άγνοια του ποιμνίου μας. Γι’ αυτό ο προφήτης Δαυίδ μετά την την διάπραξη των αμαρτημάτων της μοιχείας και του φόνου τιμωρήθηκε αυστηρά από τον Θεό.

Ας φροντίσουμε αγαπητοί φίλοι να διώξουμε μακριά την άγνοια της αμαρτίας. Ας μην δικαιολογούμαστε ότι παρασυρθήκαμε από άλλους. Και τον Αδάμ μετά την παρακοή δεν τον ωφέλησε η απολογία του πως τον απάτησε η Εύα κι εκείνη το φίδι. Ας μην ξεχνούμε επίσης πως με τις αμαρτίες μας σκανδαλίζουμε και τους αδελφούς μας. Γι’ αυτό για να έχουμε ψηλά το πρόσωπό μας απέναντι στον Θεό και τους αδελφούς μας ας αποφεύγουμε την τρυφηλή ζωή, την πλεονεξία, την αρπαγή, την μέθη, την πορνεία, την μοιχεία, την σκληροκαρδία, την φιλαργυρία και όλες τις αμαρτίες που μας οδηγούν στον ψυχικό θάνατο.

Το χρήσιμο αυτό βιβλίο του Μητροπολίτου πρ. Αυλώνος κ. Χριστοδούλου Μουστάκα μπορείτε να το προμηθευτείτε στο βιβλιοπωλείο της Ιεράς Μητροπόλεως Τρίκκης και Σταγών Απόλλωνος 19. Ας είναι καλοτάξιδο   και βοηθός στην πνευματική ζωή όλων μας!

 

Του πρωτ. Αθανασίου Τύμπα, Θεολόγου-Μουσικού

Comments (0)

Tags: , ,

Η αμαρτία κατά τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο – Του πρωτ. Αθανασίου Τύμπα

Posted on 09 Ιανουαρίου 2020 by larisanews

Τρέχει ο αδυσώπητος χρόνος, πέρασε το 2019, φύγαν οι πρώτες ημέρες του 2020. Δυστυχώς, όσο μεγαλώνουμε ωριμάζουμε αλλά δεν παύουμε να αμαρτάνουμε. Χρόνος και αμαρτία είναι μεταπτωτικά φαινόμενα που θα σταματήσουν μόνον με την συντέλεια του κόσμου και την Δευτέρα παρουσία του Κυρίου μας.

Εμείς οι σύγχρονοι θεολόγοι και ιεροκήρυκες φοβόμαστε να ομιλήσουμε για την φύση της αμαρτίας και της επιπτώσεις της στην ψυχική αλλά και σωματική υγεία του ανθρώπου. Αυτό γίνεται γιατί δεν θέλουμε να στενοχωρήσουμε τον σημερινό άνθρωπο ο οποίος ρέπει προς την κατάθλιψη και την μελαγχολία. Πολλοί μάλιστα θεολόγοι επηρεασμένοι από την φιλοσοφία του υπαρξισμού ονομάζουν απροκάλυπτα την αμαρτία ως μια απλή αστοχία του ανθρώπου, που αν ο άνθρωπος καταφέρνει κάθε φορά που την διαπράττει να διώχνει μακριά τις τύψεις της συνειδήσεως, τότε δεν έχει καμιά αρνητική επίπτωση στην ψυχολογία του.

Τα πράγματα έρχεται να βάλλει στην θέση τους το πολύ εποικοδομητικό βιβλίο για όλους μας: «Η αμαρτία κατά τον άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο», του πρ. Μητροπολίτου Αυλώνος κ. Χριστοδούλου. Ο πολυγραφότατος, σεβαστός και αγαπητός στην περιοχή μας Επίσκοπος, έχει μελετήσει σε βάθος τα συγγράμματα και τις ομιλίες του Μεγάλου Χρυσοστόμου. Αποδελτίωσε τα ομορφότερα χωρία και με εκλαϊκευμένο τρόπο μάς προσφέρει μια σύντομη μελέτη όπου μπορούμε να βρούμε με ενάργεια απαντήσεις σε ζωτικά για την πνευματική μας ζωή θέματα όπως: Ποιες είναι οι ρίζες της αμαρτίας; ποιες οι επιδράσεις της αμαρτίας στον άνθρωπο; ποια τα στάδια της αμαρτίας; ποιες οι θανάσιμες αμαρτίες; ο Θεός είναι τιμωρός ή παιδαγωγός; γιατί η αμαρτία είναι η παρά φύση κατάσταση του ανθρώπου; γιατί ο Θεός άφησε ελεύθερο τον διάβολο;

Είναι δυνατόν έναν άνθρωπο που αγωνίζεται για την αρετή να μην απασχολούν όλα τα παραπάνω ερωτήματα; Ο απόστολος Παύλος μας είπε ότι: «τα οψώνια της αμαρτίας θάνατος εστί». Ποιος θέλει να φτάσει στον ψυχικό θάνατο; Ποιος δεν θέλει να γλυτώσει από τα πάθη του που έχουν την ρίζα τους στην αμαρτία; Και βέβαια η μεγαλύτερη αμαρτία όλων μας είναι ο εγωισμός. Λέγει στην σελίδα 106 ο συγγραφέας του βιβλίου: «Ο εγωισμός δαιμονοποιεί τον άνθρωπο, τον κάνει υβριστή, βλάστημο, επίορκο κι αίτιο θανάτων και φόνων. Ο εγωιστής ζει, συνέχεια, λυπημένος, αγανακτισμένος, τίποτε δε μπορεί να ικανοποιήσει το πάθος του και δε χορταίνει με τίποτε».

