Tag Archive | "Άρθρο"

Tags: , ,

Μεσοχώρα-ΣΥΡΙΖΑ: Η αποθέωση της υποκρισίας

Posted on 31 Ιανουαρίου 2020 by larisanews

Σε μια  πρόσφατη ανακοίνωση η Περιφερειακή Συντονιστική Επιτροπή Θεσσαλίας (ΠΣΕΘ) του  ΣΥΡΙΖΑ, μέσα από ένα πλήθος συγχύσεων που συστηματικά προσπάθησε να καλλιεργήσει στην κοινή γνώμη σχετικά με το υδατικό πρόβλημα της Θεσσαλίας και τα έργα Αχελώου, συμπεριέλαβε, ατυχώς, και το πολύπαθο υδροηλεκτρικό έργο (ΥΗΕ) της Μεσοχώρας Τρικάλων.

Ο λαός λέει ότι «στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σχοινί». Εδώ όμως οι εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑεπέλεξαν όχι απλώς να μιλήσουν αλλά και να παρουσιάσουν μια τελείως ανεστραμμένη εικόνα γύρω από την ιστορία της Μεσοχώρας.

Ας δούμε πως το παρουσιάζουν : «Παραλάβαμε ένα έργο, κυριολεκτικά στον «αέρα» και κατασκευασμένο πριν 15 χρόνια. Με τους περιβαλλοντικούς όρους ….που εγκρίθηκαν από την Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ….. διασφαλίζεται η ανάπτυξη της περιοχής, η ασφάλεια του έργου….»κ.λ.π. Επίσης ζητούν «να επιταχυνθεί η υλοποίησή »των περιβαλλοντικών όρων.

Για να αντιληφθεί κανείς το μέγεθος της υποκρισίας τους, ας θυμηθούμε κάποιους χαρακτηριστικούς σταθμούς από την πορεία του ΥΗ έργου Μεσοχώρας.

Αρχικά (δεκαετίες 1970, 1980) οι προτάσεις για μεταφορά υδάτων από ταμιευτήρες επί του Άνω Αχελώου συνυπολόγιζαν, πλην της Συκιάς, και τα ύδατα της Μεσοχώρας. Με αυτόν το σχεδιασμό δημοπρατήθηκαν το 1987 (Κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, Υπουργός  Κουλουμπής) για πρώτη φορά τα έργα «εκτροπής Αχελώου» όπως ονομάστηκαν.

Το 1994 (Κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, Υπουργός κ. Λαλιώτης) ο νέος σχεδιασμός και οι σχετικές αποφάσεις που εκδόθηκαν περιόρισαν τις ποσότητες μεταφοράς, εξαίρεσαν ΡΗΤΑ την Μεσοχώρα από τα έργα «εκτροπής», οπότε το ομώνυμο έργο χαρακτηρίστηκε (ορθώς) ως ΑΜΙΓΩΣ υδροηλεκτρικό και έως το 2001 είχε ήδη κατασκευαστεί από την ΔΕΗ.

Όμως οι φανατισμένοι αντίπαλοι των έργων Αχελώου (Συνασπισμός, Οικολόγοι κ.λ.π) παρίσταναν ότι δεν γνώριζαντην αλλαγή σχεδιασμού, συνέχισαν να συμπεριλαμβάνουν στην ρητορική τους την Μεσοχώρα ως έργο «εκτροπής» και ζητούσαν ανοικτά την κατεδάφιση ΟΛΩΝ των έργων Άνω Αχελώου (Συκιά, σήραγγα και Μεσοχώρα). Δηλώσεις, άρθρα, κινητοποιήσεις, στήριξη προσφυγών στο ΣτΕ, «πανηγυρισμοί» για τις εκάστοτε ακυρωτικές αποφάσεις του Ανώτατου Δικαστηρίου και άλλα πολλά είχαν σαν κινητήριο μοχλό βουλευτές και στελέχη του ΣΥΝ (μετέπειτα ΣΥΡΙΖΑ) και τα φιλικά του έντυπα (ΑΥΓΗ).

Σε όλη αυτή την μεταβατική περίοδο, από το 1995 έως και το 2014, «συνέπραττε» μαζί τους το ΣτΕ, το οποίο αρνήθηκε επανειλημμένα (παρά τις ανοικτές διαφωνίες μειοψηφούντων δικαστών εντός του ΣτΕ) να διαχωριστεί ως έργο η Μεσοχώρα από την μεταφορά υδάτων προς τον κάμπο. Είναι χαρακτηριστικό ότι το ΣτΕ, στην απόφασή του το 2001 (εισηγητής κ. Μενουδάκος) απέρριψε μεν όλες τις συνήθεις αιτιάσεις των προσφευγόντων, θεωρώντας όμως ως ορθή την προστασία του Μοναστηριού Μυροφύλλου από κατάκλυσηστην υπό δημιουργία τεχνητή λίμνη.Το περίεργο είναι ότι ο εισηγητής αγνόησε το γεγονός πως ο κίνδυνος κατάκλυσης του Μοναστηριού επηρεάζεται από την τεχνητή λίμνη Συκιάς και όχι εκείνη της Μεσοχώρας (!). Τελικά το Δικαστήριο, με βάση το Μυρόφυλλο και για σκοπιμότητες που δεν γνωρίζουμε, μαζί με τα άλλα έργα ακύρωσε και το έργο Μεσοχώρας, ως δήθεν «έργο εκτροπής» !

Μετά από όλες αυτές τις αντιφάσεις και μετά από χρόνια, μόλις το 2014, το ΣτΕ εδέησε να παραδεχθεί στην τελευταία απόφασή του (αριθμ. 26), ότι η Μεσοχώρα είναι «αμιγώς υδροηλεκτρικό έργο» και δεν σχετίζεται με την «εκτροπή Αχελώου». Την ίδια χρονιά (Σεπτέμβριος 2014) πραγματοποιήθηκε και η έγκριση του πρώτου Σχεδίου διαχείρισης Υδάτων Θεσσαλίας. Πλέον όλα τα έργα Αχελώου, συνεπώς και η Μεσοχώρα, είχαν επιτέλους ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της Οδηγίας 60/2000της ΕΕ και στις αποφάσεις του ΣτΕ, συνεπώς μπορούσαν τώρα να αδειοδοτηθούν με νέους περιβαλλοντικούς όρους. Οι δικαιολογίες και τα άλλοθι ΣΥΡΙΖΑ και Οικολόγων για την Μεσοχώρα, έπαψαν πια να υπάρχουν.

Αμέσως η ΔΕΗ  κίνησε τις απαραίτητες διαδικασίες προς το ΥΠΕΝ και το 2015 το θέμα ήλθε για διαβούλευση στη Θεσσαλία. Στο Περιφερειακό Συμβούλιο, με συντριπτική πλειοψηφία, οι Θεσσαλοί εκπρόσωποι (παρατάξεις υποστηριζόμενες από ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ) γνωμοδότησαν θετικά στο κείμενο αδειοδότησης της Μεσοχώρας. Ακόμη και ο εκπρόσωπος των Οικολόγων αναγκάστηκε να δώσει «λευκή» ψήφο (ουσιαστικά θετική), και αυτό μόνο και μόνο για να μην έλθει σε αντίθεση με κάποιες οικολογικές οργανώσεις που αντιδρούσαν ζητώντας (ακόμα και σήμερα) την κατεδάφισή της.

Αντίθετα στην παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ όλοι τους καταψήφισαν την απόφαση αυτή, δηλώνοντας πως θεωρούν την Μεσοχώρα ως έργο εκτροπής, ότι δήθεν καταστρέφει το περιβάλλον κ.α.

Το «επεισόδιο» αυτό δεν ήταν το μοναδικό. Οι αντιδράσεις  εντός του ΣΥΡΙΖΑ για την Μεσοχώρα συνεχίστηκαν, κάτι που συμβαίνει ακόμα και σήμερα από υψηλόβαθμα κομματικά στελέχη, που δημόσια προτείνουν την κατεδάφιση της Μεσοχώρας, συμμετέχοντας μάλιστα στις σχετικές κινητοποιήσεις, πορείες κ.λ.π.

Τελικά χρειάστηκε να περάσουν δύο ολόκληρα χρόνια για να υπογράψει ο κ. Φάμελλος την απόφαση αδειοδότησης του έργου !

Είναι απορίας άξιο πως η ΠΣΕΘ του ΣΥΡΙΖΑ στην ανακοίνωσή της «ξέχασε» την μικρή αυτή ιστορία.

Ας πούμε ότι κατανοούμε εν μέρει τις επιλεκτικές «παραλείψεις»  της ανακοίνωσής των. Όμως από αυτό έως το να παριστάνει ο ΣΥΡΙΖΑ τον τιμητή προς εκείνους που του «παρέδωσαν» ένα έργο «στον αέρα» και «εγκαταλειμμένο επί 15 χρόνια», μάλλον πάει πολύ και αποτελεί πρόκληση στην κοινή λογική.

Στην πραγματικότητα αποφεύγουν να ομολογήσουν ότι  η αδειοδότηση της Μεσοχώρας έγινε γιατί δεν μπόρεσαν να βρούνε «πάτημα» να απορρίψουν την καθόλα νόμιμη και τεκμηριωμένη αίτηση της ΔΕΗ και ότι η έγκριση που έδωσαν,«με κρύα καρδιά», αποτελεί μια πράξη υποχώρησης των ιδεοληπτικών τους αγκυλώσεων και τίποτα περισσότερο. Φυσικά μετά την έγκριση, τα επόμενα δύο χρόνια, τίποτε δεν προχώρησε.

Ας θυμούνται επίσης ότι οι Θεσσαλοί πολίτες δεν τρώνε κουτόχορτο ούτε ξεχνούν τον πολυετή πόλεμο και το «δράμα» της Μεσοχώραςκαι των άλλων έργων Αχελώου, τα οποία συνεχίζουν να υποφέρουν από τις νοσηρές εμμονές τους.

Τέλος, για να μην αποπροσανατολιζόμαστε με τις παλινωδίες του ΣΥΡΙΖΑ, ας θυμίσουμε ότι οι ευθύνες της σημερινής Κυβέρνησης γίνονται ακόμη μεγαλύτερες και πρέπει το ταχύτερο να «ξεφύγει» από τους δισταγμούς και από την απραξία της πρώτης περιόδου της διακυβέρνησής της, όπου το μόνο που ακούμε είναι δηλώσεις ότι θα προχωρήσουν τα έργα Αχελώου και η Μεσοχώρα, χωρίς όμως προς το παρόν να έχουμε δει κάτι «χειροπιαστό» και συγκεκριμένο.

Των Δημήτρη Αρχοντή (πρώην Δήμαρχος Καρδίτσας), Φάνη Γέμτου (πρώην Δήμαρχος Καρδίτσας) και Τάσου Μπαρμπούτη (μέλος του ΔΣ της ΕΘΕΜ, πρώην Γραμματέας ΤΕΕ/Κ-ΔΘ)

Comments (0)

Tags: , ,

Μνημόσυνο στον διδάσκαλό μου π. Γ. Μεταλληνό – Του πρωτ. Αθανασίου Τύμπα

Posted on 23 Ιανουαρίου 2020 by larisanews

Της 19 Δεκεμβρίου του 2019 κοιμήθηκε ο πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Μεταλληνός, ο οποίος υπήρξε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Οφείλω και εγώ να του κάμω εδώ στα Τρίκαλα και στην ενορία μου Αγ. Παρασκευή Φλαμουλίου το τεσσαρακονθήμερο μνημόσυνο την Κυριακή 26 Ιανουαρίου του 2020, όπου και θα εκφωνήσω σχετική με το πρόσωπό του ομιλία. Υπήρξε πνευματικός οδηγός της πρεσβυτέρας μου Γεωργίας, ο καλύτερος διδάσκαλος μας σχετικά με τις θεολογικές μας σπουδές, ομιλητής στην χειροτονία μου εις διάκονο και πάρα πολλές φορές είχα την τιμή να με φιλοξενήσει στο σπίτι του όπου  και κάναμε ατέλειωτες συζητήσεις λύνοντας τις απορίες μας.

Οι περισσότεροι τον γνωρίζουμε από την τηλεόραση, το διαδίκτυο και τις χιλιάδες ομιλίες του σε ολόκληρο τον Ορθόδοξο και όχι μόνο χώρο. Άριστος θεολόγος, ιστορικός, κοινωνιολόγος, φιλόλογος, δογματολόγος, λειτουργιολόγος και γενικά ομολογητής της πίστεως που κανείς δεν μπορούσε να τα βάλει μαζί του τόσο από τον χώρο της θεολογίας όσο και από τον χώρο της φιλοσοφίας. Στις συζητήσεις και τα συνέδρια που ελάμβανε μέρος μπορούσε  όποιον έκαμε λάθος να τον βάζει στην θέση του και να αναδεικνύει την αλήθεια με χαρακτηριστική άνεση χωρίς να προσβάλει κανέναν, χωρίς να νευριάζει και να υψώνει την φωνή του.

Κάθε Πέμπτη απόγευμα μετά τον Εσπερινό στο Εκκλησάκι του Αγίου Αντύπα στην οδοντιατρική σχολή  Αθηνών μπορούσαμε ώρες ατέλειωτες να του κάνουμε ερωτήσεις και αυτός να απαντά για οποιοδήποτε θέμα είτε πνευματικό είτε σχετικό με τα θεολογικά δρώμενα της εποχής. Η λέξει «φρένο» στον λόγο του δεν υπήρχε. Μπορούσε για μία και μόνον ερώτηση χωρίς καμιά προετοιμασία να ομιλεί ώρες ατέλειωτες. Θυμούμαι μια φορά που πήγα να τον πάρω με το αυτοκίνητό μου από την Αθήνα για να τον φέρω στα Τρίκαλα για μια ομιλία, σε διαδρομή πέντε ωρών, μου απήντησε χωρίς να σταματά καθόλου να ομιλεί μόνον σε δύο ερωτήσεις.

Η σπουδαιότερη προσφορά του στην σύγχρονη εποχή είναι ότι τοποθέτησε με ενάργεια μέσα στο μυαλό μας τα Ορθόδοξα Αγιοπατερικά κριτήρια. Τόνισε τις διαφορές μεταξύ του Δυτικού, προτεσταντικού και καθολικού τρόπου ζωής, με τον καθ’ ημάς Ανατολικό Ορθόδοξο τρόπο ζωής. Μας έδωσε να κατανοήσουμε πέρα από τις δογματικές διαφορές που έχουμε με τους δυτικούς, πώς επηρεάζεται η καθημερινή μας ζωή από τον Ορθολογισμό και τον νεοπλουτισμό. Μπορούσε να αναλύει τόσο τα ελαττώματα του καπιταλισμού όσο και του κομμουνισμού καθώς και όλες τις σύγχρονες φιλοσοφίες και τις παρεκτροπές τους.

