Tag Archive | "Γκούμας"

Tags: , ,

Κώστας Γκούμας: Δεν πάει άλλο

Posted on 13 Ιουλίου 2020 by larisanews

Μετά από ένα χρόνο διακυβέρνησης της ΝΔ, η περίοδος αυτή προσφέρεται για την αξιολόγηση του έργου της Κυβέρνησης Κυρ. Μητσοτάκη σε όλους τους τομείς και φυσικά, σε ότι αφορά στη Θεσσαλία, στο μείζον θέμα της Γεωργίας, των υδάτων και της συνακόλουθης οικολογικής απειλής.

Δυστυχώς, οι προσδοκίες που υπήρξαν μετά την αποχώρηση της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, διαψεύσθηκαν. Η πλήρης στασιμότητα που παρέλαβε η Κυβέρνηση της ΝΔ συνεχίζεται έως σήμερα.Συγκεκριμένα :

Ο αναγκαίος ενιαίος σχεδιασμός για έργα και δράσεις στον τομέα των υδάτων παραμένει ανύπαρκτος. Οι κατευθύνσεις που χαράχθηκαν από τις μελέτες των Σχεδίων Διαχείρισης Υδάτων (ΣΔΥ) το 2014 (και αναθεωρήθηκαν το 2017) παραμένουν μετέωρες.

Δεν υπάρχει μια σαφής πολιτική μείωσης των καταναλώσεων νερού στη Γεωργία, δεν εφαρμόζονται μέτρα προστασίας των υδατικών επιφανειακών οικοσυστημάτων (Πηνειός, παραπόταμοι), ούτε βεβαίως των υπόγειων υδροφορέων που, λόγω της αλόγιστης υπεράντλησης, συνιστούν την μέγιστη περιβαλλοντική απειλή.

Τα υδατικά ελλείματα αναπαράγονται συνεχώς και παρά τις «σκόρπιες» αναφορές ή «υποσχέσεις» κατά καιρούς, καμμιά συζήτηση δεν γίνεται στα αρμόδια Υπουργεία, για ένταξη νέωνέργων εντός της λεκάνης Πηνειού, με αξιόλογο όγκο ταμίευσης νερού, όπως π.χ. στη Σκοπιά Φαρσάλων, Πύλη, Ελασσόνα κ.α.

Σε ότι αφορά στην ενίσχυση του υδατικού δυναμικού της Θεσσαλίας, από τον ταμιευτήρα Συκιάς στον Αχελώο (μέσω της σήραγγας μεταφοράς), υπήρξε μια ενεργοποίηση από τον υπουργό κ. Γ. Γεραπετρίτη (μετά από αίτημα των Θεσσαλών) και πραγματοποιήθηκε πριν ένα εξάμηνο μια επιτυχής σύσκεψη στην Αθήνα, με καθολική συμμετοχή Θεσσαλών βουλευτών και φορέων.

Μετά από αυτό ….σιωπή !

Τα αρμόδια Υπουργεία Υποδομών και Περιβάλλοντος – Ενέργειας δεν έδωσαν την παραμικρή ώθηση στα θέματα που εκκρεμούν.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Υπουργός Υποδομών κ. Κ. Καραμανλής, σε προ ημερών συνέντευξή του (Καθημερινή, 5/7/2020), κάνοντας ένα ολοκληρωμένο απολογισμό της δωδεκάμηνης υπουργίας του και παρουσιάζοντας τους στόχους της Κυβέρνησης για νέα έργα, δεν κάνει την παραμικρή αναφορά στα έργα Αχελώου, παρότι αυτά είναι πολύ προχωρημένα και η ολοκλήρωσή τους έχει επανειλημμένα εξαγγελθεί από τον Πρωθυπουργό κ. Κυρ. Μητσοτάκη.

Θεωρώ λοιπόν ότι οι πολιτικές ευθύνες του κ. Κ. Καραμανλή είναι πολύ μεγάλες. Δεν θα ήθελα να πιστέψω ότι δεν είναι σε θέση να αντιληφθεί την τεράστια σημασία των έργων αυτών για την αντιμετώπιση της οικολογικής απειλής στη Θεσσαλία, για την ασφάλεια που παρέχουν σε περιπτώσεις λειψυδρίας, για την αδιαμφισβήτητη αξία τους για τον πρωτογενή τομέα και την διατροφική ασφάλεια της χώρας μας και τέλος για τα οφέλη από την πολύτιμη ηλεκτρική ενέργεια που θα παραχθεί.

Εάν λοιπόν η αδράνεια οφείλεται σε ανεπάρκεια ή συνειδητή επιλογή του Υπουργού, οφείλει ο κ. Πρωθυπουργός να ξεκαθαρίσει στους Θεσσαλούς (και όχι μόνο) πόσο αξιόπιστες είναι οι υποσχέσεις του για επίλυση του υδατικού προβλήματος της Θεσσαλίας και την ολοκλήρωση των ημιτελών έργων Αχελώου ή  να παρουσιάσει ο ίδιος το εναλλακτικό σχέδιο δράσης για την υπέρβαση των προβλημάτων που σχετίζονται με την ανάπτυξη αλλά και την ίδια την ζωή των πολίτων.

Ανάλογη αδράνεια παρατηρείται και από τον Υπουργό κ. Κ. Χατζηδάκη. Παρήλθε ήδη μία ολόκληρη χρονιά και ακόμα δεν ανακοινώθηκε η άρση της πρωτόγνωρης και αντιδεοντολογικής απόφασης Φάμελλου, η οποία «απαγόρευσε» (!) στους μελετητές των ΣΔΥ να συνυπολογίσουν τα νερά του Αχελώου για την κάλυψη των υδατικών ελλειμάτων της Θεσσαλίας. Επίσης στο ίδιο Υπουργείο κανείς δεν εργάζεται  ώστε να υπάρξει απόφαση πως θα αξιοποιηθούν υδροηλεκτρικά τα νερά της Συκιάς. Άραγε τι περιμένουν ; Δεν αντιλαμβάνονται ότι όλα αυτά πάνε πίσω την ολοκλήρωση των έργων Αχελώου ; Γνωρίζουμε φυσικά ότι ο κ. Χατζηδάκης είναι αντίθετος με την επέκταση της υδροηλεκτρικής ενέργειας (όπως και ο προκάτοχός του κ. Σταθάκης του ΣΥΡΙΖΑ) και ότι εξαίρεσε αντίστοιχα έργα από τον ενεργειακό σχεδιασμό της Κυβέρνησης. Μήπως τελικά υπάρχουν συμφέροντα που πιέζουν για την εγκατάλειψη των έργων Αχελώου για να μην παραχθεί ανταγωνιστική για αυτά υδροηλεκτρική ενέργεια και τους «περιορίσουν τον χώρο» για περισσότερα κέρδη ;

Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, η χώρα μας βρίσκεται μπροστά σε νέες προκλήσεις για χρηματοδότηση έργων (ύψους 32 δις ευρώ), που, σε συνδυασμό με τα 10 δις ευρώ του ΕΣΠΑ, θα δώσουν την δυνατότητα να ολοκληρωθούν παλιά και να υλοποιηθούν πολλά νέα έργα στον τόπο μας.

Και όμως, σε αυτή την δυνατότητα που παρουσιάζεται, το Υπουργείο Υποδομών αλλά και το Ενέργειας – Περιβάλλοντος – Υδάτων εμφανίζουν τέτοια ανεπάρκεια που αντικειμενικά, υπονομεύει τις προοπτικές της Θεσσαλίας στους αντίστοιχους τομείς.

Και με την ευκαιρία αυτή εκφράζουμε μια ακόμη απορία. Τους δώδεκα τελευταίους μήνες είδαν το φως της δημοσιότητας πάρα πολλά ρεπορτάζ και πλήθος φωτογραφιών (κυρίως αυτές….) από επισκέψεις πολιτικών στελεχών της ΝΔ στους Υπουργούς Χατζηδάκη και Καραμανλή. Άραγε όλοι αυτοί οι εκπρόσωποί μας έθεσαν τα προαναφερθέντα ζητήματα στους Υπουργούς, πίεσαν για επίλυση των εκκρεμοτήτων και τέλος πάντων, ποια γνώμη σχημάτισαν για τις προθέσεις της Κυβέρνησης ;

Θα ήταν ιδιαίτερα χρήσιμο να μας ενημερώσουν για όλα αυτά και, το κυριότερο, να ηγηθούν μιας πρωτοβουλίας, μαζί με τους φορείς, ώστε επιτέλους η Κυβέρνηση να πιεστεί να βγει από την απραξία και να διαφοροποιηθεί έμπρακτα από την πολιτική ΣΥΡΙΖΑ, που τόσα και τόσα του καταλόγιζε την περασμένη τετραετία (ως αντιπολίτευση), για την παντελή εγκατάλειψη των έργων Αχελώου.

Ο χρόνος τρέχει ….. Ας ελπίσουμε ότι, έστω και τώρα, η Κυβέρνηση θα αφυπνισθεί και θα εργαστεί να καλύψει το χαμένο έδαφος. Εάν αυτό δεν συμβεί, τότε η πολυδιαφημισμένη αποφασιστικότητα του Πρωθυπουργού απέναντι σε δύσκολα προβλήματα ή/και συμφέροντα θα έχει διαψευσθεί στην πράξη.

 

Γράφει ο Κώστας Γκούμας, γεωπόνος, πρ. πρόεδρος ΓΕΩΤΕΕ/ΚΕ

Comments (0)

Tags: , ,

Κώστας Γκούμας: Οι οβιδιακές μεταμορφώσεις του κ. Β. Κόκκαλη και τα έργα Άνω Αχελώου

Posted on 23 Ιουνίου 2020 by larisanews

Ο βουλευτής Λάρισας του ΣΥΡΙΖΑ κος Βασίλης Κόκκαλης (ΒΚ) κατά το τελευταίο διάστημα έχει αναλάβει, «εργολαβικά» θα λέγαμε, την υπεράσπιση των θέσεων του κόμματος του για τα υδατικά προβλήματα της Θεσσαλίας και την ταυτισμένη με αυτά υπόθεση της μεταφοράς υδάτων από τον Αχελώο.

Ηπροσπάθεια του αυτή, αντικειμενικά,  ευνοείται από την   απουσία πολιτικής της σημερινής Κυβέρνησης στα εν λόγω ζητήματα, η οποία δυστυχώς δείχνει να μην συγκινείται αρκούντως από τους κινδύνους ερημοποίησης της Θεσσαλίας.

Ο κ.ΒΚως γνωστόν, εξελέγη το 2015 βουλευτής με το κόμμα «Ανεξάρτητοι Έλληνες»  και  ορίστηκε Υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης στη ΚυβέρνησηΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ.

Ας δούμε τι δήλωνε τότε για τα θέματα των υδάτων και για τα έργα Αχελώου, ενώπιον επιτροπής που τον επισκέφθηκε (ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, 30 Αυγούστου 2017) :

«Σε ζητήματαεθνικής σημασίας, όπως αυτό της διαχείρισης των υδάτων, ….…….. οφείλουν άπαντες ……………..να αναλάβουν πρωτοβουλίες προς όφελος των πολιτών, της οικονομίας και του περιβάλλοντος και όχι για την ικανοποίηση προσωπικών και ιδεολογικών εμμονών….».

Επιπλέον ο κ. ΒΚ δήλωνε ότι«…δεν σημαίνει πως θα απαξιώσουμε έργα εκατομμυρίων ευρώ τα οποία πληρώθηκαν από το υστέρημα των Ελλήνων φορολογούμενων,  ούτε και ότι θα αγνοήσουμε τη συνεχιζόμενη οικολογική καταστροφή που συντελείται με τα επιφανειακά και κυρίως με τα υπόγεια ύδατα στη λεκάνη Πηνειού» και κατέληγε  :

«..Στην κατεύθυνση αυτή, η εφαρμογή των σχεδίων διαχείρισης του 2014, τα οποία προβλέπουν τη μερική μεταφορά υδάτων από τον Αχελώο προς τη Θεσσαλία, αποτελούν μονόδρομο ζωτικής σημασίας για την επιβίωση και την ανάπτυξη της περιοχής».

Μετά όμως την αποχώρηση του κόμματος του από την  Κυβέρνηση Αλ. Τσίπρα, ο κ. ΒΚ μετακινήθηκε  στο ΣΥΡΙΖΑ και στις εκλογές του 2019 εξελέγη πρώτος βουλευτής του.

Ας δούμε πως τοποθετείται σήμερα για τα ίδια θέματα (τηλεοπτική συζήτηση στο thessaliatv.gr, 18/6/2020).

Τώρα πλέον ο κ. ΒΚ, δηλώνειμεν ότι «δεν είμαστεαντίθετοι» (!!)στα έργα Αχελώου (σ.σ. το ημιτελές φράγμα Συκιάς και την ολοκληρωμένη σήραγγα μεταφοράς μήκους 17,5 χλμ.), θεωρεί όμως ότι είναι «παράνομα» και  ότι οι αποφάσεις που κατά καιρούς εκδόθηκαν από το ΣτΕ καθιστούν «ουτοπική» την συνέχισή τους !

Και για να δικαιολογήσει (αναδρομικά) την πολιτική του κόμματος που υπηρετεί, ισχυρίζεται ότι εκείνοιως κυβέρνηση είχανπροχωρήσει στην «προκήρυξη» (!) άλλωνέργων και ότι είχανεπιλέξει αυτή την πολιτική ώστε να μην αναγκαστούνε να πούνεψέματα στον λαό ότι θα μπορούσαν  να ολοκληρώσουν  τα έργα Αχελώου. Προτρέπει μάλιστα την ΝΔ, εάν θέλει να προχωρήσει τα έργα Αχελώου, να παρουσιάσει ένα «νόμιμο» σχέδιο, για το οποίο όμως εκτιμά ότι θα απαιτηθούν αρκετά χρόνια και την καλεί να κατασκευάσει στη Θεσσαλία «μικρά έργα» (όπως υποτίθεται έπραξε και ο ΣΥΡΙΖΑ) .

Ας περάσουμε στα δικά μας σχόλια.

Πρώτα απ’ όλα να επισημάνουμε ότι μέσα σε δύο χρόνια (2017-2019) δεν άλλαξαν τα δεδομένα του υδατικού προβλήματος στη Θεσσαλία, ώστε να επιτρέπουν μια τέτοια μεταστροφή θέσεων ενός πολιτικού.

Συνεπώς  για εμάς τίθεταισοβαρόθέμα ως προς την πολιτικήαξιοπιστία του κ.ΒΚ. Δυστυχώς ο λαός μας βρίσκεται αρκετά συχνά ενώπιον παρόμοιων φαινομένων και γι’ αυτό (μεταξύ άλλων) οδηγείται στην απαξίωση της πολιτικής. Και βέβαια, μια τέτοια πολιτική συμπεριφορά  δεν μπορεί παρά να χαρακτηρίζει και το κόμμα, εξ’ ονόματος του οποίου ο κ. ΒΚ τοποθετείται.

Σε ότι αφορά στην ουσία των «νέων» θέσεων του κ.ΒΚ παρατηρούμε τα εξής :

Ο ισχυρισμός ότι η Κυβέρνηση Αλ. Τσίπρα είχε προκηρύξει την κατασκευή κάποιων υδατικών έργων στην Θεσσαλία, είναι απολύτως ανακριβής. Είναι εμφανής η προσπάθεια του να δημιουργήσει συγχύσεις κάνοντας έμμεση αναφορά στα Σχέδια Διαχείρισης Υδάτων, τα οποία πράγματι περιλαμβάνουνέργα ταμίευσης(μεταξύ άλλων) που θα μπορούσαν μελλοντικά να υλοποιηθούν, όπως π.χ. Σκοπιά Φαρσάλων, Πύλη, Ελασσόνα κ.λ.π. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι έστω και ένα από τα έργα αυτά «εντάχθηκε» σε πρόγραμμα χρηματοδότησης ή(κατά μείζοναλόγο) «δημοπρατήθηκε». Το αντίθετο συνέβη. Η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, παρά τις υποσχέσεις, δεν εργάστηκε ούτε καν για «ωρίμανση» κάποιων από αυτά (μελέτες, αδειοδοτήσεις, τεύχη δημοπράτησης). Η πιο χαρακτηριστική περίπτωση είναι της Πύλης, που διέθετε ακόμη και περιβαλλοντική αδειοδότηση (!) και παρόλα αυτά ουδέποτεπροκηρύχθηκε.

Σχετικά με τα  «παράνομα»,όπως τα ονομάζει, έργαΑχελώου, πράγματι το ΣτΕ ακύρωσε κάποιες αποφάσεις της Διοίκησης γιατί δεν εφαρμόστηκε όπως θα έπρεπε η ισχύουσα νομοθεσία. Για παράδειγμα, το 2001 το ΣτΕ εκτίμησε – ορθώς κατά την άποψη μας-ότι το μοναστήρι Αγ. Γεωργίου Μυροφύλλου θα έπρεπε να προστατευθεί από την κατάκλυση των υδάτων της τεχνητής λίμνης Συκιάς και εξέδωσε ακυρωτική απόφαση.

Ο κ. ΒΚ θα έπρεπε, ως δικηγόρος να γνωρίζει ότι η απόφαση αυτή του ΣτΕ δεν απαγορεύει μελλοντικά την ολοκλήρωσή τους ούτε τα καθιστά  «παράνομα», αφού ως γνωστόν, το ΣτΕ ούτε εγκρίνει ούτε απορρίπτει τεχνικά έργα, όμως σε περίπτωση κάποιας προσφυγής μεριμνά για την τήρηση της νομιμότητας.

Το ίδιο συνέβη και το 2009, όταν το Υπ. Υποδομώνσυνέχισε και πάλι τις εργασίες στα έργα Αχελώου(σημ. άλλη μια απόδειξη ότι οι αποφάσεις του ΣτΕ ΔΕΝ ακυρώνουν έργα !), χωρίς όμως να έχει συμμορφωθεί στην νέα  σχετική Οδηγία της ΕΕ για Σχέδια Διαχείρισης Υδάτων (ΣΔΥ). Και πάλι το ΣτΕ εντόπισε την παράλειψη και «απαίτησε» από την Διοίκηση να συμμορφωθεί. Έτσι τον Σεπτέμβριο του 2014, το αρμόδιο Υπουργείο Περιβάλλοντος, μετά την ολοκλήρωση των σχετικών μελετών ενέκρινε τα ΣΔΥ, δηλαδή αυτά που  ο κ. ΒΚ ζητούσε από την Κυβέρνηση του το 2017 (ως Υφυπουργός) να εφαρμοστούν.

Ας σημειωθεί ότι η ΔΕΗ αξιοποίησε την τελευταία απόφαση του ΣτΕ (26/2014) και αμέσως επανέλαβε και ολοκλήρωσε επιτυχώς (επί ΣΥΡΙΖΑ) τις διαδικασίες της (νέας) αδειοδότησης του ΥΗ έργου Μεσοχώρας, το οποίο πλέον αναμένεται – ελπίζουμε σύντομα να λειτουργήσει. Αντίθετα για τα άλλα έργα Αχελώου, το φράγμα Συκιάς και την σήραγγα μεταφοράς των 17,5 χιλιομέτρων, το αρμόδιο Υπουργείο  Υποδομών ΔΕΝ θέλησε (επί ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και σήμερα !) να ενεργοποιήσει τις αντίστοιχες διαδικασίες και αυτός είναι ο λόγος που τα έργα παραμένουν παγωμένα, και όχι γιατί είναι «παράνομα» όπως, με περισσή υποκρισία,   ισχυρίζεταιο κ. ΒΚ…..