Και βέβαια την θεραπεία μας την δίδει κατά τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο η λέξη μετάνοια.  Θανάσιμο αμάρτημα για τον πεπτωκότα άνθρωπο, αυτόν που αρνήθηκε την Χάρη του Θεού και την κατά Θεό ζωή είναι η αμετανοησία. Όποιος δεν αλλάζει τρόπο ζωής ζει μια κόλαση, «μάλλον ο ίδιος είναι μια κινούμενη κόλαση σ’ αυτή τη ζωή πριν πάει στην αιώνια. Γιατί όλα αυτά; Γιατί δεν αγαπάει τον εαυτό του πρώτα, το συνάνθρωπο και τον Θεό. Εξάλλου η μετάνοια δεν είναι μια πράξη, αλλά μια ψυχική κατάσταση και, επομένως, δεν έχει τέρμα», (σελ. 111).

Επειδή νομίζω πως όλοι θα ωφεληθούμε από το εν λόγω βιβλίο θα επανέλθω και την επόμενη εβδομάδα με εποικοδομητικά στοιχεία γύρω από το θέμα της αμαρτίας. Άγιε πρ. Αυλώνος κ. Χριστόδουλε, ευχαριστούμε για το πόνημά σας, ο Θεός να σας δίδει έτη πολλά ώστε αυτός ο τόπος να ευεργετείται πνευματικά από τους πνευματικούς καρπούς της εν γένει διακονίας σας.

 

Του πρωτ. Αθανασίου Τύμπα, Θεολόγου-Μουσικού

 

 

 

Comments (0)

Tags: , ,

Οι Τρεις γεννήσεις του ανθρώπου – Του Πρωτ. Αθανασίου Π. Τύμπα, Θεολόγου-Μουσικού

Posted on 12 Δεκεμβρίου 2019 by larisanews

Την  πρώτη φορά, αγαπητοί φίλοι, γεννιόμαστε μέσα στην κοιλιά της μητέρας μας. Όταν βρισκόμασταν εκεί δεν ξέραμε τι θα συναντήσουμε όταν αντικρίσουμε το φως του ηλίου. Δεν ξέραμε ότι κάποια στιγμή θα τρώμε στερεές τροφές, ότι θα χρειαζόταν να δουλεύουμε για να βγάλουμε τα προς το ζην, ότι θα αντικρίζαμε αυτόν τον όμορφο κόσμο, την μητέρα μας τον πατέρα μας και τόσα άλλα όμορφα πράγματα αλλά και δυσάρεστα, όπως η φτώχεια, το κρύο και οι πόλεμοι.

Η αγία Συγκλητική, στον πρώτο τόμο του Ευεργετινού, μας λέγει πως έτσι συμβαίνει και στην εδώ ζωή μας, δεν μπορούμε να κατανοήσουμε και να γευτούμε πλήρως όσα θα υπάρχουν στην μετά τον θάνατο ζωή. Αφού δοκιμάσαμε τα παρόντα καλό είναι να ορεχτούμε τα μεγάλα και θαυμαστά που θα υπάρχουν στην ουράνια ζωή μας. Όπως λοιπόν τα έμβρυα αφού αναπτυχθούν πλήρως μέσα στην μήτρα με την γέννησή τους αφήνουν την ατελή τροφή και παίρνουν την στερεά τροφή, έτσι και εμείς οφείλουμε να επιθυμούμε την ενάρετη και πνευματική ζωή που μας οδηγεί προς την ουράνια πολιτεία την οποία οι άγιοι την γεύονται από αυτήν την ζωή.

Η δεύτερη γέννηση του ανθρώπου είναι το Άγιο Βάπτισμα. Με τα χαρίσματα του αγίου Πνεύματος που αποκτούμε, γευόμαστε από την γη ουράνια δόξα και Θεία Χάρη. Αυτό γίνεται και κάθε φορά που βρισκόμαστε μέσα στην Θεία Λειτουργία, όπου Άγγελοι, Άγιοι και άνθρωποι γινόμαστε ένα για να δοξολογήσουμε τον Τριαδικό Θεό.