Ειδικότητά του ήταν η ιστορία της Εκκλησίας της Ελλάδος από την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως έως σήμερα. Δηλαδή με λίγα λόγια η ιστορία της Ορθόδοξης Ρωμηοσύνης. Ρωμηοσύνη κατά τον π. Γεώργιο είναι η Ορθόδοξη Ελληνικότητα με κέντρο την Νέα Ρώμη, την Κωνσταντινούπολη ως το νέο Εθναρχικό μας κέντρο όπως το επέλεξε ο Μέγας Κωνσταντίνος το 330μ.Χ. Εάν οι νεοέλληνες γνώριζαν εις βάθος τι σημαίνει Ρωμηοσύνη πολλά δεινά θα είχε γλιτώσει αυτός ο τόπος και το βασικότερο είναι πως η παιδεία μας θα ήταν σε πιο σωστό δρόμο. Η γνήσια ελληνικότητα και η Ορθοδοξία είναι οι μοναδικές δυνάμεις με τις οποίες μπορούμε να επιβιώσουμε  στην παγκοσμιοποίηση που σαρώνει και ισοπεδώνει τα πάντα.

Το σημαντικότερο όμως που διδαχθήκαμε όσοι γνωρίσαμε από κοντά τον παπα-Γιώργη, όπως του άρεσε να τον προσφωνούμε, είναι η λέξη ανιδιοτέλεια στην οποία, όπως μας έλεγε, συνοψίζεται όλο το Ευαγγέλιο. Ο ίδιος έδωσε όλες του τις δυνάμεις για την μητέρα Εκκλησία  χωρίς κανένα οικονομικό ή άλλο όφελος. Ένοιωθε πρώτα Ορθόδοξος παπάς και μετά Πανεπιστημιακός Καθηγητής παρ’ όλο που ανέβηκε όλα τα αξιώματα του Πανεπιστημίου Αθηνών. Τις εξακόσιες και πλέον μελέτες που έκαμε τις έδινε αφιλοκερδώς σε διάφορους εκδοτικούς οίκους οι οποίοι πρέπει να τον θεωρούν μεγάλο ευεργέτη. Ποτέ δεν άπλωσε το χέρι για κανέναν λόγο να πάρει χρήματα,αντίθετα όπου έβλεπε ανάγκη βοηθούσε αδιάκριτα.

Πονούσε για τα ατοπήματα των σύγχρονων θεολόγων διότι οι Πατέρες, όπως έλεγε, δεν διαφέρουν ποτέ ο ένας από τον άλλο ως προς τα λεγόμενα και γραφόμενά τους γιατί διατηρούν την συνέχεια μεταξύ τους, απλώς ο καθένας εκφράζει την θεολογία με τον δικό του τρόπο στην δική του εποχή. Οι απόλυτα ορθόδοξες θέσεις του θα λείψουν δυστυχώς από τον σύγχρονο οικουμενιστικό διάλογο.(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ).

 

Του πρωτ. Αθανασίου Τύμπα, Θεολόγου-Μουσικού

Comments (0)

Tags: , ,

Η αμαρτία κατά τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο – Του πρωτ. Αθανασίου Τύμπα (Β΄ Μέρος)

Posted on 16 Ιανουαρίου 2020 by larisanews

Επανέρχομαι με το εν λόγω βιβλίο διότι νομίζω πως όλοι θα ωφεληθούμε αν πάρουμε απ’ αυτό κάποια στοιχεία τα οποία θα μας βοηθήσουν να αντιμετωπίσουμε αυτόν το αδυσώπητο εχθρό που λέγεται αμαρτία. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος μιλάει για τα ακούσια και τα εκούσια αμαρτήματα. Τα πρώτα συχνά δεν τα συνειδητοποιούμε ενώ για τα δεύτερα, τα εκούσια, μας ελέγχει έντονα η συνείδησή μας. Μας λέγει όμως ότι και για τα δύο είμαστε υπεύθυνοι και κάποια στιγμή θα παιδαγωγηθούμε από τον Θεό.

Επίσης χωρίζει τις αμαρτίες σε μικρές ή κατά διάνοια αμαρτίες και σε βαριές ή θανάσιμες. Υπάρχουν αμαρτίες που κατά τη φύση τους είναι ελαφρότερες. Στην καθημερινή μας ζωή και πολλές φορές κατά την Θεία Λειτουργία ο διάβολος πολεμά τον χριστιανό με διάφορες σκέψεις που απαριθμεί ο άγιος: την ραθυμία, την τεμπελιά δηλαδή, την κενοδοξία, την κατάκριση και την κακολογία, τις πονηρές σκέψεις, τα ακόλαστα βλέμματα, την εχθρότητα για συνανθρώπους μας ή ακόμα και την αγανάκτηση για τις δυσκολίες της ζωής. Αυτές δυστυχώς οι ελαφρές αμαρτίες είναι πολύ επικίνδυνες διότι συχνά οδηγούν τον άνθρωπο στις θανάσιμες που δυστυχώς επιφέρουν τον ψυχικό θάνατο.

Θανάσιμες αμαρτίες είναι: ο φόνος και όσοι κοινωνούν λέγει ο άγιος αμετανόητοι γι’ αυτό το αμάρτημα θα τιμωρηθούν όσο και οι σταυρωτές του Κυρίου. Η πορνεία είναι ρυπαρή και ακάθαρτη πράξη, η ψυχή του πόρνου γίνεται σκληρή και δύσκολα ενδίδει στην αρετή. Μεγαλύτερη από τον φόνο και ασύγγνωστη αμαρτία είναι η μοιχεία, όταν δηλαδή κάποιος ενώ είναι παντρεμένος πηγαίνει μ’ άλλες γυναίκες. Ρίζα της μοιχείας  είναι η ακόλαστη επιθυμία όχι του σώματος αλλά των ματιών της ψυχής.

Όλα τα αμαρτήματα, μας λέγει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, είναι μικρότερα σε σύγκριση με την ομοφυλοφιλία. Σ’ αυτήν η «μίξης είναι και παράνομος και παρά φύσιν», δεν δέχεται εύκολα θεραπεία, είναι ανίατη νόσος. Τέλος στα βαριά αμαρτήματα τοποθετεί: την κατάκριση, τον εγωισμό, την βλασφημία, την μέθη, την ιεροκατηγορία, την φιλαργυρία και την ψευδορκία.

Για όλες τις αμαρτίες η παιδαγωγία και οι τιμωρίες του Θεού δεν είναι ίδιες. Ή ηλικία, η εποχή, τα πρόσωπα, τ’ αξιώματα και η σύνεση διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο κατά την διάπραξη της αμαρτίας. Γι’ αυτό διαφορετικά τιμωρείται η αμαρτία στην Παλαιά Διαθήκη και διαφορετικά στην Καινή Διαθήκη. Διαφορετικά θα τιμωρηθεί ο ιερέας, ο πλούσιος, ο φτωχός, ο κατηχούμενος κ.ο.κ. Ο ιερέας όταν αμαρτάνει δεν μπορεί να ισχυρισθεί απειρία, άγνοια, ανάγκη ή βία. Εμείς οι ιερείς έχουμε ταχθεί να διορθώνουμε και να φωτίζουμε την άγνοια του ποιμνίου μας. Γι’ αυτό ο προφήτης Δαυίδ μετά την την διάπραξη των αμαρτημάτων της μοιχείας και του φόνου τιμωρήθηκε αυστηρά από τον Θεό.

Ας φροντίσουμε αγαπητοί φίλοι να διώξουμε μακριά την άγνοια της αμαρτίας. Ας μην δικαιολογούμαστε ότι παρασυρθήκαμε από άλλους. Και τον Αδάμ μετά την παρακοή δεν τον ωφέλησε η απολογία του πως τον απάτησε η Εύα κι εκείνη το φίδι. Ας μην ξεχνούμε επίσης πως με τις αμαρτίες μας σκανδαλίζουμε και τους αδελφούς μας. Γι’ αυτό για να έχουμε ψηλά το πρόσωπό μας απέναντι στον Θεό και τους αδελφούς μας ας αποφεύγουμε την τρυφηλή ζωή, την πλεονεξία, την αρπαγή, την μέθη, την πορνεία, την μοιχεία, την σκληροκαρδία, την φιλαργυρία και όλες τις αμαρτίες που μας οδηγούν στον ψυχικό θάνατο.

Το χρήσιμο αυτό βιβλίο του Μητροπολίτου πρ. Αυλώνος κ. Χριστοδούλου Μουστάκα μπορείτε να το προμηθευτείτε στο βιβλιοπωλείο της Ιεράς Μητροπόλεως Τρίκκης και Σταγών Απόλλωνος 19. Ας είναι καλοτάξιδο   και βοηθός στην πνευματική ζωή όλων μας!

 

Του πρωτ. Αθανασίου Τύμπα, Θεολόγου-Μουσικού

Comments (0)

Tags: , ,

Η αμαρτία κατά τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο – Του πρωτ. Αθανασίου Τύμπα

Posted on 09 Ιανουαρίου 2020 by larisanews

Τρέχει ο αδυσώπητος χρόνος, πέρασε το 2019, φύγαν οι πρώτες ημέρες του 2020. Δυστυχώς, όσο μεγαλώνουμε ωριμάζουμε αλλά δεν παύουμε να αμαρτάνουμε. Χρόνος και αμαρτία είναι μεταπτωτικά φαινόμενα που θα σταματήσουν μόνον με την συντέλεια του κόσμου και την Δευτέρα παρουσία του Κυρίου μας.

Εμείς οι σύγχρονοι θεολόγοι και ιεροκήρυκες φοβόμαστε να ομιλήσουμε για την φύση της αμαρτίας και της επιπτώσεις της στην ψυχική αλλά και σωματική υγεία του ανθρώπου. Αυτό γίνεται γιατί δεν θέλουμε να στενοχωρήσουμε τον σημερινό άνθρωπο ο οποίος ρέπει προς την κατάθλιψη και την μελαγχολία. Πολλοί μάλιστα θεολόγοι επηρεασμένοι από την φιλοσοφία του υπαρξισμού ονομάζουν απροκάλυπτα την αμαρτία ως μια απλή αστοχία του ανθρώπου, που αν ο άνθρωπος καταφέρνει κάθε φορά που την διαπράττει να διώχνει μακριά τις τύψεις της συνειδήσεως, τότε δεν έχει καμιά αρνητική επίπτωση στην ψυχολογία του.

Τα πράγματα έρχεται να βάλλει στην θέση τους το πολύ εποικοδομητικό βιβλίο για όλους μας: «Η αμαρτία κατά τον άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο», του πρ. Μητροπολίτου Αυλώνος κ. Χριστοδούλου. Ο πολυγραφότατος, σεβαστός και αγαπητός στην περιοχή μας Επίσκοπος, έχει μελετήσει σε βάθος τα συγγράμματα και τις ομιλίες του Μεγάλου Χρυσοστόμου. Αποδελτίωσε τα ομορφότερα χωρία και με εκλαϊκευμένο τρόπο μάς προσφέρει μια σύντομη μελέτη όπου μπορούμε να βρούμε με ενάργεια απαντήσεις σε ζωτικά για την πνευματική μας ζωή θέματα όπως: Ποιες είναι οι ρίζες της αμαρτίας; ποιες οι επιδράσεις της αμαρτίας στον άνθρωπο; ποια τα στάδια της αμαρτίας; ποιες οι θανάσιμες αμαρτίες; ο Θεός είναι τιμωρός ή παιδαγωγός; γιατί η αμαρτία είναι η παρά φύση κατάσταση του ανθρώπου; γιατί ο Θεός άφησε ελεύθερο τον διάβολο;

Είναι δυνατόν έναν άνθρωπο που αγωνίζεται για την αρετή να μην απασχολούν όλα τα παραπάνω ερωτήματα; Ο απόστολος Παύλος μας είπε ότι: «τα οψώνια της αμαρτίας θάνατος εστί». Ποιος θέλει να φτάσει στον ψυχικό θάνατο; Ποιος δεν θέλει να γλυτώσει από τα πάθη του που έχουν την ρίζα τους στην αμαρτία; Και βέβαια η μεγαλύτερη αμαρτία όλων μας είναι ο εγωισμός. Λέγει στην σελίδα 106 ο συγγραφέας του βιβλίου: «Ο εγωισμός δαιμονοποιεί τον άνθρωπο, τον κάνει υβριστή, βλάστημο, επίορκο κι αίτιο θανάτων και φόνων. Ο εγωιστής ζει, συνέχεια, λυπημένος, αγανακτισμένος, τίποτε δε μπορεί να ικανοποιήσει το πάθος του και δε χορταίνει με τίποτε».

Και βέβαια την θεραπεία μας την δίδει κατά τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο η λέξη μετάνοια.  Θανάσιμο αμάρτημα για τον πεπτωκότα άνθρωπο, αυτόν που αρνήθηκε την Χάρη του Θεού και την κατά Θεό ζωή είναι η αμετανοησία. Όποιος δεν αλλάζει τρόπο ζωής ζει μια κόλαση, «μάλλον ο ίδιος είναι μια κινούμενη κόλαση σ’ αυτή τη ζωή πριν πάει στην αιώνια. Γιατί όλα αυτά; Γιατί δεν αγαπάει τον εαυτό του πρώτα, το συνάνθρωπο και τον Θεό. Εξάλλου η μετάνοια δεν είναι μια πράξη, αλλά μια ψυχική κατάσταση και, επομένως, δεν έχει τέρμα», (σελ. 111).

Επειδή νομίζω πως όλοι θα ωφεληθούμε από το εν λόγω βιβλίο θα επανέλθω και την επόμενη εβδομάδα με εποικοδομητικά στοιχεία γύρω από το θέμα της αμαρτίας. Άγιε πρ. Αυλώνος κ. Χριστόδουλε, ευχαριστούμε για το πόνημά σας, ο Θεός να σας δίδει έτη πολλά ώστε αυτός ο τόπος να ευεργετείται πνευματικά από τους πνευματικούς καρπούς της εν γένει διακονίας σας.

 

Του πρωτ. Αθανασίου Τύμπα, Θεολόγου-Μουσικού

 

 

 

Comments (0)

Tags: , ,

Οι Τρεις γεννήσεις του ανθρώπου – Του Πρωτ. Αθανασίου Π. Τύμπα, Θεολόγου-Μουσικού

Posted on 12 Δεκεμβρίου 2019 by larisanews

Την  πρώτη φορά, αγαπητοί φίλοι, γεννιόμαστε μέσα στην κοιλιά της μητέρας μας. Όταν βρισκόμασταν εκεί δεν ξέραμε τι θα συναντήσουμε όταν αντικρίσουμε το φως του ηλίου. Δεν ξέραμε ότι κάποια στιγμή θα τρώμε στερεές τροφές, ότι θα χρειαζόταν να δουλεύουμε για να βγάλουμε τα προς το ζην, ότι θα αντικρίζαμε αυτόν τον όμορφο κόσμο, την μητέρα μας τον πατέρα μας και τόσα άλλα όμορφα πράγματα αλλά και δυσάρεστα, όπως η φτώχεια, το κρύο και οι πόλεμοι.