Το πιο θλιβερό όμως δεν είναι  οι οβιδιακές μεταμορφώσεις του κ. ΒΚ (που δίνει τις «εξετάσεις» του στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ), αλλά το γεγονός ότι δεν καταγράφεται κυβερνητική παρουσία στα θέματα αυτά, δημιουργώντας έτσι το κατάλληλο περιβάλλον για να διοχετεύονται αναπάντητα τα δήθεν επιχειρήματα του κ. ΒΚ και του ΣΥΡΙΖΑ.

Το ίδιο όμως ισχύει και για τους βουλευτές της ΝΔ (πλην ελάχιστων εξαιρέσεων), τις τοπικές αυτοδιοικητικές ηγεσίες και τα επιμελητήρια, που ενώ παλαιοτέρα (επί ΣΥΡΙΖΑ) είχαν αναδείξει μαχητικά τα αιτήματα της Θεσσαλίας για επίλυση του υδατικού προβλήματος και ολοκλήρωση των έργων Αχελώου, σήμερασιωπούν καιθέτουν  σε αμφισβήτηση  την  αξιοπιστία των  πολιτικών δεσμεύσεων της ΝΔ  και των υποσχέσεων  του Πρωθυπουργού κ. Κυρ. Μητσοτάκη.

 

Γράφει ο Κώστας Γκούμας, γεωπόνος, πρ. πρόεδρος ΓΕΩΤΕΕ/ΚΕ

Comments (0)

Tags: , ,

Το αποτύπωμα της ενεργειακής πολιτικής στο περιβάλλον – Των Κώστα Γκούμα και Τάσου Μπαρμπούτη

Posted on 05 Ιουνίου 2020 by larisanews

Α. Εισαγωγή Κάθε χρόνο αισθανόμαστε την ανάγκη να «αξιοποιήσουμε» την Παγκόσμια Ημέρα που είναι αφιερωμένη στο ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ (5η Ιουνίου). Όμως, λαμβάνοντας υπόψη την στασιμότητα που επικρατεί στη χώρα μας όσον αφορά στην πρόοδο των οικολογικών ζητημάτων, μάλλον θα πρέπει να αποφύγουμε τον «εορτασμό» της ημέρας αυτής και να περιοριστούμε στον εντοπισμό και ανάδειξη των μεγάλων προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε.

Σε παλαιότερα δημοσιεύματα, αλλά και στο αφιέρωμα του ιστοτόπου μας το 2019, αναφερθήκαμε εκτεταμένα σε όλα τα οικολογικά προβλήματα της Θεσσαλίας που συνδέονται με τον τομέα των υδάτων, ο οποίος άλλωστε «σφραγίζει» αποφασιστικά την θεσσαλική πραγματικότητα.

Σήμερα, θα παραθέσουμε ζητήματα που αφορούν στον ενεργειακό τομέα, με μεγαλύτερη επικέντρωση στο σχετικά πρόσφατο φαινόμενο μαζικής ανάπτυξης Αιολικών Πάρκων (ΑΠ) στην περιοχή μας (και όχι μόνο), που αποτελεί συνέπεια της εφαρμογής του ενεργειακού προγράμματος της χώρας (ΕΣΕΚ) έως το 2030, το οποίο, με σχεδόν πανομοιότυπες πολιτικές, εκπόνησαν η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ (2017) και η κυβέρνηση ΝΔ (2019).

Κριτήριο της αξιολόγησής μας θα αποτελέσει η βελτίωση της οικολογικής κατάστασης στη χώρα (και ειδικά στη Θεσσαλία) από την υλοποίηση του ΕΣΕΚ, η σύγκριση από την ανάπτυξη άλλων μορφών ΑΠΕ (συμπεριλαμβανόμενης της υδροηλεκτρικής ενέργειας), το θέμα της ενεργειακής εξάρτησης της χώρας γενικά, το ενεργειακό κόστος κ.α.

 

Β. Οι ανεμογεννήτριες στη ζωή μας

Πολύ συχνά προβάλλονται στα ΜΜΕ ειδήσεις και σχόλια, συνήθως αρνητικά, για την δημιουργία ΑΠ σε πολλά και  διάφορα σημεία της Ελλάδας. Εκτιμούμε ότι λίγες είναι οι ψύχραιμες και τεκμηριωμένες προσεγγίσεις εκείνων που αντιδρούν, ενώ αρκετές φορές συναντούμε την άκριτη υποστήριξη για επέκταση των ΑΠ, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι ποικίλες επιπτώσεις από την εγκατάστασή τους.

Χωρίς διάθεση για χρήση υπερβολών που παρατηρούνται «ένθεν και ένθεν», ας δούμε αρχικά κάποια γενικά στοιχεία.

Ο στόχος που τίθεται από το ΕΣΕΚ της σημερινής κυβέρνησης, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, είναι η υλοποίηση (έως το 2030) μονάδων συνολικής ισχύος 7,05 GW, ενώ σήμερα λειτουργούν αιολικές μονάδες συνολικής ισχύος  3,51 GW (δες εδώ {1} το δημοσίευμα της Καθημερινής, 22/3/2020).

Ουσιαστικά ο ενεργειακός σχεδιασμός των κυβερνήσεων του κ. Τσίπρα και του κ. Μητσοτάκη, έδωσε άφθονο «χώρο» για ΑΠ και οικονομικά οφέλη στους επενδυτές. Το εκπληκτικό στοιχείο όμως είναι ότι βρίσκονται υπό αξιολόγηση (για αδειοδότηση) αιτήσεις για πάνω από 5,5 χιλιάδες ανεμογεννήτριες, συνολικής (πρόσθετης) ισχύος 15,26 GW (!!).

Πρακτικά, ειδικά μετά την εξαγγελία των δύο κυβερνήσεων για απολιγνιτοποίηση, πλήθος ενδιαφερομένων επενδυτών θεώρησαν την εγκατάσταση ανεμογεννητριών στην Ελλάδα ως ένα νέο Ελντοράντο.

Και όλα αυτά στο όνομα της απολιγνιτοποίησης, που αντικειμενικά ανοίγει μια μεγάλη πόρτα για να προωθούν τα προϊόντα τους (Η/Μ εξοπλισμός κ.λ.π.) μεγάλες εταιρείες άλλων χωρών (π.χ. Γερμανία) σε μια χώρα με τεράστια οικονομικά ελλείμματα και παρότι διαθέτει τεράστια αποθέματα ενεργειακών πόρων κάθε είδους (όχι μόνο ΑΠΕ). Το ερώτημα που τίθεται είναι εάν πράγματι τα ΑΠ και η διαφημισμένη αιολική ενέργεια μπορεί να έχει για τη χώρα μας θετικά οφέλη.

Ας δούμε πως απαντά σε αυτό ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Αιγαίου κ. Γ. Σπιλάνης:

 «…Κατ’ αρχάς, εξαρτάται από ποια μεριά το εξετάζει κανείς. Αν εξετάζει μόνο το αποτύπωμά τους του άνθρακα στην παραγωγή ή αν εξετάζει το σύνολο της παραγωγικής διαδικασίας, από τότε δηλαδή που φτιάχνεται ένα μηχάνημα μέχρι την ώρα που «πεθαίνει» αυτό το μηχάνημα.

Γιατί είτε μιλάμε για ανεμογεννήτριες είτε για φωτοβολταϊκά είτε για οτιδήποτε εμπίπτει στις ΑΠΕ, προφανώς όλα συμβάλλουν θετικά, γιατί την ώρα που αυτά τα συστήματα παράγουν, δεν καταναλώνουν τίποτα. Από την άλλη μεριά, κάθε δραστηριότητα του ανθρώπου έχει αποτύπωμα και ιδιαίτερα στο διοξείδιο του άνθρακα, διότι για να παραχθεί οτιδήποτε, χρησιμοποιείται ενέργεια. Ειδικά σε ό,τι αφορά τις ανεμογεννήτριες και τον τόπο όπου παράγονται, υπάρχει κι ένα μεγάλο αποτύπωμα άνθρακα στη μεταφορά τους. Από τις χώρες δηλαδή όπου παράγονται μέχρι να φτάσουν στον τελικό τους προορισμό…»

Στο ίδιο δημοσίευμα ο κ. καθηγητής εντοπίζει και το αποτύπωμα των ΑΠ σε μια άλλη «πονεμένη ιστορία» για τη χώρα μας, όπως αυτή των χρήσεων και της κάλυψης της γης. Αναφέρει σχετικά :

«…Για να μπορέσει μια ανεμογεννήτρια να φτάσει στον τελικό της προορισμό και να στηθεί, χρειάζεται να διανοιχτούν δρόμοι και χρειάζεται να πακτωθεί στο σημείο εγκατάστασης, επομένως όσο πιο μεγάλο είναι το ανάγλυφο (όταν π.χ. είναι μια ορεινή περιοχή) τόσο πιο μεγάλο είναι το αποτύπωμα.

Όσο μεγαλύτερο είναι το μέγεθος της ανεμογεννήτριας τόσο μεγαλύτερο είναι και το πάκτωμα (βάσεις από τσιμέντο) που χρειάζεται για να στηθεί, αλλά και οι δρόμοι που θα πρέπει να φτιαχτούν για να μπορέσουν να περάσουν οι γερανοί και τα φορτηγά. Όσο και αν τις μοντάρουν στο σημείο εγκατάστασης, χρειάζεται όχημα μήκους εκατό μέτρων για τη μεταφορά τους. Επομένως το οδικό δίκτυο που πρέπει να δημιουργηθεί είναι αντίστοιχου μεγέθους ικανού να υποστηρίξει τις όλες διαδικασίες….»

Θεωρεί πάντως ότι σε περίπτωση τοποθέτησης ΑΠ σε πεδινές εκτάσεις οι συνθήκες είναι πιο ευνοϊκές δεδομένου ότι συνήθως εκεί υπάρχει ήδη οδικό δίκτυο και οι λοιπές απαιτούμενες υποδομές θα είναι μικρής έκτασης, χωρίς μεγάλη αναστάτωση. Δυστυχώς όμως το αιολικό δυναμικό στις πεδινές εκτάσεις είναι συνήθως χαμηλό και μη αξιοποιήσιμο.

Ένα ακόμα θέμα που συχνά προβάλλεται από εκείνους που αντιδρούν στα ΑΠ είναι η επικείμενη αλλαγή του τοπίου, ιδιαίτερα «…όταν μιλάμε για νησιωτικό χώρο ή ορεινές περιοχές οι οποίες έχουν κυρίως τουριστική δραστηριότητα, ..»  ή/και αποτελούν προστατευόμενες περιοχές.

Αναφερόμενος στην «βιώσιμη ανάπτυξη», ο κ. καθηγητής θεωρεί ότι : «…Υπάρχουν πάρα πολλά θέματα. Όταν μιλάμε για βιώσιμη ανάπτυξη δεν μιλάμε μονάχα για περιβάλλον, μιλάμε για ακόμη δύο τομείς : οικονομία και κοινωνία. Ένα τεράστιο θέμα που γεννάται λοιπόν είναι τίνος ιδιοκτησία είναι οι ανεμογεννήτριες. Αν είναι ιδιοκτησία των κατοίκων της περιοχής, τα οφέλη τα έχει η τοπική κοινωνία. Μπορεί να γίνουν ιδιωτικές εταιρείες, υπάρχουν όμως και συνεταιριστικές. Σε άλλες χώρες και ιδίως στις βόρειες, αλλά και στην Ιταλία, υπάρχουν ΚΟΙΝΣΕΠ (Κοινωνική Συνεταιριστική Επιχείρηση). Όταν εμπλέκεται στην επένδυση η τοπική κοινωνία, αντισταθμίζονται και οι οικονομικές ζημίες που μπορεί να προκαλέσει η εγκατάσταση ανεμογεννητριών σε άλλες δραστηριότητες. Γιατί ο μεγάλος κίνδυνος που δεν δημιουργεί οικονομικά βιώσιμη ανάπτυξη είναι ότι στην περίπτωση των ΒΑΠΕ άλλος θα πάρει τα οφέλη και άλλος θα πάρει τις ζημιές. Και η ύπαρξη αντισταθμιστικών ωφελειών δεν μπορεί να καλύψει την αδυναμία άσκησης οικονομικής δραστηριότητας λειτουργώντας ως επιδοματική πολιτική….»

Επίσης προτείνει ότι τα θέματα αυτά θα πρέπει να μπαίνουν σε μια ζυγαριά : «…αν βάλουμε σε πολύ μεγάλη στάθμιση – γιατί αυτό γίνεται συνήθως – μόνο το αποτύπωμα άνθρακα, προφανώς η επένδυση «βγαίνει» θετική πιο εύκολα. Αν όμως βάλουμε τη βιοποικιλότητα και όλα τα περιβαλλοντικά – κοινωνικά θέματα στο τραπέζι, δεν είναι σίγουρο ότι θα θεωρηθούν, ειδικά οι ανεμογεννήτριες, ως κάτι το απόλυτα θετικό…»

Αν θέλουμε να συνοψίσουμε, προκύπτει αβίαστα ότι η επιχειρηματολογία των κυβερνήσεων ότι η απολιγνιτοποίηση από μόνη της αποτελεί πρόοδο και συμβολή στους περιβαλλοντικούς στόχους της ΕΕ, δεν αποτελεί μια αποδεκτή πρόταση, ούτε υποκαθίσταται με μια «στροφή» της πολιτικής προς το φυσικό αέριο, τις ανεμογεννήτριες και τα φωτοβολταϊκά.

Γ. Το κόστος της ενέργειας σε ΕΕ και Ελλάδα

Ας δούμε και το σημαντικό ζήτημα του κόστους της ενέργειας με βάση επίσημα στοιχεία που δημοσιεύτηκαν πρόσφατα:

«…στη χονδρική αγορά ρεύματος είμαστε με διαφορά η πιο ακριβή. Σύμφωνα με έκθεση του ΙΕΝΕ (Ινστιτούτο Ενέργειας Νοτιοανατολικής Ευρώπης) για την περίοδο 30/3 μέχρι 5/4/2020, οι τιμές χονδρικής για την ηλεκτρική ενέργεια διαμορφώθηκαν από περίπου 20 ευρώ/MWh για τις περισσότερες δυτικοευρωπαϊκές χώρες, 26 ευρώ/MWh για τις πρώην ανατολικοευρωπαϊκές και σε 34 ευρώ/MWh για την Ελλάδα ! …».

Και σύμφωνα με τον απόλυτα τεκμηριωμένο ισχυρισμό του αρθρογράφου (σ.σ Στέφανος Μάνος) : «…οι ιδιώτες παραγωγοί ή και εισαγωγείς ηλεκτρικής ενέργειας ευημερούν…», ενώ οι εταιρείες και οι εργαζόμενοι  «..Είναι τα θύματα των ανεξέλεγκτων τιμών ηλεκτρικής ενέργειας…».

Και δεν τελειώνουν εδώ οι επισημάνσεις για την απαράδεκτα υψηλή τιμή της ηλεκτρικής ενέργειας. Κάθε ημέρα γινόμαστε αποδέκτες διαμαρτυριών από τους αγρότες της Θεσσαλίας, οι οποίοι, ανάμεσα σε άλλους τομείς της οικονομίας αποτελούν και αυτοί θύματα ενός άνισου ανταγωνισμού με άλλους παραγωγούς στην Ελλάδα και (κυρίως) στο εξωτερικό !

Αλλά και οι βιομήχανοι διαμαρτύρονται αναλόγως. Χαρακτηριστικό είναι το άρθρο του προέδρου της Ένωσης Βιομηχανικών Καταναλωτών Ενέργειας κ. Α. Κοντολέοντος όπου αναφέρει :  «…στην Ελλάδα παραμένουν άλυτα ακόμη πιο βασικά και θεμελιώδη προβλήματα, με πρώτο και κυρίαρχο το ενεργειακό : πολύ απλά, χωρίς ανταγωνιστική τιμή ενέργειας δεν μπορεί να υπάρξει βιομηχανία………………………………………………………..…η ελληνική αγορά το δεύτερο τρίμηνο του 2019, αφενός ήταν η ακριβότερη στην Ευρώπη, αφετέρου οι τιμές της έφθασαν να είναι 50% υψηλότερες από τον μέσο όρο των ευρωπαϊκών αγορών. Η αύξηση στην τιμή των δικαιωμάτων CO2 επηρεάζει περισσότερο και μόνιμα την ελληνική αγορά, ωστόσο δεν αποτελεί την κυριότερη αιτία για τη διαμόρφωση των υψηλότερων τιμών….»  θεωρώντας, δικαίως, ότι : «…Ουσιαστικά σήμερα η αγορά, όπως λειτουργεί, έχει χαρακτηριστικά ολιγοπωλίου….» 

Όλα αυτά δεν αμφισβητούνται. Λογικά λοιπόν αναρωτιέται κανείς εάν η εφαρμοζόμενη (ΕΣΕΚ) πολιτική τείνει ή όχι στην μείωση των εκπληκτικά υψηλών τιμών ενέργειας στη χώρα μας, καθώς και εάν και κατά πόσο «βοήθησε» την χώρα και την κοινωνία η πολυδιαφημισμένη «απελευθέρωση της ηλεκτρικής ενέργειας».

Δείτε πως απαντά στους πιο πάνω προβληματισμούς ο πρώην διοικητής της ΔΕΗ επί Κυβερνήσεως Κων/νου Καραμανλή (1979), πρώην πρόεδρος ΔΕΠΑ (2004) και πρώην πρόεδρος του συμβουλίου Εθνικής Ενεργειακής Στρατηγικής (2006) κ. Ραφαήλ Μωησής (ΡΜ) – [από το βιβλίο του Ραφαήλ Μωησή «Θα γίνει της ….Δεής» – έκδοση ΚΑΠΟΝ, 2019] :

«…Στην Ελλάδα διαπιστώνεται αύξηση και όχι μείωση του κόστους ηλεκτρικής ενέργειας….. Πιστεύω δε ότι οι αυξήσεις στην αγορά ηλεκτρισμού στην δική μας περίπτωση δεν αποτελούν “ενδιάμεσο” φαινόμενο αλλά μόνιμο και καταστροφικό»

«…Οι κυβερνήσεις, όλες οι Ελληνικές κυβερνήσεις, και πάντα με την παρότρυνση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, προχώρησαν σε συνεχή βελτίωση των συνθηκών για την είσοδο της ιδιωτικής πρωτοβουλίας στην αγορά  ηλεκτρισμού. Σε ενίσχυση του σκοπού, ήρθε μια τεχνολογική εξέλιξη, η ανάπτυξη των μονάδων ηλεκτροπαραγωγής συνδυασμένου κύκλου, που έκανε συμφέρουσα την εκμετάλλευση μονάδων με καύσιμο το φυσικό αέριο. Έτσι άρχισε η δημιουργία από ιδιώτες επενδυτές μονάδων αυτού του τύπου, όπως άρχισε και η εγκατάσταση μονάδων ΑΠΕ από ιδιώτες, επίσης με ισχυρά κυβερνητικά κίνητρα …»

Και πιο κάτω θέτει ένα «…εξαιρετικά σημαντικό ερώτημα : Το κατά πόσο η απελευθέρωση της αγοράς ηλεκτρισμού στην Ευρώπη, με τμήμα της στα χέρια μονοπωλίων και το υπόλοιπο ανοικτό στον ανταγωνισμό, έχει πετύχει τη μείωση του συνολικού κόστους για τον καταναλωτή και την αύξηση ανταγωνιστικότητας της ευρωπαϊκής οικονομίας. Τα στοιχεία της βιβλιογραφικής μελέτης δείχνουν ότι η απάντηση είναι μάλλον αρνητική….»