Υπάρχει και μια τρίτη γέννηση του ανθρώπου, η μετάνοια, διότι δυστυχώς η αμαρτία μαυρίζει την ψυχή μας και έτσι χάνουμε την επαφή μας με τα ουράνια αγαθά και το άκτιστο Φως του αληθινού Θεού που ζεσταίνει τις καθαρές καρδιές. Δύσκολο το έργο της μετανοίας. Ποιος από εμάς ακούει με ταπείνωση την φωνή της συνειδήσεως και προσπαθεί να αλλάξει νου, να μετανοήσει; Συνήθως με την κατάκριση και τις συμβουλές μας προσπαθούμε να αλλάξουμε τους άλλους.

Έμπρακτα την μετάνοιά μας την δείχνουμε με την Ιερά Εξομολόγηση που δεν πρέπει να γίνεται μόνον όταν πλησιάζουν οι γιορτές των Χριστουγέννων ή του Πάσχα. Εξομολόγηση δεν είναι να πάμε στον πνευματικό μας και να πούμε έκαμα μια, δύο ή τρεις αμαρτίες αλλά να ανοίξουμε την καρδιά μας και να βγάλουμε κάθε κακό λογισμό που βαραίνει την ψυχή μας. Ο πνευματικός δεν είναι δικαστής αλλά είναι ο καλός φίλος που μας θεραπεύει, βάζει σε τάξη τους λογισμούς μας, διώχνει μακρυά με τις συμβουλές του τον εγωισμό μας, μας δείχνει την οδό της ταπεινώσεως αυτή που έφερε στον κόσμο τον γεννηθέντα Χριστό.

Αγαπητοί φίλοι, μόνον ο ταπεινός άνθρωπος μπορεί να αγαπήσει με σωστό τρόπο τον Θεό και τον συνάνθρωπο. Για να νιώσουμε όμορφα τα Χριστούγεννα και γενικά να αποφύγουμε τις ψυχικές ασθένειες που μαστίζουν την εποχή μας, χρειάζεται η αληθινή ελεημοσύνη προς τον εαυτό μας με την μετάνοια αλλά και η ελεημοσύνη προς τον συνάνθρωπο, είτε με έναν  παρηγορητικό λόγο προς τους αρρώστους και τους υπερήλικες που βρίσκονται γύρω μας, είτε με την οικονομική μας βοήθεια σε όσους δεν έχουν μια ζεστή κατοικία ή ένα ζεστό πιάτο φαγητό. Και αυτός ο τρόπος ζωής ας μην είναι μόνον αυτές της ημέρες αλλά όλον τον χρόνο για να χαίρεται συνεχώς η καρδιά μας.

Εύχομαι σε όλους σας όμορφα και πνευματικά Χριστούγεννα!

 

 

 

 

 

 

Comments (0)

Tags: , ,

Ποιους ανθρώπους ζηλεύω; – Του Πρωτ. Αθανασίου Π. Τύμπα, Θεολόγου – Μουσικού

Posted on 28 Νοεμβρίου 2019 by larisanews

Όταν από την συνοικία που μένω κατεβαίνω στην όμορφη πόλη των Τρικάλων παρκάρω το αυτοκίνητό μου κοντά σε μια πλατεία. Εκεί συναντώ σχεδόν κάθε μέρα δύο από τους υπαλλήλους του Δήμου που με πολύ αγάπη φροντίζουν το γρασίδι της πλατείας και τα λουλούδια της, έναν άνδρα και μια γυναίκα.. Κάποια στιγμή διαπίστωσα ότι ήταν ζευγάρι.»Την ευλογία σας πάτερ!» μου λέγουν κάθε φορά που τους συναντώ με πολλή χαρά. Κάποια στιγμή με είδαν να δίνω σε ένα παιδάκι που μου φίλησε το χέρι μια εικονίτσα. Τότε με πολλή απλότητα μου λέει ο σύζυγος, »Μπορείτε πάτερ να μας δώσετε και μας μια εικονίτσα;» Τους έδωσα και αυτούς από μια εικονίτσα την φίλησαν με πολύ ευλάβεια και με ευχαρίστησαν. Τους έχω συναντήσει μέσα στον καύσωνα αλλά και μέσα στο κρύο να δουλεύουν, πάντοτε είναι »έξω καρδιά» με το χαμόγελο στα χείλη.

Πριν λίγο καιρό έγινε στην ενορία μου η κηδεία του κ. Θανάση του τσαγκάρη. Πολύς κόσμος στην Εκκλησία. Άνθρωποι απλοί, καθηγητές, γιατροί, οι γείτονές του, οι πελάτες του όλοι ήρθαν να πουν το τελευταίο αντίο στον φίλο τους. Ο κυρ Θανάσης είχε ένα χάρισμα, να σου φτιάχνει την διάθεση. Η λέξη γκρίνια και μιζέρια ήταν άγνωστη γι’ αυτόν. Είχε μόνιμα το χαμόγελο στα χείλη. Ήμουν και εγώ πελάτης του. Ήταν αδιανόητο για μένα, όπως κάμω συνήθως σε άλλες περιπτώσεις, να περάσω βιαστικά από το μαγαζί του. Έπρεπε να με καλημερίσει, να με ρωτήσει τι κάνω εγώ και η οικογένειά μου και αν έχω χρόνο να μου πει και καμιά ιστορία από τα παλιά. Αν όλοι οι άνθρωποι είχαν την καρδιά του κυρ Θανάση και την καλή του διάθεση νομίζω πως οι ψυχίατροι δεν θα είχαν δουλειά.

