Με το θάρρος της γνώμης

Αμ. Ηλιάδη: «Σπαράγματα από την ιστορία των Ελλήνων της Μικράς Ασίας: Οι πρόσφυγες στην Ελλάδα, εγκατάσταση και ενσωμάτωση: η συμβολή του Μεταξικού καθεστώτος»

Η Ε. Α. Π (Επιτροπή Αποκατάστασης Προσφύγων)  δεν  θα  εφαρμόσει  ποτέ  ένα  συγκροτημένο  και  συνειδητό  σχέδιο  υποστήριξης  της  ελληνικής  αγροτικής  παραγωγής  ή  βιομηχανίας  με  το  χαρακτήρα  της  «κλειστής  οικονομίας».   Συγκεκριμένα, η  κοινωνική  κατοικία, που  αποτελεί  το  σημαντικότερο  προϊόν  αυτής  της  πολιτικής, θα  ταυτιστεί  αποκλειστικά  με  την  προσφυγική  κατοικία  και  δεν  θα  επεκταθεί  σε  κοινωνικά  στρώματα  πέραν  των  προσφύγων.  Οι  εσωτερικοί  μετανάστες  θα  επιλύσουν  το  πρόβλημά  τους  με  αυτοστέγαση.  Με  λίγα  λόγια, το  άλμα  παρεμβατικότητας  και  κεντρικού  σχεδιασμού  που  πραγματοποιεί  το  ελληνικό  κράτος  στην  περίπτωση  των  προσφύγων  δεν  θα  γενικευθεί  ποτέ  και  δεν  θα  επεκταθεί  μεταπολεμικά.

Σε  κάθε  περίπτωση   πάντως,  εξετάζοντας  τις  πολιτικές  των  Φιλελευθέρων  και  το  εγχείρημα  της  Β΄ Ελληνικής  Δημοκρατίας  μέσα  από  ένα  τέτοιο  πρίσμα, μπορούμε  να  εξηγήσουμε  με  οικονομικούς  όρους  την  προσωρινή  εξαίρεση  της  δημοκρατικής  Ελλάδας  από  το  κλίμα  του  φασισμού, παρ’  ότι  ο  φασισμός  αναπτύσσει  μια  ισχυρή  δυναμική  σε  τμήματα  της  ελληνικής  αστικής  τάξης, τόσο  στο  αντιβενιζελικό  όσο  και  στο  βενιζελικό  μπλόκ,  και  παραμένει  σε  όλο  το  διάστημα  της  κοινοβουλευτικής  δημοκρατίας  μια  εν  δυνάμει  εναλλακτική.

Από  το  1933  και  έπειτα  διαφαίνεται  ολοένα  και  περισσότερο  η  αποτυχία  της  κοινοβουλευτικής  δημοκρατίας, καθώς  ελκύει  όλο  και  λιγότερους  οπαδούς  από  όλες  τις  κοινωνικές  τάξεις.  Άλλοι την αμφισβητούν  από  τα  «αριστερά»  και  άλλοι  από  τα  «δεξιά».  Στην  πράξη, έχει  χρεοκοπήσει  το  όραμα  του  βενιζελικού  αστικού  εκσυγχρονισμού, αυτή  η  ελληνική  πρόωρη  εκδοχή  του  New  Deal.  Στα  1929  ένας  εξωτερικός  παρατηρητής  μπορούσε  πάντως  να  διαβλέπει  μια  σχετική  επιτυχία  και  να  πανηγυρίζει  για  τον  άθλο, όπως  ο  Morgenthau  σε  βιβλίο  που  εξέδωσε  τότε.

Στα  1933  το  σκηνικό  θα  έχει  αλλάξει.  Θα  έχει  μεσολαβήσει  η  κρίση  και  η  αποτυχημένη  διαχείρισή  της  από  την  κυβέρνηση  Βενιζέλου, τα  βενιζελικά  σκάνδαλα, το  βενιζελικό  κατασταλτικό  κράτος.  Τότε  η  φτώχεια, η  ανέχεια, η  ανεργία, που  κυρίως  έπληξαν  τους  προσφυγικούς  πληθυσμούς, και  η  άθλια  κατάσταση  στις  προσφυγουπόλεις  κατέδειξαν  ότι  η  ανολοκλήρωτη  αστική  προσφυγική  αποκατάσταση  ήταν  στην  ουσία  χωρίς  σχεδιασμό  και  αποτελεσματικότητα.  Το  βενιζελικό  όραμα  ήταν  φανερό  σε  όλους  πως  απέτυχε  να  αποκαταστήσει  τον  προσφυγικό  πληθυσμό  με  έναν  τέτοιο  τρόπο  ώστε  να  αποτελέσει  τον  κινητήριο  μηχανισμό  μιας  νέας  οικονομίας  και  μιας  νέας  ακμάζουσας  Ελλάδας.

Στα  1936  θα  αντιπαρατεθούν  ανοιχτά  οι  δύο  άλλες  εναλλακτικές  λύσεις, ο  κομμουνισμός  και  ο  φασισμός.  Θα  νικήσει  ο  δεύτερος.  Ο  βασιλομεταξικός  φασισμός  ουσιαστικά  θα  αποδειχθεί  περισσότερο  αποτελεσματικός, καθώς  θα  πραγματοποιήσει  μέσα  σε  ένα  εντελώς  διαφορετικό  ιδεολογικό  πλαίσιο  βασικές  και  θεμελιώδεις  διακηρύξεις  της  βενιζελικής  δημοκρατικής  «αριστεράς», δίνοντας  μια  λύση  στα  αδιέξοδα  του  ελληνικού  οικονομικού  και  πολιτικού  συστήματος.  Το  κράτος  κοινωνικής  πρόνοιας  με  τη  λειτουργία  του  ΙΚΑ, τα  εργασιακά  δικαιώματα, η  ευρεία  χρηματοδότηση  έργων  εξωραϊστικών  και   βελτίωσης  υποδομών  στις  εργατικές  και  προσφυγικές  γειτονιές, η  οικοδόμηση  νέων  προσφυγικών  κατοικιών  και  ένα  νέο  βιομηχανικό  και  γεωργικό  όραμα  θα  αποτελέσουν  τη  βάση  της  ιδεολογίας  του  Τρίτου  Ελληνικού  Πολιτισμού, όχι  ως  τομή,  αλλά  ως  συνέχεια  του  αντίστοιχου  βενιζελικού.

Στην  πράξη, «η  κατοχύρωση   των  συμφερόντων  της  αστικής  τάξης  συνοδεύθηκε  και  από  την  αφαίρεση  σημαντικών  δικαιωμάτων  των  επιχειρηματιών».  Δηλαδή, «με  ανάλογο  τρόπο  με  τα  φασιστικά  καθεστώτα  της  Ευρώπης, η  4η  Αυγούστου  προσπάθησε  να  συνδυάσει  την  επιδίωξη  της  οικονομικής  αυτάρκειας  με  τη  σταθεροποίηση  του  επιπέδου  εκμετάλλευσης  της  εργασίας, ακόμη  και  με  βελτιώσεις  της  θέσης  των  εργαζομένων».