Η αγία Συγκλητική, στον πρώτο τόμο του Ευεργετινού, μας λέγει πως έτσι συμβαίνει και στην εδώ ζωή μας, δεν μπορούμε να κατανοήσουμε και να γευτούμε πλήρως όσα θα υπάρχουν στην μετά τον θάνατο ζωή. Αφού δοκιμάσαμε τα παρόντα καλό είναι να ορεχτούμε τα μεγάλα και θαυμαστά που θα υπάρχουν στην ουράνια ζωή μας. Όπως λοιπόν τα έμβρυα αφού αναπτυχθούν πλήρως μέσα στην μήτρα με την γέννησή τους αφήνουν την ατελή τροφή και παίρνουν την στερεά τροφή, έτσι και εμείς οφείλουμε να επιθυμούμε την ενάρετη και πνευματική ζωή που μας οδηγεί προς την ουράνια πολιτεία την οποία οι άγιοι την γεύονται από αυτήν την ζωή.

Η δεύτερη γέννηση του ανθρώπου είναι το Άγιο Βάπτισμα. Με τα χαρίσματα του αγίου Πνεύματος που αποκτούμε, γευόμαστε από την γη ουράνια δόξα και Θεία Χάρη. Αυτό γίνεται και κάθε φορά που βρισκόμαστε μέσα στην Θεία Λειτουργία, όπου Άγγελοι, Άγιοι και άνθρωποι γινόμαστε ένα για να δοξολογήσουμε τον Τριαδικό Θεό.

Υπάρχει και μια τρίτη γέννηση του ανθρώπου, η μετάνοια, διότι δυστυχώς η αμαρτία μαυρίζει την ψυχή μας και έτσι χάνουμε την επαφή μας με τα ουράνια αγαθά και το άκτιστο Φως του αληθινού Θεού που ζεσταίνει τις καθαρές καρδιές. Δύσκολο το έργο της μετανοίας. Ποιος από εμάς ακούει με ταπείνωση την φωνή της συνειδήσεως και προσπαθεί να αλλάξει νου, να μετανοήσει; Συνήθως με την κατάκριση και τις συμβουλές μας προσπαθούμε να αλλάξουμε τους άλλους.

Έμπρακτα την μετάνοιά μας την δείχνουμε με την Ιερά Εξομολόγηση που δεν πρέπει να γίνεται μόνον όταν πλησιάζουν οι γιορτές των Χριστουγέννων ή του Πάσχα. Εξομολόγηση δεν είναι να πάμε στον πνευματικό μας και να πούμε έκαμα μια, δύο ή τρεις αμαρτίες αλλά να ανοίξουμε την καρδιά μας και να βγάλουμε κάθε κακό λογισμό που βαραίνει την ψυχή μας. Ο πνευματικός δεν είναι δικαστής αλλά είναι ο καλός φίλος που μας θεραπεύει, βάζει σε τάξη τους λογισμούς μας, διώχνει μακρυά με τις συμβουλές του τον εγωισμό μας, μας δείχνει την οδό της ταπεινώσεως αυτή που έφερε στον κόσμο τον γεννηθέντα Χριστό.

Αγαπητοί φίλοι, μόνον ο ταπεινός άνθρωπος μπορεί να αγαπήσει με σωστό τρόπο τον Θεό και τον συνάνθρωπο. Για να νιώσουμε όμορφα τα Χριστούγεννα και γενικά να αποφύγουμε τις ψυχικές ασθένειες που μαστίζουν την εποχή μας, χρειάζεται η αληθινή ελεημοσύνη προς τον εαυτό μας με την μετάνοια αλλά και η ελεημοσύνη προς τον συνάνθρωπο, είτε με έναν  παρηγορητικό λόγο προς τους αρρώστους και τους υπερήλικες που βρίσκονται γύρω μας, είτε με την οικονομική μας βοήθεια σε όσους δεν έχουν μια ζεστή κατοικία ή ένα ζεστό πιάτο φαγητό. Και αυτός ο τρόπος ζωής ας μην είναι μόνον αυτές της ημέρες αλλά όλον τον χρόνο για να χαίρεται συνεχώς η καρδιά μας.

Εύχομαι σε όλους σας όμορφα και πνευματικά Χριστούγεννα!

 

 

 

 

 

 

Comments (0)

Tags: , ,

Ποιους ανθρώπους ζηλεύω; – Του Πρωτ. Αθανασίου Π. Τύμπα, Θεολόγου – Μουσικού

Posted on 28 Νοεμβρίου 2019 by larisanews

Όταν από την συνοικία που μένω κατεβαίνω στην όμορφη πόλη των Τρικάλων παρκάρω το αυτοκίνητό μου κοντά σε μια πλατεία. Εκεί συναντώ σχεδόν κάθε μέρα δύο από τους υπαλλήλους του Δήμου που με πολύ αγάπη φροντίζουν το γρασίδι της πλατείας και τα λουλούδια της, έναν άνδρα και μια γυναίκα.. Κάποια στιγμή διαπίστωσα ότι ήταν ζευγάρι.»Την ευλογία σας πάτερ!» μου λέγουν κάθε φορά που τους συναντώ με πολλή χαρά. Κάποια στιγμή με είδαν να δίνω σε ένα παιδάκι που μου φίλησε το χέρι μια εικονίτσα. Τότε με πολλή απλότητα μου λέει ο σύζυγος, »Μπορείτε πάτερ να μας δώσετε και μας μια εικονίτσα;» Τους έδωσα και αυτούς από μια εικονίτσα την φίλησαν με πολύ ευλάβεια και με ευχαρίστησαν. Τους έχω συναντήσει μέσα στον καύσωνα αλλά και μέσα στο κρύο να δουλεύουν, πάντοτε είναι »έξω καρδιά» με το χαμόγελο στα χείλη.

Πριν λίγο καιρό έγινε στην ενορία μου η κηδεία του κ. Θανάση του τσαγκάρη. Πολύς κόσμος στην Εκκλησία. Άνθρωποι απλοί, καθηγητές, γιατροί, οι γείτονές του, οι πελάτες του όλοι ήρθαν να πουν το τελευταίο αντίο στον φίλο τους. Ο κυρ Θανάσης είχε ένα χάρισμα, να σου φτιάχνει την διάθεση. Η λέξη γκρίνια και μιζέρια ήταν άγνωστη γι’ αυτόν. Είχε μόνιμα το χαμόγελο στα χείλη. Ήμουν και εγώ πελάτης του. Ήταν αδιανόητο για μένα, όπως κάμω συνήθως σε άλλες περιπτώσεις, να περάσω βιαστικά από το μαγαζί του. Έπρεπε να με καλημερίσει, να με ρωτήσει τι κάνω εγώ και η οικογένειά μου και αν έχω χρόνο να μου πει και καμιά ιστορία από τα παλιά. Αν όλοι οι άνθρωποι είχαν την καρδιά του κυρ Θανάση και την καλή του διάθεση νομίζω πως οι ψυχίατροι δεν θα είχαν δουλειά.

Στην παλιά μου γειτονιά συχνά πηγαίνω και επισκέπτομαι μια χήρα γυναίκα, γύρω στα εβδομήντα, φίλη της μητέρας μου. Μου άρεσε από μικρός να πηγαίνω γιατί είχε μια ξυλόσομπα και μου έψηνε πάνω της καψάλες. Πολλή μικρή στα δύσκολα χρόνια μετά τον πόλεμο του σαράντα έμεινε χήρα με δύο παιδιά. Τα μεγάλωσε με πολύ κόπο δουλεύοντας στα χωράφια και σε θερμοκήπια. Πουλούσε στην γειτονιά κότες και κουνέλια. Το σπίτι που της άφησε ο άνδρας της καταφέρνει πάντοτε να το έχει φρεσκοβαμμένο, τα δε λουλούδια στον κήπο της είναι τα ομορφότερα στην γειτονιά. Ποτέ δεν την είδα με τα μούτρα κάτω ή να κλαίει την μοίρα της αν και γνωρίζω καλά πως οικονομικά δύσκολα τα βγάζει πέρα. Είναι μόνιμα με το »δόξα το Θεό» στο στόμα.

Πριν λίγα χρόνια ένας φίλος μου λέγει να πάμε να επισκεφτούμε έναν ιερέα σε ένα απομακρυσμένο χωριό της Αργιθέας. Εκεί αυτός υπηρετεί για πάνω από σαράντα χρόνια. Με έναν μισθό και τριάντα προβατάκια κατάφερε να σπουδάσει εννέα παιδιά. Πήγαμε νωρίς το απόγευμα, κάναμε τον εσπερινό και αυτός έψελνε σαν μικρό παιδί λες και έκαμε πρώτη φορά εσπερινό, ένοιωθε την κάθε λέξη των τροπαρίων. Στο τέλος μας κέρασε έναν καφέ και μας ξεπροβόδησε λέγοντας: »Ο Θεός, πατέρα Αθανάσιε, όπως φρόντισε για τα δικά μου παιδιά θα φροντίσει και για τα δικά σου, εμείς οι χριστιανοί δουλεύουμε στο καλύτερο αφεντικό αρκεί να προσπαθούμε να μην το λυπούμε. Μην έχεις άγχος για τίποτε, φρόντισε μόνον να έχεις ταπεινή διακονία στο Άγιο Θυσιαστήριο».

Αγαπητοί φίλοι, εμείς πότε θα »φρενάρουμε» από το τρέξιμο της καθημερινότητας; Πότε θα ασχοληθούμε με την ηρεμία και την καλλιέργεια της ψυχής μας; πότε θα ασχοληθούμε με τα αγαπημένα μας πρόσωπα; Μήπως η ζωή μας είναι σύντομη και θα την σπαταλήσουμε σε ανούσια πράγματα; Μήπως η ευτυχία κρύβεται σε πράγματα που ούτε καν περνούν από το μυαλό μας; Μήπως πάμε στην άλλη ζωή χωρίς να έχουμε ζήσει την επίγεια ζωή που είναι δώρο του Θεού; Η ευτυχία βρίσκεται στο χρήμα και την αμαρτία ή στην ανιδιοτελή έμπρακτη αγάπη προς τον Θεό και τον συνάνθρωπο; Είμαστε ελεύθεροι να διαλέξουμε τον τρόπο που θα ζήσουμε αρκεί να σκεφτόμαστε και της συνέπειές του σ’ αυτή αλλά και την άλλη ζωή.

 

 

Comments (0)

Tags: , ,

Ηρακλής Αθ. Φίλιος: Ο Χριστός αποχωρίζεται τους μαθητές του

Posted on 17 Μαΐου 2018 by larisanews

Αναφέρει, μεταξύ των άλλων, το ευαγγέλιο της εορτής της Αναλήψεως: «Τους οδήγησε δε έξω έως την Βηθανία και αφού σήκωσε τα χέρια του τους ευλόγησε. Και ενώ τους ευλογούσε, αποχωρίσθηκε απ’ αυτούς και μεταφέρθηκε πάνω στον ουρανό. Αυτοί τον προσκύνησαν και επέστρεψαν στην Ιερουσαλήμ με μεγάλη χαρά, και ήταν πάντοτε στον ναό, δοξολογώντας και ευχαριστώντας τον Θεό. Αμήν» (Λουκ. 50 – 53).

Ομολογώ πως αυτή η στιγμή, αυτή η σκηνή που διαδραματίζεται, φανερώνει μεγάλη συγκίνηση. Θεωρώ δε, πως αποτελεί μία από τις ισχυρές στιγμές που αναστατώνουν τον άνθρωπο και του δημιουργούν ερωτήματα για το επέκεινα των γεγονότων. Ο Χριστός αποχωρίζεται τους μαθητές Του. Το έργο του επί γης λαμβάνει τέλος. Γεννήθηκε για να χαρίσει στον άνθρωπο την ομορφιά του παραδείσου, αποκαθιστώντας τη σχέση μαζί του, μέσα από μία ανεπανάληπτη συμφιλίωση, η οποία έλαβε τη μορφή της σάρκωσης. Δίδαξε, έκανε θαύματα, έδωσε ελπίδα σε ανθρώπους, αποκατέστησε την ψυχική και σωματική τους υγεία, στηλίτευσε την υποκρισία, τον ηθικισμό, τον ευσεβισμό και κάθε τι που αλλοιώνει το γνήσιο εκφραστικό ύφος της αγάπης, η οποία συνέχει τις σχέσεις Του με τον άνθρωπο αλλά και τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων.

Ο Χριστός, πλέον, πρέπει να αποχαιρετήσει τους μαθητές Του. Αλήθεια, πως γίνεται οι μαθητές να δεχτούν την Ανάληψη; Θα πει κάποιος, βέβαια, πως έτσι έπρεπε να συμβεί. Και δεν αντέδρασαν; Εδώ, ο Πέτρος με σθένος και πάθος είπε θα Τον ακολουθήσει όπου κι αν Εκείνος πάει, αλλά Τον πρόδωσε. Έχει σημασία; Θεωρώ, πως η προαίρεση του, φυσικά, ήταν αγαθή και αυτό είναι που εκτίμησε ο Χριστός. Όπως, εξάλλου, συμβαίνει και με τον καθένα. Κανείς δεν Του είπε, όμως, Κύριε που πας και μας αφήνεις, τι θα κάνουμε τώρα μόνοι μας, γιατί μας εγκαταλείπεις; Δεν ένιωσαν την ανάγκη να μην αποχωριστούν το γλυκό πρόσωπο του Νυμφίου; Χόρτασαν από τη σχέση αυτή που τους συνέδεε; Μήπως κουράστηκαν; Μήπως ήλπιζαν; Μήπως είχαν βεβαιωθεί για την παρουσία Του, σε όλες τις ημέρες της ζωής τους;

Ο Χριστός αποχωρίζεται τους μαθητές Του. Δεν συγκινείστε σχηματίζοντας την εικόνα αυτή στο νου σας; Τρία χρόνια μαζί με τους μαθητές Του, κάθε μέρα, παντού, σε όλα τα μέρη του Ισραήλ, κάθε εποχή, μέσα σε στιγμές εύκολες μα και πολύ δύσκολες. Για τον άνθρωπο έγινε άνθρωπος και τώρα ο επίγειος Του δρόμος σβήνει τα τελευταία Του βήματα στη Βηθανία, όπου αποχαιρετά τους μαθητές Του. Τί πέρασε με τους μαθητές Του! Όπου πήγαινε να διδάξει, να δώσει αγάπη και ελπίδα στον άνθρωπο και να του αναγγείλει πως ο θάνατος, το κακό, η φθορά, η ασθένεια, τελειώνουν, οι μαθητές εκεί δίπλα Του. Βέβαια, όταν οι υποκριτές Γραμματείς και Φαρισαίοι, Τον ενέπαιζαν, όταν το συνέδριο των ανόμων Τον καταδίκασε, όταν οι στρατιώτες Τον χτύπησαν, Τον χλεύασαν, Τον ειρωνεύτηκαν όταν το πλήθος ζητούσε τη σταύρωση Του, οι μαθητές Του δείλιασαν, εξαφανίστηκαν, κρύφτηκαν, Τον αρνήθηκαν. Εκείνος όμως δεν ενήργησε αναλόγως. Δεν διακατέχεται από τέτοια πάθη ο Θεάνθρωπος, δεν ενεργεί κατά τα ανθρώπινα. Δεν χαρακτηρίζεται από μικροπρέπεια, εμπάθεια. Σε όλα στάθηκε δίπλα τους. Εκείνοι, όμως, στα δύσκολα, στο θείο πάθος Του, Τον άφησαν μόνο Του. Πόση μοναξιά, αλήθεια, τρυπούσε τις σκέψεις και την καρδιά Του;