Στην παλιά μου γειτονιά συχνά πηγαίνω και επισκέπτομαι μια χήρα γυναίκα, γύρω στα εβδομήντα, φίλη της μητέρας μου. Μου άρεσε από μικρός να πηγαίνω γιατί είχε μια ξυλόσομπα και μου έψηνε πάνω της καψάλες. Πολλή μικρή στα δύσκολα χρόνια μετά τον πόλεμο του σαράντα έμεινε χήρα με δύο παιδιά. Τα μεγάλωσε με πολύ κόπο δουλεύοντας στα χωράφια και σε θερμοκήπια. Πουλούσε στην γειτονιά κότες και κουνέλια. Το σπίτι που της άφησε ο άνδρας της καταφέρνει πάντοτε να το έχει φρεσκοβαμμένο, τα δε λουλούδια στον κήπο της είναι τα ομορφότερα στην γειτονιά. Ποτέ δεν την είδα με τα μούτρα κάτω ή να κλαίει την μοίρα της αν και γνωρίζω καλά πως οικονομικά δύσκολα τα βγάζει πέρα. Είναι μόνιμα με το »δόξα το Θεό» στο στόμα.

Πριν λίγα χρόνια ένας φίλος μου λέγει να πάμε να επισκεφτούμε έναν ιερέα σε ένα απομακρυσμένο χωριό της Αργιθέας. Εκεί αυτός υπηρετεί για πάνω από σαράντα χρόνια. Με έναν μισθό και τριάντα προβατάκια κατάφερε να σπουδάσει εννέα παιδιά. Πήγαμε νωρίς το απόγευμα, κάναμε τον εσπερινό και αυτός έψελνε σαν μικρό παιδί λες και έκαμε πρώτη φορά εσπερινό, ένοιωθε την κάθε λέξη των τροπαρίων. Στο τέλος μας κέρασε έναν καφέ και μας ξεπροβόδησε λέγοντας: »Ο Θεός, πατέρα Αθανάσιε, όπως φρόντισε για τα δικά μου παιδιά θα φροντίσει και για τα δικά σου, εμείς οι χριστιανοί δουλεύουμε στο καλύτερο αφεντικό αρκεί να προσπαθούμε να μην το λυπούμε. Μην έχεις άγχος για τίποτε, φρόντισε μόνον να έχεις ταπεινή διακονία στο Άγιο Θυσιαστήριο».

Αγαπητοί φίλοι, εμείς πότε θα »φρενάρουμε» από το τρέξιμο της καθημερινότητας; Πότε θα ασχοληθούμε με την ηρεμία και την καλλιέργεια της ψυχής μας; πότε θα ασχοληθούμε με τα αγαπημένα μας πρόσωπα; Μήπως η ζωή μας είναι σύντομη και θα την σπαταλήσουμε σε ανούσια πράγματα; Μήπως η ευτυχία κρύβεται σε πράγματα που ούτε καν περνούν από το μυαλό μας; Μήπως πάμε στην άλλη ζωή χωρίς να έχουμε ζήσει την επίγεια ζωή που είναι δώρο του Θεού; Η ευτυχία βρίσκεται στο χρήμα και την αμαρτία ή στην ανιδιοτελή έμπρακτη αγάπη προς τον Θεό και τον συνάνθρωπο; Είμαστε ελεύθεροι να διαλέξουμε τον τρόπο που θα ζήσουμε αρκεί να σκεφτόμαστε και της συνέπειές του σ’ αυτή αλλά και την άλλη ζωή.

 

 

Comments (0)

Tags: , ,

Ηρακλής Αθ. Φίλιος: Ο Χριστός αποχωρίζεται τους μαθητές του

Posted on 17 Μαΐου 2018 by larisanews

Αναφέρει, μεταξύ των άλλων, το ευαγγέλιο της εορτής της Αναλήψεως: «Τους οδήγησε δε έξω έως την Βηθανία και αφού σήκωσε τα χέρια του τους ευλόγησε. Και ενώ τους ευλογούσε, αποχωρίσθηκε απ’ αυτούς και μεταφέρθηκε πάνω στον ουρανό. Αυτοί τον προσκύνησαν και επέστρεψαν στην Ιερουσαλήμ με μεγάλη χαρά, και ήταν πάντοτε στον ναό, δοξολογώντας και ευχαριστώντας τον Θεό. Αμήν» (Λουκ. 50 – 53).