Σε  αντάλλαγμα  των  οικονομικών  θυσιών  που  επιβάλλονταν  στους  Έλληνες  επιχειρηματίες, το  καθεστώς  προσέφερε  τη  φίμωση  του  συνδικαλιστικού  κινήματος  και  την  πολυπόθητη  κοινωνική  ειρήνη.  Στα  1939  φιλοκαθεστωτική  εφημερίδα  πανηγύριζε  για  την  επιτυχή  επίλυση  του  προσφυγικού  ζητήματος, σημειώνοντας  «ότι  το  κράτος  μας  ως  κράτος  παράγκας  και  αθλιότητος»,  εννοώντας  το  προηγούμενο  καθεστώς, αντικαταστάθηκε  από  «το  κράτος  εργασίας  και  εκπολιτισμού», δηλαδή  το  καθεστώς  της  4ης  Αυγούστου, και  μάλιστα  με  τις  ίδιες  δαπάνες.

Την  περίοδο  1936-1939  το  βασιλομεταξικό  καθεστώς  οικοδομεί  μια  νέα  σειρά  7.500  προσφυγικών  κατοικιών  με  την  ευθύνη  του  υπουργείου  Υγιεινής  και  Αντιλήψεως  και  του  υπουργού  και  μετέπειτα  πρωθυπουργού  Κορυζή.  Συγκεκριμένα, 1.756  μονώροφες  κατοικίες, 714  διώροφα  συγκροτήματα  και  550  τριώροφες  πολυκατοικίες, συνολικά  3.000  νέες  κατοικίες  παραδόθηκαν  στα  1939  για  να  καλύψουν  15.000  πρόσφυγες.  Τη  διετία  1937-1938  το  κράτος  δαπάνησε  περίπου  300.000  δρχ.  από  τον  κρατικό  προϋπολογισμό.  Υπάρχει  πλήρης  αλλαγή  της  στεγαστικής  πολιτικής  καθώς  λαμβάνονται  υπόψη  εντελώς  διαφορετικά  κριτήρια, ενώ  μια  ομάδα  πενήντα  μηχανικών  του  υπουργείου  έχει  τον  πλήρη τεχνικό  έλεγχο  υπό  τη  διεύθυνση  του  καθηγητή  του  Πολυτεχνείου  Ρουσόπουλου.  Για  παράδειγμα,  επιχειρείται  να  προστεθεί  «εις  την  στεγνήν  γεωμετρίαν  μια  δόσι  αισθήματος», ξεφεύγοντας  «από  την  σκυθρωπότητα  των  σχηματικών  λύσεων, της  παρατάξεως  οικοδομικών  στοιχείων  εν  είδει  μπαταρίας».  Έτσι,  τα  νέα  οικοδομικά  συγκροτήματα  εναρμονίζονται  με  το  περιβάλλον  τους.

Σε  κάθε  συνοικία  δόθηκε  διαφορετική  λύση  και  σε  πολλές  περιπτώσεις  τροποποιήθηκε  το  σχέδιο  πόλεως  «για  να  χαραχθούν  νέοι  δρόμοι, να  δημιουργηθούν  κοινόχρηστοι  χώροι  ψυχαγωγίας  και  αναπαύσεως  και  να  εξασφαλισθούν  συνθήκες  υγιεινής».  Οι  νέες  κατοικίες  έχουν  εντελώς  διαφορετική  αρχιτεκτονική  αντίληψη  τόσο  ως  προς  την  επιλογή  του  χώρου  όσο  και  κατά  τον  τρόπο  οικοδόμησης  και  εσωτερικής  διαρρύθμισης.  Λαμβάνονται  πλέον  υπόψη  οι  ανάγκες  της  άνεσης, της  καθαριότητας, της  καλαισθησίας  και  της  ψυχαγωγίας.  Στα  κέντρα  του  αστικού  χώρου  επιλέγεται  η  λύση  της  πολυκατοικίας, η  οποία  γενικεύεται  για  την  προσφυγική  αποκατάσταση.  Αλλά  η  επιλογή  της  λύσης  είναι  προσαρμοσμένη  ανάλογα  με  την  περίπτωση.  Για  παράδειγμα,  επιλέχθηκε  η  λύση  της  πολυκατοικίας  στο  Δουργούτη  που  βρίσκεται  στο  κέντρο  του  πολεοδομικού  συγκροτήματος  της  Αθήνας  και  όχι  στο  Περιστέρι.  Κριτήριο  είναι  πλέον  η  αξία  των  οικοπέδων.

Οι  νέες  προσφυγικές  πολυκατοικίες  διαφέρουν  από  τις  παλιές. Οι  παλιότερες  πλέον  μοιάζουν  «κάτι  μεταξύ  στρατώνων, φυλακών  και  αποθηκών», με  στενούς  χώρους  και  χωρίς  καμία  άνεση.  Η  νέα  πολυκατοικία  «εμφανίζεται  ως  έργο  τέχνης  και  ως   προς  την  εξωτερικήν  εμφάνισιν  και  ως  προς  την  εσωτερικήν  διαρρύθμισιν».  Κάθε  μία  έχει  ξεχωριστό  αρχιτεκτονικό  σχεδιασμό.  Για  παράδειγμα  μια  πολυκατοικία  στο  Δουργούτη  αποτελείται  από  60  διαμερίσματα  που  σχηματίζουν  ένα  Π  με  τη  δημιουργία  κοινόχρηστου  χώρου  στο  εσωτερικό  του  Π  με  κήπο  και  πισίνα.  Κάθε  διαμέρισμα  αποτελείται  από  δύο  κύρια  δωμάτια  3  επί  4, ένα  μικρότερο  δωμάτιο, κουζίνα  και  λουτρό.  Άλλη  πολυκατοικία  στον  Πειραιά  130  διαμερισμάτων  περιέχει, εκτός  από  κήπο  με  παιδικά  λουτρά,  ιατρείο  και  εκκλησία.  Στο  ίδιο  κλίμα  πλέον  οικοδομούνται  τα  διώροφα  οικοδομικά  συγκροτήματα  με  εσωτερικά  χωρίσματα, περισσότερη  άνεση  και  πρασιά  στους  εξωτερικούς  χώρους.  Στους  πιο  μακρινούς  συνοικισμούς  οι  μονοκατοικίες  χαρακτηρίζονται  από  τον  Τύπο  «ως  το  ωραιότερο  έργο  της  τεχνικής  υπηρεσίας», καθώς  το  σπίτι  έχει  μεσημβρινό  προσανατολισμό  και  βλέπει  σε  έναν  μικρότερο  κήπο.  Αποτελείται  από  δύο  συνεχόμενα  δωμάτια, κουζίνα, λουτρό  και  βοηθητικό  χώρο  για  αποθήκη  ή  τη  συντήρηση  μικρών  ζώων.  Υπάρχει  η  δυνατότητα  να  προστεθούν  με  δαπάνη  των  προσφύγων  επιπλέον  δωμάτια, ενώ  με  25-30.000 δρχ.  μπορεί  να  προστεθεί  ένας  δεύτερος  όροφος.