Σε ότι αφορά την «λογική» της ΕΕ στο θέμα της απελευθέρωσης της ενέργειας και (στα καθ’ ημάς) την ΔΕΗ ο ΡΜ ισχυρίζεται :

«…Εκφράζω λοιπόν και εγώ τη δική μου ανησυχία : Είναι φανερό ότι η Επιτροπή επιμένει να ενδιαφέρεται για το “μέσο“ , που είναι η απελευθέρωση της αγοράς ηλεκτρισμού, και παραμελεί τον “σκοπό”, που πρέπει να είναι το μειωμένο κόστος ηλεκτροπαραγωγής και η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας….».

Ο συγγραφέας μάλιστα θεωρεί ότι : «….Ένοχος είναι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, που επιμένει να εφαρμόζει στην Ελλάδα πολιτικές που σωστά έχει εμπνευστεί, αλλά είναι κατάλληλες για χώρες του μεγέθους της Γερμανίας, με τις διακριτές διοικητικές της δομές, τη μεγάλη βιομηχανία και τις πανίσχυρες διεθνείς διασυνδέσεις της. Ομοίως ένοχες είναι και οι ελληνικές κυβερνήσεις, όλες όσες κυβέρνησαν την Ελλάδα από το 1999 μέχρι σήμερα, επειδή δεν κατάλαβαν και σε κάθε περίπτωση δεν ύψωσαν το ανάστημά τους για να πείσουν τους ευρωπαίους για τις ιδιαιτερότητές μας ….» και αναγνωρίζει ότι είναι : «εξωπραγματική η ελπίδα ότι θα έχει κάποτε η Ελλάδα αυτό που ως διοικητής στην ΔΕΗ άκουγα …..”Φθηνό ρεύμα στον Λαό “ ! …»

Τέλος εκτιμά ότι : « Στην Ελλάδα διαπιστώνεται αύξηση και όχι μείωση του κόστους της ηλεκτρικής ενέργειας. Κάποιοι πελάτες που έφυγαν από την ΔΕΗ, απολαμβάνουν πράγματι μια μείωση στα τιμολόγιά τους, όμως το ζητούμενο δεν είναι να ευνοούνται λίγοι και προσεκτικά επιλεγμένοι μεγάλοι καταναλωτές, αλλά το κοινωνικό σύνολο. Πιστεύω δε ότι οι αυξήσεις στην αγορά ηλεκτρισμού στην δική μας περίπτωση δεν αποτελούν “ενδιάμεσο” φαινόμενο αλλά μόνιμο και καταστροφικό….». Τι να προσθέσει κανείς …

Δ. Η απολιγνιτοποίηση

Πρόκειται για πολιτική των κυβερνήσεων ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ, η οποία αμφισβητήθηκε έντονα από κόμματα (π.χ. ΚΙΝΑΛ, κ. Γεννηματά), οργανώσεις και ειδικούς στην ενεργειακή πολιτική.

Να τι ισχυρίζεται ο πρόεδρος της Ένωσης Βιομηχανικών Καταναλωτών Ενέργειας κ. Α. Κοντολέων  (δημοσίευμα της Καθημερινής, 19/1/2020) :

«…Το επιχείρημα ότι το κλείσιμο των ακριβών, αλλά αποσβεσμένων λιγνιτικών μονάδων και η υποκατάσταση του λιγνίτη μεταβατικά από το εισαγόμενο φυσικό αέριο θα ρίξει τις τιμές της αγοράς, δεν ευσταθεί….»

Επίσης : «…δεν δικαιολογείται κατά την άποψή μας η εξαγγελθείσα απόσυρση όλων των υφιστάμενων λιγνιτικών μονάδων έως το 2023, η οποία μάλιστα προϋποθέτει χρονοβόρες επενδύσεις υψηλού κόστους για την κατασκευή τουλάχιστον 2 νέων μονάδων συνδυασμένου κύκλου φυσικού αερίου. Επιπλέον, οι νέες μονάδες συνδυασμένου κύκλου θα είναι οικονομικά βιώσιμες, εφόσον οι τιμές στην αγορά παραμείνουν υψηλές και μη ανταγωνιστικές» (!).

Και καταλήγει : «…Εν κατακλείδι, εάν για τη χώρα μας στόχος είναι η ανάταξη της παραγωγικής οικονομίας και η ενθάρρυνση νέων βιομηχανικών επενδύσεων, η διασφάλιση ανταγωνιστικού ενεργειακού κόστους για τη βιομηχανία θα πρέπει να είναι πρώτη προτεραιότητα. Το ενεργειακό κόστος είναι μια παράμετρος που δεν μπορεί και δεν πρέπει να αγνοείται κατά τον σχεδιασμό της ενεργειακής πολιτικής….»,  ενώ προβλέπει ότι : «….η χώρα θα παραμείνει βιομηχανικός ουραγός της Ευρώπης και θα χάσει για ακόμη μία φορά το τρένο της ανάπτυξης….»

Συνυπογράφουμε αβίαστα τα παραπάνω. Και συμπληρώνουμε ότι αυτές οι πολιτικές επιβαρύνουν υπέρμετρα την κοινωνία, τους (εργαζόμενους και μη) πολίτες, ειδικά στην τόσο δύσκολη περίοδο που διανύουμε, μπροστά μάλιστα στην επικείμενη μεγάλη οικονομική κρίση που έρχεται να προστεθεί στα όσα έζησε ο λαός μας με τα αλλεπάλληλα  μνημόνια. Φαίνεται πως στα επόμενα χρόνια, η ενεργειακή φτώχεια που βίωσε μεγάλο μέρος του Ελληνικού λαού (με τις ουρές έξω από τα γραφεία της ΔΕΗ για … διακανονισμούς σωτηρίας από πολλές οικογένειες), όχι μόνο δεν φαίνεται να εξαλείφεται, αλλά όπως πάμε θα γνωρίσει νέα «άνθηση».

Και σε όλα αυτά θα πρέπει να προσθέσουμε και την συνεχώς αυξανόμενη ενεργειακή εξάρτηση της χώρας, που πλέον πλησιάζει το 80% (!!), την ίδια ώρα που το αντίστοιχο μέγεθος των άλλων χωρών της ΕΕ (μέσος όρος) κυμαίνεται στο 55% (!).

Δείτε στο σημείο αυτό ποια ήταν η πολιτική της χώρας μας παλαιότερα [από το βιβλίο του Ραφαήλ Μωησή «Θα γίνει της ….Δεής» – έκδοση ΚΑΠΟΝ, 2019] : «….Στην Ελλάδα, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής δημιούργησε το Εθνικό Συμβούλιο Ενέργειας (ΕΣΕ) με πρόεδρο τον αείμνηστο καθηγητή του ΜΙΤ Ηλία Γυφτόπουλο και μένα ως εκτελεστικό γραμματέα. Το ΕΣΕ ανέδειξε ως κύριο στρατηγικό στόχο την “ελληνοποίηση”  των ενεργειακών πηγών, την ταχεία δηλαδή αξιοποίηση του λιγνίτη, την ευρύτερη χρησιμοποίηση υδροηλεκτρικών και την εκμετάλλευση του μικρού κοιτάσματος υδρογονανθράκων στον Πρίνο. Είχε ακόμη και τότε, με αξιοπρόσεκτη ωριμότητα, αναγνωρίσει την εξοικονόμηση ενέργειας ως την πιο πολύτιμη και ανεξάντλητη “εγχώρια” ενεργειακή πηγή ! ».

Όπως τελικά προκύπτει, η υποκατάσταση του λιγνίτη με το εισαγόμενο φυσικό αέριο (εξ’ ορισμού ακριβό για ηλεκτροπαραγωγή) και οι (ουσιαστικά εισαγόμενες λόγω εξοπλισμού) ανεμογεννήτριες, με την αύξηση των εμπορικών ελλειμμάτων που επιφέρουν, την διατήρηση της ανάγκης εισαγωγών ενέργειας και όλα όσα προαναφέραμε, δεν συνθέτουν μια ασφαλή και ελπιδοφόρα προοπτική ανάπτυξης για τη χώρα μας.

Ίσως απλά υπηρετούν (κυρίως λόγω φυσικού αερίου) μια ευρύτερη γεωπολιτική προσαρμογή της χώρας μας, και όπως φαίνεται όχι πάντα σύμφωνη με τα δικά της συμφέροντα.

Ε. Θεσσαλία και ενέργεια

Έχουμε επανειλημμένα υποστηρίξει την προαγωγή της υδροηλεκτρικής ενέργειας ως μια μορφή ΑΠΕ που ανταποκρίνεται θετικά σε όλα τα κριτήρια που επεξεργαστήκαμε προηγούμενα (κόστος, εξάρτηση, προσβολή του τοπίου, κ.α). Πολλές οι αναφορές του ιστοτόπου μας στο συγκεκριμένο θέμα (δείτε εδώ τους παρακάτω συνδέσμους με  σχετικές αναρτήσεις).

Ας κλείσουμε το φετινό μας αφιέρωμα στην Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος 2020, με ένα απόσπασμα του περσινού εορτασμού της ίδιας ημέρας :

«..Για την Θεσσαλία, εκτός από τον πρωτογενή τομέα, βασικός τομέας με προοπτικές ανάπτυξης, που και αυτός συνδέεται άρρηκτα με τους υδατικούς πόρους, είναι η παραγωγή υδροηλεκτρικής ενέργειας (ΥΗΕ).

Τα περιβαλλοντικά οφέλη ενός Υδροηλεκτρικού Σταθμού είναι ποικίλα. Ακόμα και το μειονέκτημα των περιβαλλοντικών επιπτώσεων που δημιουργούνται προσωρινά εξ αιτίας των μεγάλης κλίμακας των αναγκαίων τεχνικών έργων, με μια καλοσχεδιασμένη μελέτη μπορεί και αυτό να μετατραπεί σε πλεονέκτημα.

Ας σημειωθεί ότι η ΥΗΕ χαρακτηρίζεται από όλα τα βασικά πλεονεκτήματα των ΑΠΕ (μείωση – εξάλειψη εκπομπών CO2 στην ατμόσφαιρα, υποκατάσταση άλλων ρυπογόνων ή/και επικίνδυνων μορφών ενέργειας όπως ο λιγνίτης και η πυρηνική, η χρήση πετρελαίου κ.λ.π.). Επίσης η ΥΗΕ παρέχει την δυνατότητα αξιοποίησης σε οποιαδήποτε στιγμή κριθεί αναγκαία στο σύστημα (κάτι που δεν μπορεί να γίνει με ήλιο, αέρα) και το κυριότερο, προσφέρεται σε χαμηλές τιμές, περιορίζοντας τις πολύ υψηλές τιμές που σήμερα επιβαρύνουν την βιομηχανία, τους οικιακούς καταναλωτές κ.λ.π.

Βασικά έργα συνεισφοράς στον ενεργειακό τομέα αποτελούν για την Θεσσαλία τα έργα Άνω Αχελώου, δηλαδή το ΥΗΕ Μεσοχώρας και το πολλαπλού σκοπού ΥΗΕ Συκιάς.

Τελικά, η μεταφορά των υδάτων του Αχελώου προς τη λεκάνη Πηνειού, κάτι που χρονικά θα αποτελέσει την δεύτερη στη σειρά «συνεργασία» ανάμεσα στις δύο αυτές υδρολογικές λεκάνες, θα είναι δυνατόν να πραγματοποιηθεί μόνο μετά την ολοκλήρωση του φράγματος και του ταμιευτήρα Συκιάς, που θα αξιοποιηθεί και αυτός ως ένα έργο «πολλαπλού» σκοπού, όπως εκείνο του Ν. Πλαστήρα πριν 70 χρόνια….» 

Να λοιπόν που ο συνδυασμός παραγωγής υδροηλεκτρικής ενέργειας στα ορεινά της δυτικής Θεσσαλίας υπηρετεί, εκτός του προφανούς, και πολλαπλούς άλλους στόχους ανάπτυξης, ή καλλίτερα επιβίωσης της Θεσσαλίας.

Δυστυχώς οι χειρισμοί των κυβερνήσεων κατά το παρελθόν αλλά και σήμερα δημιουργούν αβεβαιότητες και ανησυχία στο θεσσαλικό λαό.

Η απουσία ουσιαστικού αντιπολιτευτικού λόγου και η υποτονική παρέμβαση, που αγγίζει τα όρια της ανοχής, από την πλευρά των τοπικών αρχών και εκπροσώπων, δυσκολεύει πιο πολύ την κατάσταση.

Για όλα αυτά όμως θα επανέλθουμε !

 

Comments (0)

Tags: , ,

Μετέωρες οι κυβερνητικές υποσχέσεις για τα υδατικά της Θεσσαλίας

Posted on 28 Μαΐου 2020 by larisanews

Μετά την παρέλευση ενός αξιόλογου χρονικού διαστήματος δέκα μηνών από την ανάληψη της διακυβέρνησης από τη ΝΔ και τον κ. Μητσοτάκη, είναι πλέον καιρός να υπάρξουν κάποια σχόλια/συμπεράσματα για το έργο που παρήχθη στον τομέα των υδάτων στη Θεσσαλία.

Με δεδομένο μάλιστα ότι  η πανδημία καθόλου δεν επηρέασε τη παραγωγή  έργου από την Κυβέρνηση,  (το αποδεικνύουν τα Ν/Σ για την παιδεία, περιβάλλον, δικαιοσύνη κ.α.), η απραξία στον τομέα υδάτων και μάλιστα σε μια δύσκολη υδρολογική χρονιά, προκαλεί εύλογες απορίες.

Επειδή πολλοί ρωτούν  τι  ακριβώς θα έπρεπε να έχουν κάνει (όχι με δηλώσεις αλλά με έργα) τα διαφορά Υπουργεία και ποιες είναι οι εκκρεμότητες που υπάρχουν σε αντίστοιχες δράσεις και έργα για τα ύδατα της Θεσσαλίας, παραθέτουμε συνοπτικά κάποιες βασικές παραμέτρους του ζητήματος, κατά τομέα ευθύνης :

  1. Σχεδιασμός για άμεση αντιμετώπιση υδατικών ελλειμμάτων εντός της λεκάνης Πηνειού.Υπάρχουν τα αναθεωρημένα (2017) Σχέδια Διαχείρισης Υδάτων (ΣΔΥ), τα οποία επιτρέπουν την απρόσκοπτη προώθηση βασικών, μεσαίου μεγέθους, έργων ταμίευσης νερού (και τα αντίστοιχα έργα μεταφοράς – άρδευσης), όπως Σκοπιάς (Ενιπέα Φαρσάλων), Πύλης και Νεοχωρίτη (Τρικάλων), Μουζακίου, Ελασσόνας και άλλα μικρότερα έργα, κάποια από τα οποία διαθέτουν αξιόλογο βαθμό ωριμότητας.

Αρμόδια Υπουργεία (κυρίως) το Υποδομών και το Αγροτικής Ανάπτυξης.

Έως σήμερα δεν διαπιστώνεται καμία πρόοδος ή έστω πολιτική δέσμευση ότι ένα τουλάχιστον από τα προαναφερθέντα έργα  θα  προωθηθεί εντός της τρέχουσας κυβερνητικής  4ετίας.

Στο μεταξύ τα υδατικά ελλείμματα της Θεσσαλίας ολοένα διευρύνονται.

Και όπως έλεγε πριν πέντε μήνες στη Λάρισα ο Υπουργός κ. Κ. Καραμανλής:«Η Θεσσαλία αντιμετωπίζει ένα σοβαρότατο και επείγον υδατικό και οικολογικό πρόβλημα, εξ αιτίας της υπεραντλήσεως μη ανανεούμενων υπόγειων υδάτων. Δεν μπορούμε να ενδιαφερόμαστε για το περιβάλλον και να το αγνοούμε αυτό, ούτε να συζητάμε για βιώσιμη ανάπτυξη και να μην λύνουμε ένα τέτοιο πρόβλημα …».

Περιττό  να προσθέσουμε οτιδήποτε !

  1. Ενίσχυση του υδατικού δυναμικού της λεκάνης Πηνειού από εκείνη του Αχελώου. Αυτή μπορεί να επιτευχθεί με την ολοκλήρωση του φράγματος Συκιάς και της σήραγγας μεταφοράς νερού, με σκοπό κυρίως (αλλά όχι μόνο) την αναπλήρωση των μόνιμων υπόγειων αποθεμάτων νερού, που έχουν εξαντληθεί από τις ανεξέλεγκτες (με την ανοχή της Πολιτείας)  υπεραντλήσεις των 25 τελευταίων ετών.

Να τι έλεγε στην ίδια ομιλία του  για αυτά τα έργα ο κ. Κ. Καραμανλής : «…ξεκινάμε από μηδενική βάση, γιατί το σχέδιο διαχείρισης των υδάτων της λεκάνης απορροής Αχελώου, που εγκρίθηκε επί ΣΥΡΙΖΑ στο τέλος του 2017, προβλέπει μηδενική μεταφορά υδάτων προς τη Θεσσαλία. Συνεπώς πρέπει να εξετασθεί και να διερευνηθεί η δυνατότητα τροποποίησης του υφισταμένου σχεδιασμού του φράγματος Συκιάς…».

Έως σήμερα όμως ούτε ο σχεδιασμός για την Συκιά ανακοινώθηκε, ούτε τεχνικές μελέτες δημοπρατήθηκαν, ούτε οριστικοποιήθηκε η επιλογή  πως θα αποφευχθεί η κατάκλυση της Μονής Μυροφύλλου (απόφαση 26/2014 του ΣτΕ), ούτε υπήρξαν αποφάσεις για τον (ή τους) υδροηλεκτρικούς σταθμούς που θα αξιοποιήσουν τα νερά της Συκιάς. Χωρίς την οριστικοποίηση όλων των παραπάνω  θεμάτων, δεν είναι δυνατόν να προκηρυχθεί η αναγκαία νέα τεχνική μελέτη για το φράγμα Συκιάς και να υπάρξει πρόοδος στην υπόθεση  μεταφοράς υδάτων του Αχελώου στη λεκάνη του Πηνειού!

  1. Αλλά και από την πλευρά του Υπουργού Περιβάλλοντος, Ενέργειας (και υδάτων) κ. Κ. Χατζηδάκη δεν υπήρξε κάποια εξέλιξη στην εκκρεμότητα αναθεώρησης των ΣΔΥ και την επαναφορά του σεναρίου (όπως αυτό ίσχυε πριν το 2017) για μεταφορά υδάτων από τον Αχελώο.

Στην πράξη, και οι  δυο Υπουργοί, δεν εργάζονται στην κατεύθυνση στην οποία   δημοσίως δεσμεύτηκε ο κ. Πρωθυπουργός, δηλαδή ότι θα ολοκληρώσει τα έργα Άνω Αχελώου.  Ή μήπως να υποθέσουμε ότι και ο ίδιος ο  κ. Μητσοτάκης, για λογούς που δεν γνωρίζουμε, έχει μεταβάλλει την διακηρυγμένη θέση του;

Πρέπει να τονιστεί ότι η όποια μεταφορά υδάτων πρέπει να είναι συμβατή με τις ποιοτικές (οικολογικές κυρίως) και ποσοτικές ανάγκες της λεκάνης Πηνειού.