Ομολογώ πως αυτή η στιγμή, αυτή η σκηνή που διαδραματίζεται, φανερώνει μεγάλη συγκίνηση. Θεωρώ δε, πως αποτελεί μία από τις ισχυρές στιγμές που αναστατώνουν τον άνθρωπο και του δημιουργούν ερωτήματα για το επέκεινα των γεγονότων. Ο Χριστός αποχωρίζεται τους μαθητές Του. Το έργο του επί γης λαμβάνει τέλος. Γεννήθηκε για να χαρίσει στον άνθρωπο την ομορφιά του παραδείσου, αποκαθιστώντας τη σχέση μαζί του, μέσα από μία ανεπανάληπτη συμφιλίωση, η οποία έλαβε τη μορφή της σάρκωσης. Δίδαξε, έκανε θαύματα, έδωσε ελπίδα σε ανθρώπους, αποκατέστησε την ψυχική και σωματική τους υγεία, στηλίτευσε την υποκρισία, τον ηθικισμό, τον ευσεβισμό και κάθε τι που αλλοιώνει το γνήσιο εκφραστικό ύφος της αγάπης, η οποία συνέχει τις σχέσεις Του με τον άνθρωπο αλλά και τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων.

Ο Χριστός, πλέον, πρέπει να αποχαιρετήσει τους μαθητές Του. Αλήθεια, πως γίνεται οι μαθητές να δεχτούν την Ανάληψη; Θα πει κάποιος, βέβαια, πως έτσι έπρεπε να συμβεί. Και δεν αντέδρασαν; Εδώ, ο Πέτρος με σθένος και πάθος είπε θα Τον ακολουθήσει όπου κι αν Εκείνος πάει, αλλά Τον πρόδωσε. Έχει σημασία; Θεωρώ, πως η προαίρεση του, φυσικά, ήταν αγαθή και αυτό είναι που εκτίμησε ο Χριστός. Όπως, εξάλλου, συμβαίνει και με τον καθένα. Κανείς δεν Του είπε, όμως, Κύριε που πας και μας αφήνεις, τι θα κάνουμε τώρα μόνοι μας, γιατί μας εγκαταλείπεις; Δεν ένιωσαν την ανάγκη να μην αποχωριστούν το γλυκό πρόσωπο του Νυμφίου; Χόρτασαν από τη σχέση αυτή που τους συνέδεε; Μήπως κουράστηκαν; Μήπως ήλπιζαν; Μήπως είχαν βεβαιωθεί για την παρουσία Του, σε όλες τις ημέρες της ζωής τους;

Ο Χριστός αποχωρίζεται τους μαθητές Του. Δεν συγκινείστε σχηματίζοντας την εικόνα αυτή στο νου σας; Τρία χρόνια μαζί με τους μαθητές Του, κάθε μέρα, παντού, σε όλα τα μέρη του Ισραήλ, κάθε εποχή, μέσα σε στιγμές εύκολες μα και πολύ δύσκολες. Για τον άνθρωπο έγινε άνθρωπος και τώρα ο επίγειος Του δρόμος σβήνει τα τελευταία Του βήματα στη Βηθανία, όπου αποχαιρετά τους μαθητές Του. Τί πέρασε με τους μαθητές Του! Όπου πήγαινε να διδάξει, να δώσει αγάπη και ελπίδα στον άνθρωπο και να του αναγγείλει πως ο θάνατος, το κακό, η φθορά, η ασθένεια, τελειώνουν, οι μαθητές εκεί δίπλα Του. Βέβαια, όταν οι υποκριτές Γραμματείς και Φαρισαίοι, Τον ενέπαιζαν, όταν το συνέδριο των ανόμων Τον καταδίκασε, όταν οι στρατιώτες Τον χτύπησαν, Τον χλεύασαν, Τον ειρωνεύτηκαν όταν το πλήθος ζητούσε τη σταύρωση Του, οι μαθητές Του δείλιασαν, εξαφανίστηκαν, κρύφτηκαν, Τον αρνήθηκαν. Εκείνος όμως δεν ενήργησε αναλόγως. Δεν διακατέχεται από τέτοια πάθη ο Θεάνθρωπος, δεν ενεργεί κατά τα ανθρώπινα. Δεν χαρακτηρίζεται από μικροπρέπεια, εμπάθεια. Σε όλα στάθηκε δίπλα τους. Εκείνοι, όμως, στα δύσκολα, στο θείο πάθος Του, Τον άφησαν μόνο Του. Πόση μοναξιά, αλήθεια, τρυπούσε τις σκέψεις και την καρδιά Του;