«Η  μάχη  κατά  της  παράγκας  έληξε  με  νίκη»  πανηγυρίζει  η  εφημερίδα  «Σκριπ».  Το  «Ελεύθερον  Βήμα»  στο  ίδιο  κλίμα  πανηγυρίζει  γράφοντας  πως  η  υγιεινή  και  άνετη  προσφυγική  κατοικία  είναι  ο  επίλογος  ενός  μεγάλου  έργου  μιας  δεκαπενταετούς  ηρωικής  προσπάθειας  που  αποκαθιστά οριστικά και βελτιώνει  την  τύχη  των  άτυχων  προσφύγων.  Το  καλοκαίρι  του  1939  θα  κατεδαφιστούν  οριστικά  οι  παράγκες  και  προβλέπεται  πως  σε  τρία-τέσσερα  χρόνια  θα  πανηγυρίσουμε  και  την  εξαφάνιση  της  τελευταίας  ξύλινης  παράγκας.  Ακόμη  και  τον  Σεπτέμβρη  του  1940  θα  προκηρύσσονται  νέες  προσφυγικές  κατοικίες, αλλά  δεν  γνωρίζουμε  αν  ολοκληρώθηκε  η  κατασκευή  τους.

Οι  πρόσφυγες, γνωστοί  για  την  καθαριότητά  τους, την  επιμέλειά  τους  και  την  υπομονή  τους, κατάφεραν  να  οργανώσουν  τη  ζωή  τους  και  με  τα  λιγοστά  χρήματα  και  τη  μεταξύ  τους  αλληλεγγύη  να  επιβιώσουν.  Η  απογοήτευση  όμως  από  το  ελληνικό  κράτος  ήταν  τεράστια.  Έφυγαν  βίαια  και  χωρίς  να  ευθύνονται  από  τις  πατρίδες  τους, αφήνοντας  πίσω  περιουσίες, νεκρούς  και  καλοστημένες  ζωές, περιπλανήθηκαν, αρρώστησαν, υπέφεραν, εργάστηκαν  σκληρά  και  παρ’  ότι  αγωνιούσαν  να  ξαναστήσουν  τη  ζωή  τους,  η  πολιτεία  δεν  κατάφερε  να  υπάρξει  πραγματικός  αρωγός, ενώ  κάθε  θετικό  βήμα  ενείχε  πρόσθετες  ταλαιπωρίες.  Παρ’ όλα  αυτά,  η  δεκαετία  του  1930  τελειώνει  με το  έργο  της  αποκατάστασης  των  προσφύγων  να  είναι  κοντά  στην  ολοκλήρωσή  του, με  όλες  τις  ταλαιπωρίες.

Η  λειτουργία  του  ΙΚΑ  την  1η  Δεκεμβρίου  1937  θα  βελτιώσει  σημαντικά  την  κατάσταση  για  την  πλειονότητα  των  εργατών, αλλά  και  των  φτωχών  λαϊκών  στρωμάτων  των  συνοικισμών  που  θα  ενταχθούν  στο  νέο  ασφαλιστικό  σύστημα  μαζικά.  Πλατείες,  πάρκα, εξέδρες  για  μουσική, εξωραϊσμοί, διάκοσμοι, οδοποιητικά  έργα, λεωφόροι, δεντροφύτευση, στέγαση, εργασία, περίθαλψη, ασφάλεια, ύδρευση, ηλεκτροδότηση, υγεία  έχουν  βελτιωθεί  σημαντικά.  Η  παραγκούπολη  με  όλα  τα  προβλήματά  της  δίνει  τη  θέση  της  σε  μια  οργανωμένη  πόλη.

Το  προσφυγικό  ζήτημα  λοιπόν  είναι  η  οξυμένη  πλευρά  του  κοινωνικού  ζητήματος  στην  Ελλάδα, που  ωθεί  το  ελληνικό  κράτος  να  υιοθετήσει  πρόωρα, σε  σχέση  με  άλλες  χώρες, δομές  του  κοινωνικού  κράτους. Το  προσφυγικό  ζήτημα  σφραγίζει  ένα  νέο  είδος  κοινωνικού  συμβολαίου  μεταξύ  αρχομένων  και  αρχουσών  τάξεων, ώστε  οι  πρώτες  να  μπορούν  να  ενταχθούν  οργανικά  και  λειτουργικά  στο  εθνικό  αστικό  κράτος.  Με  αυτόν  τον  τρόπο  η  προσφυγιά  ως  λαϊκή  και  ταξική  μνήμη  εντάσσεται  και  ενσωματώνεται  στο  εθνικό  αφήγημα, εφόσον  οι  ίδιοι  οι  πρόσφυγες  ενσωματώνονται  υλικά  στο  νεοελληνικό  έθνος  μέσω  της  προώθησης  του  κοινωνικού  κράτους.  Μια  τέτοια  προσέγγιση  μας  επιτρέπει  να  ερμηνεύσουμε  τις  διευρυμένες  λαϊκές  αντιδράσεις  που  προκαλεί  σήμερα, εποχή  διάλυσης  του  κοινωνικού  κράτους, η  αναπροσαρμογή  του  εθνικού  αφηγήματος  από  το  ίδιο  το  κράτος  στη  νεοφιλελεύθερη  εκδοχή  του, ιδιαίτερα  στην  περίπτωση  που  θίγεται  η  μνήμη  της καταστροφής  του  μικρασιατικού  ελληνισμού.

 

Βιβλιογραφία

1)     Βλ. Μιτζάλης  Νίκος, Η  Πάτρα  του  Μεσοπολέμου, στεγαστική  αποκατάσταση  των  προσφύγων  και  μεταλλαγές  του  αστικού  χώρου, διδακτορική  διατριβή, ΕΜΠ, Αθήνα  2006, σ. 158-9.

2)     Βλ. Μαρκέτος  Σπύρος, Πώς  φίλησα  τον  Μουσολίνι!  Τα  πρώτα  βήματα  του  ελληνικού  φασισμού, τόμος  Ι, Βιβλιόραμα, Αθήνα  2006.

3)     Βλ.  Χατζηιωσήφ  Χρήστος, «Το  προσφυγικό  σοκ, οι  σταθερές  και  οι  μεταβολές  της  ελληνικής  οικονομίας», Ιστορία  της  Ελλάδας  του  20ού  αι.  Ο  μεσοπόλεμος, Β1, Βιβλιόραμα, Αθήνα  2002, σ. 8-57, σ. 54-55.

4)     Βλ.  Σκριπ, 22/5/39.