Ο Υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας κ. Κ. Χατζηδάκης, όταν πριν λίγους μήνες πιέστηκε από τις θεσσαλικές οργανώσεις, επειδή είχε «ξεχάσει» να συμπεριλάβει την Συκιά στον ενεργειακό σχεδιασμό της χώρας  έως το 2030, υποχώρησε μεν με δηλώσεις ότι τελικά θα αξιοποιηθεί ενεργειακά η Συκιά, όμως τίποτε δεν προχώρησε επί της ουσίας. Στο μεταξύ άλλα έργα ΑΠΕ, ιδίως ανεμογεννήτριες, φωτοβολταϊκά και έργα υδρογονανθράκων (φυσικό αέριο) προωθούνται απρόσκοπτα και προνομιακά, παρά τις πιέσεις που δέχεται η Κυβέρνηση για οικολογικές επιπτώσεις, εξυπηρέτηση ιδιωτικών συμφερόντων κ.α.

Μήπως τελικά το σκηνικό  της εγκατάλειψης των έργων Αχελώου (συμπεριλαμβανομένης της Συκιάς και της Μεσοχώρας) συνδέεται και με πιέσεις από τον επιχειρηματικό χώρο ;

  1. Σε ότι αφορά τον πρωτογενή τομέα, πολλοί αναλυτές της εξέλιξης της Ελληνικής οικονομίας μετά την πανδημία, αναγνωρίζουν ότι πρόκειται για τον τομέα με τις λιγότερες αβεβαιότητες. Διότι δεν επηρεάζεται σε μεγάλο βαθμό από την πανδημία (όπως π.χ. ο τουρισμός) και προσφέρεται προνομιακά, στη βάση φυσικά ενός νέου σχεδιασμού με μέτρα στήριξης και κατεύθυνσης των αγροτών, για πρόσθετες επενδύσεις και παραγωγή πλούτου για την ανάπτυξη της χώρας.

Η Θεσσαλία, αυτονόητα, θα αποτελούσε πρώτη επιλογή για κάτι τέτοιο.

Όμως πόσο έχει ασχοληθεί  ο αρμόδιος Υπουργός Γεωργίας κ. Βορίδης με αυτές τις προοπτικές ;

Γιατί δεν είδαμε κάποια διαβούλευση ή συνεργασία με επιστημονικούς και παραγωγικούς φορείς στη Θεσσαλία ;

Πως σκέπτεται να χειρισθεί το μεγάλο θέμα των αρδεύσεων, οι οποίες στην πραγματικότητα στηρίζονται τόσο στην συνεχιζόμενη καταστροφική υπέρβαση της φέρουσας ικανότητας των υδατικών οικοσυστημάτων της Θεσσαλίας, όσο και στην ανοχή των αρχών στην κατάφωρη (κάθε χρόνο) υπέρβαση του υδατικού της ισοζυγίου;

Τι μέτρα προτείνει το Υπουργείο Γεωργίας για την συνεχιζόμενη υποβάθμιση των εδαφών που αποτελούν (μαζί με το υδατικό) θεμελιώδεις παράγοντες που πρέπει να αντιμετωπιστούν για την  αειφορική ανάπτυξη του πρωτογενούς τομέα ;

Τι πιέσεις ασκεί και πως συνεργάζεται με τα προαναφερθέντα Υπουργεία ώστε να αντιμετωπίσουν σφαιρικά τα μεγάλα προβλήματα της Θεσσαλίας ;

  1. Τέλος, σε μια Κυβέρνηση που παρουσιάζει εκσυγχρονιστικό προφίλ, είναι αδύνατον να μην έχουν αντιληφθεί, (ειδικά τα Υπουργεία Περιβάλλοντος και Αγροτικής Ανάπτυξης), ότι το θεσμικό πλαίσιο διαχείρισης υδάτων είναι ξεπερασμένο, επιβαρυντικό για το περιβάλλον, συμβάλλει στην σπατάλη του νερού και επιφέρει τεράστια αύξηση στην δαπάνη του κόστους άρδευσης (λόγω ενέργειας) και κατ’ επέκταση, στο τελικό κόστος παραγωγής αγροτικών προϊόντων .

Δυστυχώς ο αρμόδιος κ. Χατζηδάκης (και η Κυβέρνηση) αγνόησε τις προτάσεις που από καιρό οι θεσσαλικοί  φορείς (ΠΕΔ, επιμελητήρια, επιστημονικές οργανώσεις κ.λ.π.) είχαν υποβάλλει για δημιουργία φορέα διαχείρισης υδάτων με συμμετοχή των χρηστών, όπως συμβαίνει σε πολλές άλλες Ευρωπαϊκές χώρες.

Φαίνεται όμως ότι ούτε τον κ. Βορίδη απασχόλησαν οι επιπτώσεις από την διαιώνιση αυτών των προβλημάτων.

Ή μήπως πιστεύει ότι με το να γίνουν οι αγρότες μικροεπενδυτές φωτοβολταϊκών «επιλύεται» το πρόβλημα της μεγάλης ενεργειακής δαπάνης (το ισχυρίζονταν πανηγυρικά και ο κ. Κόκκαλης επί ΣΥΡΙΖΑ) και ότι αίρονται οι περιβαλλοντικές επιπτώσεις  από τις υπεραντλήσεις ;

Όλα όσα λέμε θεωρούμε ότι αποτελούν υποχρέωση οποιασδήποτε Κυβέρνησης. Μικροπολιτική και φθηνές κομματικές  «αψιμαχίες» δεν είναι στις προθέσεις μας.

Ο καθένας πλέον καλείται να αναλάβει τις ευθύνες του.

Οι τοπικοί ηγέτες των θεσσαλών (Βουλευτές, Περιφέρεια, Δήμοι κ.λ.π.) γνωρίζουν τα θέματα, έχουν από χρόνια υποβάλλει τεκμηριωμένες προτάσεις και δεν μένει παρά να διεκδικήσουν την υλοποίηση τους από τον Πρωθυπουργό κ. Κ. Μητσοτάκη και τους Υπουργούς του, δηλαδή όπως ακριβώς πολιτεύθηκαν όλα αυτά τα χρόνια απέναντι στις προηγούμενες Κυβερνήσεις.

Ανάλογα με την στάση τους πιστεύουμε ότι θα κριθούν από τους πολίτες της Θεσσαλίας !

 

Γράφουν οι Γέμτος Φάνης (ομότιμος καθηγητής Πανεπιστημίου Θεσσαλίας), Γιαννακός Κώστας (Πρόεδρος Γεωπονικού Συλλόγου Λάρισας), Γκούμας Κώστας (πρ. πρόεδρος ΓΕΩΤΕΕ/ΚΕ), Καλλές Γιάννης (Πρόεδρος Εταιρείας Θεσσαλικών Μελετών)

 

Comments (0)

Tags: , ,

Η βιώσιμη ανάπτυξη, ο νέος πρόεδρος του ΣτΕ και τα παιχνίδια εντυπώσεων για τα έργα Αχελώου

Posted on 13 Μαρτίου 2020 by larisanews

Την Παρασκευή 13 Μαρτίου 2020, η κ. Αικατερίνη Σακελλα-ροπούλου αναλαμβάνει τα καθήκοντα της Προέδρου της Δημοκρατίας. Υποθέτουμε πως από εδώ και στο εξής δεν θα ξαναγίνουμε μάρτυρες της επίκλησης του ονόματός της από τους λίγους ανεύθυνους, για υποθέσεις που αφορούσαν την θητεία της στο ΣτΕ και ειδικότερα για αποφάσεις σχετικά με την μεταφορά (εκτροπή) υδάτων από τον Αχελώο. Αντίθετα, θεωρούμε επίκαιρο και επιβεβλημένο να παρουσιάσουμε ποιες είναι οι θέσεις για το ίδιο θέμα του σημερινού Προέδρου του ΣτΕ κ. Αθανασίου Ράντου.

Το μείζον πρόβλημα των υδάτων της Θεσσαλίας που για την ώρα δεν έχει τεθεί σε πορεία επίλυσης, συνεχίζει να προκαλεί πολιτικές αντιπαραθέσεις ανάμεσα σε Κυβέρνηση κα Αντιπολίτευση.

Παρότι πρόκειται για μεγάλο οικολογικό, οικονομικό και κοινωνικό πρόβλημα ορισμένοι το περιορίζουν συνθηματολογικά σε ένα μόνο αντικείμενο : την «εκτροπή Αχελώου» !

Έτσι η κοινή γνώμη βομβαρδίζεται για «φαραωνικά» έργα, για περιβαλλοντικές καταστροφές, και άλλα τέτοια «επιχειρήματα» εντυπωσιασμού.

Σε όλα αυτά τα επιχειρήματα της διαμάχης, το Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ) έχει την τιμητική του. Ειδικά μάλιστα η τελευταία απόφαση του, υπ’ αριθμ. 26 του έτους 2014, αποτέλεσε πρόσφατα βασικό στοιχείο της προπαγάνδας, ιδιαίτερα από εκείνους που όταν είχαν την διακυβέρνηση (από την έκδοση αυτής της απόφασης και μετά) στην πράξη δεν έκαναν τίποτε ουσιαστικό για να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα των υδατικών ελλειμάτων στη Θεσσαλία, και την εντεινόμενη οικολογική καταστροφή που αυτά προκαλούν στα επιφανειακά και (κυρίως) στα υπόγεια ύδατα, ενώ τα υφιστάμενα ημιτελή έργα (όπως ο ταμιευτήρας Συκιάς και η σήραγγα μεταφοράς υδάτων από τον Αχελώο) εγκαταλείφθηκαν στην τύχη τους.

Για να αιτιολογήσουν την απραξία τους ισχυρίζονται ότι τα έργα Αχελώου έρχονται σε αντίθεση μα αυτή την τελευταία απόφαση του ΣτΕ και με το Ενωσιακό Δίκαιο, αντίκεινται στην αρχή της βιώσιμης ανάπτυξης και συνεπώς δεν μπορούν να προχωρήσουν.

Εάν όμως πράγματι ισχύει κάτι τέτοιο, ανακύπτουν εύλογα ερωτήματα :

Γιατί δεν έφεραν το θέμα στη Βουλή ώστε, με τα νέα στοιχεία που επικαλούνται, να ανατρέψουν τις παλαιότερες (ισχύουσες έως και σήμερα) αποφάσεις της Βουλής και όλων των Κυβερνήσεων που είχαν επιλέξει την συνέχιση και ολοκλήρωση των έργων ;

Γιατί επί τόσα χρόνια δεν διατύπωσαν μια δική τους πρόταση για ολοκλήρωση με ένα εναλλακτικό τρόπο αξιοποίησης αυτών των έργων (π.χ ενέργεια), δηλαδή χωρίς μεταφορά υδάτων στον κάμπο, εφόσον κατά την κρίση τους  η μεταφορά αυτή δεν θεωρείται αναγκαία ;

Και τέλος πάντων, αφού κάποιοι από αυτούς κρίνουν ότι τα έργα είναι παντελώς «άχρηστα» γιατί δεν επέλεξαν να δρομολογήσουν μια συντεταγμένη καθαίρεσή τους, δεδομένου ότι υφίστανται σοβαροί κίνδυνοι κατάρρευσής τους με επώδυνες συνέπειες ;

Απάντηση δεν αναμένουμε. Η επίμονη σιωπή τους αποτελεί την καλλίτερη επιβεβαίωση της υποκρισίας τους.

Η εργαλειοποίηση όμως των αποφάσεων του ΣτΕ δεν ήταν, όπως φάνηκε, αρκετάισχυρό επιχείρημα. Έτσι αποφάσισαν να εμπλέξουν και την νεοεκλεγείσα Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Αικατερίνη Σακελλαροπούλου, η οποία είχε διατελέσει Πρόεδρος του ΣτΕ, επικαλούμενοι το κύρος και την εμπειρία της.

Ας μας επιτρέψουν όμως και εμάς, σεβόμενοι το νέο ανώτατο αξίωμα που ασκεί πλέον η κ. Σακελλαροπούλου, να την αφήσουμε ήσυχη και να περιοριστούμε στις απόψεις ενός άλλουανώτατου δικαστή, του κ. Αθανασίου Ράντου, ο οποίος διαδέχθηκε την κ.  Σακελλαροπούλου και βρίσκεται ήδη στη θέση του Προέδρου του ΣτΕ.

Για να γίνουν αντιληπτά τα παρακάτω, θυμίζουμε ότι το ΣτΕ, με την παλαιότερη απόφαση του 3478/2000, είχε αποδεχθεί την βιωσιμότητα του έργου. Όμως το 2014 η πλειοψηφία των δικαστών άλλαξε θέση επειδή στο μεταξύ, όπως παρατήρησαν, «τέθηκαν σε ισχύ η Οδηγία 60/2000, το δίκτυο Natura 2000 και η νέα Κοινή Αγροτική Πολιτική», στοιχεία που δεν υπήρχαν όταν εκδόθηκε η προηγούμενη απόφαση.

Αντίθετα με αυτούς ο κ. Αθ. Ράντος (μαζί με άλλους δικαστές του ΣτΕ), είχαν διαφοροποιηθεί σθεναρά από το σκεπτικό αυτής της απόφασης. Συγκεκριμένα ισχυρίστηκαν ότι «… το συνολικό έργο κρίθηκε ρητά ως κατ’ αρχήν συμβατό με την αρχή αυτή είτε η επί μέρους εξέταση των τιθέμενων ζητημάτων, ιδίως με την απάντηση επί των προδικαστικών ερωτημάτων(σ.σ στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο), καθόλου δεν οδήγησε σε κρίσεις περί ριζικών παραβάσεων των αντίστοιχων αρχών ή κανόνων δικαίου, αλλά, αντιθέτως, σε κρίσεις περί κατ’ αρχήν δυνατότητος εκτελέσεως του έργου. Συνεπώς, δεν δικαιολογείται, και, μάλιστα, μετά την υποβολή του προδικαστικού ερωτήματος και τις επ’ αυτού απαντήσεις, η ακύρωση για τον λόγο αυτό, η οποία εξάλλου, καθιστά εκ των υστέρων αλυσιτελή την υποβολή του ερωτήματος.»   και παρακάτω « … η ευθεία αξιολόγηση από μέρους του δικαστή των επιπτώσεων ορισμένου έργου και η κρίση αν η πραγματοποίησή του αντίκειται στην εν λόγω αρχή εξέρχεται των ορίων του ακυρωτικού ελέγχου…»

Στην συνέχεια, οι μειοψηφούντες δικαστές και ο κ. Ράντος θεώρησαν ότι οι λόγοι ακύρωσης που επικαλέστηκε η πλειοψηφία «αναφέρονται σε τήρηση διαδικασιών  …. είτε σε πλημμέλειες αιτιολογίας…. Που από την φύση τους δεν μπορεί να οδηγήσουν στο εν λόγω συμπέρασμα» (σ.σ. ότι δηλαδή το έργο αντίκειται στην αρχή της βιώσιμης ανάπτυξης).

Ας σημειωθεί επίσης ότι η όλη συζήτηση αναφέρονταν στο «επίδικο έργο εκτροπής ποσότητας 600 εκατομμυρίων κ.μ. ύδατος ετησίως των υδάτων του Αχελώου…..», δηλαδή σε έναν σχεδιασμό που σήμερα δεν υφίσταται, δεδομένου ότι η πρόθεση της Κυβέρνησης Κυριάκου Μητσοτάκη είναι να μεταφέρει μια περιορισμένη ποσότητα υδάτων ίση με το 35-40% από εκείνη που εξέταζε η απόφαση του 2014 (600 εκατ.κ.μ. νερού).

Με απλά λόγια, ο κ. Αθ. Ράντος και οι άλλοι δικαστές επιβεβαιώνουν αυτό που όλα αυτά τα χρόνια ισχυριζόμαστε, ότι δηλαδή το ΣτΕ δεν εγκρίνει ούτε απορρίπτει την ένταξη και την εκτέλεση ενός τεχνικού έργου. Ο ρόλος του είναι μόνο ο έλεγχος για την συνταγματικότητα και την νομιμότητα των αποφάσεων της Διοίκησης και τίποτα παραπάνω. Στα πλαίσια αυτά ο κ. Ράντος θεωρεί ότι η απόφαση 26/2014 «εξέρχεται των ορίων» του δικαστηρίου του. Φυσικά κάποιοι κάνουν πως δεν το καταλαβαίνουν και λαϊκίζουν σκορπώντας αμφιβολίες στους απλούς ανθρώπους, προσπαθώντας να ευνουχίσουν την μαχητικότητα των διεκδικήσεων των θεσσαλικών φορέων, των αγροτώνκ.λ.π.

Με βάση τα παραπάνω, στην νέα κατάσταση που έχει διαμορφωθεί,  η Διοίκηση και τα αρμόδια πολιτικά στελέχη των Υπουργείων οφείλουν να εργαστούν, ώστε να ανταποκριθούν στις «πλημμέλειες» που αναφέρονται στις αποφάσεις του ΣτΕ και να τηρήσουν τις υποδεικνυόμενες διαδικασίες. Στην περίπτωση αυτή κανένα απολύτως νομικό θέμα δεν θα υπάρξει.

Αυτή είναι η ουσία και συνεπώς αυτό είναι και το χρέος της σημερινής Κυβέρνησης, απόλυτα συμβατό άλλωστε και με τις απόψεις του σημερινού Προέδρου του Δικαστηρίου.

Την ίδια άποψη διατυπώνει και  η Καθηγήτρια του ΕΚΠΑ κ. Γλυκερία Σιούτη«…Η διοίκηση ουδόλως κωλύεται να επανέλθει στο εγχείρημα (σ.σ. για την ολοκλήρωση των έργων) ….ολοκληρώνοντας τον επαναπροσδιορισμό του έργου..».

Οι πιέσεις λοιπόν και η «οικοτρομοκρατία», που ασκούνται προς την Κυβέρνηση από τους ιδεοληπτικούς οπαδούς της κατεδάφισης των έργων (αξίας ως γνωστόν εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ), θα πρέπει να αγνοηθούν. Η Κυβέρνηση σε  συνεννόηση με το ΣτΕοφείλει άμεσα πρέπει να παρουσιάσει με σαφήνεια  το σχέδιο τηςγια την ενίσχυση του υδατικού δυναμικού της Θεσσαλίας και τους άλλους σκοπούς δημοσίου συμφέροντος, να τεκμηριώσει ακλόνητα την ανάγκη ολοκλήρωσης των έργων Αχελώου, και να αποφύγει  τυχόν παραβίαση των θεσμοθετημένων διαδικασιών.

Ας δοθεί λοιπόν ένα τέλος στην συνεχιζόμενη καλλιέργεια συγχύσεων, διότι τα προβλήματα τρέχουν με ταχείς ρυθμούς.

Η φετινή κακή υδρολογική χρονιά καθορίζει και το μέτρο του επείγοντος  και της πολιτικής τους ευθύνης.

 

Γράφουν οι Γκούμας Κώστας (πρ. πρόεδρος ΓΕΩΤΕΕ/ΚΕ) και Μπαρμπούτης Τάσος, μέλος ΔΣ ΕΘΕΜ

 

Comments (0)

Tags: , ,

Τα νερά μας λείπουν κυρία Δούρου και όχι η κοινή λογική

Posted on 19 Φεβρουαρίου 2020 by larisanews

Συνεχίζονται με αμείωτο ρυθμό οι κάθε είδους παρεμβάσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ για τον Αχελώο ! Την σκυτάλη από τον κ. Φάμελλο παρέλαβε τώρα η τομεάρχης Κλιματικής Αλλαγής, Περιβάλλοντος και Ενέργειας κυρία Ρένα Δούρου (εφεξής ΡΔ) η οποία επισκέφθηκε Τρίκαλα και Λάρισα (16/2), τοποθετώντας το θέμα Αχελώου πολύ υψηλά στην πολιτική της ατζέντα.