Τελειώνει μία επίγεια σχέση και πλέον όλα δείχνουν πως κινούνται προς την αλήθεια των πραγμάτων. Αυτό, το γνώριζε πολύ καλά ο Μάξιμος Ομολογητής, ο οποίος έδωσε τους δικούς του χαρακτηρισμούς στις στιγμές του χρόνου, κάνοντας λόγο για «σκιά τά τῆς Παλαιᾶς, εἰκών τά τῆς Νέας Διαθήκης, ἀλήθεια δέ ἡ τῶν μελλόντων κατάστασις». Η «εικόνα των πραγμάτων», όρο που χρησιμοποιεί ο Παύλος στην επιστολή προς Εβραίους (Εβρ. 10, 1) είναι πλέον ο τελευταίος και αιώνιος σταθμός του ανθρώπου, τα έσχατα, η Βασιλεία του Θεού, που είναι η μόνη πραγματικότητα. Πραγματικότητα δεν είναι αυτός ο κόσμος. Όχι, ότι ο κόσμος αυτός είναι ο κόσμος των ιδεών (Πλάτωνας). Αν ο Πλάτωνας άκουγε για την αλήθεια των πραγμάτων, θα έλεγε πως οι ιδέες είναι η αλήθεια, μόνο. Για τον χριστιανό, δηλαδή των άνθρωπο των γεγυμνασμένων αισθητηρίων (όρος που χρησιμοποιεί ο Παύλος), η αλήθεια είναι στη Βασιλεία του Θεού και όχι στον κτιστό επίγειο κόσμο, καθώς ο Κύριος «δεν είναι από τον κόσμο τούτο» (Ιω. 8, 23). Η Βασιλεία του Θεού είναι ο κόσμος που έχει προετοιμάσει ο Νυμφίος για τους φίλους και εραστές Του.

Επομένως, οι μαθητές, αν λάβουμε υπόψιν μας το γεγονός της Ανάστασης του Θεανθρώπου που τους βεβαίωσε περισσότερο και διέλυσε κάθε τους αμφιβολία, έχουν ισχυρή τη βεβαίωση ότι ο Χριστός δεν τους εγκαταλείπει και τους αφήνει μόνους στα δύσκολα. Τους βεβαιώνει πως θα έλθει Άγιο Πνεύμα πάνω τους (Πρ. Απ. 1, 8). Ζώντας, με τον τρόπο αυτό, τη μετοχή της ύπαρξης τους στο πρόσωπο του Χριστού, και κάθε ευλογία που τους δίνετε από αυτή την κοινωνία και σχέση μαζί Του, δεν έχουν αμφιβολία καθώς με τη δική τους πάντα θέληση, το γεγονός της Ανάστασης, μάλλον η ίδια η Ανάσταση έχει αλλοιώσει την υπόσταση τους και πλέον συμβαίνει αυτό που λέει σε άλλο σημείο ο Παύλος, ότι δηλαδή «ζῶ δέ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δέ ἐν ἐμοί Χριστός» (Γαλ. 2, 20). Γι’ αυτό και χαίρονται με την Ανάληψη του Χριστού, αφού πλέον ζουν το γεγονός της μετοχής στο Σώμα και Αίμα Του κάθε φορά που τελούν την Θεία Ευχαριστία.

Δεν παύει να αποτελεί μία εικόνα γεμάτη συγκινήσεις, αυτή της Ανάληψης. Δώδεκα μαθητές (μαζί τους ο Ματθίας που εκλέχτηκε στη θέση του Ιούδα) ξεκινούν, αργότερα, το μεγαλύτερο τόλμημα τους∙ να διαδώσουν το ευαγγέλιο που φέρνει την είδηση της ανάστασης των σωμάτων και της ζωής στη Βασιλεία του Θεού, σε ολάκερη την οικουμένη. Θα κυνηγηθούν για το μήνυμα που μεταφέρουν, καθώς δεν είναι έτοιμοι όλοι να το δεχτούν. Θα  μαρτυρήσουν για τον Χριστό και για την αλήθεια του ευαγγελίου. Όμως, ο Χριστός ακόμη κι αν δείχνει να απουσιάζει από τη ζωή τους, όπως και από τη ζωή πολλών σύγχρονων ανθρώπων που δοκιμάζονται, ισχυρά βρίσκεται δίπλα τους. Καταφατικά. Απολύτως καταφατικά. Είναι το διαρκές «ναι» του Θεού στον άνθρωπο. Πράγματι, ο Θεός στρέφει το ενδιαφέρον πάλι στους ανθρώπους, αφήνοντας απ’ έξω τον Εαυτό Του. Δεν είναι παίξε γέλασε. Εξάλλου, είναι άπαιχτος!

 

Ηρακλής Αθ. Φίλιος

Βαλκανιολόγος, Θεολόγος

 

Comments (0)

Tags: , ,

Χριστός: «Ξένος» και «Αλήτης» – Του Ηρακλή Αθ. Φίλιου

Posted on 06 Απριλίου 2018 by larisanews

Μεταξύ των ομιλιών που έχει γράψει ο Ιωάννης Χρυσόστομος, ξεχωρίζει ένα απόσπασμα μιας ομιλίας (76η) στο κατά Ματθαίον ευαγγέλιο.