Τελειώνει μία επίγεια σχέση και πλέον όλα δείχνουν πως κινούνται προς την αλήθεια των πραγμάτων. Αυτό, το γνώριζε πολύ καλά ο Μάξιμος Ομολογητής, ο οποίος έδωσε τους δικούς του χαρακτηρισμούς στις στιγμές του χρόνου, κάνοντας λόγο για «σκιά τά τῆς Παλαιᾶς, εἰκών τά τῆς Νέας Διαθήκης, ἀλήθεια δέ ἡ τῶν μελλόντων κατάστασις». Η «εικόνα των πραγμάτων», όρο που χρησιμοποιεί ο Παύλος στην επιστολή προς Εβραίους (Εβρ. 10, 1) είναι πλέον ο τελευταίος και αιώνιος σταθμός του ανθρώπου, τα έσχατα, η Βασιλεία του Θεού, που είναι η μόνη πραγματικότητα. Πραγματικότητα δεν είναι αυτός ο κόσμος. Όχι, ότι ο κόσμος αυτός είναι ο κόσμος των ιδεών (Πλάτωνας). Αν ο Πλάτωνας άκουγε για την αλήθεια των πραγμάτων, θα έλεγε πως οι ιδέες είναι η αλήθεια, μόνο. Για τον χριστιανό, δηλαδή των άνθρωπο των γεγυμνασμένων αισθητηρίων (όρος που χρησιμοποιεί ο Παύλος), η αλήθεια είναι στη Βασιλεία του Θεού και όχι στον κτιστό επίγειο κόσμο, καθώς ο Κύριος «δεν είναι από τον κόσμο τούτο» (Ιω. 8, 23). Η Βασιλεία του Θεού είναι ο κόσμος που έχει προετοιμάσει ο Νυμφίος για τους φίλους και εραστές Του.

Επομένως, οι μαθητές, αν λάβουμε υπόψιν μας το γεγονός της Ανάστασης του Θεανθρώπου που τους βεβαίωσε περισσότερο και διέλυσε κάθε τους αμφιβολία, έχουν ισχυρή τη βεβαίωση ότι ο Χριστός δεν τους εγκαταλείπει και τους αφήνει μόνους στα δύσκολα. Τους βεβαιώνει πως θα έλθει Άγιο Πνεύμα πάνω τους (Πρ. Απ. 1, 8). Ζώντας, με τον τρόπο αυτό, τη μετοχή της ύπαρξης τους στο πρόσωπο του Χριστού, και κάθε ευλογία που τους δίνετε από αυτή την κοινωνία και σχέση μαζί Του, δεν έχουν αμφιβολία καθώς με τη δική τους πάντα θέληση, το γεγονός της Ανάστασης, μάλλον η ίδια η Ανάσταση έχει αλλοιώσει την υπόσταση τους και πλέον συμβαίνει αυτό που λέει σε άλλο σημείο ο Παύλος, ότι δηλαδή «ζῶ δέ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δέ ἐν ἐμοί Χριστός» (Γαλ. 2, 20). Γι’ αυτό και χαίρονται με την Ανάληψη του Χριστού, αφού πλέον ζουν το γεγονός της μετοχής στο Σώμα και Αίμα Του κάθε φορά που τελούν την Θεία Ευχαριστία.

Δεν παύει να αποτελεί μία εικόνα γεμάτη συγκινήσεις, αυτή της Ανάληψης. Δώδεκα μαθητές (μαζί τους ο Ματθίας που εκλέχτηκε στη θέση του Ιούδα) ξεκινούν, αργότερα, το μεγαλύτερο τόλμημα τους∙ να διαδώσουν το ευαγγέλιο που φέρνει την είδηση της ανάστασης των σωμάτων και της ζωής στη Βασιλεία του Θεού, σε ολάκερη την οικουμένη. Θα κυνηγηθούν για το μήνυμα που μεταφέρουν, καθώς δεν είναι έτοιμοι όλοι να το δεχτούν. Θα  μαρτυρήσουν για τον Χριστό και για την αλήθεια του ευαγγελίου. Όμως, ο Χριστός ακόμη κι αν δείχνει να απουσιάζει από τη ζωή τους, όπως και από τη ζωή πολλών σύγχρονων ανθρώπων που δοκιμάζονται, ισχυρά βρίσκεται δίπλα τους. Καταφατικά. Απολύτως καταφατικά. Είναι το διαρκές «ναι» του Θεού στον άνθρωπο. Πράγματι, ο Θεός στρέφει το ενδιαφέρον πάλι στους ανθρώπους, αφήνοντας απ’ έξω τον Εαυτό Του. Δεν είναι παίξε γέλασε. Εξάλλου, είναι άπαιχτος!

 

Ηρακλής Αθ. Φίλιος

Βαλκανιολόγος, Θεολόγος

 

Comments (0)

Tags: , ,

Υπάρχουν φυσικοί νόμοι; – Του πρωτ. Αθανασίου Π. Τύμπα, Θεολόγου-μουσικού

Posted on 16 Μαΐου 2018 by larisanews

Το ερώτημα ίσως σε πολλούς φανεί ανόητο. Ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς. μεγάλος άγιος της Σερβίας, θεολόγος και διδάκτωρ  Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου της Γενεύης στις αρχές του 20ου αιώνος, έγραψε ένα Βιβλίο που πρέπει να διαβάσουν όλοι οι επιστήμονες, »Περί του νόμου του Θεού». Σ’ αυτό το βιβλίο αποδεικνύει ότι φυσικοί νόμοι δεν υπάρχουν διότι, πώς είναι δυνατόν ένα άψυχο πράγμα όπως είναι ο φυσικός κόσμος να έχει νόμους; Νόμους μπορούν να έχουν μόνον οι άνθρωποι που έχουν λογική και ο Θεός που έχει άπειρες δυνατότητες.

Ο πνευματικός λοιπόν νόμος του Θεού καθορίζει πώς θα κινούνται τα διάφορα φαινόμενα της φύσης. Έτσι ο Κύριος κατά την Ανάληψη κατάργησε τον νόμο της βαρύτητας. Ο Ιορδάνης  στράφηκε προς τα πίσω κατά την Βάπτιση του Θεανθρώπου και η Ερυθρά θάλασσα κόπηκε στα δύο όταν την σταύρωσε ο Μωυσής. Ποιος επιστημονικός νόμος θα μπορέσει ποτέ να προβλέψει πότε θα γίνει ένα τσουνάμι ή πότε θα εκραγεί ένα ηφαίστειο;

Και σήμερα όλοι οι πιστοί που τρέχουν κατά εκατομμύρια να ζητήσουν την βοήθεια της Παναγίας στην Τήνο αποδεικνύουν ότι πιστεύουν στην δύναμη του Θεού και όχι της φύσης. Πόσοι άνθρωποι καθημερινά δεν διηγούνται θαύματα! Καρκίνοι που τους αποδεικνύουν ιατρικές εξετάσεις μέσα σε λίγες ώρες, μετά από την επίκληση ενός αγίου, εξαλείφονται και δεν φαίνονται στις νέες εξετάσεις. Πολύ συχνά στις ειδήσεις ακούμε εγκεφαλικά νεκροί και άνθρωποι που τους έχουν διαγράψει από την ζωή οι επιστήμονες να γυρνούν μέσα σε λίγες ώρες στην φυσιολογική τους κατάσταση.

Ένα βράδυ πριν λίγο καιρό άκουγα μια συνέντευξη του σπουδαιότερου φυσικού επιστήμονα της Κύπρου, δεν ενθυμούμαι το όνομά του, ο οποίος για πολλά χρόνια εργαζόταν στο κέντρο πυρηνικών ερευνών, Σερν όπου οι επιστήμονες κάνουν τα ακριβότερα πειράματα κάτω από την γη. Αυτός λοιπόν έλεγε, ότι πραγματικά είναι αδύνατον να ανακαλυφθεί ποτέ ο απόλυτος φυσικός νόμος, διότι τα πειράματα που γίνονται στον μικρόκοσμο αποδεικνύουν ότι την πορεία της ύλης την καθορίζουν άπειροι αστάθμητοι παράγοντες.

Και ο γνωστός σε όλους  φυσικός επιστήμονας Χόκινγκ, που πριν λίγο καιρό κοιμήθηκε, σε συνέντευξή του είχε πει:  »Είναι ανόητος όποιος πει ότι δεν υπάρχει Θεός, όπως ανόητος είναι και αυτός που προσπαθεί να αποδείξει με την επιστήμη ότι υπάρχει Θεός». Και αυτό βέβαια είναι αληθινό διότι αν συνέβαινε κάτι άλλο θα καταργούνταν η ελευθερία του ανθρώπου να ακολουθήσει τον δρόμο του αληθινού θεού με την θέλησή του. Η ύπαρξη του Θεού αποδεικνύεται μόνον όταν καθαρίσουμε την καρδιά μας από τα πάθη και κατοικίσει τότε μέσα μας το Άγιο Πνεύμα.

Είναι λοιπόν εγκληματικό ορισμένοι γονείς, καθηγητές και ημιμαθείς επιστήμονες να σπέρνουν την απιστία στους νέους και να τους οδηγούν στα ψυχοφάρμακα και την απελπισία. Διότι δίχως Θεό, όπως έλεγε ο Ντοστογιέφσκι όλα επιτρέπονται. Ο άνθρωπος που πιστεύει ότι προέρχεται από την άψυχη ύλη και θα καταλήξει σ’ αυτήν εξισώνει τον εαυτό του με τα ζώα.

Ποιος ο λόγος να είμαστε δίκαιοι σ’ αυτήν την ζωή εάν δεν υπάρχει αιώνια ζωή; Ποιος ο λόγος να έχουμε ελπίδα όταν αργά ή γρήγορα θα καταντήσουμε χώμα; Δόξα στον μεγαλοδύναμο Θεό, που από το πρώτο δευτερόλεπτο της συλλήψεώς μας, μας δωρίζει την αθάνατη ψυχή η οποία εφαρμόζοντας τον πνευματικό νόμο του ευαγγελίου μπορεί να γίνει πραγματικά ευτυχισμένη στους αιώνες των αιώνων τραβώντας μάλιστα, όπως έγινε και με τον Αναστημένο μας Χριστό, και το σώμα μας στον αιώνιο Παράδεισο.

 

 

 

 

Comments (0)

Tags: , ,

Χριστός: «Ξένος» και «Αλήτης» – Του Ηρακλή Αθ. Φίλιου

Posted on 06 Απριλίου 2018 by larisanews

Μεταξύ των ομιλιών που έχει γράψει ο Ιωάννης Χρυσόστομος, ξεχωρίζει ένα απόσπασμα μιας ομιλίας (76η) στο κατά Ματθαίον ευαγγέλιο.

«Ἐγώ πατήρ, ἐγώ ἀδελφός, ἐγώ Νυμφίος, ἐγώ οἰκία, ἐγώ τροφεύς, ἐγώ ἱμάτιον, ἐγώ ῥίζα, ἐγώ θεμέλιος. Πᾶν ὅπερ ἂν θέλῃς ἐγώ. Μηδενός ἐν χρείᾳ καταστῇς. Ἐγώ δουλεύσω. Ἦλθον γάρ διακονῆσαι, οὐ διακονηθῆναι. Ἐγώ καί φίλος καί ξένος καί κεφαλή καί ἀδελφός καί μήτηρ. Πάντα ἐγώ· μόνον οἰκείως ἔχε πρός ἐμέ. Ἐγώ πένης διά σέ, και ἀλήτης διά σέ, ἐπί τοῦ Σταυροῦ διά σέ, ἐπί τάφου διά σέ, ἄνω ὑπέρ σοῦ ἐντυγχάνω τῷ Πατρί, κάτω ὑπέρ σοῦ πρεσβευτής παραγέγονα παρά τοῦ Πατρός. Πάντα μοι σύ καὶ ἀδελφός καί συγκληρονόμος καί φίλος καί μέλος. Τί πλέον θέλεις; τί τόν φιλοῦντα ἀποστρέφῃ; τί τῷ κόσμῳ κάμνεις; τί εἰς πίθον ἀντλεῖς τετρημένον; Τοῦτο γάρ ἐστιν εἰς τόν παρόντα βίον πονεῖσθαι. Τί εἰς πῦρ ξαίνεις; τί τῷ ἀέρι πυκτεύεις;».

Το παραπάνω κείμενο, ένα κείμενο άφατης φιλανθρωπίας και αγάπης του Θεού προς τον άνθρωπο, δεν αφήνει περιθώρια για παρεξηγήσεις. Ο Χριστός έγινε τα πάντα για τον άνθρωπο. Η αγάπη του Χριστού, όμως, σημειώνει ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς ό,τι έγινε ο Ίδιος για τον άνθρωπο, έγινε χωρίς να ζητήσει τίποτε από τον ίδιο. Έγινε πατέρας, αδελφός, ξένος, αλήτης, όλα για τον άνθρωπο. Και μάλιστα, για να υπηρετήσει τον άνθρωπο και όχι για να υπηρετηθεί. Η αγάπη αυτή του Χριστού είναι ολοτελώς ξένη προς την αγάπη των ανθρώπων μεταξύ τους, καθώς οι άνθρωποι συχνά ζητάνε ανταλλάγματα. Ο Χριστός με όλη Του τη δόξα κατέβηκε στη γη, ντύθηκε την ανθρώπινη σάρκα και έγινε για τον άνθρωπο, όσα ο άνθρωπος δεν μπορούσε να γίνει για τον Χριστό. Πραγματικά, η μελέτη του παραπάνω κειμένου μαρτυρεί την κατεξοχήν κατάφαση του Χριστού στο γένος των ανθρώπων, σ’ ολάκερη την κτίση.