5)     Βλ. Παλούκης  Κώστας, ιστορικός, Αστική Αποκατάσταση. Οι προσφυγικοί οικισμοί. Τυπολογία της προσφυγικής κατοικίας και αρχιτεκτονικά. Η συμβολή των προσφύγων στην Ελληνική Οικονομία (φθηνό βιομηχανικό προλεταριάτο). Η Ιστορία της Μικράς Ασίας. Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Οκτώβριος 2011.

6)     Βλ.  Τζαμουράνης  Ε., «Η  προσφυγική  στέγασις, ο  επίλογος  ενός  μεγάλου  έργου», Ελεύθερον  Βήμα, 13/3/39.

 

Αμαλία Κ. Ηλιάδη, φιλόλογος-ιστορικός, Δ/ντρια 3ου Γυμνασίου Τρικάλων

 

Απ. Παπατόλιας: «Ο Προϋπολογισμός της Περιφέρειας ως εργαλείο πολιτικής»

Η εγκαθίδρυση ενός συστήματος διαφανούς και αποτελεσματικού ελέγχου στην οικονομική λειτουργία των Αιρετών Περιφερειών, αποτελεί αδήριτη αναγκαιότητα. Σε μια περίοδο που καταρρέει η αξιοπιστία του πολιτικο-διοικητικού συστήματος της χώρας, ο νεοσύστατος θεσμός των Περιφερειών που ίδρυσε ο Καλλικράτης πρέπει να δώσει το παράδειγμα της χρηστής και αποτελεσματικής διαχείρισης, αντί να εκφυλίζεται σταδιακά στη συνείδηση πολιτών ως μέρος του προβλήματος και ως σύμπτωμα της διεφθαρμένης και αναποτελεσματικής ελληνικής γραφειοκρατίας.

Η σύσταση και η λειτουργία των Υπηρεσιών Αυτοτελούς Εποπτείας ΟΤΑ, η εγκατάσταση των Ελεγκτών Νομιμότητας και η θέσπιση θέσεων Βοηθών Ελεγκτών,  που προβλέπει ο Καλλικράτης, αποτελούν την πρώτη προϋπόθεση για την ταχύτερη και αποτελεσματικότερη διεκπεραίωση των ελέγχων. Αλίμονο, όμως δύο χρόνια μετά την εγκατάσταση των Περιφερειακών Αρχών, ο τρόπος ελέγχου των οικονομικών πεπραγμένων παραμένει ο ίδιος με τις παλιές Νομαρχίες…Με τις ίδιες παθογένειες, τις ίδιες αβελτηρίες, την ίδια έλλειψη συντονισμού. Οι Ελεγκτές Νομιμότητας δεν έχουν αναλάβει καθήκοντα, ενώ οι Αποκεντρωμένες Διοικήσεις, οι Πάρεδροι του Ελεγκτικού Συνεδρίου και οι Υπηρεσίες Εντελλομένων, ασκούν συχνά ελέγχους σκοπιμότητας, χωρίς κανένα κριτήριο ή ενιαίο σύστημα κανόνων. Το αποτέλεσμα είναι καθυστερήσεις, διπλή γραφειοκρατία, άνιση μεταχείριση όμοιων περιπτώσεων, διοικητικές εμπλοκές και ζημιά στα αναπτυξιακά έργα.

Σε αυτό το δυσμενές περιβάλλον η πλήρης υιοθέτηση του διπλογραφικού συστήματος για το σύνολο των δράσεων των Περιφερειών είναι συνεπώς επιβεβλημένη. Μόνον έτσι είναι δυνατά: η παρακολούθηση του κόστους, ο έλεγχος των υποχρεώσεων και των απαιτήσεων και κυρίως η διαφάνεια στην οικονομική διαχείριση των Περιφερειών.

Το πέρασμα από το απλογραφικό σύστημα του Δημόσιου Λογιστικού στο Διπλογραφικό Λογιστικό Σύστημα δεν μπορεί παρά να συνοδεύεται από μια εκ βάθρων αλλαγή του τρόπου κατάρτισης του προϋπολογισμού.

Εκτελούμε σχεδόν τρεις δεκαετίες ευρωπαϊκά προγράμματα και δεν διδαχτήκαμε τίποτα. Ο τύπος του προϋπολογισμού παραμένει αναλλοίωτος, ενώ ο τρόπος που αυτός εκτελείται αποτελεί βασική αιτία ανάσχεσης των μεταρρυθμίσεων στη δημόσια διοίκηση. Στο σχεδιασμό του προϋπολογισμού της Περιφέρειας δεν υπάρχει κανένα κριτήριο για την αξιολόγηση της αποδοτικότητας των παρεχόμενων χρηματοδοτήσεων και του βαθμού επίτευξης των στόχων των παρεχόμενων υπηρεσιών ενώ απουσιάζει η οποιαδήποτε σύνδεση των κωδικών με τα αποτελέσματα των παρεχόμενων υπηρεσιών τους!!!

Ο προϋπολογισμός της Περιφέρειας οφείλει να είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με τη διαδικασία προγραμματισμού των πενταετών Επιχειρησιακών Προγραμμάτων, να συνδέει δηλαδή την κατανομή των πόρων με τους στόχους και τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα της εφαρμοζόμενης πολιτικής. Πρέπει, λοιπόν, να περάσουμε από τους ετήσιους προϋπολογισμούς τυπικής συμμόρφωσης, σε προϋπολογισμούς προγραμμάτων, επικεντρωμένους στην επίτευξη συγκεκριμένων πολιτικών στόχων. Προϋπολογισμούς, που θα βασίζονται σε πολυετείς προβλέψεις και στην αξιολόγηση απόδοσης των χρηματοδοτούμενων πολιτικών. Καίρια ζητήματα στην εφαρμογή του συστήματος ενός τέτοιου προϋπολογισμού είναι α) η σύνδεση μεταξύ στόχων, προτεραιοτήτων και δαπανών, β) η αποκέντρωση της διαχείρισης και της ευθύνης, γ) η εκτίμηση των δαπανών από μηδενική βάση και η αναλυτική κοστολόγηση των δράσεων, και δ) η θέσπιση δεικτών για την παρακολούθηση των δράσεων που χρηματοδοτούνται (Πρακτικές άγνωστες δηλαδή στη σημερινή Περιφερειακή Αρχή)…

Η πρότασή μας συγκροτεί μια εξόχως επιτελική μεταρρύθμιση, που αποτελεί συγχρόνως και ένα ολοκληρωμένο εργαλείο πολιτικής για την υποστήριξη της λήψης των αποφάσεων και τη χάραξη συνολικής αναπτυξιακής στρατηγικής.

Εξασφαλίζει δε ένα πρόσθετο πλεονέκτημα, εάν εφαρμοστεί : προσφέρει τη δυνατότητα να ξεπεραστούν αποτελεσματικά και οι τεράστιες αδυναμίες της διοίκησης Αγοραστού, η οποία ,με τον άχρωμο, γραφειοκρατικό και διεκπεραιωτικό τρόπο λειτουργίας της, μας έκανε δυστυχώς να νοσταλγήσουμε τις παλιές Νομαρχίες…

 

Απόστολος Παπατόλιας

Διδάκτωρ Νομικής

Γενικός Γραμματέας ΕΝ.Π.Ε.