Μια προφανής αντίφαση στο σκηνικό που διαμορφώνεται για τα υδατικά της Θεσσαλίας και ειδικά τα έργα Αχελώου είναι ότι η αξιωματική αντιπολίτευση «σαρώνει» τα ΜΜΕ, ενώ η Κυβέρνηση (και το κόμμα της ΝΔ) δείχνουν επιφυλακτικοί, «ξοδεύουν» τον πολιτικό τους χρόνο χωρίς συγκεκριμένες ενέργειες, χωρίς συντονισμό και με εξόφθαλμη δυστοκία στην λήψη των αναγκαίων αποφάσεων.

Οι παλαιότερες δηλώσεις του κ. Κυρ. Μητσοτάκη σχετικά με την πρόθεση της Κυβέρνησής του να ολοκληρώσει τα έργα Αχελώου και να φέρει σε λογαριασμό τα υδατικά ελλείματα στη Θεσσαλία φαίνεται ότι δεν ήταν αρκετές για να κινηθεί αναλόγως το κυβερνητικό επιτελείο, ειδικά τα Υπουργεία Υποδομών,Ενέργειας και Περιβάλλοντος.

Ακριβώς αυτή την διστακτικότητα εκμεταλλεύεται ο ΣΥΡΙΖΑ και βρίσκει έδαφος για παραπληροφόρηση και αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης από τα πραγματικά επίδικα περιβαλλοντικά, υδατικά και ενεργειακά ζητήματα της Θεσσαλίας.

Η κα ΡΔ, σχετικά με την κάλυψη των τεράστιων ελλειμάτων της Θεσσαλίας, «υπέδειξε» και πάλι «λιμνοδεξαμενές» και «μικροφράγματα»,όμως, παρότι αρμόδια του κόμματός της για το περιβάλλον, δεν ανέφερε ούτε μια κουβέντα για την εξελισσόμενη οικολογική καταστροφή στους υπόγειους υδροφορείς, στα επιφανειακά οικοσυστήματα και στην διάβρωση των εδαφών της Θεσσαλίας.

Δεν αναφέρθηκε επίσης καθόλου  στο τεράστιο «χρέος» των τριών δις κ.μ νερού που έχει δημιουργηθεί από υπεραντλήσεις μη ανανεώσιμων αποθεμάτων, που συνεχώς αυξάνεται (και επί ημερών ΣΥΡΙΖΑ προφανώς) και που πρέπει επειγόντως να επιστραφεί στη θεσσαλική γη (προφανώς «ξέχασε» να την ενημερώσει για το θέμα αυτό ο κ. Φάμελλος).

Φυσικά δεν ξέχασε να «προτείνει» την δημιουργία νέων ταμιευτήρων όπως Πύλης, Σκοπιάς Φαρσάλων κ.α, οπότε προκύπτει το ερώτημα γιατί η προηγούμενη Κυβέρνηση δεν έκανε το παραμικρό βήμα δρομολόγησης των «ώριμων» αυτών έργων; Εξάλλου τα έργα προβλέπονταν και από τοΣχέδιο Διαχείρισης Υδάτων (ΣΔΥ) του 2014 και ήταν τα ίδια περίπου και στην αναθεώρηση τους το 2017.

Η κα ΡΔ απέφυγε να πει κάτι για όλα αυτά και «κατά τα ειωθώτα» περιορίστηκε στην καταδίκη των έργων Αχελώου.

Το συμπέρασμα λοιπόν είναι ότι, αφού επί δεκαετίες σκόρπισαν το μίσος κατά των φραγμάτων και των τεχνητών λιμνών επί του Αχελώου, τελικά υποχρεώθηκαν να αδειοδοτήσουν το ένα  από αυτά, το «Φαραωνικό» όπως το ονομάζουν, υδροηλεκτρικό έργο Μεσοχώρας.

Τώρα περιόρισαν τους καταστροφικούς στόχους τους στα υπόλοιπα«Φαραωνικά» έργα, δηλαδή στο ημιτελές υδροη-λεκτρικό έργο της Συκιάς και στην σήραγγα Πευκοφύτου (που διανοίχθηκε για να μεταφέρει τα νερά του Αχελώου στην λεκάνη Πηνειού), αμφισβητώντας γενικόλογα την αναγκαιότητα ενίσχυσης του κάμπου με πρόσθετες ποσότητες νερού.

Όμως τα έργα αυτά δρομολογήθηκαν με βάση τις οικονομοτεχνικές μελέτες που εκπονήθηκαν το 1979-1981 και αφού πρώτα ητότε (νόμιμη)Κυβέρνηση της χώρας ενέκρινε την αναγκαιότητα και την βιωσιμότητα τους και τα δημοπράτησε προς κατασκευή (1986).

Εφόσον στο ΣΥΡΙΖΑ αμφισβητούν από παλιά αυτήν την αναγκαιότητα, γιατί επί τόσα χρόνια στην Κυβέρνηση (2015-2019) δεν εκπόνησαν μια αντίστοιχη οικονομοτεχνική μελέτη και γιατί δεν την έφεραν προς έγκριση στη Βουλή, αλλά αντίθετα, με αυταρχικό και αντιδημοκρατικό τρόπο (κ. Φάμελλος) και χωρίς εξηγήσεις απέκλεισαν από το πεδίο μελέτης των Σχεδίων διαχείρισης την ενίσχυση της θεσσαλικής λεκάνης από νερά του Αχελώου ;

Επιπλέον, αφού με κάθε τρόπο απέφυγαν ουσιαστική δημόσια συζήτηση και μελέτες, γιατί δεν προχώρησαν στην κατεδάφιση των «άχρηστων» (κατ’ αυτούς) έργων;

Και εν πάσηπεριπτώσειτώρα τι ζητάνε από την σημερινή Κυβέρνηση; Μήπως να κατεδαφίσει τα έργα αντί, όπως απαιτεί η κοινή λογική, να τα ολοκληρώσει μετά από επαναπροσδιορισμό των στόχων αξιοποίησης τους, στο πλαίσιο των υποδείξεων που καταγράφονται στις αποφάσεις του ΣτΕ και στο νέο πλαίσιο αναγκών (υδατικά ελλείματα, περιβάλλον, ενέργεια κ.λ.π) που σήμερα έχουν διαμορφωθεί ;

Η κα ΡΔ, απολύτως παραπλανητικά προτείνει συζήτηση του θέματος στην Ένωση Περιφερειών Ελλάδας (!!) για να βρεθεί (υποτίθεται) «κοινός τόπος» ανάμεσα σε Θεσσαλούς και Αιτωλοακαρνάνες και άλλους αντιδρώντες, εκφράζοντας μάλιστα και την «αγωνία» της για την Θεσσαλία. Μα καλά, τόσα χρόνια που συμμετείχε στην ΕΝΠΕ – ως Περιφερειάρχης Αττικής – γιατί δεν το είχε προτείνει ; Γιατί κανείς βουλευτής ή Υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ δεν κάλεσε ποτέ τους Θεσσαλούς και Αιτωλοακαρνάνες σε διάλογο στη Βουλή, ή έστω σε κάποια επιτροπή της (π.χ. Περιβάλλοντος) για να εντοπιστούν οι «διαφορές» αυτές ;

Ευχαριστούμε λοιπόν θερμά την κα ΡΔ για το ενδιαφέρον της να «βοηθήσει» στον αναγκαίο διάλογο. Ας γνωρίζει όμως ότι η υποκρισία και η πρόθεσή της για πολιτική εκμετάλλευση μιας πονεμένης ιστορίας, όπως αυτή με τα προβλήματα της Θεσσαλίας, μάλλον προκαλεί τους πολίτες και σε κάθε περίπτωση δεν βοηθάει.

Μέσα όμως απ’ όλα αυτά αποκαλύπτεται και η τεράστια σύγχυση που επικρατεί στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ γύρω από τα έργα Αχελώου.

Άλλοι διαλαλούν γενικά ότι τα έργα «δεν χρειάζονται», άλλοι ισχυρίζονται (π.χ κ. Κόκκαλης) ότι ο σχεδιασμός των έργων είναι «παράνομος», ο (τότε) Πρωθυπουργός Αλ. Τσίπρας (2017) έλεγε να εξετάσουν την ολοκλήρωση της Συκιάς για να λειτουργήσει ως ΥΗ έργο, ο (τότε) Υπουργός Ενέργειας κ. Σταθάκης (2018) τον «άδειασε» εξαιρώντας το ΥΗΕ Συκιάς από τον ενεργειακό σχεδιασμό της χώρας, ο (τότε) Υπουργός Υποδομών κ. Σπίρτζης ήθελε να παραμείνουν τα έργα (άγνωστο γιατί) και επέλεξε να διαθέσει ένα σημαντικό κονδύλι για την συντήρησή τους, η βουλευτής κα Βαγενά (προ ημερών) αναζητά, μετά από τόσα χρόνια, μια «ενδιάμεση λύση» (άγνωστο τι εννοεί) κ.ο.κ.

Ξεκάθαρα λοιπόν, όλα αυτά αποτελούν «προφάσεις εν αμαρτίαις». Οι εναλλακτικές λύσεις είναι ΜΟΝΟ ΔΥΟ : Ή τα έργα Συκιάς και σήραγγας ολοκληρώνονται και παραδίδονται σε χρήση ή αλλιώς κατεδαφίζονται (κάτι βεβαίως που η Ελληνική κοινωνία και οι Θεσσαλοί σύσσωμοι θα αποτρέψουν).

Η ιδιότυπη ομηρία της «εγκατάλειψής» τους εκεί πάνω στα βουνά την οποία, λόγω πολιτικής ατολμίας επέλεξε η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και η αοριστολογία ότι «είμαστε κατά της εκτροπής» ΔΕΝ «ΠΑΙΖΟΥΝ» άλλο. Κάθε υπεύθυνη Κυβέρνηση, αλλά και αντιπολίτευση, οφείλει να επιλέξει μία από τις δύο εναλλακτικές, είτε για να αξιοποιήσει την επένδυση εκατοντάδων εκατ. ευρώ που έγινε τα προηγούμενα χρόνια, είτε να προχωρήσει σε καθαίρεση των ημιτελών έργων, ώστε να αποφύγει τους κινδύνους πλημμυρών, που είναι μεγάλοι, με σοβαρές πιθανότητες υλικών καταστροφών, ακόμη και απώλειες ανθρώπινων ζωών, κάτι που αρνούνται να συνειδητοποιήσουν οι ιδεοληπτικοί παράγοντες του ΣΥΡΙΖΑ, καθιστώντας κατά ένα τρόπο «συνένοχους» και τους απληροφόρητους οπαδούς τους.

Τους κινδύνους αυτούς επιβεβαιώνουν εξάλλου και παρόμοια φαινόμενα σε άλλους ποταμούς (π.χ Άραχθος – 2015).Το επισημαίνουν χωρίς περιστροφές και οι εκθέσεις που υποβλήθηκαν στον κ. Σπίρτζη (αρχές 2019) από τους συμβούλους στους οποίους ανέθεσε μελέτη για το πώς πρέπει να διαχειριστεί την εγκατάλειψη των έργων.

Και ειδικά η κα Ρένα Δούρου, η οποία κατά την θητεία της βίωσε τον θάνατο δεκάδων ανθρώπων και ανυπολόγιστες καταστρο-φές στην Μάνδρα και το Μάτι, θα έπρεπε να είναι πιο προσεκτική απέναντι στο θέμα των κινδύνων κατάρρευσης. Και ναι μεν τότε κρύφθηκε πίσω από προηγούμενες Κυβερνήσεις που δεν είχαν κάνει έργα, που έκλειναν τα ρέμματακ.λ.π, όμως εάν τώρα συμβεί κάτι αντίστοιχο με τα ορμητικά νερά του Αχελώου που μονίμως απειλούν, τότε ας θυμάται ότι η «προηγούμενη» Κυβέρνηση της αδράνειας και της εγκατάλειψης των έργων ήταν η Κυβέρνηση του κόμματος που εκπροσωπεί.

Προτρέπουμε λοιπόν, την κα ΡΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ να προσδιορίσουν με καθαρό και έντιμο τρόπο τι προτείνουν για τα έργα Αχελώου (κατεδάφιση ή ολοκλήρωση ;) και να μην θεωρούν ότι στη Θεσσαλία τρώμε κουτόχορτο (το οποίο παρεμπιπτόντως, αν και δεν απαιτεί πολλά νερά, δεν ευδοκιμεί ιδιαίτερα στην περιοχή).

 

Γράφουν οι: Αρχοντής Δημήτρης, πρ. Δήμαρχος Καρδίτσας, Γέμτος Φάνης, ομότιμος καθηγητής Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, Γκούμας Κώστας, πρ. πρόεδρος ΓΕΩΤΕΕ/ΚΕ, Μπαρμπούτης Τάσος, μέλος ΔΣ ΕΘΕΜ

 

 

 

 

Comments (0)

Tags: , ,

Η τοποθέτηση του Κων/νου Μητσοτάκη στη Βουλή για το υδατικό της Θεσσαλίας

Posted on 17 Φεβρουαρίου 2020 by larisanews

Μια συζήτηση στη Βουλή από το παρελθόν, πριν από 18 ολόκληρα χρόνια (18 Φεβρουαρίου 2002), με την ευκαιρία μιας επερώτησης που υποβλήθηκε από την τότε αντιπολίτευση (ΝΔ) προς την Κυβέρνηση (ΠΑΣΟΚ – Πρωθυπουργός κ. Κ.  Σημίτης) και η οποία έφερε την υπογραφή όλων των Θεσσαλών βουλευτών της ΝΔ(σημ. η μόνη βουλευτής από όσους υπογράφουν, που κατέχει και σήμερα έδρα στη Βουλή, είναι η κ. Ζέτα Μακρή), έδωσε την ευκαιρία στον αείμνηστο Κων/νο Μητσοτάκη (τότε επίτιμο Πρόεδρο της ΝΔ) να αναπτύξει τις θέσεις του για τα υδατικά της Θεσσαλίας και ειδικότερα τα έργα Άνω Αχελώου.

Επιλέγουμε χαρακτηριστικά αποσπάσματα αυτής της ομιλίας (από τα πρακτικά της Βουλής{1}σε ολομέλεια) και, όπως θα διαπιστώσει ο αναγνώστης, ο χρόνος σε αυτήν τη χώρα κυλάει, δυστυχώς, πολύ αργά….

 

«…Είναι γνωστό, κύριε Υπουργέ, στην ιστορική περίοδο που γνωρίζουμε πως άλλαξε η μορφή πολλών περιφερειών, οι οποίες μεταβλήθηκαν σε ερήμους από εκεί που ήταν πλούσιες παραγωγικές περιοχές. Από την Λιβύη που ήταν σιτοβολώνας την κλασσική εποχή της Ελλάδος έως μεγάλες περιοχές στην Κεντρική Ασία, που σχετικά πρόσφατα, όταν έπαψαν να αρδεύονται μετεβλήθησαν σε ερήμους……» 

«….Το πρόβλημα της Θεσσαλίας είναι να αρδεύσουμε τις εκτάσεις που αρδεύονται σήμερα κύριε Υπουργέ. Είναι απαράδεκτο να λέει Έλλην Υπουργός στο Ελληνικό Κοινοβούλιο ότι η Ευρώπη δεν μπορεί να χρηματοδοτήσει  ένα τέτοιο έργο. Αφήστε που έχει και τις άλλες πλευρές τις περιβαλλοντικές. Είναι πρόβλημα ύδρευσης, είναι πρόβλημα προστασίας από το νερό σε περίπτωση χειμάρρων και είναι βέβαιο, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ότι η Ευρώπη μπορεί να χρηματοδοτήσει….»

«…Ο Αχελώος ήταν ένα έργο το οποίο αμφισβητήθηκε έντονα. Το δέχομαι αυτό. Υπήρξαν πολλοί που ήταν αντίθετοι και πολλοί που το στήριξαν. Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, αφού μελέτησε εις βάθος κατέληξε στην απόφαση ότι το έργο αυτό πρέπει να γίνει  και προχώρησε αποφασιστικά. Έκανε αποφασιστικά βήματα. Το πρωτόκολλο για το οποίο σας μίλησε πρωτύτερα ο κ. Θόδωρος Αναγνωστόπουλος υπεγράφη τον Νοέμβριο του 1991 από όλους τους πολιτικούς παράγοντες της Θεσσαλίας, οι οποίοι εκείνη την εποχή αμφισβητούσαν το αποτέλεσμα  του διαγωνισμού που είχε γίνει. Μάλλον, τον είχαμε βρει κι εμείς το διαγωνισμό αυτόν.  Ούτε  δικός μας ήταν ο διαγωνισμός αυτός. Ο  κ. Τσιμπλάκος επέτυχε πράγματι ένα θαυμαστό αποτέλεσμα. Του είχαν πει να πετύχει 90 δισεκατομμύρια δραχμές και πέτυχε 83 δισεκατομμύρια δραχμές. Γιατί δεν έπρεπε να εκτελεστεί αυτή η σύμβασις ;….»

«…Εγώ πιστεύω ότι το πρόβλημα του Αχελώου το έχετε μέσα στην Κυβέρνηση. Θέλετε ή δεν θέλετε τον Αχελώο ; Τα είχαμε κι εμείς κύριε Υπουργέ. Είναι υπαρκτό πρόβλημα, το καταλαβαίνω, αλλά ο Πρωθυπουργός οφείλει να το λύσει  και η Κυβέρνηση πρέπει να το λύνει. Ναι ή όχι ; Αν δεν θέλετε, να πείτε όχι, αν θέλετε, ναι, να τον προχωρήσετε όπως τον είχαμε προχωρήσει εμείς αποφασιστικά. Διότι δεν θα είχαμε φτάσει σε αυτό το κατάντημα εάν δεν υπήρχε μέσα σας αμφισβήτησις, ναι ή όχι για τον Αχελώο…..»

«….Όσον αφορά το φράγμα  για το οποίο μιλούσατε πρωτύτερα έχω να πω κύριε Υφυπουργέ, η Κυβέρνησις πρέπει  να είναι σε θέση να παίρνει δυσάρεστες αποφάσεις. Πρέπει ενίοτε να δυσαρεστεί και κοινωνικές ομάδες, ένα κομμάτι του πληθυσμού, για να πετύχει ένα μείζον αγαθό. Να έχετε το θάρρος της αντιδημοτικότητας και να αποφασίζετε να εκτελείτε τα έργα. Είναι κατάρα αυτό που κάνετε. Δεν μπορεί να εκτελεστεί κανένα έργο, όταν αρχίζουν οπουδήποτε μικρές, πολλές φορές και όχι σημαντικές τοπικές αντιδράσεις….»(Σημ. Ότι συμβαίνει σήμερα με αλαλάζοντες πρώηνΥπουργούς και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, Αιτωλοακαρνάνες, κ.α).