«Ἐγώ πατήρ, ἐγώ ἀδελφός, ἐγώ Νυμφίος, ἐγώ οἰκία, ἐγώ τροφεύς, ἐγώ ἱμάτιον, ἐγώ ῥίζα, ἐγώ θεμέλιος. Πᾶν ὅπερ ἂν θέλῃς ἐγώ. Μηδενός ἐν χρείᾳ καταστῇς. Ἐγώ δουλεύσω. Ἦλθον γάρ διακονῆσαι, οὐ διακονηθῆναι. Ἐγώ καί φίλος καί ξένος καί κεφαλή καί ἀδελφός καί μήτηρ. Πάντα ἐγώ· μόνον οἰκείως ἔχε πρός ἐμέ. Ἐγώ πένης διά σέ, και ἀλήτης διά σέ, ἐπί τοῦ Σταυροῦ διά σέ, ἐπί τάφου διά σέ, ἄνω ὑπέρ σοῦ ἐντυγχάνω τῷ Πατρί, κάτω ὑπέρ σοῦ πρεσβευτής παραγέγονα παρά τοῦ Πατρός. Πάντα μοι σύ καὶ ἀδελφός καί συγκληρονόμος καί φίλος καί μέλος. Τί πλέον θέλεις; τί τόν φιλοῦντα ἀποστρέφῃ; τί τῷ κόσμῳ κάμνεις; τί εἰς πίθον ἀντλεῖς τετρημένον; Τοῦτο γάρ ἐστιν εἰς τόν παρόντα βίον πονεῖσθαι. Τί εἰς πῦρ ξαίνεις; τί τῷ ἀέρι πυκτεύεις;».

Το παραπάνω κείμενο, ένα κείμενο άφατης φιλανθρωπίας και αγάπης του Θεού προς τον άνθρωπο, δεν αφήνει περιθώρια για παρεξηγήσεις. Ο Χριστός έγινε τα πάντα για τον άνθρωπο. Η αγάπη του Χριστού, όμως, σημειώνει ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς ό,τι έγινε ο Ίδιος για τον άνθρωπο, έγινε χωρίς να ζητήσει τίποτε από τον ίδιο. Έγινε πατέρας, αδελφός, ξένος, αλήτης, όλα για τον άνθρωπο. Και μάλιστα, για να υπηρετήσει τον άνθρωπο και όχι για να υπηρετηθεί. Η αγάπη αυτή του Χριστού είναι ολοτελώς ξένη προς την αγάπη των ανθρώπων μεταξύ τους, καθώς οι άνθρωποι συχνά ζητάνε ανταλλάγματα. Ο Χριστός με όλη Του τη δόξα κατέβηκε στη γη, ντύθηκε την ανθρώπινη σάρκα και έγινε για τον άνθρωπο, όσα ο άνθρωπος δεν μπορούσε να γίνει για τον Χριστό. Πραγματικά, η μελέτη του παραπάνω κειμένου μαρτυρεί την κατεξοχήν κατάφαση του Χριστού στο γένος των ανθρώπων, σ’ ολάκερη την κτίση.

Αξίζει, θα έλεγα, περισσότερο αυτό το «ξένος» και «αλήτης» που λέει ο Χριστός, πως έγινε για τον άνθρωπο. Ξένος. Μία λέξη, η οποία κατανοείται ιδιαίτερα στις μέρες μας, μιας και οι ανακατατάξεις σε γεωγραφικό επίπεδο, μας οδήγησαν να μυηθούμε στην ομορφιά της λέξης αυτής. Είναι γνωστό εξάλλου, πως όλοι αυτοί οι πρόσφυγες που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους, είναι ξένοι στον δικό μας τόπο. Ένας τέτοιος ξένος ήταν και ο Χριστός. Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερώνυμος, όταν το έτος 2013 συνάντησε παιδιά από διαφορετικές χώρες, με πολύ όμορφο τρόπο, έδωσε το στίγμα: «Ο Χριστός γεννήθηκε ως πρόσφυγας, έζησε ως ξένος, μας δίδαξε με την παραβολή του Καλού Σαμαρείτη την αγάπη για τον διπλανό μας, που ταυτίζεται με τον ξένο και μας διαβεβαίωσε ότι η στάση μας απέναντί τους είναι αποφασιστικής σημασίας κριτήριο για τη δικαίωση και σωτηρία μας. Ο ίδιος ο Θεός ταυτίζεται με το πρόσωπο του ξένου». Και το «αλήτης», ένας όρος που στιγματίζει τους ανθρώπους, τον παίρνει ο Χρυσόστομος και τον κάνει οικείο στο πρόσωπο του Χριστού. Πάλι, θυμίζει τον λόγο του οσίου Πορφυρίου, που έλεγε για τον Χριστό πως έγινε αλήτης για την αγάπη Του».

Όλα αυτά θυμίζουν τον λόγο του αποστόλου Παύλου, «τοῖς πᾶσι γέγονα τά πάντα, ἵνα πάντως τινάς σώσω» (Α’ Κορ. 9, 22). Ο Παύλος ακολούθησε το παράδειγμα του Χριστού και έγινε τα πάντα για όλους. Όπως ο Χριστός για τον άνθρωπο. Αυτό όμως είχε τίμημα. Μάλλον, αντιλαμβάνεται ως τίμημα από τον ανθρώπινο παράγοντα. Ο άνθρωπος αν δει ότι το να κενώνει τον εαυτό του για τον άλλον, να κάνει υπομονή, να κατανοεί, δεν βγάζει σε άκρη, δεν αργεί να το γυρίσει. Κοίταξε να δεις, σου λέει, εγώ για σένα έκανα τόσα, αρνήθηκα όσα μπορούσα να έχω, άφησα ανέσεις, χρήματα, δόξα, κι εσύ τελικά μου φέρεσαι έτσι; Αυτό το λέει ο άνθρωπος. Δεν το λέει ο Χριστός.