Αξίζει, θα έλεγα, περισσότερο αυτό το «ξένος» και «αλήτης» που λέει ο Χριστός, πως έγινε για τον άνθρωπο. Ξένος. Μία λέξη, η οποία κατανοείται ιδιαίτερα στις μέρες μας, μιας και οι ανακατατάξεις σε γεωγραφικό επίπεδο, μας οδήγησαν να μυηθούμε στην ομορφιά της λέξης αυτής. Είναι γνωστό εξάλλου, πως όλοι αυτοί οι πρόσφυγες που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους, είναι ξένοι στον δικό μας τόπο. Ένας τέτοιος ξένος ήταν και ο Χριστός. Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερώνυμος, όταν το έτος 2013 συνάντησε παιδιά από διαφορετικές χώρες, με πολύ όμορφο τρόπο, έδωσε το στίγμα: «Ο Χριστός γεννήθηκε ως πρόσφυγας, έζησε ως ξένος, μας δίδαξε με την παραβολή του Καλού Σαμαρείτη την αγάπη για τον διπλανό μας, που ταυτίζεται με τον ξένο και μας διαβεβαίωσε ότι η στάση μας απέναντί τους είναι αποφασιστικής σημασίας κριτήριο για τη δικαίωση και σωτηρία μας. Ο ίδιος ο Θεός ταυτίζεται με το πρόσωπο του ξένου». Και το «αλήτης», ένας όρος που στιγματίζει τους ανθρώπους, τον παίρνει ο Χρυσόστομος και τον κάνει οικείο στο πρόσωπο του Χριστού. Πάλι, θυμίζει τον λόγο του οσίου Πορφυρίου, που έλεγε για τον Χριστό πως έγινε αλήτης για την αγάπη Του».

Όλα αυτά θυμίζουν τον λόγο του αποστόλου Παύλου, «τοῖς πᾶσι γέγονα τά πάντα, ἵνα πάντως τινάς σώσω» (Α’ Κορ. 9, 22). Ο Παύλος ακολούθησε το παράδειγμα του Χριστού και έγινε τα πάντα για όλους. Όπως ο Χριστός για τον άνθρωπο. Αυτό όμως είχε τίμημα. Μάλλον, αντιλαμβάνεται ως τίμημα από τον ανθρώπινο παράγοντα. Ο άνθρωπος αν δει ότι το να κενώνει τον εαυτό του για τον άλλον, να κάνει υπομονή, να κατανοεί, δεν βγάζει σε άκρη, δεν αργεί να το γυρίσει. Κοίταξε να δεις, σου λέει, εγώ για σένα έκανα τόσα, αρνήθηκα όσα μπορούσα να έχω, άφησα ανέσεις, χρήματα, δόξα, κι εσύ τελικά μου φέρεσαι έτσι; Αυτό το λέει ο άνθρωπος. Δεν το λέει ο Χριστός.

Πραγματικά, αν μπορούσα να κρατήσω κάτι από όλες τις σκέψεις θα κρατούσα δύο στοιχεία. Την αγάπη και το έλεος του Θεού. Το να γίνεται ο Χριστός ξένος και αλήτης ανάμεσα σε ξένους, το να αδειάζει τον Εαυτό Του και να προσλαμβάνει τον άνθρωπο, αυτό δείχνει πως ο άνθρωπος όσες φορές κι αν αμαρτήσει, όσες φορές κι αν με τις αστοχίες του διακόψει την κοινωνία με τον Θεό, Εκείνος δεν μεταβάλλει καμία ενέργεια που εκδηλώνει προς τον άνθρωπο. Δεν εξαρτιέται η αγάπη Του. Πληγώνεται από τους ανθρώπους; Αγαπά. Τον σταυρώνουν οι χριστιανοί; Αγαπά. Πέφτουν άπειρες φορές σε ψυχοφθόρα πάθη όσοι Τον ακολουθούν; Αγαπά. Τίποτε δεν χαμπαριάζει ο Θεός! Δεν πάει εσύ να Του λες, εγώ αυτός είμαι, τόσο μπορώ, έπεσα πάλι, συγχώρα με γιατί θα ξαναπέσω. Εκείνος αγαπά. Βέβαια, αυτό δεν είναι απλά μεγαλείο, δεν δείχνει συναίσθημα, αλλά κάτι πολύ άπιαστο. Πρόκειται για μία αιώνια αγάπη, αιώνια ανεκτικότητα του Θεού προς τις αστοχίες των ανθρώπων και μία χωρίς προϋποθέσεις αποδοχή του ανθρώπου.

Το γεγονός ότι, κατά τον λόγο του Χρυσοστόμου, ο Χριστός έγινε πολλά για τον άνθρωπο, αυτό δημιουργεί έναν εσωτερικό σεισμό στην ανθρώπινη ύπαρξη. Η επίγνωση όμως αυτής της υπαρξιακής αναστάτωσης δεν έρχεται εύκολα, αλλά κατόπιν επίγνωσης της αμαρτωλότητας του ανθρώπου και του ειδεχθούς προσωπείου. Χρειάζεται μία πνευματική ωριμότητα και μία ωρίμανση στον τρόπο αντίληψης του πένθους των αμαρτιών, που χωρίζουν τον άνθρωπο από τον Θεό, χωρίς να επιφέρουν την τιμωρία, αφού ο Θεός δεν είναι τιμωρός.

Μία τέτοια αντίληψη για το πένθος των αμαρτιών, κάνει τον άνθρωπο να αναστενάζει, να πενθεί, γιατί έχασε το πνευματικό δέσιμο με το πρόσωπο του Χριστού. Τότε ο άνθρωπος, λέει στον Χριστό, Κύριε κοίτα να δεις, εγώ είμαι άθλιος, είμαι τραγικός, πολύ τραγικός, το μόνο που γνωρίζω είναι να προσπαθώ ελάχιστες φορές για την αγάπη Σου. Προσπαθώ δύο φορές, πέφτω πολλές περισσότερες. Μου λείπει η ανάπαυση ψυχής και σώματος όταν είχα συνδεθεί μαζί Σου, τώρα πενθώ πάλι. Σε παρακαλώ, ελέησε με. Αυτό είναι συντριβή. Συντριβή που λυγίζει τον Θεό! Δεν είναι ηθικολογίες, ούτε ξεροί κανόνες που αν δεν τους κάνεις έχασες το παιχνίδι της σωτηρίας. Πώς να μην σε τσακίζει το έλεος του Θεού όταν σε βεβαιώνει εσωτερικά πως έγινε ξένος και αλήτης για όλους;

Ο απόστολος Παύλος, απευθυνόμενος στους Ρωμαίους, γράφει με συνταρακτικό τρόπο για την αγάπη του Χριστού: «Διότι όταν εμείς ήμαστε ακόμη αδύνατοι, ο Χριστός πέθανε κατά τον ορισμένο καιρό υπέρ των ασεβών. Διότι με δυσκολία θα πεθάνει κανείς για έναν δίκαιο∙ για τον αγαθό ίσως να τολμήσει κανείς να πεθάνει. Ο Θεός όμως αποδεικνύει την αγάπη του σ’ εμάς με το ότι, ενώ εμείς είμαστε ακόμη αμαρτωλοί, ο Χριστός πέθανε για εμάς» (Ρωμ. 5, 6-9).

Ηρακλής Αθ. Φίλιος

Βαλκανιολόγος, Θεολόγος

Comments (0)

Tags: , ,

Εμείς σκοτώσαμε τον Θεό – Του Ηρακλή Αθ. Φίλιου

Posted on 05 Απριλίου 2018 by larisanews

Γνωρίζω πως ο παραπάνω λόγος δείχνει κυνικός. Είναι ένας λόγος που ομολογεί τον θάνατο του Θεού. Σκοτώνεται ο Θεός; Αυτό είναι ύβρις, θα πει κάποιος. Τί κρύβει η ομολογία αυτή που εξαγγέλλει τον θάνατο του Θεού; Και ποιοι είναι εκείνοι που σκότωσαν τον Θεό; Αυτό το «εμείς» με βάζει σε υποψίες. Προφανώς, ο θάνατος του Θεού, αποτελεί ένα έγκλημα, τους υπεύθυνους του οποίου γνωρίζει αυτός που κάνει την εξαγγελία, και ίσως κι αυτός να αποτελεί, μέρος της πιο ανίερης δολοφονίας που συντελέστηκε ή που συντελείται ακόμη στην ιστορία.

Τον θάνατο του Θεού τον εξήγγειλε ο Nietzsche, νωρίτερα ο Hegel και μετά από τον Nietzsche, ο Sartre. Μας είναι πιο γνωστός ο θάνατος του Θεού στον Nietzsche. Αξίζει, όμως, να δούμε πως περιγράφει τη θεοκτονία αυτή, ο τελευταίος, στη «Χαρούμενη Γνώση»: «Δεν ακούσατε για εκείνον τον τρελό που κρατούσε ένα αναμμένο φανάρι μέρα μεσημέρι κι έτρεχε στην πλατεία της αγοράς φωνάζοντας ασταμάτητα: ‘’Γυρεύω τον Θεό! Γυρεύω τον Θεό!’’- Επειδή όμως πολλοί από τους παρευρισκόμενους δεν πίστευαν στο Θεό, ξέσπασε ηχηρό γέλιο. Μήπως χάθηκε αυτός; ρώτησε κάποιος. Μήπως έχασε το δρόμο του σαν το μικρό παιδί; είπε κάποιος άλλος. Ή μήπως κρύβεται; Μήπως μας φοβάται;… Τέτοια έλεγαν και γελούσαν. Ο τρελός πήδησε ανάμεσά τους και τους διαπέρασε με τη ματιά του. ‘’Πού είναι ο Θεός;» φώναξε. ‘’Θα σας πω εγώ! Τον σκοτώσαμε – εσείς κι εγώ! Όλοι είμαστε δολοφόνοι του!… Ο Θεός είναι νεκρός! Ο Θεός παραμένει νεκρός! Κι εμείς τον σκοτώσαμε ! Πως να παρηγορηθούμε εμείς, οι φονιάδες των φονιάδων; Κάτω απ’ το μαχαίρι μας μάτωσε ότι πιο άγιο και πιο ισχυρό είχε ως τώρα ο κόσμος – ποιός θα μας καθαρίσει απ’ αυτό το αίμα; Ποιο νερό μπορεί να μας πλύνει; Ποιούς εξιλασμούς, ποιά ιερά παιχνίδια πρέπει να εφεύρουμε;’’».

Ο θάνατος του Θεού στον Nietzsche και στον Hegel, έχει ένα κοινό. Ο Nietzsche αναφέρεται στη δυτική θεολογία και στη δυτική εκκλησία, η οποία προσπάθησε να ερμηνεύσει τον Θεό με τη λογική, απέτυχε στην προσπάθεια της αυτή, κι έτσι ο Θεός κατάντησε ιδέα. Ο π. Παντελεήμων Μανουσάκης, σε συνέντευξη μας στην Πεμπτουσία, είχε πει σχετικά: «Τον θεό τον οποίο ο Νίτσε καταδεικνύει ως πεθαμένο, δεν είναι ο Θεός του Αβραάμ, και του Ισαάκ, και του Ιακώβ, ‘’οὐκ ἔστιν ὁ Θεός Θεός νεκρῶν, ἀλλά ζώντων’’ (Μθ. 22:32), αλλά ο Θεός των φιλοσόφων, ένα εννοιολογικό είδωλο, εξ’ υπαρχής άψυχο». Η λέξη – κλειδί είναι η λέξη «ιδέα». Από τη στιγμή που ο Θεός γίνεται ιδέα, δεν είναι Θεός. Από την άλλη, ο Hegel θα πει πως ο Θεός της σχολαστικής Δογματικής είναι οριστικά νεκρός.

Τί συμβαίνει, λοιπόν, με τη Δύση; Η δυτική σκέψη, τόσο η φιλοσοφική, όσο και η θεολογική, ξεκίνησε από διαφορετικές αφετηρίες, προκειμένου να προσεγγίσουν το μυστήριο του Θεού, τον Ίδιο τον Θεό. Οι προϋποθέσεις τους ήταν αμιγώς φιλοσοφικές, βασισμένες πάνω σε στοχασμούς και σχήματα φιλοσοφικά, που προέρχονταν από την ελληνική φιλοσοφία. Είτε λοιπόν, διαβάσει κάποιος το οντολογικό επιχείρημα του Άνσελμου, είτε διαβάσει το τρίτο επιχείρημα (οντολογικό) του Descartes, θα διαπιστώσει πως ο Θεός προσεγγίζεται με τρόπο μη αποφατικό, δηλαδή με τρόπο, ο οποίος θεμελιώνεται στη λογική (ντετερμινισμός). Σύμφωνα με τον Descartes, είμαστε ατελείς αλλά μέσα μας υπάρχει η ιδέα ενός τέλειου όντος (Θεός). Η ιδέα αυτή, δεν μπορεί να προέρχεται, όμως, από την ατέλεια μας που δεν μπορεί να συλλάβει το ύψιστο, άρα μας την έχει εμφυσήσει ο Θεός. Επομένως, ο Θεός υπάρχει. Αν και η Θεολογική Σχολή του Παρισίου είδε με καχυποψία το έργο του «Στοχασμοί περί της πρώτης φιλοσοφίας», εντούτοις η ίδια η θεολογία της Δύσης είναι εκείνη που μετέτρεψε τον Θεό σε ιδέα.

Η δυτική αντίληψη είναι η αποθέωση της λογικής. Αυτό, το πολέμησαν με σθένος ο Nietzsche και ο Kant. Γι’ αυτό ο Nietzsche έλεγε «δική μου δουλειά είναι κυρίως το γκρέμισμα των ειδώλων». Και γι’ αυτό μίλησε για τον θάνατο του Θεού. Στα έργα του, χρησιμοποιεί σκληρή γλώσσα κατά του χριστιανισμού. Όμως, ο χριστιανισμός του Nietzsche δεν είναι ο χριστιανισμός των Πατέρων της εκκλησίας, του Γρηγορίου Νύσσης, Μαξίμου Ομολογητού, Διονυσίου Αρεοπαγίτη. Είναι ο χριστιανισμός του προτεσταντισμού, όπου ο Θεός δημιουργεί ενοχές στον άνθρωπο, τιμωρεί το ανθρώπινο γένος για την παρακοή, διδάσκει την αναγκαστικό θάνατο του Χριστού ως μέρος απόδοσης της δικαιοσύνης, η οποία εξαντλείται στη νομική της εκδοχή κ.ο.κ.

Αυτόν τον χριστιανισμό γνώρισε ο Nietzsche. Σε αυτό το περιβάλλον μεγάλωσε, με πατέρα πάστορα και παππού πάστορα. Όμως δεν ήθελε μία τέτοια θεολογία ο Nietzsche. Για τον ίδιο ο Θεός δεν ήταν ιδέα, κάτι που μπορούσε να ερμηνευτεί με τη χρήση της λογικής, που μπορούσε να ειδωλοποιηθεί. Προφανώς, ο Nietzsche αναζητούσε τον Θεό των Πατέρων της εκκλησίας της ορθόδοξης Ανατολής. Γι’ αυτό και έλεγε για τους ναούς των Δυτικών: «Τί άλλο λοιπόν είναι αυτές οι εκκλησίες, παρά οι τάφοι και τα μνήματα του Θεού;». Φοβερός λόγος, λόγος γεμάτος αγωνία και πάθος για την αποκάλυψη του αληθινού Θεού, Τον οποίο η Δύση σκότωσε.