 

 

 

 

 

Στ. Πολυγένης: «Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους»

Αυτή η φράση-πράξη βγήκε από την ψυχή του Ελληναρά ήρωα Θεόδωρου Κολοκοτρώνη. Ο λόγος ένας. Οι ραγιάδες κιότευαν και η λευτεριά χανόταν! Για αυτό το λόγο σηκώθηκε σπαθί για να προστατευτεί η Επανάσταση από τους προσκυνημένους ραγιάδες.

 

Σπαθί σήκωσε κι ο Άγιος Νέστωρας. Ο λόγος; Οι ανήθικοι δήμιοι-μονομάχοι των Ρωμαίων, έσφαζαν σαν κοτόπουλα τους Χριστιανούς στις αρένες προς τέρψη του ανήθικου κοινού.

 

Σπαθί σήκωσε κι ο Μέγας Κωνσταντίνος όταν είδε το όραμα την 27η Οκτωβρίου του 312μ.Χ ημέρα μνήμης του Αγίου Νέστωρα. Ο λόγος; Η πτώση της ανήθικης Ρώμης.

 

Ράπισμα από το άγιο χέρι του Αγίου Νικολάου στον Άρειο. Ο λόγος; Η βλασφημία. Ο Άρειος γνωρίζει φρικτό θάνατο μετά από πύρινη και δίκαιη προσευχή του Αγίου Σπυρίδωνα.

 

Τα παραπάνω είναι μόνο λίγα παραδείγματα της Ιστορίας και της Ορθοδοξίας από το πλήθος που υπάρχουν, προφανώς για να λειτουργούν για εμάς ως γνώμονες, γιατί παρουσιάζουν καταστάσεις οι οποίες δεν είναι σύμφωνες με την φύση του πνεύματος, το θέλημα του Θεού και κατ’ επέκταση τα ήθη και έθιμα του Έθνους και της πίστης μας.

 

Ξεκινήσαμε  με πίστη με το Σύλλογο του Αγίου Νέστωρα,  έναν αγώνα για κάθαρση, για να χτυπηθεί η ανηθικότητα σε όλα τα επίπεδα. Δεν φοβόμαστε για το εγχείρημα, γιατί φοβούμαστε μόνο την κρίση του Θεού απέναντι στη δειλία των ανθρώπων.

 

Δυστυχώς κάποιοι αντιμετωπίζουν με ελαφρότητα τη σοβαρότητα του εγχειρήματος, προφανώς γιατί με ελαφρότητα βλέπουν και το θέμα της ηθικής. Ακούσαμε κι από “έξυπνα” πουλιά τις τελευταίες ημέρες, διδακτικά, ότι τους αμαρτωλούς πρέπει να τους σκεπάζουμε, να έχουμε διάκριση και ότι το μάτι το δικό μας είναι πονηρό και ότι ουσιαστικά κακό δεν υπάρχει.

 

Να θυμίσω στα “έξυπνα” πουλιά που πολλές φορές πιάνονται από τη μύτη, τι λένε οι Πατέρες της Εκκλησίας για το θέμα της ηθικής και σε ποιούς δεν θα πρέπει να υποτάσσονται οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί. Οι πατέρες λοιπόν λένε ότι οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί δεν θα υποτάσσονται και υπακούουν τους ανήθικους και τους αιρετικούς. Αιρετικός και ηθικός υπάρχει, η ιστορία δίνει τέτοια παραδείγματα όπως με την αίρεση των “καθαρών” που αν και ηθικοί, ακόμα και ασκητικοί, έχασαν  τελείως την ουσία. Ανήθικος όμως σημαίνει και βλάσφημος, και αιρετικός και ότι λογής αμαρτία βάζει ο νους του ανθρώπου και του διαβόλου. Εξ ού και η φράση του λαού “Αυτός κάνει φροντιστήριο στο διάβολο”.

 

Από την αρχαιότητα μέχρι τις ημέρες μας οι πραγματικοί Έλληνες διαλέχτηκαν από τον Ύψιστο να πολεμούν σωματικά και  πρωτίστως πνευματικά το κακό κάθε εποχής που στηρίζεται στην ανηθικότητα. Που αλλού αγαπητοί μου θα μπορούσε να στηρίζεται το οικοδόμημα της Νέας Τάξης Πραγμάτων και σας προτρέπω να το διαπιστώσετε. Στην ανηθικότητα. Κι αυτό φαίνεται σε όλες τις κοινωνίες που καταρρέουν ακόμα και στα Έθνη.

Μήπως θα πολεμήσει για Χριστό ή Πατρίδα ο ανήθικος, ο κίναιδος, ο παιδόφιλος, ο ομοφυλόφιλος, ο παιδεραστής και κάθε λογής ανώμαλος; Πείτε μου πως;

 

Σας κοιτάζω με τη δύναμη που πηγάζει από το αίμα των προγόνων μας και με πόνο για τον κόσμο που θα παραδώσουμε στα παιδιά μας.

ΟΧΙ ανοχή στους ανήθικους που τραυματίζουν, και συνεχίζουν να το κάνουν, χιλιάδες αθώες ψυχές, γιατί αν δεν κάνουμε πράξη τον αγώνα μας, εκείνοι θα συνεχίσουν να τραυματίζουν ανθρώπινες ψυχές.

Προτρέπω  όσους γνωρίζουν καταστάσεις ή είναι παθόντες να μη φοβηθούν. Ο Λεωνίδας είχε τριακόσιους και η ανήθικη αυτοκρατορία των Περσών είχε 1,5 εκατομμύριο. Αν και πέθαναν οι λίγοι, η ιστορία τους διδάσκεται σε όλο τον πλανήτη, γιατί νίκησαν για εμάς, για να μας δείξουν τον τρόπο και τον δρόμο.

 

Τέλος, σας γνωστοποιώ ότι ο Σύλλογος του Αγίου Νέστωρα ανοίγει γραμμή επικοινωνίας στο τηλ.  6975 920 768 (What’s Up)  για καταγγελίες που αφορούν κρούσματα ανηθικότητας, αναλαμβάνοντας πλήρως και τα Δικηγορικά έξοδα αν χρειαστεί, παρέχοντας επίσης υποστήριξη από πνευματικό της εκκλησίας και ψυχολόγο.

 

‘Ηδη τις πρώτες ημέρες η προσπάθεια αποδίδει καρπούς καθώς γινόμαστε δέκτες ανθρώπων που τραυματίστηκαν σε βάθος ετών από ανήθικες συμπεριφορές κυρίως ρασοφόρων και θα προχωρήσουμε αποφασισμένοι στα επόμενα βήματα για την κάθαρση όχι μόνο στην μικρή Μητρόπολη Τρίκκης, αλλά αλυσιδωτά όπου υπάρχουν φαινόμενα σήψης.