Πραγματικά, αν μπορούσα να κρατήσω κάτι από όλες τις σκέψεις θα κρατούσα δύο στοιχεία. Την αγάπη και το έλεος του Θεού. Το να γίνεται ο Χριστός ξένος και αλήτης ανάμεσα σε ξένους, το να αδειάζει τον Εαυτό Του και να προσλαμβάνει τον άνθρωπο, αυτό δείχνει πως ο άνθρωπος όσες φορές κι αν αμαρτήσει, όσες φορές κι αν με τις αστοχίες του διακόψει την κοινωνία με τον Θεό, Εκείνος δεν μεταβάλλει καμία ενέργεια που εκδηλώνει προς τον άνθρωπο. Δεν εξαρτιέται η αγάπη Του. Πληγώνεται από τους ανθρώπους; Αγαπά. Τον σταυρώνουν οι χριστιανοί; Αγαπά. Πέφτουν άπειρες φορές σε ψυχοφθόρα πάθη όσοι Τον ακολουθούν; Αγαπά. Τίποτε δεν χαμπαριάζει ο Θεός! Δεν πάει εσύ να Του λες, εγώ αυτός είμαι, τόσο μπορώ, έπεσα πάλι, συγχώρα με γιατί θα ξαναπέσω. Εκείνος αγαπά. Βέβαια, αυτό δεν είναι απλά μεγαλείο, δεν δείχνει συναίσθημα, αλλά κάτι πολύ άπιαστο. Πρόκειται για μία αιώνια αγάπη, αιώνια ανεκτικότητα του Θεού προς τις αστοχίες των ανθρώπων και μία χωρίς προϋποθέσεις αποδοχή του ανθρώπου.

Το γεγονός ότι, κατά τον λόγο του Χρυσοστόμου, ο Χριστός έγινε πολλά για τον άνθρωπο, αυτό δημιουργεί έναν εσωτερικό σεισμό στην ανθρώπινη ύπαρξη. Η επίγνωση όμως αυτής της υπαρξιακής αναστάτωσης δεν έρχεται εύκολα, αλλά κατόπιν επίγνωσης της αμαρτωλότητας του ανθρώπου και του ειδεχθούς προσωπείου. Χρειάζεται μία πνευματική ωριμότητα και μία ωρίμανση στον τρόπο αντίληψης του πένθους των αμαρτιών, που χωρίζουν τον άνθρωπο από τον Θεό, χωρίς να επιφέρουν την τιμωρία, αφού ο Θεός δεν είναι τιμωρός.

Μία τέτοια αντίληψη για το πένθος των αμαρτιών, κάνει τον άνθρωπο να αναστενάζει, να πενθεί, γιατί έχασε το πνευματικό δέσιμο με το πρόσωπο του Χριστού. Τότε ο άνθρωπος, λέει στον Χριστό, Κύριε κοίτα να δεις, εγώ είμαι άθλιος, είμαι τραγικός, πολύ τραγικός, το μόνο που γνωρίζω είναι να προσπαθώ ελάχιστες φορές για την αγάπη Σου. Προσπαθώ δύο φορές, πέφτω πολλές περισσότερες. Μου λείπει η ανάπαυση ψυχής και σώματος όταν είχα συνδεθεί μαζί Σου, τώρα πενθώ πάλι. Σε παρακαλώ, ελέησε με. Αυτό είναι συντριβή. Συντριβή που λυγίζει τον Θεό! Δεν είναι ηθικολογίες, ούτε ξεροί κανόνες που αν δεν τους κάνεις έχασες το παιχνίδι της σωτηρίας. Πώς να μην σε τσακίζει το έλεος του Θεού όταν σε βεβαιώνει εσωτερικά πως έγινε ξένος και αλήτης για όλους;

Ο απόστολος Παύλος, απευθυνόμενος στους Ρωμαίους, γράφει με συνταρακτικό τρόπο για την αγάπη του Χριστού: «Διότι όταν εμείς ήμαστε ακόμη αδύνατοι, ο Χριστός πέθανε κατά τον ορισμένο καιρό υπέρ των ασεβών. Διότι με δυσκολία θα πεθάνει κανείς για έναν δίκαιο∙ για τον αγαθό ίσως να τολμήσει κανείς να πεθάνει. Ο Θεός όμως αποδεικνύει την αγάπη του σ’ εμάς με το ότι, ενώ εμείς είμαστε ακόμη αμαρτωλοί, ο Χριστός πέθανε για εμάς» (Ρωμ. 5, 6-9).

Ηρακλής Αθ. Φίλιος

Βαλκανιολόγος, Θεολόγος

Comments (0)