Η Δύση, γίνεται πλέον εμφανές, πως απείχε από την αποφατική προσέγγιση του Θεού. Κάτι τέτοιο, πραγματώθηκε επιτυχώς στην πατερική γραμματεία, κυρίως, των μυστικών Πατέρων, οι οποίοι έδωσαν στον Θεό το «ὑπέρ πᾶν ὄνομα» (Φιλ. 2, 9). Η αποφατική οδός απέφυγε να δώσει στον Θεό ανθρωπομορφικές εκφράσεις και να τον καταστήσει είδωλο. Ο Μάξιμος Ομολογητής θα αποδώσει στον Θεό το «μη είναι» και όχι το «είναι». Ο Ιωάννης Δαμασκηνός θα μιλήσει για αφαιρετικό λόγο (όπως και ο Μάξιμος) και θα σημειώσει πως «ἐπί Θεοῦ, τί ἐστίν, εἰπεῖν ἀδύνατον κατ᾿ οὐσίαν∙ οἰκειότερον δέ μᾶλλον ἐκ τῆς πάντων ἀφαιρέσεως ποιεῖσθαι τόν λόγον».

Κάποτε, ο Heidegger αναφέρθηκε στο τελευταίο και σκληρότερο χτύπημα του Θεού, προφανώς έχοντας στο νου του τη Δύση. Έχω, όμως, την αίσθηση πως τον ίδιο λόγο θα απεύθυνε σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως αυτές συναντώνται μέσα στην εκκλησία της ορθόδοξης Ανατολής. «Το σκληρότερο χτύπημα εναντίον του Θεού… ήταν το γεγονός ότι ο υποχρεωτικά υπαρκτός Θεός υψώθηκε σε ανώτατη Αξία. Και το χτύπημα αυτό δεν προέρχεται από τους εκτός, αυτούς που δεν πιστεύουν στον Θεό, αλλά από τους πιστούς και τους θεολόγους των».

Ηρακλής Αθ. Φίλιος

Βαλκανιολόγος, Θεολόγος

 

Comments (0)

Tags: , ,

Ήρθε για να γίνει τελευταίος – Του Ηρακλή Αθ. Φίλιου

Posted on 02 Απριλίου 2018 by larisanews

Ο Χριστός δεν ήρθε στη γη για να γίνει πρώτος, να εξουσιάζει την ανθρωπότητα και να απολαύσει τιμές και δόξες. Ήρθε για να γίνει τελευταίος. Εάν ο άνθρωπος αντιληφθεί πραγματικά τι σημαίνει η ενανθρώπιση και το θείος πάθος, μόνο τότε θα βγει από την ανασφάλεια του, την απαισιοδοξία του και θα υποψιαστεί πως η σωτηρία είναι κάτι που τον αφορά άμεσα.

Ο Μάξιμος Ομολογητής, στα κεφάλαια του «Περί αγάπης» λέει κάτι, που δείχνει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο το απροϋπόθετο του Θεού. Λέει, λοιπόν, πως ο Χριστός χάρισε σε όλους εξίσου την ελπίδα της ανάστασης «εἰ καί ἕκαστος ἑαυτόν, εἴτε δόξης, εἴτε κολάσεως καθίστησιν ἄξιον». Δηλαδή, η ανάσταση δεν είναι ένα γεγονός, μία πραγματικότητα που αφορά συγκεκριμένους ανθρώπους. Αναστήθηκε για όλους, είτε κάποιος θέτει τον εαυτό του άξιο της δόξης, είτε της κόλασης. Φοβεροί λόγοι. Άκρως αντι – ηθικιστικοί.

Μην σας φαίνεται περίεργο. Ολόκληρο το ευαγγέλιο είναι αντισυστημικό, ας μου επιτραπεί η έκφραση. Το άδειασμα του Θεού, έρχεται και πατάει επάνω στον ανθρώπινο καθωσπρεπισμό και εγωκεντρισμό. Ο Υιός του Θεού δεν ενανθρώπισε μόνο για τον ενάρετο, τον τίμιο, τον ευσεβή, καθώς «οὐκ ἦλθον καλέσαι δικαίους, ἀλλά ἁμαρτωλούς εἰς μετάνοιαν» (Μαρκ. 2, 17). Ήρθε για να αντιστρέψει τα πράγματα και τη νενομισμένη αντίληψη που υπέφερε από το βάσανο της θέλησης για δύναμη. Αναποδογύρισε την έννοια της δύναμης, της εξουσίας και είπε, κοίταξε, αν θες να είσαι πρώτος, γίνε τελευταίος∙ «οὐκ ἦλθε διακονηθῆναι, ἀλλὰ διακονῆσαι» (Μάρκ. 10, 45).

Ο άνθρωπος όμως δεν θέλει να είναι τελευταίος. Πασχίζει να είναι πρώτος. Νοσεί από εγωισμό. Ο εγωισμός, όταν φτάνει στην υπερβολή του, κατά τον Freud, αποτρέπει τους ανθρώπους να έχουν ουσιαστικές σχέσεις. Η «ἄλογος φιλία», όπως ονομάζει τη φιλαυτία ο Μάξιμος Ομολογητής, αντίκειται στην αγάπη, όπως θα πει στη συνέχεια. Αν αγαπώ τον εαυτό μου, δεν μπορώ να δω τον εαυτό μου σε μία προοπτική εξόδου προς τον άλλον και ως εκ τούτου δεν συσχετίζομαι μαζί του. Ο άλλος γίνεται «η κόλαση μου», για να θυμηθούμε τον Sartre, και όσον αφορά τη διακονία προς αυτόν τον άλλον; Ούτε συζήτηση.

Ο Θεός άδειασε για να γεμίσει ο άνθρωπος. Όταν ενανθρώπισε δεν φοβήθηκε μήπως χάσει κάτι από την βεβαιότητα της τριαδικής Του παρουσίας, μήπως κινδυνεύσει η ουσία Του. Ακόμη και όταν έπαθε για τη σωτηρία του ανθρώπου, ακόμη και τότε διακόνησε με άφραστη ταπείνωση τον άνθρωπο. Η διακονία του ήταν μία πράξη ατελείωτης και ανεξάντλητης αγάπης. Αυτή η έξοδος Του προς τον κόσμο, αποτέλεσε την ισχυρή του κατάφυση στις αγωνίες, τους πόνους του ανθρώπου. Υπήρξε το «ναι» του Θεού στον πάσχοντα άνθρωπο. Και κάτι, που αν και θεωρείται πλέον δεδομένο, δεν γνωρίζω εάν γίνεται αντιληπτό το βάθος της πράξης αυτής. Το άδειασμα του Θεού, το «ξεβόλεμα» Του, η διακονία Του, ήταν η πράξη ενός πρώτου. Δεν ήταν η πράξη κάποιου τελευταίου.

Και ως πρώτος, έγινε τελευταίος. Αλλά δεν έγινε για τον Εαυτό Του. Αν δεν αγαπούσε τον άνθρωπο, αν δεν ήθελε να διορθώσει την προαίρεση του, τότε ποιος λόγος να ντυθεί την ανθρώπινη σάρκα; Ποιος ο λόγος να δοκιμαστεί και να εξευτελιστεί, δεχόμενος χτυπήματα και πτυσίματα; Δεν είχε κανένα κέρδος. Απολύτως κανένα. Μόνο ένας είχε κέρδος από όλο αυτό. Ο άνθρωπος. Για τον άνθρωπο ξεκίνησε το σχέδιο της Θείας Οικονομίας του Θεού. Ήρθε ο πρώτος να γίνει τελευταίος, για να γίνει τελευταίος πρώτος. Ασύλληπτη κίνηση. Άλογη κατάφαση στην αδιαφορία, στον ξεπεσμό του ανθρώπου, αλλά και στην εμμονή του να ερωτοτροπεί με τον εκμηδενισμό του.

Αξίζει να σημειωθεί πως η συνάντηση του Θεού με τον άνθρωπο είναι εκτός λογικής. Ποιος φιλόσοφος θα ανέμενε μία τέτοια ευχάριστη εξέλιξη; Η μεταφυσική τους ήταν τραγωδία. Ποιος αισιόδοξος θα περίμενε ο Θεός να κινηθεί προς τον άνθρωπο και να του αποκαλυφτεί; Αυτό ήταν αδιανόητο για τη φιλοσοφική σκέψη. Ο Πλάτωνας, αν του έλεγες πως ο Θεός ντύθηκε την ανθρώπινη σάρκα, θα σου ‘λεγε πας με τα καλά σου, τί είναι αυτά που λες; «Θεός δέ ἀνθρώπῳ οὐ μείγνυται» θα δίδασκε και πάλι. Κι όμως, η θεία ενανθρώπιση και το θείο πάθος, ξεπέρασαν τα αδιέξοδα της μεταφυσικής αγωνίας και απαισιοδοξίας.

Ο Γρηγόριος Θεολόγος λέει κάτι εξαίσιο για την ενανθρώπιση του Υιού του Θεού: «Διά τό ἁγιασθῆναι τῷ ἀνθρωπίνῳ τοῦ Θεοῦ τον ἄνθρωπον». Δηλαδή, ο Θεός ενανθρώπισε για να αγιαστεί ο άνθρωπος μέσα από την ανθρώπινη φύση του Θεού. Ντύθηκε τον άνθρωπο ο Θεός, για να τον σώσει! Που να το άκουγε αυτό ο Πλωτίνος. Θα τα είχε γυρίσει όλα ανάποδα. Δεν ισχύει αυτό όμως για τον απόστολο Παύλο. Λέει κάτι πολύ συνταρακτικό στην προς Εφεσίους επιστολή. Λέει στους Εφεσίους πως είναι «συμπολῖται τῶν ἁγίων καί οἰκεῖοι τοῦ Θεοῦ» (Εφ. 2, 19). Συμπολίτης των αγίων. Και οικείος του Θεού. Ποιος; Ο άνθρωπος. Οικείος του Θεού. Οικείος του άπειρου και ακατάληπτου Θεού! Να η τιμή που κάνει ο Θεός στον άνθρωπο, που συνεχίζει να επιμένει να αρνείται τον θεό. Τον κάνει οικείο Του. Από τα παραπάνω είναι εμφανές το δέσιμο, η σχέση, η ελεύθερη εξάρτηση του ανθρώπου από τον Θεό.

Ο Χριστός διακόνησε με άκρα ταπείνωση τον άνθρωπο. Πριν από τη Σταύρωση, έπλυνε τα πόδια των μαθητών Του. Εκπλήσσει αυτή η κίνηση. Είναι κάτι που έκανε ο δούλος προς τον αφέντη του, εκείνη την εποχή. Ο Χριστός έρχεται και το αντιστρέφει. Γίνεται εκείνος δούλος και κάνει αφέντη τον άνθρωπο. Δεν μένει όμως σε αυτό ο Χριστός. Προτρέπει τους μαθητές Του να διακονεί ο ένας τον άλλον. Άλλο ένα σημείο αδειάσματος, κένωσης του Χριστού. Κι έρχεται ο π. Νικόλαος Λουδοβίκος και γράφει: «Αλλοίμονο στον πρεσβύτερο ή στον επίσκοπο που νομίζει ότι κάθεται στις πλάτες κάποιων που είναι δήθεν από κάτω».

Ο Χριστός όταν δίδασκε, όταν είχε δημόσια παρουσία, δεν ζήτησε πρωτοκαθεδρίες. Αυτά είναι των ανθρώπων. Υπήρξε σαφής: «Εκείνος που θέλει να γίνει μεταξύ σας μεγάλος, θα είναι υπηρέτης σας, και εκείνος, που θέλει να είναι μεταξύ σας πρώτος, αυτός θα είναι δούλος σας, όπως ακριβώς ο Υιός του ανθρώπου δεν ήρθε να υπηρετηθεί αλλά να υπηρετήσει και να δώσει την ζωή του λύτρο διά πολλούς» (Ματθ. 20, 26 – 29).

Ηρακλής Αθ. Φίλιος

Βαλκανιολόγος, Θεολόγος

Comments (0)

Tags: , ,

Αθεϊα: Ποιος Θεός; – Του Ηρακλή Αθ. Φίλιου

Posted on 30 Μαρτίου 2018 by larisanews

Θεωρώ πως η αθεΐα δεν αποτελεί απειλή για την ορθοδοξία, την πίστη του καθενός. Και το λέω αυτό, καθότι συχνά ακούμε φωνές εντός των τειχών της εκκλησίας, οι οποίες εναντιώνονται στον αθεϊσμό, ενώ την ίδια στιγμή «ο άθεος μπορεί να είναι καλύτερος από αυτόν που επαναλαμβάνει ‘’Κύριε, Κύριε’’», όπως σημειώνει ο Nicolas Berdiaeff, στο βιβλίο του «Αλήθεια και Αποκάλυψη».

Είναι γνωστό πως ο αθεϊσμός γεννήθηκε στη Δύση. Η δυτική θεολογική σκέψη προσπάθησε να γνωρίσει τον Θεό μέσα από την νόηση. Αυτό, οδήγησε στην εμφάνιση του φιλοσοφικού ρεύματος της αθεΐας τον 19ο αιώνα, καθώς οι φιλόσοφοι δεν κατάφερναν να αποκτήσουν γνώση του Θεού, μέσα από τη λογική, άρα και Τον απέρριπταν. Αυτό είχε ως απόρροια την ειδωλοποίηση του Θεού και την μετατροπή του σε ιδέα. Είναι αυτό που λέει ο Feuerbach, ότι δηλαδή στη Δύση ο άνθρωπος δημιούργησε τον Θεό κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση δική του. Ο Nietzsche, αυτό πολέμησε με πάθος, την μετατροπή του Θεού σε ιδέα.

Ο Nicolas Berdiaeff, στο προαναφερθέν βιβλίο του, αναφέρεται στην αθεΐα της ημέρας και στην αθεΐα της νύκτας. Η πρώτη (18ος – 19ος αι.), την οποία ο Berdiaeff αποκαλεί «αισιόδοξη», είναι εκείνη του Διαφωτισμού, του Rousseau, Diderot, του Voltaire, που εξήρε τη λογική και έλεγε πως δεν χρειάζεται ο Θεός αφού η ανθρώπινη φύση είναι καλή. Η δεύτερη (20ος – 21ος αι.), είναι εκείνη του Sartre, Camus, Heidegger, αλλά και η σκληρή αθεΐα των σύγχρονων Richard Dawkins, Michael Onfray, Sam Harris, Daniel Dennett. Ο δεύτερος είναι ένας σκληρός κι επιθετικός αθεϊσμός, ο οποίος όχι μόνο δεν πιστεύει στην ύπαρξη του Θεού, αλλά με σκληρή γλώσσα μάχεται τον Θεό.