 

Για να προλάβω κάποιους που μπορεί να λογιστούν ότι τα βάζουμε με τους ιερείς και την εκκλησία. Ίσα ίσα, σκοπός μας είναι να υπερασπιστούμε έως τέλους τους άξιους κληρικούς και την Εκκλησία του Χριστού, όπως ιδρύθηκε από τον Ίδιο και παραδόθηκε από τους Αποστόλους. Δεν επιδιώκουμε αντιπάλους αλλά συμμάχους για να πολεμήσουμε το κακό της ανηθικότητας, άλλωστε η Ορθοδοξία μόνο ενώνει. Ο Γέρων Παΐσιος προσευχόταν στον Θεό να αναστήσει Μακκαβαίους. Το ίδιο ευχόμαστε και εμείς προτρέποντας και άλλους Συλλόγους ή φορείς να ακολουθήσουν το παράδειγμα του Συλλόγου μας για το καλό όλων μας.

 

Με σεβασμό

ο πρόεδρος του Συλλόγου Αγίου Νέστωρα Τρικάλων

Στέφανος Πολυγένης

Ε. Καμινάρης: «Ανοίγει αυτήν την εβδομάδα το κολυμβητήριο (;)»

Παρακολουθούμε αυτές τις μέρες μια κατάσταση, που την βιώνουμε χρόνια τώρα και θα την βρίσκουμε συνέχεια μπροστά μας, για αρκετό καιρό ακόμη. Η «Αχίλλειος πτέρνα» των αθλητικών εγκαταστάσεων του Δήμου μας έχει όνομα και αυτό είναι η έλλειψη χρημάτων για αγορά πετρελαίου, για τη θέρμανση των κλειστών γυμναστηρίων καθώς και για τη θέρμανση του νερού του μοναδικού κολυμβητηρίου της πόλης μας.

Διαβάσαμε στον τοπικό τύπο ότι το πρόβλημα θα λυθεί άμεσα με την έγκριση του προϋπολογισμού του Δήμου, από τις αρμόδιες υπηρεσίες της Αποκεντρωμένης διοίκησης Θεσσαλίας και Στερεάς Ελλάδος. Ένα πρόβλημα που θα λυθεί προσωρινά, για να ξαναδημιουργηθεί αμέσως μετά από λίγο καιρό. Στα χρόνια που ασχολούμαι με τον τοπικό αθλητισμό αυτό το πρόβλημα το συναντούσαμε συχνά. Ακόμη και τον καιρό «προ κρίσης» και την τιμή του πετρελαίου σε χαμηλά επίπεδα υπήρχαν προβλήματα με τη θέρμανση των χώρων, με τη θέρμανση του νερού στα αποδυτήρια, με την εξεύρεση προμηθευτή με χαμηλή τιμή και χίλια δυο προβληματάκια στην απρόσκοπτη λειτουργία των αθλητικών χώρων.

Φτάσαμε σήμερα, μεσούσης της κρίσης, να γίνονται προπονήσεις και αγώνες σε παγωμένα γυμναστήρια ή να μην γίνονται καθόλου στο κολυμβητήριο. Η κλειστή αίθουσα στίβου «Γεώργιος Τσιάντας», στο γήπεδο κάτω από τις κερκίδες, είναι τόσο κρύα που οι προπονητές προτιμούν να γυμνάζουν τους αθλητές τους, όταν δεν βρέχει, στον ανοιχτό στίβο. Στα κλειστά γυμναστήρια (Μπάρας και Δημοτικό) οι ομάδες μπάσκετ και βόλεϊ παγώνουν στις προπονήσεις και στους αγώνες. Όλα αυτά θα διαιωνίζονται για όσο καιρό λαμβάνονται δαπανηρά ημίμετρα.

Στη σημερινή εποχή που όλοι μιλούνε για τια Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ) και χρησιμοποιούν, εμείς στα Τρίκαλα στην πόλη με την πλούσια αθλητική παράδοση επιμένουμε στο πετρέλαιο. Ακόμα και με φυσικό αέριο να συνδεθεί το κολυμβητήριο, πάλι το κόστος θα είναι τεράστιο και ελπίζουμε να μην υπάρξουν νέα προβλήματα αποπληρωμής κ. λ. π.  Οι προηγούμενοι δήμαρχοι κ.κ. Σπαθής και Ταμήλος, όντας τεχνοκράτες, δεν σκέφτηκαν ούτε μια στιγμή την ενεργειακή αυτονόμηση των αθλητικών χώρων (άραγε από έλλειψη ενδιαφέροντος;), ενώ ο σημερινός δήμαρχος κ. Λάππας σαν γιατρός πρώτα μελετά τα συμπτώματα και μετά αποφασίζει την θεραπεία.

Το κολυμβητήριο, το κλειστό γυμναστήριο του ιδίου χώρου καθώς και το Δημοτικό Κλειστό διαθέτουν τεράστιες επιφάνειες οροφής, κατάλληλες να φιλοξενήσουν είτε ηλιακούς συλλέκτες για τη θέρμανση του νερού (εξοικονομώντας μεγάλες ποσότητες πετρελαίου) είτε φωτοβολταϊκά πάνελ με τα οποία θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ηλεκτρικούς καυστήρες (αν αυτό είναι εφικτό) ή με την εκμετάλλευση της χρηματικής τους απόδοσης. Θα μου πείτε ότι πιθανόν να υπάρχουν προβλήματα νομικής ή διαδικαστικής φύσεως για την εγκατάσταση τέτοιων συστημάτων. Είμαι σίγουρος ότι σε μια τέτοια περίπτωση αν υπήρχε θέληση όλα θα ξεπερνιόντουσαν.

Δυστυχώς όμως Ηγέτες με όραμα και διάθεση προσφοράς στον τόπο και στους πολίτες με έργα διαχρονικά, σπανίζουν. Οι Ηγέτες μας τελείωσαν και περίσσεψαν οι ηγεμόνες! Οι περισσότεροι καταναλώνουν το χρόνο τους σε διεκπαιρεωτικές υποθέσεις και σε πολιτικές που δεν προσφέρουν τίποτε στον τόπο, εκτός από συλλογή ψήφων. Σοβαρά έργα υποδομής λίγα έχουν γίνει σε βάθος χρόνου. Καλός ο Μύλος των Ξωτικών, καλή η ανάπλαση της όχθης του Ληθαίου, καλή η αξιοποίηση των Παλαιών Φυλακών, αλλά για την υγεία των Τρικαλινών πολιτών ΤΙΠΟΤΑ!

Ίσως για μερικούς η άθληση στις μέρες μας να είναι «πολυτέλεια», αλλά ξεχνούν η αγνοούν εσκεμμένα την επένδυση στη σωματική και ψυχική υγεία των πολιτών και της κοινωνίας κατ’ επέκταση. Τα προηγμένα κράτη και κοινωνίες που επενδύουν στον τομέα αυτό μέσω της σχολικής όσο και της εξωσχολικής Φυσικής Αγωγής, δεν το θεωρούν πολυτέλεια. Αντιθέτως ξέρουν ότι δεν θα ξοδέψουν υπέρογκα ποσά στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη των πολιτών τους και ταυτόχρονα δεν θα χάνονται κάθε χρόνο εκατομμύρια εργατοώρες.