«…. Ακόμα θα σας πω και κάτι άλλο. Αφορά γενικότερα τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η Ελλάς και κυβερνάται. Οι παρεμβάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας – το έχω πει πολλές φορές από το Βήμα αυτό και είναι γνωστό πόσο τιμώ τη δικαιοσύνη – είναι πολλές φορές ανεπίτρεπτες σε ότι αφορά ιδιαίτερα στην ερμηνεία του Συντάγματος που αναφέρεται στην προστασία του περιβάλλοντος. Εγώ δέχομαι ότι το Συμβούλιο της Επικρατείας μπορεί να ακυρώσει μία απόφαση επειδή δεν υπάρχει περιβαλλοντική μελέτη. Όμως δεν δέχομαι ότι επί της ουσίας της περιβαλλοντικής μελέτης, εάν δηλαδή προστατεύεται ή δεν προστατεύεται ένα ιστορικό κειμήλιο, ένας ιστορικός τόπος, το Συμβούλιο της Επικρατείας θα αποφασίσει τελικά και αμετάκλητα  και θα σταματήσει τον ρουν των πραγμάτων και την  εκτέλεση έργων, τα οποία είναι πολύ σημαντικά για την πορεία του τόπου και για τη ζωή του λαού….»(Σημ. Εννοεί την απόφαση του 2001 του ΣτΕ η οποία, ναι μεν απέρριψε όλες τις γνωστές αιτιάσεις της προσφυγής που είχε προηγηθεί, διέταξε όμως την διακοπή των έργων για το μοναστήρι του Αγ. Γεωργίου στο Μυρόφυλλο, το οποίο, με βάση τις ισχύουσες μελέτες, κατακλύζεται από την τεχνητή λίμνη Συκιάς).

«….Σας είπε προηγουμένως ο κ. Ταλιαδούρος πάρα πολύ σωστά ότι η λίμνη Πλαστήρα έγινε μέσα σε πέντε χρόνια στη δεκαετία του ’50, την εποχή που δεν είχαμε βοήθεια από την Ευρώπη και δεν είχαμε αυτές τις λαμπρές τεχνικές εταιρείες που έχουμε σήμερα……..….Η  κατάσταση στη Θεσσαλία είναι τραγική. Φέτος το καλοκαίρι θα έχουμε μεγαλύτερα επεισόδια αναφορικά με την κατανομή του ανύπαρκτου νερού. Το νερό θα το γυρεύουμε διαρκώς και σε χαμηλότερα επίπεδα….Εκεί κατοικεί το ½ του Ελληνικού πληθυσμού, έχει ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της ελληνικής γεωργικής παραγωγής. Θα την αφήσουμε, δηλαδή, να φτάσει να γίνει έρημος ; Δεν είναι υπερβολές αυτά, ούτε μου αρέσει εμένα να λέω μεγάλα λόγια, αλλά εάν δεν αντιμετωπιστεί το πρόβλημα της Θεσσαλίας γρηγορότερα, με τους ρυθμούς που ακολούθησε το ΥΠΕΧΩΔΕ ίσα με σήμερα, η Θεσσαλία θα έχει ουσιαστικό πρόβλημα. Γι’ αυτό κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, η επερώτηση σωστά γίνεται και η Κυβέρνηση επιτέλους ας ακούσει το καμπανάκι κινδύνου…»(Σημ. Τα σχέδια Διαχείρισης που εγκρίθηκαν πολύ αργότερα – 2014 και αναθεώρηση 2017 – επιβεβαιώνουν τους κινδύνους που εντόπισε ο Κων. Μητσοτάκης, διαπιστώνουν ότι τα συσσωρευμένα ελλείματα μόνο από τους υπόγειους υδροφορείς της ΛΑΠ Πηνειού ανέρχονται σε 3 δις. κ.μ. νερού και ήδη έχουν αυξηθεί κατά τα τελευταία έτη).

 

Παρά τα όσα λέγονταν τότε (2002),στην περίοδο 2004 – 2009 (Κυβέρνηση Κ. Καραμανλή, Υπουργός Γ. Σουφλιάς) τα έργα Αχελώου απέκτησαν ρυθμό και φθάσαμε να έχουν εκτελεστεί, κατά 85% του φυσικού αντικειμένου η (πλήρως διανοιγμένη) σήραγγα των 18 χλμ. και κατά 65% αντίστοιχα το φράγμα Συκιάς.

Πως γίνεται σήμερα, παρά τις δύο σαφείς και «προωθητικές» δηλώσειςτου Πρωθυπουργού κ. Κυρ. Μητσοτάκηότι θα προχωρήσουν τα έργα, να παρατηρείται ακόμη στασιμότητα από τους αρμόδιους Υπουργούς και να μηνδρομολογείται η άρση των εμποδίων και η εξεύρεση κατάλληλων λύσεων για την επανεκκίνηση των έργων ;

Στα ερωτηματικά που εγείρονται ας απαντήσουν οι αρμόδιοι. Θα περιμένουμε…

Γράφουν οι Φάνης Γέμτος (γεωπόνος, ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας) και Κώστας Γκούμας (γεωπόνος, πρ. Δ/ντής Εγγείων Βελτιώσεων, πρ. πρόεδρος ΓΕΩΤΕΕ/ΚΕ)

 

 

Comments (0)

Tags: , ,

Ο κ. Φάμελλος, η Κυβέρνηση και η ηγεσία των Θεσσαλών

Posted on 12 Φεβρουαρίου 2020 by larisanews

Το τελευταίο διάστημα πληθαίνουν οι κάθε είδους δημόσιες παρεμβάσεις του τομεάρχη Ενέργειας και Περιβάλλοντος του ΣΥΡΙΖΑ κ. Σωκράτη Φάμελλου (στο εξής ΣΦ) με επίκεντρο τα μεγάλα υδατικά και περιβαλλοντικά προβλήματα της Θεσσαλίας, τα οποία ο ίδιος, με εμφανή διάθεση αποπροσανατολισμού, τα συμπυκνώνει σε δύο λέξεις : «Εκτροπή Αχελώου».

Στην σύσκεψη που συγκάλεσε πριν λίγες εβδομάδες ο Υπουργός κ. Γ. Γεραπετρίτης με τους βουλευτές και τους φορείς της Θεσσαλίας, ο κ. ΣΦ, με μια ηγετική εμφάνιση και με μία τοποθέτηση 25 λεπτών υποκατέστησε ουσιαστικά τους βουλευτές Θεσσαλίας του ΣΥΡΙΖΑ. Ακολούθησαν δηλώσεις, συνεντεύξεις κ.α., ενώ πριν λίγες ημέρες, με ομιλία που έκανε στην Νομαρχιακή οργάνωση του κόμματος του στην Αιτωλοακαρνανία, επέλεξε να «διαφωτίσει» το κοινό της περιοχής σχετικά με τα προβλήματα της Θεσσαλίας (!).

Ο κ. ΣΦ,κρίνοντας «εξ ιδίων τα αλλότρια», κατηγορεί τους Θεσσαλούς πολιτικούς για «πολιτικά παιχνίδια» και «καριέρες».Θα του θυμίσουμε πως τα έργα Άνω Αχελώου δεν αποτελούν κάποιον «μύθο», όπως διακηρύσσει απευθυνόμενος στους μη ενημερωμένους πολίτες, ούτε βρίσκονται σε φάση αποφάσεων εάν πρέπει ή όχι να δρομολογηθούν !

Αντίθετα, τα έργα αυτά βρίσκονται ήδη εκεί επί πολλά χρόνια, κάποια από αυτά είναι πλήρως κατασκευασμένα και άλλα ημιτελή, ενώ απορρόφησαν εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ από τις δημόσιες επενδύσεις.

Όσο για τον ειρωνικό χαρακτηρισμό περί «μακροβιότερου μύθου» για τα έργα Αχελώου, θα αναγνωρίσουμε και εμείς την παθογένεια που υπαινίσσεται ότι υπάρχει στην παραγωγή δημοσίων έργων,  όμως αυτό δεν ισχύει μόνο για τα έργα της Συκιάς και σήραγγας μεταφοράς.

Η Μεσοχώραπ.χ, την οποία ο ίδιος αδειοδότησε το 2017, άρχισε να μελετάται την δεκαετία του 1970, άρχισε να κατασκευάζεται το 1986 και ακόμη δεν λειτουργεί!

Οι  ταμιευτήρες Σμοκόβου και Κάρλας, έργα πολύ μικρότερης κλίμακας από εκείνα του Αχελώου, χρειάστηκαν 15-20 χρόνια το καθένα για να παραδοθούν προς χρήση.

Τα έργα Αχελώου λοιπόν είναι πολύ προχωρημένα και κάθε λογικός Έλληνας πολίτης απαιτεί, ορθώς, να ολοκληρωθούν και να προσφέρουν τα οφέλη για τα οποία κατασκευάστηκαν.

Αντίθετα, ο ίδιος και οι κάθε είδους συνοδοιπόροι του παίζουν «τυφλά» πολιτικά παιχνίδια, κάνουν γενικόλογες τοποθετήσεις, χωρίς να αναφέρουν μία, έστω,  πρόταση εναλλακτικής αξιοποίησης των έργων Συκιάς και σήραγγας επί του Αχελώου και βεβαίως, με τον τρόπο αυτό, «κτίζουν καριέρες» απαιτώντας ουσιαστικά την κατεδάφιση όσων έργων δημιούργησαν  οι Κυβερνήσεις από το 1986 έως το 2009, χωρίς μάλιστα να τολμούν να αποκαλύψουν, με την επιβεβλημένη ειλικρίνεια, στον Ελληνικό λαό τους πραγματικούς τους στόχους.

Στους ισχυρισμούς του κ. ΣΦ σχετικά με τα υδατικά και περιβαλλοντικά της Θεσσαλίας έχουν δοθεί επανειλημμένα απαντήσεις. Όμως ο ίδιος και όσοι «αντιγράφουν» την επιχειρηματολογία του συνεχίζουν απτόητοι τον μονόλογό τους, προσπαθώντας άλλοτε να προκαλέσουν με ψέματα, ανακρίβειες και «οικοτρομοκρατία» την αντίδραση ευαίσθητων περί τα οικολογικά πολιτών, και άλλοτε να ξεσηκώσουν τις τοπικιστικές αντιπαραθέσεις (π.χ. Αιτωλοακαρνανία) και να δημιουργήσουν συγχύσεις και απογοήτευση στον κόσμο της Θεσσαλίας.

Η αλήθεια είναι ότι από τον κ. ΣΦ δεν θα περιμέναμε και κάτι διαφορετικό. Πρώτα από όλα αδιαφορεί στην πράξη για τον μεγάλο κίνδυνο οικολογικής καταστροφής των υπόγειων υδροφορέων της Θεσσαλίας, απορρίπτοντας με τις εμμονικές ιδεοληψίες του την ανάγκη κάλυψης των επιβεβαιωμένων ελλειμάτων, με νερά του Αχελώου.Είναι επίσης γνωστή η αντιδημοκρατική και αυταρχική του παρέμβαση, όταν ήταν αρμόδιος Αναπληρωτής Υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας στην Κυβέρνηση Αλ.Τσίπρα, που για να επιτύχει την εξαίρεση των έργων Αχελώου από την συμβολή τους στην κάλυψη του υδατικού ελλείματος της Θεσσαλίας, «διέταξε» εγγράφως (νέο πολιτικό ήθος ;) τους μελετητές των Σχεδίων Διαχείρισης Υδάτων να ψάξουν για άλλες λύσεις και να παρουσιάσουν τελικά, ως δήθεν ισοσκελισμένο, ένα αναξιόπιστο και «μαγειρεμένο» υδατικό ισοζύγιο στη Θεσσαλία, παραμερίζοντας και υποβαθμίζοντας ουσιαστικά τον τότε αρμόδιο Ειδικό Γραμματέα Υδάτων καθηγητή κ. Γκανούλη και τα στελέχη του Υπουργείου με μια τόσο αντιδεοντολογική και αντιεπιστημονική πολιτική παρέμβαση από τον Υπουργό τους.

Όσο για τον «απολογισμό» του έργου του στη Θεσσαλία και ότι δήθεν στα υδατικά υπήρξε πρόοδος επί των ημερών του, αυτό μόνο ως ανέκδοτο θα μπορούσε να εκληφθεί. Όλοι γνωρίζουν ότι και κατά την προηγούμενη 4ετία (2015-2019) αυξήθηκανακόμη περισσότερο τα ελλείματα και επιδεινώθηκε  η κατάσταση στο περιβάλλον και στα υδατικά της Θεσσαλίας, ενώ καμία  προμελέτη, μελέτη και  έργο ταμίευσης νερού ή διαχείρισής του δεν ξεκίνησε καν. Ακόμα και ο εμπλουτισμός του υπόγειου υδροφόρα της Χάλκης – Κιλελέρ ακόμα στο στάδιο της μελέτης βρίσκεται.

Κλείνουμε με μια παρατήρηση.

Την ευθύνη σήμερα για την αντιμετώπιση των μεγάλων και άλυτων περιβαλλοντικών, υδατικών, αρδευτικών και ενεργειακών προβλημάτων της Θεσσαλίας την έχει η Κυβέρνηση του κ. Κυρ. Μητσοτάκη. Παρότι ο κ. Πρωθυπουργός άρχισε την 4ετία του με θετικές δηλώσεις και αισιοδοξία ότι θα θέσει ένα τέλος στις μεγάλες εκκρεμότητες που παρέλαβε από την αδράνεια της προηγούμενης Κυβέρνησης, η δική του Κυβέρνηση εμφανίζεται αμήχανη, διστακτική, χωρίς πρόγραμμα (σημείωση: οι σημερινοί Υπουργοί κ.κ. Κ. Καραμανλής και Κ. Χατζηδάκηςυπήρξαν για χρόνια οι αρμόδιοι τομεάρχες της ΝΔ) και χωρίς συντονισμό, δημιουργώντας έτσι τον κατάλληλο χώρο για τον βερμπαλισμό και την πολιτική υποκρισία από τον κάθε ΣΦ.

Επιπλέον,είναι εντυπωσιακό ότι, ενώ σε άλλες περιπτώσεις δηλώσεων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, ακόμη και για το πιο ασήμαντα θέματα, όλα τα ΜΜΕ και οι τηλεοράσεις κατακλύζονται καθημερινά με αντίστοιχες απαντήσεις των κυβερνητικών στελεχών, στο μεγάλο πρόβλημα της Θεσσαλίας δεν βρέθηκε ούτε ένας Υπουργός να δώσει ευθέως απαντήσεις και να σχολιάσει τα μυθεύματα και τις πολιτικές πιρουέτες του κ. ΣΦ και του ΣΥΡΙΖΑ.

Εάν σε όλα αυτά συνυπολογίσουμε και την χαλαρή πολιτική προτεραιότητα της ΝΔ στα θέματα αυτά καθώς και την πρόσφατη αμφιλεγόμενη δήλωση του κ. Βορίδη στο Αγρίνιο, που ουσιαστικά αφήνει ανοικτό το θέμα της συνέχισης των έργων, ομολογουμένως οι προοπτικές της όλης κατάστασης και ειδικά η τύχη των ημιτελών έργων Αχελώου δεν προδιαγράφεται ευοίωνη.

Όλα αυτά αλλάζουν ΜΟΝΟ με συντονισμένη αντίδραση από τους φορείς και τις οργανώσεις της Θεσσαλίας. Όλοι τους και πρωταρχικά η ηγεσία των Θεσσαλών βρίσκονται προ των ευθυνών τους.

Γράφουν οι: Αναγνωστόπουλος Βασίλης, πρ. Νομάρχης Καρδίτσας, Αρχοντής Δημήτρης, πρ. Δήμαρχος Καρδίτσας, Γέμτος Φάνης, ομότιμος καθηγητής Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, Γιαννούλας Φώτης, Γραμματέας ΕΘΕΜ, Γκούμας Κώστας, πρ. πρόεδρος ΓΕΩΤΕΕ/ΚΕ, Καλλές Γιάννης, πρόεδρος ΕΘΕΜ, Μπαρμπούτης Τάσος, μέλος ΔΣ ΕΘΕΜ, πρ. Γραμματέας ΤΕΕ/ΚΔ-Θ

 

Comments (0)

Tags: , ,

Κ. Γκούμας: Αναγκαία εργαλεία για το μέλλον των Υδατικών Έργων στη Θεσσαλία

Posted on 10 Φεβρουαρίου 2020 by larisanews

Ο σωστός σχεδιασμός και ο έγκαιρος προγραμματισμός δεν υπήρξε ποτέ το δυνατό σημείο τόσο της κεντρικής διοίκησης όσο και των αυτοδιοικητικών ή άλλων φορέων, στους οποίους ο λαός ανέθεσε την διαχείριση των κοινών ζητημάτων, από τα πιο σοβαρά και κρίσιμα έως τα μικρά καθημερινά.

Το πράγμα συνήθως γινόταν δυσκολότερο όταν η υποχρέωση του προγραμματισμού αφορούσε σε θέματα που υπερέβαιναν τα γεωγραφικά ή και διοικητικά όρια ενός μόνο φορέα (π.χ. ενός ΟΤΑ), όπως τα σημαντικά και ευρύτερης σημασίας υδατικά έργα. Παλαιότερα βεβαίως για την έλλειψη συντονισμού υπήρχε και μια δικαιολογία, δεδομένου ότι δεν είχαν ακόμη θεσμοθετηθεί σε όλες τις βαθμίδες της διοίκησης περιφερειακοί φορείς (π.χ. Ενώσεις Δήμων, Αιρετή Περιφέρεια).  Σήμερα όμως τέτοιου είδους υστέρηση στον σχεδιασμό δεν δικαιολογείται.

Κάνουμε τις σκέψεις αυτές γιατί το τελευταίο διάστημα, παράλληλα με τον διάλογο που διεξάγεταιγια τα έργα του Άνω Αχελώου ή/και για νέα υδατικά έργα στη λεκάνη Πηνειού (που διαθέτει σημαντικές δυνατότητες για κατασκευή νέων έργων ταμίευσης),γίνεται ταυτόχρονα και η προετοιμασία – προγραμματισμός για ένταξη έργων αξιοποίησης υδατικών πόρων στα νέα χρηματοδοτικά εργαλεία της Ε.Ε. (ΕΣΠΑ και Επιχειρησιακά Προγράμματα 2021-2027).

Η χρηματοδότηση των έργων αυτών θα μπορούσε να επιτευχθεί είτε από τις «δράσεις κλιματικής αλλαγής»είτε από το ΕΤΠΑ(μέσω των στόχων που δίνει έμφαση η νέα προγραμματική περίοδος), δηλαδή «Μια πιο «πράσινη» Ευρώπη με χαμηλές εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα» και  «Μια Ευρώπη πιο κοντά στους πολίτες της – βιώσιμη και ολοκληρωμένη ανάπτυξη των αστικών, αγροτικών και παράκτιων περιοχών χάρη σε τοπικές πρωτοβουλίες» .

Από την πληροφόρηση που έχουμε δεν υπάρχει ενιαία άποψηούτε και ενιαίο διεκδικητικό πλαίσιο από το σύνολο των φορέων της Θεσσαλίας,  για τα νέα έργα τα οποία θα προταθούν για ένταξη, στο αρμόδιο Υπουργείο Οικονομίας και Ανάπτυξης.