Αν και κατά Berdiaeff δεν υφίσταται συνεπής αθεΐα αλλά ειδωλολατρία (άποψη που υποστηρίζει και ο π. Ν. Λουδοβίκος), τίθεται ένα ερώτημα. Γιατί οι άνθρωποι γίνονται άθεοι; Ο π. Νικόλαος Λουδοβίκος, στο τελευταίο του βιβλίο διηγείται το εξής περιστατικό: «Πριν από λίγο καιρό έκανα μία διάλεξη στην Θεσσαλονίκη και με πλησιάζει στο τέλος ένας καθηγητής του πανεπιστημίου. Κάτι άκουσε, απ’ ότι φαίνεται, και του άρεσε. Με πολύ ορμή έρχεται, μου αρπάζει το χέρι μου και μου λέει: ‘’Πολύ μου άρεσαν όσα είπατε. Εγώ είμαι ένας σχεδόν άθεος’’. Του απαντώ αυθόρμητα: ‘’Και εγώ είμαι ένας σχεδόν χριστιανός’’. Οι άνθρωποι γίνονται άθεοι γιατί δεν θέλουν να έχουν έναν Θεό, που δεν είναι άξιος Θεού». Ε, λοιπόν, αυτός ο Θεός που δεν είναι άξιος Θεού, είναι ο Θεός όπως Τον είδε η δυτική θεολογία.

Από τα παραπάνω λόγια φαίνεται πως πολλοί φιλόσοφοι στη Δύση, δεν ασχολήθηκαν με το θέμα της ύπαρξης του Θεού για τον λόγο ότι δεν τους ενδιέφερε ένας Θεός όπως τους Τον γνώρισε η χριστιανική Δύση. Είναι θέμα της περί του Θεού αντίληψης. Δεν τους ενδιέφερε ένας Θεός τιμωρός, που γεμίζει με ενοχές τους ανθρώπους. Ο Kant εναντιώθηκε σε αυτό και δεν τον ένοιαζε πλέον να αποδειχτεί η ύπαρξη του Θεού, παρά τον ενδιέφερε να είναι ηθικός άνθρωπος. Δεν τους ενδιέφερε ένας Θεός που γίνεται αντιληπτός μέσα από τη λογική (το αδιέξοδο της δυτικής θεολογίας σε αντίθεση με την αποφατική θεολογία των Πατέρων όπου στον Θεό, κατά Μάξιμο Ομολογητή, πρέπει να αποδίδουμε όχι το είναι αλλά το μη είναι). Τον Θεό της Δύσης γνώρισε ο Δανός φιλόσοφος Kierkegaard, που δεν δέχτηκε να τον χειροτονήσουν επίσκοπο, γιατί όπως έλεγε ο ίδιος, δεν ήθελε να συμμετάσχει στην μεταχείριση του Θεού ως παλαβού. Τον Θεό της χριστιανικής Δύσης, γνώρισε και ο Nietzsche, ο οποίος και εναντιώθηκε στον προτεσταντισμό. Γι’ αυτό διακήρυξε πως «ο Θεός πέθανε», επειδή ο Θεός της Δύσης κατάντησε ιδέα. Η αθεΐα του Nietzsche υποφέρει για τον «θάνατο» του Θεού, δεν χαίρεται. Δεν τους ενδιέφερε, επίσης, τους φιλοσόφους ένας Θεός που ελέγχει την ελευθερία των ανθρώπων. Σ’ αυτό το ζήτημα, ο υπαρξισμός του Sartre υπήρξε σαφής. Για τον Sartre, «ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος να είναι ελεύθερος». Για τον ίδιο, αν υπάρχει Θεός, τότε ο άνθρωπος δεν είναι ελεύθερος, γιατί σε μία τέτοια περίπτωση, καταπιέζεται ο άνθρωπος από τη βούληση του Θεού.

Ο Μάξιμος Ομολογητής θα έλεγε κάτι άλλο. «Έχουμε το ‘’είναι’’ μας δεδανεισμένο», δηλαδή το υπαρξιακό μας «είναι» αναφέρεται στον Θεό, κάτι που φυσικά για τους Πατέρες δεν σημαίνει κατάργηση της ανθρώπινης ελευθερίας. Κι έρχεται ένας πρώην μαθητής του Sartre, ο René  Eni, που βαφτίζεται ορθόδοξος στο Άγιο Όρος, και μας λέει: «Η εμπειρία μου από την ορθοδοξία βρίσκεται πολύ πέρα από τα λόγια, εκεί όπου υπάρχει ένα πρόσωπο: το πρόσωπο του ανθρώπου. Το πρόσωπο του Θεού. Η εικόνα. Όλη η ελευθερία εκεί βρίσκεται».

Η αθεΐα της νύκτας, γνωστή και ως νεοαθεϊσμός, ευαγγελίζεται έναν «τραγικό αντιανθρωπισμό» κατά Χρυσόστομο Σταμούλη. Τον θεωρώ σκληρό, προσβλητικό, εχθρικό με τον Θεό. Δεν δείχνει να έχει προτάσεις, παρά απωθημένα και ενεργεί αντιδραστικά στην ύπαρξη του Θεού. Η αθεΐα αυτή αναδεικνύει τον άκρατο ηδονισμό και καταδικάζει την ασθενή φύση, προβάλλοντας, έτσι, το υγιές και δυναμικό στοιχείο του ανθρώπου (θυμίζει τον «υπεράνθρωπο» του Nietzsche). Για τον Michael Onfray, ο Εσταυρωμένος είναι ένα «ακρωτηριασμένο πτώμα» που δεν αποτελεί υγιές πρότυπο. Ο εξελικτικός βιολόγος Richard Dawkins, δηλώνει πως η θρησκεία εμποδίζει τον ορθολογισμό, η πίστη στον Θεό είναι παραλογισμός και πως ο Θεός είναι αυταπάτη. Γι’ αυτό και γράφει προς την κόρη του Juliet όταν εκείνη ήταν δέκα ετών, πως η αίσθηση των θρησκευόμενων ανθρώπων για τον Θεό, την οποία ονομάζουν αποκάλυψη, «δεν είναι από μόνη της σοβαρός λόγος για να πιστέψεις» και την προτρέπει να ζητάει αποδείξεις.

Η Δύση είναι η ευκαιρία της Ανατολής. Η θεολογία των Πατέρων δεν χρειάζεται να εξορκίσει τη Δύση, αλλά να δώσει νόημα στα τραγικά υπαρξιακά της αδιέξοδα. Ας διαλεχθεί, επιτέλους, η εκκλησία με τον αθεϊσμό. Ας έχουμε στο νου μας μία αλήθεια. Ο Camus, o Sartre, ο Nietzsche, ο Heidegger και άλλοι, υπήρξαν άθεοι ή πάλευαν μέσα στην αθεΐα τους, καθώς μεγάλωσαν σε ένα περιβάλλον, αυτό του χριστιανισμού της Δύσης, όπου ο Θεός είναι ένας τιμωρός Θεός, που δημιουργεί απωθημένα, απομακρύνεται από τον άνθρωπο και θεωρείται ως ιδέα. Αν όλοι αυτοί γνώριζαν τη θεολογία των Πατέρων, αν συναντούσαν τον Μάξιμο Ομολογητή, τον Γρηγόριο Νύσσης, τον Ισαάκ Σύρο, ενδεχομένως να αναθεωρούσαν πολλά από τον άθεο υπαρξισμό τους. Ο Camus, βέβαια, κάτι υποψιάστηκε. Γι’ αυτό και όταν διάβασε το βιβλίο του Vladimir Lossky, «Η μυστική θεολογία της Εκκλησίας της Ανατολής», αναφώνησε: «Επιτέλους, τώρα μπορούμε να συζητήσουμε με το χριστιανισμό».

Ηρακλής Αθ. Φίλιος

Βαλκανιολόγος, Θεολόγος

Comments (0)

Tags: , ,

Κ. Νούσιος: Ο ΣΥΡΙΖΑ και το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς

Posted on 21 Μαρτίου 2018 by larisanews

 Ανέκαθεν, σε κάθε αντιπαράθεση και σύγκριση με τον παλιό δικομματισμό, η Αριστερά διαχώριζε τη θέση της ανακηρύσσοντας εαυτόν ως τον μοναδικό,  apriori και ποτέ defacto, φορέα της ηθικής στην πολιτική ζωή του τόπου.

Το περίφημο ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς, πουγια χρόνιααξιωματικά επικαλούταν και που της προσέφερε άλλοθι ώστε να απέχει συνειδητά και χωρίς κόστος από την χρήση πολιτικής επιχειρηματολογίας, είναι ένας ακόμα μύθος που κατέρρευσε την παρούσα περίοδο της κρίσης. Και κατέρρευσε, γιατί επρόκειτο για μιαεκ του ασφαλούς ηθική. Οι ηθικές επιλογές των ανθρώπων, πόσο μάλλον εκείνων που πολιτεύονται και αντιπροσωπεύουν όχι μόνο τον εαυτό τους αλλά και εκατομμύρια συμπολίτες τους, κρίνονται στις περιόδους της αναταραχής και όχι της νηνεμίας. Τη στιγμή δηλαδήπου φέρεις στις πλάτες σου την ευθύνη ενός κράτουςκαι όχι όταν ασκείς αντιπολίτευση κρυμμένος πίσω από τη σιγουριά της μειοψηφίας, όπως έκανε η νυν κυβέρνηση.

Ίσως ο ΣΥΡΙΖΑ και οι συν αυτώ πίστεψαν και οι ίδιοι το παραμύθι τους: ότι το υποτιθέμενο ηθικό τους πλεονέκτημα τους καθιστούσε ξεχωριστούς και θα έσκιαζε, ως υπερδύναμη, τους «κακούς ξένους» και τους αόρατους εχθρούς μας. Ότι αυτή η κατασκευασμένη υπεροχή τους θα αρκούσε για να ξεπεραστεί η κρίση και ως διά μαγείας η Ελλάδα θα γινόταν μια δεύτερη Εδέμ. Όμως η ζωή απέχει παρασάγγας από τη μυθοπλασία και η ηθική βρίσκεται στις πράξεις και όχι στα λόγια. Με τις επιλογές και τις αποφάσεις της, η «πρώτη φορά αριστερά» γκρέμισε και αυτή την ψευδαίσθηση. Το δίπολο του καλού και του κακού, του διεφθαρμένου παλαιού και του δικού τους, «ελπιδοφόρου» νέου, που θέλησε να πλασάρει επικοινωνιακά ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν πουλάει πια. Η ουτοπία που υποσχέθηκε στον κόσμο ο πρωθυπουργός, τα βρήκε σκούρα μπροστά στην πραγματικότητα. Η ηθικολογία ηττήθηκε κατά κράτος στα δύσκολα, ξεγυμνώθηκε μπροστά στην σκληρή αλήθεια.

Όταν ήρθε η ώρα των μεγάλων αποφάσεων και κλήθηκε να ασκήσει πολιτική, η κυβέρνηση σάστισε και οι αριστερές αγκυλώσεις και τα απωθημένα της εξουσίας βγήκαν στην επιφάνεια. Με μόνο όπλο στη φαρέτρα της το κίβδηλο ηθικό της πλεονέκτημα, αποδείχτηκε ανίκανη για τη διακυβέρνηση της χώρας, καθώς φανερώθηκε η πλήρης άγνοιά της και το έλλειμμα του πολιτικού knowhow.Η κυβέρνηση προσγειώθηκε ανώμαλα, όπως και οι Έλληνες που πίστεψαν τα λόγια τα μεγάλα.

Κι αυτό ήταν μόνο η αρχή. Η έννοια του ηθικού πλεονεκτήματος ήθελε πάντα την Αριστερά αθώα περιστέρα, ανέγγιχτη από τη διαφθορά, τα πάρε-δώσε με καναλάρχες, επιχειρηματίες και κάθε είδους μαφιόζικες τακτικές. Στην πράξη όμως, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έδωσε άλλα δείγματα γραφής. Κι ενώ είχε αρχικά διαχωρίσει τη θέση της από το δήθεν «αμαρτωλό» παρελθόν της δικομματικής πολιτικής ζωής, έχει σήμερα καταλήξει να πρωτοστατεί ευλαβικά και με ιδιαίτερη μαεστρία σε πρακτικέςπου σε όλους τους τόνους είχε αποκηρύξει ως «βρώμικες». Φρόντισε να εξασφαλίσει από νωρίς τη μιντιακή της «προστασία», ενώ παράλληλαεπέλεξε να εφαρμόσει πελατειακές πολιτικές στο δημόσιοκαι στον επιχειρηματικό κόσμο, δημιουργώντας τη σύγχρονη εκδοχή των «δικών μας παιδιών».

Το ηθικό πλεονέκτημα είχε επίσης ως βάση την πίστη πολλών στην Αριστερά ότι η κοσμοθεωρία και οι αρχές που πρεσβεύει είναι ανώτερες και πιο δίκαιες από εκείνες των αλλόδοξων κομμάτων, αρχές που τη διαφοροποιούσαν από εκείνα. Και αυτό το επιχείρημα ωστόσο καταρρίφθηκε άμεσα, αφενός από τη στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ δέχτηκε να συγκυβερνήσει με τους ΑΝΕΛ, που ιδεολογικά βρίσκονται σε άκρο αντίθετο, αφετέρου εξαιτίας της ασυνέπειας λόγων και έργων. Τα μνημόνια δεν σκίστηκαν, υπουργοί και βουλευτές επιδόθηκαν στην ικανοποίηση των ημετέρων, οι αγορές δεν χόρεψαν συρτάκι, αντίθετα επιβλήθηκαν στους Έλληνες πολίτες τα πιο σκληρά μέτρα από το ξεκίνημα της κρίσης.

Κάπως έτσι πέθανε η Ελπίδα. Και μαζί της έκανε φτερά και το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς…

 

Του Κωνσταντίνου Γ. Νούσιου, Δικηγόρου, Περιφερειακού Συμβούλου Θεσσαλίας

 

 

Comments (0)

Tags: , ,

Κ. Νούσιος: Το τεχνολογικό χάσμα και η ριζωμένη άρνηση του ΣΥΡΙΖΑ

Posted on 14 Μαρτίου 2018 by larisanews

«Μη φοβάσαι να κάνεις ένα μεγάλο άλμα. Δεν μπορείς να περάσεις ένα χάσμα με μικρά πηδηματάκια».(DavidLloydGeorge, 1863-1945, Βρετανός Πρωθυπουργός)

Ζούμε σε μια εποχή όπου η τεχνολογία κυριαρχεί, έχοντας διεισδύσει σε όλες τις διαστάσεις της καθημερινότητάς μας. Από την πιο απλή μας κίνηση, το κινητό τηλέφωνο και τους υπολογιστές μέχρι τη χρήση πιο πολύπλοκων συσκευών και πρακτικών. Από το πώς διαχειρίζομαστε τον κόσμο που μας περιβάλλει μέχρι τη δημιουργία νέων, πιο σύνθετων, ίσως και φανταστικών κόσμων.