Το κομμάτι του Αθλητισμού που έχει να κάνει με μικρά παιδιά και όχι με τον επαγγελματικό αθλητισμό, πρέπει να προσεχτεί «ως κόρη οφθαλμού». Μπορεί να μην προσφέρει ευκαιρίες φωτογράφισης των ταγών της πόλης με τους πρωταγωνιστές, αλλά σίγουρα προσφέρει αναγνώριση και εκτίμηση της προσφοράς.

 

 

Μετά τιμής

 

 

Ευάγγελος Καμινάρης

Καθηγητής Φυσικής Αγωγής

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Απ. Παπατόλιας: «2011-2012: Η χαμένη διετία της Περιφέρειας Θεσσαλίας»

Τα δύο πρώτα χρόνια της θητείας της νέας περιφερειακής αρχής η παράταξή μας «Θεσσαλών Δύναμη» άσκησε κατά γενική ομολογία ήπια και δημιουργική αντιπολίτευση. Ακριβώς επειδή για μια διετία αντισταθήκαμε στον πειρασμό της εύκολης δημαγωγίας και του στείρου καταγγελτικού λόγου, παρέχοντας ίσως την πιο μακρά «περίοδο χάριτος» σε αυτοδιοικητική αρχή, έχουμε σήμερα το ηθικό-πολιτικό δικαίωμα να αποτιμήσουμε ψύχραιμα και νηφάλια το έργο της πρώτης αιρετής Περιφέρειας, χωρίς να εκτεθούμε στη μομφή της μονομέρειας, της εμπάθειας και της ισοπέδωσης.

Το κυρίαρχο πολιτικό συμπέρασμα που συνάγεται από την πρώτη διετία Αγοραστού είναι ότι η νέα περιφερειακή αρχή έχει αποτύχει στην αποστολή της. Δεν έχει κατορθώσει επ’ ουδενί να εμπνεύσει κλίμα εμπιστοσύνης στους πολίτες για τις δυνατότητες του νέου θεσμού, ενώ με την ανούσια, γραφειοκρατική, συντηρητική και παλαιοκομματική διαχείριση που ασκεί κατάφερε να δημιουργήσει στους Θεσσαλούς αισθήματα νοσταλγίας για τις παλιές Νομαρχίες που κατήργησε ο Καλλικράτης…

Το ρεσιτάλ αυτοθαυμασμού των στελεχών της Περιφέρειας, η επικοινωνιακή υπερπροβολή και η ψευτοκινητικότητα στα ΜΜΕ με δήθεν πολιτικές πρωτοβουλίες που ποτέ δεν ολοκληρώνονται, με δυσκολία μπορεί πλέον να συγκαλύψει την απουσία σοβαρού αναπτυξιακού σχεδιασμού και την ανυπαρξία ορατού και χρήσιμου έργου.

Εάν το μότο του κ. Αγοραστού είναι ότι «με λίγα κάνουμε πολλά», η πραγματικότητα καταδεικνύει ότι «λένε πάρα πολλά, ενώ κάνουν πολύ λίγα». Πολύ λιγότερα απ’ όσα έκαναν οι Νομαρχίες…

Κανείς βεβαίως δεν αμφισβητεί τη δυσμενή συγκυρία στην οποία καλείται να λειτουργήσει ο θεσμός της Αιρετής Περιφέρειας. Η μεγάλη ατυχία του Καλλικράτη ήταν ότι συνέπεσε με την πρωτοφανή δημοσιονομική κρίση και την εφαρμογή των ατελέσφορων μνημονιακών πολιτικών, που επέτειναν τη δυσπιστία του Κεντρικού Κράτους και της Τρόικας απέναντι στην Αυτοδιοίκηση. Μοιραία ο Καλλικράτης εκφυλίστηκε σε εργαλείο εφαρμογής των μνημονιακών πολιτικών χάνοντας την αρχική προωθητική του δύναμη.

Η δυσμενής συγκυρία, ωστόσο, δεν αναιρεί το γεγονός ότι οι Αιρετές Περιφέρειες διαθέτουν στο νέο τοπίο ασύγκριτα μεγαλύτερες δυνατότητες αναπτυξιακής παρέμβασης σε σχέση με τις παλιές Νομαρχίες. Αρκεί να αναφερθεί η αρμοδιότητα διαχείρισης του Περιφερειακού ΕΣΠΑ και του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων, καθώς και η χορήγηση των ενισχύσεων του Αναπτυξιακού Νόμου για να αντιληφθούμε πόσο σημαντικά είναι τα εργαλεία που διαθέτουν πλέον στα χέρια τους οι Περιφέρειες για να στηρίξουν την περιφερειακή ανάπτυξη.

Εκεί ακριβώς έγκειται και η τεράστια αδυναμία της πρώτης διετίας Αγοραστού. Αντί να αναλάβει γενναίες αναπτυξιακές πρωτοβουλίες, αξιοποιώντας στο έπακρο τα νέα αυτά θεσμικά εργαλεία για να δώσει νέα ώθηση στη Θεσσαλία, κόντρα στις αθηνοκεντρικές και γραφειοκρατικές πολιτικές του Μνημονίου, επέλεξε τον άτολμο και άχρωμο ρόλο του συμβιβασμένου διαχειριστή των κρατικών ή κοινοτικών επιχορηγήσεων, με ισχυρές δόσεις πελατειασμού και κομματοκρατίας απ’ τα παλιά.

Η μεγάλη αδυναμία στην κατάρτιση ενός συνεκτικού και ολοκληρωμένου αναπτυξιακού σχεδιασμού πιστοποιείται αδιάψευστα από τον τρόπο που γίνεται η διαχείριση του ΕΣΠΑ και η ένταξη νέων έργων και δράσεων. Αντί να γίνει το ΠΕΠ κύριος μοχλός περιφερειακής ανάπτυξης έχει εκφυλιστεί σε γραφειοκρατικό μηχανισμό παραγωγής εσόδων για την εξυπηρέτηση των κυβερνητικών δεσμεύσεων έναντι της Τρόικας! Αντί να εντάσσονται νέα έργα με προστιθέμενη αξία στο όραμα της περιφερειακής ολοκλήρωσης (π.χ. Λιμάνι, Αεροδρόμιο, Ηλεκτροκίνηση, Δικτύωση Τουριστικών Προορισμών, Οδικό Κύκλωμα Πηλίου, Κομποστοποίηση και Ανακύκλωση Απορριμμάτων), αναζητούνται «με το τουφέκι» έργα με στοιχειώδη ωριμότητα, ατάκτως ερριμμένα και χωρίς καμία εσωτερική συνοχή, τα οποία συχνά απηχούν τις προσωπικές πολιτικές των τοπικών αρχόντων και των πελατειών τους, μόνο και μόνο για να φανεί δήθεν πρόοδος στην απορρόφηση… Αντί να προτιμώνται έργα με αναπτυξιακή ώθηση, επιλέγονται ήδη ολοκληρωμένα και αποπληρωμένα έργα (βλ. πρόσφατα ένταξη 11 έργων ύψους 24 εκ. ευρώ) από άλλους φορείς, μόνο και μόνο για να διαφημιστεί ένα αυξητικό νούμερο…

Με δάνεια από το παρελθόν η διοίκηση Αγοραστού αυταπατάται ότι θα καλύψει τα ελλείμματα του παρόντος! Την ίδια στιγμή αυτοδιαφημίζεται ως επιτυχημένη στον τομέα της απορροφητικότητας, όταν η μόνη της επίδοση είναι αθέμιτη οικειοποίηση των επιτυχιών και των έργων άλλων φορέων!