Την ίδια στιγμή που συμβαίνουν όλα αυτά, οι Θεσσαλοί πολίτες – μεταξύ τους και οι αγρότες – που βιώνουν τα καθημερινά οικονομικά και άλλα προβλήματα, μη έχοντας την κατάλληλη ενημέρωση δεν  ασχολούνται με τα ζητήματα αυτά και φυσικά δεν ασκούν μαζική  ανάλογη πίεση προς τους φορείς που τους εκπροσωπούν (Περιφέρεια, ΠΕΔ, ΤΟΕΒ κλπ).  Και φυσικά ο κάθε  φορέας επιμένει σε αυτό που γνωρίζει καλλίτερα, δηλαδή αποσπασματικές διεκδικήσεις έργων για την περιοχή του χωρίς ανάλογη τεκμηρίωση.

Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι και αυτό του φράγματος Σκοπιάς (Παλιοδερλί) στον Ενιπέα Φαρσάλων, ενός από τα πιο σημαντικά μεγάλα έργα για την περιοχή αλλά και για την Θεσσαλία, το οποίο με αντικειμενικά και επιστημονικά κριτήρια θα έπρεπε να είναι από τα πρώτα στην λίστα της διεκδίκησης, πλην όμως δεν έχει οριστική μελέτη !.

Και να σκεφθεί κανείς ότι διαθέτουμε ήδη εγκεκριμένο Σχέδιο Διαχείρισης Υδάτων Θεσσαλίας (ΣΔΥΘ), στο οποίο υπάρχουν προτάσεις για έργα και δράσεις που αξιοποιούν υδατικούς πόρους της Θεσσαλίας. Από τον κατάλογο των έργων αυτών (που μπορούν οι ενδιαφερόμενοι να βρουν στο ΦΕΚ ΤΒ 6482/29.1.2017) ενδεικτικά θα αναφέρω μόνο τα«δρομολογημένα» (Φράγμα Αγιονερίου Ελασσόνας και Δελερίων) και τα «πρόσθετα» (που έχουν μέση ή μικρή ωριμότητα από πλευράς μελετών) όπως ο ΡουφράκτηςΤιτάνου, τα Φράγματα Νεοχωρίτη Τρικάλων, Παλιοδερλί Φαρσάλων, ΚαλούδαςΕλασσόνας, κ.α.

Τα έργα αυτά και μόνο αυτά μπορούν στο μέλλον να ενταχθούν και ναχρηματοδοτηθούν από ευρωπαϊκά  προγράμματα, πλην όμως, παρά την πρόβλεψη – πρόταση του ΣΔΥΘ (2014 & 2017), τα τελευταία έξη χρόνια ουδείς ενδιαφέρθηκε να πιέσει τιςεκάστοτε κυβερνήσεις, ούτε οι αρμόδιες υπηρεσίες (κεντρικές ή περιφερεια-κές) φρόντισαν να χρηματοδοτήσουν τις μελέτες, ώστε ορισμένα από τα έργα αυτά να «ωριμάσουν», να ενταχθούν στο προσεχές ΕΣΠΑκαι να ανακουφίσουν τα υδατικά ελλείμματα του κάμπου της Θεσσαλίας.

Εξαίρεση στην γενική αυτή αδιαφορία αποτελεί η κοινή δράση κάποιων φορέων όπως η ΠΕΔ,το ΓΕΩΤΕΕ και η ΕΘΕΜ, που έχουν επανειλημμένα αναφερθεί στην ανάγκη  εκπόνησης ενός ενιαίου  – γενικού πλάνου υδατικών έργων (masterplan), όπου εκτός από τον προσδιορισμό έργων και δράσεων, θα καθοριστούν κριτήρια προτεραιότητας, ώστε να αποφεύγονται λανθασμένες, ακριβές  ή  τοπικιστικές επιλογές.

Η απουσία διαμόρφωσης κοινών θέσεων και προτάσεων των θεσσαλικών φορέων προς την κεντρική εξουσία και η έλλειψη συνεργασίας των πολλών συναρμόδιων υπουργείων και υπηρεσιών,φαίνεται ότι θα καθορίσουν το αποτέλεσμα για τα μελλοντικά υδατικά έργα της Θεσσαλίας.

Να θεωρήσουμε άραγε ότι είναι αργά, έστω και αυτή την ώρα, για να συντονιστούν οι φορείς της Θεσσαλίας και να απαιτήσουν ένα σχεδιασμό βασισμένο σε ιεραρχημένα κριτήρια που οι ίδιοι θα πρέπει να θέσουν στην κεντρική διοίκηση ;  Να πιστέψουμε ότι η αξιωματική αντιπολίτευση (και όχι ο κ. Φάμελλος) έχει αντιληφθεί ότι τα πέντεχρόνια (ως Κυβέρνηση) επαρκούσαν για την ωρίμανση των αναγκαίων μελετών για τα κρίσιμα υδατικά ζητήματα της Θεσσαλίας;Να ευελπιστούμε ότι η κυβέρνηση και τα τοπικά πολιτικά της στελέχη θα αντιληφθούν ότι πριν περάσει το δεύτερο εξάμηνο διακυβέρνησης μας χρειάζεται επειγόντως ένας σχεδιασμός – masterplan για τα υδατικά της Θεσσαλίας ;Θα μπορούσαμε άραγε να περιμένουμε κάποιες πρωτοβουλίες από όλους ;

Η ζωή θα δείξει.  Και όπως έλεγε και ο Καζαντζάκης «φοβέρα θέλει και ο θεός για να κάμει το θάμα του»….

 

Γράφει ο Κώστας Γκούμας, γεωπόνος, πρ. Δ/ντής Εγγείων Βελτιώσεων, πρ. πρόεδρος ΓΕΩΤΕΕ/Κ.Ε

Comments (0)

Tags: , ,

Κ. Γκούμας: Η περιβαλλοντική απειλή από τα υδατικά ελλείματα στη Θεσσαλία

Posted on 30 Ιανουαρίου 2020 by larisanews

Η Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, ανέλαβε πρόσφατα μια πρωτοβουλία να δρομολογήσει εξελίξεις ειδικά στα έργα του Άνω Αχελώου, που επί πολλά χρόνια είχαν εγκαταλειφθεί.

Στην πρόσφατη σύσκεψη υπό τον Υπουργό κ. Γ. Γεραπετρίτη στην Αθήνα είχαν την ευκαιρία να τοποθετηθούν επί του θέματος όλοι οι Θεσσαλοί βουλευτές, η Περιφέρεια, η πρωτοβάθμια αυτοδιοίκηση, τα επιμελητήρια και άλλοι φορείς.

Μέσα στη σύσκεψη, αλλά και εκτός αυτής, ακούσαμε από τον ΣΥΡΙΖΑ και από τον κ. Φάμελλο«τα μύρια όσα». Σκληρές εκφράσεις ότι εάν προχωρήσετε τον Αχελώο «θα σας καταγγείλουμε» (!), ότι το έργο είναι «παράνομο» κ.α, αποφεύγοντας όμως να τοποθετηθούν στο καίριο ερώτημα πουτέθηκε σε αυτούς : Τι επιδιώκουν για τα έργα Συκιάς και σήραγγας ; Θα επιμείνουν στην κατεδάφισή τους ή επιλέγουν την ολοκλήρωσή τους και εάν για ποιο σκοπό ;

Η Περιφερειακή Συντονιστική Επιτροπή Θεσσαλίας (ΠΣΕΘ) του  ΣΥΡΙΖΑ, με μια ανακοίνωση γεμάτη από ανακρίβειες, ψέματα και διάχυτη υποκρισία, επανέρχεται στο θέμα αυτό, οπότε θεωρούνται επιβεβλημένες κάποιες απαντήσεις.

  • Το θέμα Αχελώου δεν το επανέφεραν προς την Κυβέρνηση της ΝΔ κάποιοι «αυτοδιοικητικοί της παράγοντες», όπως ισχυρίζονται, αλλά υπήρξε ομόθυμη απαίτηση του θεσσαλικού λαού, όπως αυτή εκφράσθηκε με συσκέψεις φορέων, αρθρογραφία, ανακοινώσεις και, κυρίως, με την μαζική παρουσία τους στην σύσκεψη της Αθήνας, κάτι που στο ΣΥΡΙΖΑ εντέχνως «αγνοούν».
  • Την πρόταση για συζήτηση στη Βουλή, την διατύπωσαν σε υπόμνημά τους οι Θεσσαλικές οργανώσεις και μετά αυτή υιοθετήθηκε δημόσια από τα πολιτικά στελέχη της Κυβέρνησης. Η ΠΣΕΘ ΣΥΡΙΖΑ «κομίζει γλαύκαν εις Αθήνας» επαναλαμβάνοντας την πρόταση αυτή. Άραγε εδώ και 7 μήνες στην αντιπολίτευση γιατί, εφόσον το επιθυμούσαν, δεν πήραν κάποια αντίστοιχη πρωτοβουλία ;
  • Ευρεία αναφορά κάνει η ανακοίνωση στο Σχέδιο Διαχείρισης Υδάτων Θεσσαλίας (ΣΔΥΘ). Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι. Το πρώτο ΣΔΥΘ που εγκρίθηκε ήταν τον Σεπτέμβριο του 2014, όπου τεκμηριώθηκε επιστημονικά και με τον πιο αδιαμφισβήτητο τρόπο η ύπαρξη μεγάλων ελλειμάτων στο ετήσιο υδατικό ισοζύγιο του θεσσαλικού υδατικού διαμερίσματος, πάντοτε με δεδομένο στόχο την διατήρηση 2-2,5 εκατ. στρεμμάτων αρδευόμενων εκτάσεων. Στο ίδιο ΣΔΥΘ υπήρξαν σενάρια ΧΩΡΙΣ ενίσχυση από τα νερά του Αχελώου, όπου αποδείχθηκε ότι για να καλυφθεί το ετήσιο έλλειμα, θα πρέπει να εξαιρεθούν εκατοντάδες χιλιάδες αρδευόμενων εκτάσεων. Εκτός αυτού, για πρώτη φορά υπολογίστηκαν προσεγγιστικά τα συσσωρευμένα, εδώ και δεκαετίες, ελλείματα στους υπόγειους υδροφορείς της Θεσσαλίας, που υπερβαίνουν τα 3 δις εκατ. κμ νερού, ποσότητα που αποτελεί οικολογική βόμβα στον τόπο μας.

Έτσι η τότε πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Περιβάλλοντος επέλεξεότι λύση των προβλημάτων μας αποτελεί ο συνδυασμός εξοικονόμησης νερού από τους χρήστες, η δημιουργία νέων (μικρού και μεσαίου μεγέθους) ταμιευτήρων στη λεκάνη Πηνειού, η ενίσχυση των υδατικών μας αναγκών με μεταφορά 250 εκατ. κ.μ από Αχελώο (ταμιευτήρα Συκιάς στην Καρδίτσα) και η  επαναφορά πρόσθετων ποσοτήτων ύδατος στους υπόγειους υδροφορείς. Όσο για τα έργα φραγμάτων – ταμιευτήρων που αναφέρονται στην ανακοίνωση ως «νέα πρόταση» του ΣΥΡΙΖΑ για την «ενίσχυση προσφοράς νερού» (Πύλη, Παλιοδερλι, Μουζάκι, Καλούδα, Νεοχωρίτη, κ.λ.π), όλα αυτά περιέχονται στο ΣΔΥΘ του 2014.Συνεπώς αποτελεί άλλο ένα  ψέμα ο ισχυρισμός του ΣΥΡΙΖΑ ότι το ΣΔΥΘ του 2014 δεν «λαμβάνει υπόψη την αξιοποίηση του υπάρχοντος υδατικού δυναμικού».

Το Σχέδιο αυτό τέθηκε σε διαβούλευση και οι θεσσαλικές οργανώσεις και πολίτες γνωμοδότησαν ομόφωνα θετικά υπέρ των προτεινόμενων λύσεων, τις οποίες τελικά ενέκρινε η τότε Κυβέρνηση.

Ας δούμε όμως την συνέχεια. Επί Κυβερνήσεων ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, επειδή το ΣΔΥ δεν ανταποκρίνονταν στις ιδεοληψίες του ΣΥΡΙΖΑ, σκέφθηκαν να το καταργήσουν  και να εγκρίνουν ένα άλλο χωρίς μεταφορά Αχελώου (!), ώστε να έχουν το «θεσμικό άλλοθι» για την υλοποίηση του εγκληματικού τους σχεδίου κατεδάφισης των έργων Αχελώου. Για να γίνει αυτό εκβίασαν τους ανεξάρτητους μελετητές του ΣΔΥ υποχρεώνοντάς τους να μην συνυπολογιστούν στην μελέτη αυτή τα νερά του Αχελώουπρος κάλυψη των ελλειμάτων. Στην συνέχεια αγνόησαν πλήρως το αποτέλεσμα της διαβούλευσης που ακολούθησε και κατά την οποία συλλήβδην οι φορείς της  Θεσσαλίας αντέδρασαν έντονα και φυσικά γνωμοδότησαν αρνητικά στο «Σχέδιο» που παρουσιάστηκε.

Τελικά, αφού καταπάτησαν τους κανόνες της επιστήμης, τον δημοκρατικό διάλογο και τον σεβασμό στις απαιτήσεις των πολιτών, ενέκριναν το «δικό τους» ΣΔΥ με απόφαση του τότε Υπουργού κ. Φάμελλου.

Λοιπόν το λέμε καθαρά. Αυτό το Σχέδιο δεν αναγνωρίζεται στην συνείδηση του θεσσαλικού λαού και η Κυβέρνηση της ΝΔ οφείλει να αποκαταστήσει αυτή την «εκτροπή» του ΣΥΡΙΖΑ από τις αρχές του διαλόγου και του σεβασμού στη θέληση των πολιτών.

  • Εντύπωση προκαλεί και μια «αθώα» πρόταση της ΠΣΕΘ του ΣΥΡΙΖΑ που, με εντελώς ουδέτερο τρόπο, προσθέτουν στην ανακοίνωσή τους: «Τεχνητός εμπλουτισμός υπόγειων υδάτων».

Για να αντιληφθούν οι αναγνώστες, πρόκειται για την προβλεπόμενη στο ΣΔΥΘ (2014 και 2017) ανάγκη επαναφοράς των τεράστιων ποσοτήτων (3 δις κυβικά) νερού που αντλήθηκαν από μη ανανεώσιμα αποθέματα υπόγειων υδάτων και συνιστούν τη μέγιστη περιβαλλοντική απειλή στη Θεσσαλία. Το «σχέδιο» του ΣΥΡΙΖΑ προβλέπει ότι με κάποιον τρόπο (;) θα εξοικονομούνται κάθε έτος  50 εκατ. κυβικά νερού για τον σκοπό αυτό και μετά από  …. 60 χρόνια (!) (ναι, καλά το διαβάσατε) θα ανταποκριθούμε στο περιβαλλοντικό «χρέος» που δημιουργήθηκε. Όλες αυτές οι απίστευτες παραδοχές στο σχέδιο τους  γίνονται για να καλύψουν τον στόχο τους ότι πρέπει, πάσει θυσία, να «βγούνε εκτός» τα νερά του Αχελώο (αφού άλλωστε τα έργα θα κατεδαφιστούν).

Τέλος, για μια ακόμη φορά,  χρησιμοποιούν στον ΣΥΡΙΖΑ  την γνωστή ατάκα για παλαιότερες αποφάσεις του ΣτΕ, για τις οποίες επανειλημμένα εξηγήσαμε στον θεσσαλικό λαό ότι αυτές αφορούσαν συγκεκριμένες παραλείψεις επί μέρους διοικητικών αποφάσεων, στις οποίες τελικά ανταποκρίθηκαν τα Υπουργεία και ότι αυτές τις παρατηρήσεις των αποφάσεων του ΣτΕ η σημερινή Κυβέρνηση θα τις λάβει, όπως έχει υποχρέωση, υπόψη της στον νέο σχεδιασμό των έργων. Αυτονόητα, το ίδιο ισχύει και για την προσαρμογή στις υπάρχουσες ή και στις μελλοντικές ευρωπαϊκές οδηγίες.

Ας μην ανησυχούν λοιπόν στο ΣΥΡΙΖΑ. Αφού επέλεξαν ως πολιτική θέση ότι η επίλυση των προβλημάτων της Θεσσαλίας συμβαδίζει με την κατεδάφιση του ημιτελούς φράγματος Συκιάς και της (πλήρως διανοιγμένης) σήραγγας μεταφοράς στη Δρακότρυπα, ας εξηγήσουν στον λαό ποιο είναι το κόστος μιας τέτοιας απαράδεκτης ενέργειας, ποιες είναι οι περιβαλλοντικές τους επιπτώσεις, τι απώλειες πράσινης ενέργειας θα υπάρξουν και  πόσες θέσεις εργασίας θα χαθούν. Όσο δεν κάνουν αυτόν τον απολογισμό, τα δάκρυά τους για τους για «καταστροφή του πρωτογενή τομέα», για «ερημοποίηση του Θεσσαλικού κάμπου» και άλλα παρόμοια, είναι υποκριτικά !

 

Γράφει ο Κώστας Γκούμας, γεωπόνος, πρ. Δ/ντής Εγγείων Βελτιώσεων, πρ. πρόεδρος ΓΕΩΤΕΕ/Κ.Ε

Comments (0)

Tags: , ,

Κώστας Γκούμας: Μπήκε το νερό στο αυλάκι;

Posted on 27 Ιανουαρίου 2020 by larisanews

Το τελευταίο διάστημα υπήρξε μια κινητικότητα για τα υδατικά προβλήματα της Θεσσαλίας.  Αναδείχτηκαν σε μεγάλο βαθμό οι «ξεχασμένες» λύσεις για αξιοποίηση του υδατικού δυναμικού που διαθέτουμε στην λεκάνη του Πηνειού και στην λεκάνη του Αχελώου (με μεταφορά από τον ταμιευτήρα Συκιάς).

Για να είμαστε δίκαιοι και αντικειμενικοί, οι δηλώσεις του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στην ΔΕΘ  και στα Τρίκαλα (Δεκ. 2019) έδωσαν ένα πρώτο έναυσμα για συζητήσεις. Όμως η μεγάλη αντίδραση προκλήθηκε από την έλλειψη συντονισμού που καταγράφηκε στο κυβερνητικό επιτελείο, όταν ο αρμόδιος υφυπουργός Ενέργειας δεν συμπεριέλαβε το ΥΗ έργο Συκιάς στον ενεργειακό σχεδιασμό (ΕΣΕΚ). Τότε οι φορείς κινητοποιήθηκαν, απαίτησαν αποκατάσταση της παράλειψης αυτής του ΥΠΕΝ και τελικά φθάσαμε στην προ ημερών σύσκεψη στην Αθήνα υπό τον υπουργό κ. Γ. Γεραπετρίτη.

Όπως ήταν φυσικό, οι γνωστοί αντίπαλοι του έργου (ΣΥΡΙΖΑ, Αιτωλοακαρνάνεςκ.λ.π) ξεσπάθωσαν, σπέρνοντας για μια ακόμη φορά ψέματα, απειλές και τρομοκρατία στην κοινή γνώμη. Θαυμάστε την ρητορική τους :

Ο Σ. Φάμελλος τομεάρχης περιβάλλοντος ΣΥΡΙΖΑ δήλωσε ότι «η προσπάθεια της Κυβέρνησης να επαναφέρει την εκτροπή του Αχελώου θα αποδείξει στην πράξη την αντιπεριβαλλοντική πολιτική της» καθώς επίσης, όπως απείλησε στην σύσκεψη της Αθήνας, «εάν συνεχιστεί η εκτροπή Αχελώου θα σας καταγγείλουμε».