Όσα παλιότερα φάνταζαν σενάρια επιστημονικής φαντασίας, σήμερα είτε είναι ήδη παρόντα είτε εν δυνάμει κοντά μας. Ζούμε σ’ έναν κόσμο όπου οι μηχανές μπορούν πλέον να μαθαίνουν από τα λάθη τους και να εξελίσσουν τα δεδομένα που λαμβάνουν, σε σημείο που οι ανθρώποι-δημιουργοί τους να μην μπορούν καν να τα αντιληφθούν. Πέρα όμως από το… δυστοπικό κομμάτι της εξέλιξης, υπάρχει και η πιο ρεαλιστική, σε επίπεδο κράτους, διάσταση: πώς θα εκμεταλλευτεί την τεχνολογία προς όφελός του, ως πόλο ανάπτυξης.

Στην πλειοψηφία των ανεπτυγμένων οικονομιών, τεχνολογική ανάπτυξη σημαίνει έμφαση στην έρευνα και δημιουργία νέων επιχειρηματικών μοντέλων, που με την καινοτόμο τους δομή ταράζουν τα νερά στην αγορά, καθιστώντας τις εταιρείες-επιχειρήσεις πιο ευέλικτες απέναντι στις νέες συνθήκες. Η χώρα μας βρίσκεται πολλά βήματα πίσω όσον αφορά όχι μόνο στην απορρόφηση των νέων τεχνολογιών, αλλά κυρίως την καλλιέργεια μιας επιχειρηματικής νοοτροπίας που θα βασίζει τον τρόπο λειτουργίας της σε αυτές.

Στην ετήσια έρευνα του Διεθνoύς Ινστιτούτου Διοικητικής Ανάπτυξης (International Institute for Management Development-IMD), που κατατάσσει τις χώρες με βάση την ψηφιακή τους ανταγωνιστικότητα και τη συσχετίζει με τη συνολική ανταγωνιστικότητά τους, η Ελλάδα έπεσε από την 44η θέση το 2013 στην 50ή το 2017.Μεταξύ άλλων, το IMDμετρά την ικανότητα των χωρών στην υιοθέτηση των ψηφιακών τεχνολογιών «που με τη σειρά τους οδηγούν στο μετασχηματισμό των κυβερνητικών πρακτικών, των επιχειρηματικών μοντέλων και της κοινωνίας εν γένει» αλλά και δείκτες σχετικούς με τις τεχνολογικές υποδομές. Στα αρνητικά από την συγκεκριμένη αναφορά προστίθεται και το… κατρακύλισμα δέκα θέσεων, από την 41η στην στην 51η, σε ότι αφορά στη σχετική γνώση που αποτυπώνει τις ικανότητες του ανθρώπινου δυναμικού, όπως εκπαίδευση, επένδυση και παραγωγή γνώσης για την ψηφιακή μεταρρύθμιση της οικονομίας.Είναι χαρακτηριστικό πως η γείτονας Βουλγαρία, στο ίδιο διάστημα διέγραψε την αντίστροφη πορεία, ανεβαίνοντας από την 55η θέση το 2013 στην 45η το 2017.

Η Ελλάδα δεν έχει καταφέρει να προσαρμοστεί στις νέες ανάγκες, έχει ίσως υποτιμήσει τη δυναμική του τεχνολογικού φαινομένου και έχει αποτύχει οικτρά στο να εκμοντερνίσει τον τρόπο λειτουργίας της αγοράς.Θα μπορούσαμε να αποδώσουμε την τεχνολογική μας ανετοιμότητα και την έλλειψη τεχνογνωσίας στην κρίση, όμως η τελευταία μάλλον ενέτεινε παρά… γέννησε την παρούσα κατάσταση που αποτυπώνεται στους παραπάνω δείκτες. Σαφώς και δεν διαθέτουμε τους ίδιους πόρους με χώρες ηγέτιδες σε αυτόν τον τομέα, όπου η οικονομία περιστρέφεται γύρω από την τεχνολογία, αλλά το πρόβλημά μας έγκειται κυρίως στον παρωχημένο τρόπο σκέψης και γενικότερης διαχείρισης, που ξεκινά από την κοινωνία και φτάνει στο κράτος και την πολιτική ηγεσία.

Το πρόβλημα έχει πολλές προεκτάσεις. Η μαζική μετανάστευση των νέων Ελλήνων στο εξωτερικό, μάς έχει στερήσει από την παρουσία καταρτισμένων στελεχών ικανών να εμφυσήσουν τη γνώση τους για το πώς λειτουργούν οι νέες -βασισμένες στην καινοτομία- οικονομίες. Οι νέοι επιχειρηματίες, ακόμα κι εκείνοι που είναι πρόθυμοι να δώσουν βάρος στις ψηφιακές τεχνολογίες, δεν έχουν σαφή εικόνα και ικανοποιητική πληροφόρηση για τον τρόπο δημιουργίαςτων μοντέρνων, μη συμβατικών επιχειρηματικών ευρωπαϊκών μοντέλων και της διείσδυσής τους στην αγορά. Επίσης, οι Έλληνες συνηθίζουμε να μην είμαστε ανοιχτοί σε νέες ιδέες και συχνά αντιδρούμε σπασμωδικά όταν μια νέα τεχνολογία έρχεται να ανατρέψει την εγκαθιδρυμένη κατάσταση σε κάποιο κλάδο της αγοράς. Όταν συμβαίνει αυτό, αντί να σκεφτούμε τρόπους να αυξήσουμε τον ανταγωνισμό, προσαρμόζοντας το υπάρχον σύστημα στην νέα τεχνολογία, ενσωματώνοντάς την, προσπαθούμε να εξαλείψουμε το καινούργιο, ως «απειλή» του statusquoκαι της ασφάλειας που μας παρέχει (περίπτωση Uber). Αυτό οδηγεί στην απόρριψη προηγμένων τεχνολογικά λύσεων (ακόμα και μέσω πολιτικών αποφάσεων και νόμων), στην ματαίωση κάθε προσπάθειας για επένδυση στην καινοτομία και στη συντήρηση μιας «φοβίας» απέναντι σε καθετί διαφορετικό. Έτσι, απομακρύνεται αυτόματα και η όποια πιθανότητα προσέλκυσης κεφαλαίων.

Η Ελλάδα προφανώς και δε στοχεύει, ούτε μπορεί, να μετατραπεί σε τεχνολογικό… ομφαλό. Αν όμως οι ριζωμένες νοοτροπίες και η στάση μας προς οτιδήποτε νέο δεν αλλάξει σύντομα και ριζικά, αν το κράτος δεν οικοδομήσει ένα πιο τεχνολογικά φιλικόοικονομικό περιβάλλον και η σημασία της έρευνας-καινοτομίας δε γίνει ξεκάθαρη στους πολίτες και τους κυβερνώντες, θα δούμε το τρένο της τεχνολογικής ανάπτυξης να μας προσπερνά οριστικά. Και αυτό ίσως είναι ακόμα χειρότερο από τη σημερινή κρίση, γιατί θα έχει χαθεί μια πολύ μεγάλη ευκαιρία να την ξεπεράσουμε.

 

Του Κωνσταντίνου Γ. Νούσιου, Δικηγόρου, Περιφερειακού Συμβούλου Θεσσαλίας

Comments (0)

Tags: , ,

Γ. Παπασίμος: Τα επίχειρα του φοβικού συνδρόμου

Posted on 13 Μαρτίου 2018 by larisanews

Η σύλληψη (όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι επρόκειτο για ενέδρα) και η παράνομη κράτηση των δύο Ελλήνων στρατιωτικών στις φυλακές της Αδριανούπολης, με την διαφαινόμενη προσπάθεια της Τουρκίας να επαναλάβει και στην περίπτωση αυτή την προσφιλή της τακτική, που είναι η επίτευξη στόχων, μέσω απαγωγής προσώπων τρίτων Χωρών, «δηλητηριάζοντας» συνειδητά τη σχέση της με την Ελλάδα, εντάσσονται στο διακηρυγμένο,πλέον,στρατηγικό στόχο της Άγκυρας, που είναι η αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάννης. Ο ανομολόγητος στόχος της πίσω από αυτό, είναι το μοίρασμα του Αιγαίου και της Α.Ο.Ζ. της Κύπρου και η συνεκμετάλλευση των πλούσιων υδρογονανθράκων της Ελληνικής θάλασσας.

Ο εκτροχιασμός της επιθετικότητας της Τουρκίας εξυπηρετεί αυτόν τον στρατηγικό της στόχο. Λαμβάνει,όμως, ιδιαίτερα επικίνδυνα χαρακτηριστικά σήμερα, λόγω των γεωπολιτικών ανακατατάξεων και της υπονόμευσης της πλανητικής ηγεμονίας των Η.Π.Α., που βρίσκεται σε «βαθύ Φθινόπωρο», αφού φαίνεται, ότι το Τουρκικό πολιτικό στρατιωτικό κατεστημένο θεωρεί ότι είναι η κατάλληλη εποχή για να επιβάλλει τον «αναθεωρητισμό» και την αλλαγή συνόρων στην ευρύτερη περιοχή, ως ισχυρή περιφερειακή δύναμη. Και αν διαχρονικά η Τουρκία παραβίαζε το διεθνές δίκαιο, το έκανε αυτό, ενώ υπήρχε ένα «προστατευτικό πλέγμα» υπό την Αμερικανική ηγεμονία, στην οποία προστρέχει μέχρι και σήμερα, αν και έχουν αλλάξει πλήρως οι συνθήκες, ως «ικέτιδα» η Ελληνική «ασθενής» πολιτική τάξη, προκειμένου να παρέμβει και να υποχωρήσει ο «ταραξίας». Σήμερα, όμως, αυτό το «κέλυφος» έχει πλήρως διαρραγεί.

Η επικυριαρχία των Η.Π.Α. στην περιοχή αμφισβητείται καθημερινά, τόσο λεκτικά από τον Ερντογάν και την πολιτική τάξη της Τουρκίας, όσο και εμπράκτως, με την συμμαχία που έχει πραγματοποιήσει με την Ρωσία και την αγορά του «υπερόπλου» των S-400, που αποτελεί «κόκκινο πανί» για το ΝΑΤΟ.

Και ενώ αυτά συμβαίνουν στην περιοχή και αποτελούν τους στρατηγικούς στόχους της Τουρκίας, μετά την συγκρότησή της ως σύγχρονο Κράτος με τη Συνθήκη της Λωζάννης το 1923,με εντάσεις ή υφέσεις, ανάλογα με τις διεθνείς Συνθήκες,το κρίσιμο ερώτημα για την Ελλάδα, το οποίο δεν απαντάται από την ανεπαρκή πολιτική της ηγεσία, είναι το πώς τολμά αυτή να προκαλεί και να παραβιάζει χονδροειδώς κάθε διεθνή Συνθήκη σε βάρος της Χώρας μας, μέλους του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι μονοσήμαντη:Αυτό οφείλεται στην διαχρονική κατευναστική πολιτική, που έχουν επιδείξει τις τελευταίες δεκαετίες όλες οι Ελληνικές κυβερνήσεις και η «παρασιτική» οικονομική ολιγαρχία, δημιουργώντας σταδιακά το λεγόμενο «φοβικό σύνδρομο», το οποίο εκμεταλλεύεται η Άγκυρα. Και αυτό παρά το γεγονός,πως έχει αποδειχθεί ιστορικά, ότι όταν η Χώρα μας επέδειξε σθεναρότητα και αποφασιστικότητα, με χαρακτηριστικότατο παράδειγμα την κρίση του 1997, όταν ο, τότε, αείμνηστος Πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου διεμήνυσε προς όλες τις κατευθύνσεις, ότι «τα ψέματα τελείωσαν», η Τουρκία «έβαλε την ουρά στα σκέλια της»

Σήμερα, επιβοηθούσης σε αυτό και της ολικής οικονομικήςκρίσης,η Ελλάδα δίνει την εικόνα ενός «φοβικού παίκτη», απέναντι στον Νεοθωμανικό εξτρεμισμό, εικόνα που «φιλοτεχνήθηκε» με την επί χρόνια κατευναστική πολιτική «εξημέρωσης του θηρίου». Αυτό, όμως, αποτελεί μείζονα κίνδυνο για την Χώρα, γιατί σε περίπτωση που παγιωθούν οι αποτυχίες της Τουρκικής πολιτικής στη Μέση Ανατολή (Κουρδικό),είναι βέβαιο, ότι αυτή θα προσπαθήσει να «ισοφαρίσει» αυτές τις απώλειες, μέσω της επιθετικής ηγεμονικής – επεκτατικής πολιτικής, κυρίως έναντι της Ελλάδος, όπως δείχνει με κάθε τρόπο το τελευταίο διάστημα (σύλληψη των στρατιωτικών στον Έβρο, εμβολισμός του «Γαύδος», ισχυρή ναυτική παρουσία στην Α.Ο.Ζ. της Κύπρου).

Σήμερα, η Ελληνική κοινωνία βγαίνει από τον «λήθαργο» μιας πλασματικής ευημερίας και το αβέβαιο καθεστώς ασφάλειας, που καλλιεργήθηκε τις προηγούμενες δεκαετίες, «εισπράττοντας τα επίχειρα» αυτού του χρόνιου«φοβικού συνδρόμου» απέναντι στην Τουρκία. Δυστυχώς δεν υπήρξαν, ούτε υπάρχουν στην εξουσία εκείνες οι δημοκρατικές πατριωτικές και ορθολογικές πολιτικές δυνάμεις, πλην εξαιρέσεων, που να «χαλυβδώσουν» το φρόνημα του Ελληνικού Λαού, να δημιουργήσουν ισχυρές βάσεις ευέλικτης και προστατευτικής για τα συμφέροντα της Χώρας εξωτερικής πολιτικής και να καταστήσουν αυτήν στρατιωτικά ισχυρή και «άτρωτη», απέναντι σε οποιαδήποτε επιβολή της εθνικής της κυριαρχίας.

 

 

Του Γεωργίου Παπασίμου

Δικηγόρου

Μέλους της «Πρωτοβουλίας 14ης Μάη»

Site: http://www.gpapasimos.gr/

 

Comments (0)

Camila Cabello - Havana
Βασίλης Παπακωνσταντίνου - Να κοιμηθούμε αγκαλιά
Domenica - Θα κρύβω αυτό που ζητάς
Amy - Love is a losing game
Hi - Gloss
Πάνος Μουζουράκης - Πόσες φορές
Μπάκης Στόκας - Φίλιππος Πλιάτσικας - Υπάρχουν χρυσόψαρα
Chris Rea - Blue cafe
Modern Talking - Why did you do it
Φίλιππος Πλιάτσικας - Λόγο στην αγάπη