Ο Γ. Βαρεμένος (βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Αιτωλοακαρνανίας) χαρακτήρισε την πρωτοβουλία της Κυβέρνησης «ως συνωμοσία σιωπής  ….. με σκανδαλώδεις διαστάσεις»  και την κατηγόρησε ότι «επιχειρεί να εκτελέσει το τέλειο πολιτικό έγκλημα» καθώς και «την οικοδόμηση του βαθέως κράτους της Δεξιάς που αποφασίζουμε και κάνουμε ότι θέλουμε».

Προφανής η προσπάθεια τους να πιέσουν με οικολογικές φανφάρες την Κυβέρνηση και να οδηγήσουν σε ταλαντεύσεις ή υποχωρήσεις τον Πρωθυπουργό (κυρίως), μιας και, όπως όλοι διαπίστωσαν, ο Κυριάκος Μητσοτάκης θέλει να κάνει κάποια ανοίγματα στον οικολογικό χώρο.

Όμως συστήνουμε στην Κυβέρνηση να μελετήσει σε βάθος το θέμα και να αντιληφθεί επιτέλους ότι τα οικολογικά προβλήματα και οι περιβαλλοντικές απειλές βρίσκονται στην λεκάνη Πηνειού, στα εδάφη που καλλιεργούνται, στα ποτάμια μας και κυρίως στα υπόγεια νερά, που καθημερινά μας προειδοποιούν, μαζί με τους επιστήμονες, για επικείμενη καταστροφή.

Ας τα σκεφθούν όλα αυτά και ας απαντήσουν με επιχειρήματα (που οι επιστημονικές οργανώσεις της Θεσσαλίας φρόντισαν να κωδικοποιήσουν), να τα προβάλλουν στις εκδηλώσεις τους και να τα θέσουν στην διάθεσή όσων αμφισβητούν τα έργα.

Ας αντιδράσουν στην προσπάθεια που κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ για διαμόρφωση αρνητικού πολιτικού κλίματος με στόχο την κατεδάφιση των έργων Συκιάς και σήραγγας μεταφοράς (σημείωση : κάποιοι ζητάνε ακόμη και την κατεδάφιση της Μεσοχώρας). Ο καλλίτερος τρόπος γι’ αυτήν την αντίδραση είναι η άμεση ανακοίνωση του σχεδίου για τον συντονισμό του κυβερνητικού έργου, η ολοκλήρωση των αναγκαίων μελετών, η τροποποίηση του Σχεδίου Διαχείρισης Υδάτων και όλα όσα έχουμε ήδη υποβάλλει οι φορείς με τα υπομνήματά μας.

Λόγω της επικαιρότητας που δημιουργείται με την εκλογή της νέας Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Σακελλαροπούλου, ας μου επιτραπεί ένας σχετικός συνειρμός. Από τον ΣΥΡΙΖΑ προβάλλουν συνεχώς ότι πρέπει να σεβαστούμε το γεγονός ότι σε μια ακυρωτική απόφαση του ΣτΕ η κ. Σακελλαροπούλου ήταν εισηγήτρια για τον Αχελώο, συνεπώς η Κυβέρνηση που την στηρίζει δεν  … πρέπει να προχωρήσει στον Αχελώο (!).

Πέραν της προφανούς ανοησίας του επιχειρήματος, εμείς ρωτάμε τον ΣΥΡΙΖΑ πως γίνεται και αυτοί να στηρίζουν την κ. Σακελλαροπούλου εφόσον σε ένα άλλο μεγάλο έργο με περιβαλλοντικές διαστάσεις, στην εξόρυξη χρυσού στις Σκουριές Χαλκιδικής, η κ. Σακελλαροπούλου στάθηκε  ως πρόεδρος του ΣτΕ αρωγός στους επενδυτές και απέναντι στις επιδιώξεις του ΣΥΡΙΖΑ να ακυρωθεί το έργο μέσω του ΣτΕ, απορρίπτοντας την προσφυγή που εκείνοι ανοικτά υποστήριξαν ως κόμμα ; (Προφανώς δεν περιμένουμε απάντηση, ας επιβεβαιωθεί όμως για μια ακόμη φορά η έννοια της λέξης «υποκρισία»).

Σε ότι αφορά την Κυβέρνηση, θετικό κρίνουμε το γεγονός ότι, όπως ανακοινώθηκε, το θέμα Αχελώου θα συζητηθεί στη Βουλή (με την προϋπόθεση βέβαια ότι έως τότε οι ενέργειες που προαναφέραμε δεν θα ανασταλούν). Στην Βουλή, εάν οι βουλευτές μας και οι Υπουργοί προετοιμαστούν κατάλληλα, μπορούν άνετα να ξεσκεπάσουν τον ΣΥΡΙΖΑ, να επισημάνουν τους πραγματικούς στόχους, να τοποθετήσουν το θέμα με τα πόδια κάτω και το κεφάλι πάνω, όπως απαιτεί η λογική. Έτσι ελπίζουμε ότιθα γίνει αυτή τη φορά αντιληπτό τι ζητάνε τέλος πάντων οι εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ, που τόσα χρόνια «κλαίνε» για το περιβάλλον, «ορκίζονται» στη νομιμότητα και αναλώνονται σε υποσχέσεις κοροϊδεύοντας τον κόσμο (π.χ. ο κ. Τσίπρας στο αναπτυξιακό συνέδριο του  ΣΥΡΙΖΑ στη Λάρισα το  2017, «υποσχέθηκε» ότι θα εξετάσει την υδροηλεκτρική αξιοποίηση της Συκιάς, όμως στην συνέχεια έδωσε ανενδοίαστα εντολή στον κ. Σταθάκη να εξαιρέσει το έργο από τον τότε  σχεδιασμό του ΕΣΕΚ).

Και κάτι ακόμη. Η εφημερίδα των Συντακτών (21/1) εγκαλεί την Κυβέρνηση γιατί ο Υπουργός Κ. Καραμανλής «ανακοίνωσε ότι θα διαθέσει δύο εκατ. ευρώ για την συντήρηση της σήραγγας της Συκιάς που …. στην ουσία επαναφέρει την ακυρωμένη εκτροπή»  Θα σημειώσουμε μόνο ότι την σχετική απόφαση χρηματοδότησης (ΣΑΕ) την είχε υπογράψει ο ΣΥΡΙΖΑ με τον Υπουργό κ. Σπίρτζη, ο οποίος είχε μεριμνήσει και για την εκπόνηση (από εμπειρογνώμονες) των σχετικών μελετών, αυτές δηλαδή που θα υλοποιήσει ο σημερινός Υπουργός (πραγματικά μνημείο συνδυασμού θράσους και υποκρισίας !).

Πολλοί το τελευταίο διάστημα αναρωτούνται εάν σήμερα η κατάσταση έχει αλλάξει και εάν τελικά «το νερό μπήκε στο αυλάκι».

Η δική μας αίσθηση είναι πως ναι μεν το πολιτικό κλίμα για τα υδατικά της Θεσσαλίας και ειδικά του Αχελώου βελτιώθηκε, όμως η προτεραιότητα της Κυβέρνησης για τα θέματα αυτά προς το παρόν δεν επιβεβαιώθηκε.

Τα βήματα που απομένουν έως την υλοποίηση των έργων είναι πολλά, ο αναγκαίος «οδικός χάρτης» δεν ανακοινώθηκε, οι σκοποί του ΝΕΟΥ έργου στις ΝΕΕΣ συνθήκες δεν προσδιορίστηκαν, ενώ παραμένουν ισχυρά τα μεγάλα συμφέροντα στον ενεργειακό χώρο (κατά της ΥΗ ενέργειας και φυσικά και της Συκιάς, κ.α).

Κλείνοντας, οι μαζικοί φορείς της Θεσσαλίας έδειξαν ότι διαθέτουν γνώση, πάθος και «σφυγμό». Εναπόκειται στην ηγεσία μας να αξιοποιήσει όλα αυτά για ισχυροποίηση της πολιτικής κοινής μας προσπάθειας. Αναμένουμε !

Γράφει ο Κώστας Γκούμας, γεωπόνος, πρ. Δ/ντής Εγγείων Βελτιώσεων, πρ. πρόεδρος ΓΕΩΤΕΕ/Κ.Ε.

Comments (0)

Tags: , ,

Κώστας Γκούμας: Η πολιτική διαχείριση της Μεσοχώρας και των έργων Άνω Αχελώου από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ

Posted on 30 Αυγούστου 2017 by larisanews

Από τα πρώτα χρόνια που αποφασίστηκε η ένταξη της Μεσοχώρας στον ενεργειακό χάρτη της χώρας υπήρξε συστηματική καλλιέργεια κινδυνολογίας και οικοτρομοκρατίας για το έργο αυτό και συνολικά για τα έργα Άνω Αχελώου, τα οποία στοχοποιήθηκαν, κάτι που ουδέποτε συνέβη εναντίον οποιονδή-ποτε άλλου ΥΗΕ η άλλης μεταφοράς υδάτων από όμορη λεκάνη σε κάποια περιοχή της χώρας.  Όλοι οι αντίπαλοι των έργων αυτών, ειδικά μετά την ανάληψη της διακυβέρνησης από το ΣΥΡΙΖΑ, ήλπιζαν ότι θα καταγράψουν μια μεγάλη νίκη σχετικά με τη περίπτωση του Αχελώου.

Δυστυχώς για αυτούς όμως δεν είχαν υπολογίσει σωστά τις διαθέσεις της κοινής γνώμης.  Από τη δεκαετία  2000 και πιο έντονα την δεκαετία 2010 ο κόσμος εξέφραζε έντονο προβληματισμό για τις πραγματικές προθέσεις των αντιδρώντων, ιδιαίτερα όταν έβλεπε να έχουν ήδη επενδυθεί για τα έργα αυτά πάνω από 900 εκ. ευρώ (σε σημερινές τιμές) και παράλληλα αυτά είτε να εγκαταλείπονται είτε να προχωρούν με αργούς ρυθμούς και με πολλά εμπόδια.  Μπροστά στις πιέσεις που δέχθηκαν οι φορείς αυτών των αντιλήψεων και εφόσον η γνωστή ρήση «όχι στην εκτροπή Αχελώου» δεν ήταν πλέον αρκετή για να απαντήσει στα ερωτήματα του κόσμου, κάποιοι από τα μπλοκ αναγκάστηκαν να αποκαλύψουν δημοσίως τον πραγματικό και έως τότε ανομολόγητο στόχο τους για την «ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΗ» ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΡΓΩΝ ΕΠΙ ΤΟΥ ΑΝΩ ΑΧΕΛΩΟΥ.

Η εξέλιξη αυτή σε συνδυασμό με τη κόπωση της κοινής γνώμης και την απαίτηση πολλών υγιών δυνάμεων στον τόπο για μια άλλη ορθολογική αντιμετώπιση της κατάστασης, ειδικά για τη Μεσοχώρα που ήταν σχεδόν ολοκληρωμένη αναμένοντας τη νέα αδειοδότηση και τη λειτουργία της, οδήγησε τελικά πολλούς από εκείνους (που έως τότε ανέχονταν την αδιέξοδη πολιτική των ετερόκλητων δυνάμεων κατά του έργου) να αναθεωρήσουν τις απόψεις τους και να εκφράσουν την απαίτηση για λύση του προβλήματος.

Ήταν πλέον εμφανές ότι το θέμα είχε ωριμάσει και ο κύβος είχε «ριφθεί».  Άλλωστε όλοι γνώριζαν πολύ καλά ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα, με την ενδεχόμενη αλλαγή των πολιτικών συσχετισμών, μια άλλη κυβέρνηση στο σύντομο μέλλον θα έπραττε αυτό που εκείνοι επί χρόνια πολεμούσαν και που τελικά η ζωή τα έφερε να το διαχειριστούν οι ίδιοι.  Έτσι λοιπόν φθάσαμε να διακηρυχθεί από το Υπουργείο Περιβάλλοντος επί Σκουρλέτη – Τσιρώνη η κυβερνητική θέση του ΣΥΡΙΖΑ για την αδειοδότηση της Μεσοχώρας.  Χρειάστηκαν περίπου δύο χρόνια για να «απορροφηθεί» η θέση αυτή εσωκομματικά αλλά και σε επίπεδο συνεργαζόμενων δυνάμεων (Οικολόγοι-Πράσινοι) και να υπογραφεί επί Σ. Φάμελλου η σχετική απόφαση (ΑΕΠΟ) πριν λίγες εβδομάδες.

Τελικά απεδείχθη πως ήταν θέμα χρόνου η αναγκαστική προσαρμογή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και των Οικολόγων-Πρασίνων στην αυτονόητη έγκριση της Μεσοχώρας.   Όλα τα οικολογικά «επιχειρήματα» που επί δεκαετίες εκτοξεύονταν για να προσελκύσουν αντιπάλους κατά των έργων εγκαταλείφθηκαν άτακτα.  Τώρα πλέον η Μεσοχώρα, από «φαραωνικό» έργο που προκαλεί οικολογική καταστροφή, «έγινε» πια ένα χρήσιμο ενεργειακό έργο, συνυπολογίζεται στον ευρωπαϊκό στόχο 20/20/20 για τις ΑΠΕ, ωφελεί την εθνική οικονομία, συμβάλει στην απασχόληση. Ομοίως η επίκληση του κινδύνου ιδιωτικοποίησης ενεργειακών μονάδων και της ΔΕΗ γενικότερα, κάτι που είχε απήχηση κατά την περίοδο πριν την ανάληψη της κυβέρνησης από το ΣΥΡΙΖΑ (2015), αποδείχθηκε άκρως υποκριτική.

Άλλη μια απόδειξη πως τελικά η Μεσοχώρα υπήρξε ένας βολικός εμβληματικός στόχος και όχι ένα στοιχείο μιας σοβαρής πολιτικής προσπάθειας για την προστασία των συμφερόντων της ΔΕΗ και την απόκρουση του κινδύνου πώλησης των μονάδων της.  Το αντίθετο, με τη θέση τους για την κατεδάφιση της Μεσοχώρας πολεμούσαν ανοιχτά και ανυπόκριτα τα συμφέροντα της ΔΕΗ, αποδυνάμωναν την χρηματιστηριακή και πραγματική της αξία, παρέτειναν τις συνεχιζόμενες απώλειες μεγάλων χρηματικών εσόδων (~25-30 εκ. ευρώ ανά έτος) από την μη λειτουργία του έργου.

Και τώρα τι γίνεται; Άραγε τελείωσαν οι περιπέτειες των έργων του Άνω Αχελώου; Όχι φυσικά.  Διαβάζουμε ήδη σε πρόσφατη ανακοίνωσή όσων αντιδρούν στο έργο νέες απειλές:  «Και η νέα αδειοδότηση θα καταρρεύσει μαζί με το φράγμα στη Μεσοχώρα» ( 8/8 «Δίκτυο Μεσοχώρα-Αχελώος SOS»).  Και παρακάτω : «ο αγώνας θα συνεχιστεί χωρίς ταλαντεύσεις….» κλπ.  Όμως, στο διασπασμένο πλέον  «μπλοκ» των δυνάμεων κατά του έργου Μεσοχώρας αναζητείται κάποια φόρμουλα επανασυ-σπείρωσης των δυνάμεων τους με ένα «νέο» στόχο – έμβλημα και αυτός προσφέρεται σήμερα από το «βολικό» ημιτελές ΥΗ έργο της Συκιάς, από όπου ξεκινά και η πλήρως διανοιγμένη σήραγγα Πευκοφύτου.  Η νέα επωδός,  είναι και πάλι η «εκτροπή του Αχελώου» χωρίς όμως αυτή τη φορά να συμπεριλαμβάνουν τη Μεσοχώρα.  Χαρακτηριστικό μάλιστα είναι ότι οι αντιδρώντες κατά της Μεσοχώρας έμμεσα προσφέρουν τα έργα Συκιάς-Σήραγγας, ως «αντιπαροχή» για τη λειτουργία της Μεσοχώρας σημειώνοντας σε ανακοινώσεις τους ότι θα ήταν λιγότερο «δύσπιστοι» προς την κυβέρνηση εάν εκείνη επέλεγε «να ανακοινώσει και να δρομολογήσει, τουλάχιστον (υπογράμμιση δική μας), το γκρέμισμα του μισο-φτιαγμένου φράγματος της Συκιάς και την έμφραξη της σήραγγας εκτροπής».

Να λοιπόν η νέα πολιτική γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ.

Εφόσον πλέον εγκαταλείφθηκαν τα «περιβαλλοντικά» μέτωπα που ο ΣΥΡΙΖΑ είχε αναδείξει πριν γίνει κυβέρνηση (Ελληνικό, γήπεδο Ν. Φιλαδέλφειας, σκουπίδια-ΣΔΙΤ κ.α.), τα μόνα στα οποία θα προσπαθήσει από δω και μπρος να συντηρήσει τις παλαιότερες θέσεις του είναι ο «μισός» Αχελώος (όχι στη Συκιά/σήραγγα, ναι όμως στη Μεσοχώρα) και ο χρυσός στις Σκουριές Χαλκιδικής.

Στη βάση αυτή διαφαίνεται ότι στο ΣΥΡΙΖΑ, ως ανάχωμα για την συγκράτηση των απωλειών από το πισωγύρισμα τους στη Μεσοχώρα, επέλεξαν την διαδικασία αναθεώρησης των Σχεδίων Διαχείρισης Υδάτων στα Υδατικά Διαμερίσματα Θεσσαλίας και Δυτικής Ελλάδας που βρίσκεται σε εξέλιξη.  Ήδη έχουν προαναγγείλει την «αφαίρεση» από τα Σ.Δ. του σεναρίου ενίσχυσης της ελλειμματικής θεσσαλικής λεκάνης με νερά από τον  Αχελώο.

Είναι προφανές ότι όλα αυτά ίσως προσφέρονται ίσως ως επικοινωνιακή διαχείριση, σε καμμιά όμως περίπτωση δεν αλλάζουν την ουσία της υπόθεσης.  Πάλι, πολύ σύντομα, θα τεθεί σε όλους (Κυβέρνηση, κόμματα, βουλευτές, οργανώσεις κλπ) το αμείλικτο ερώτημα: ΘΑ ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΟΥΝ ΝΑΙ Η ΟΧΙ, ΤΟ ΗΜΙΤΕΛΕΣ ΦΡΑΓΜΑ ΣΥΚΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΗΡΑΓΓΑ ΤΩΝ 18 ΧΛΜ; Ενδιάμεση λύση δεν υπάρχει.

Αποτολμώντας μια πρώτη εκτίμηση , πιστεύουμε ότι για το χρονικό διάστημα ως τις επόμενες βουλευτικές εκλογές θα επιχειρήσουν την διατήρηση των ισορροπιών εντός του πολιτικού τους χώρου με ανακοινώσεις κατά της «εκτροπής Αχελώου» και παράλληλα πάγωμα των διαδικασιών για τα έργα.  Και όσο αντέξει αυτή η γραμμή.

 

Άρθρο του γεωπόνου Κώστα Γκούμα

Comments (0)

Camila Cabello - Havana
Βασίλης Παπακωνσταντίνου - Να κοιμηθούμε αγκαλιά
Domenica - Θα κρύβω αυτό που ζητάς
Amy - Love is a losing game
Hi - Gloss
Πάνος Μουζουράκης - Πόσες φορές
Μπάκης Στόκας - Φίλιππος Πλιάτσικας - Υπάρχουν χρυσόψαρα
Chris Rea - Blue cafe
Modern Talking - Why did you do it
Φίλιππος Πλιάτσικας - Λόγο στην αγάπη

 


Ιούλιος 2020
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031EC