Ξεχνά όμως η διοίκηση Αγοραστού ότι ακόμη και τα ίδια τα νούμερα εκδικούνται! Στην πραγματικότητα, το δήθεν θαύμα της απορροφητικότητας για το οποίο τόσο επαίρονται, πολύ περισσότερο πιστώνεται στην περίοδο της διαχείρισης του ΕΣΠΑ από την Κρατική Περιφέρεια και την κ. Γερακούδη, παρά στον ίδιο τον κ. Αγοραστό…

Τα εξελικτικά αριθμητικά στοιχεία δείχνουν ότι η σημαντική πρόοδος και επιτάχυνση στο ΕΣΠΑ επιτεύχθηκε από τις αρχές του 2010 έως τον Ιούνιο του 2011, ημερομηνία κατά την οποία ανέλαβε τη διαχείρισή του η διοίκηση Αγοραστού. Κατά το χρονικό διάστημα αυτό, οι συμβασιοποιήσεις των έργων άγγιξαν το 58% (πρόοδος κατά 52%), ενώ οι πληρωμές έφτασαν το 42% (αύξηση κατά 35% σε σχέση με την περίοδο Γκούπα). Αντιθέτως, στην περίοδο της διοίκησης Αγοραστού οι συμβασιοποιήσεις έπεσαν κατά 22%, ενώ οι πληρωμές παρότι οδεύουμε στην ολοκλήρωση του ΕΣΠΑ, ανέβηκαν μόλις 11% …

Και για να γίνω ακόμη πιο σαφής: σε σύνολο εγκεκριμένων συμβάσεων ύψους περίπου 400 εκ. ευρώ, η αιρετή Περιφέρεια κατάφερε και αποπλήρωσε μέσα σε ενάμιση χρόνο μόλις 139 εκ. ευρώ! Αυτή είναι η «τεράστια επιτυχία» για την οποία αυτοθαυμάζεται ο κ. Αγοραστός με περισσή αμετροέπεια, συγκαλύπτοντας τα μεγάλα ελλείμματα αναπτυξιακής στόχευσης και ιεράρχησης της Περιφέρειας Θεσσαλίας…

Η Αιρετή Περιφέρεια σηματοδότησε μια μεγάλη τομή τον αυτοδιοικητικό και θεσμικό χάρτη της χώρας, καθώς και ένα ποιοτικό άλμα σε σχέση με τις παλιές αιρετές Νομαρχίες. Με την πολιτική της παρουσία, όμως, η διοίκηση Αγοραστού κατάφερε σε λιγοστό διάστημα να εξανεμίσει τις προσδοκίες γύρω από το νέο θεσμό και να απομειώσει το κύρος του και τη δυναμική του, ως εργαλείου εξόδου από την κρίση και τόνωσης της περιφερειακής ανάπτυξης. Οι πολίτες νοστάλγησαν τις Νομαρχίες αφού το έργο τους ήταν πολύ πιο ορατό και χειροπιαστό. Αρκεί να αναφερθεί ότι την πρώτη διετία της Αιρετής Περιφέρειας Θεσσαλίας και χωρίς να υπάρξει κάποια ουσιαστική μείωση στα έσοδα από ΚΑΠ της Περιφέρειας σε σχέση με τις τέσσερις Θεσσαλικές Νομαρχίες, οι πληρωμές για έργα που έγιναν σε Καρδίτσα και Μαγνησία υπολείπονται κατά 57% και 40%  σε απόλυτους αριθμούς συγκριτικά με τα ποσά που δαπανήθηκαν από τις Νομαρχίες τα δύο πρώτα χρόνια της θητείας τους. Δηλαδή ενώ το 2007 και το 2008 δαπανήθηκαν από τις Νομαρχίες σε Καρδίτσα και Μαγνησία 46 και 50 εκ. ευρώ αντίστοιχα, η Περιφέρεια πλήρωσε μόλις 20 και 30 εκ. ευρώ στους ίδιους νομούς, παρότι είχε αναλάβει και τη διαχείριση του ΕΣΠΑ! Καθίσταται επομένως ανάγλυφο το γιατί στη συνείδηση των πολιτών οι Νομαρχίες ήταν πιο αποτελεσματικές και πιο χρήσιμες στις τοπικές κοινωνίες…

Επειδή όμως η νοσταλγία των Νομαρχιών μόνο ως ιστορικό ατύχημα μπορεί να εκληφθεί, είναι απολύτως αναγκαίο να αλλάξουν γρήγορα και θεαματικά οι όροι που ασκείται η περιφερειακή πολιτική. Αντί να γίνεται «επικοινωνιακό πάρτυ» με τις εντάξεις της Διαχειριστικής Αρχής και να πασχίζει διαρκώς η Περιφέρεια να ιδιοποιείται έργα άλλων φορέων, χωρίς καμία δική της συμμετοχή, είναι χρησιμότερο να εκπονηθεί ένας σοβαρός αναπτυξιακός σχεδιασμός με κύριο μοχλό υλοποίησης των έργων τις ίδιες τις υπηρεσίες της Περιφέρειας.

Αντί να συμπεριφέρεται ο Περιφερειάρχης ως «αφεντικό» στη μοιρασιά των πόρων του ΠΕΠ με ευνοιοκρατικά κριτήρια, ενθαρρύνοντας σχέσεις πελατειακής εξάρτησης με Δημάρχους ή άλλους τοπικούς φορείς, θα ήταν πιο ωφέλιμο να θέσει αντικειμενικά αναπτυξιακά κριτήρια στις εντάξεις, σκεπτόμενος περισσότερο τη Θεσσαλία, παρά την επανεκλογή του…

Αντί να ανακοινώνονται διαρκώς με βερμπαλιστική και ψευτο-μελοδραματική αμετροέπεια πρωτοβουλίες αενάως ημιτελείς και ανολοκλήρωτες (π.χ. το ανύπαρκτο «θεσσαλικό καλάθι», το αόρατο «Παρατηρητήριο Περιβάλλοντος», ο φανταστικός «Πόλος Καινοτομίας» και η ανεκδοτολογικού πλέον χαρακτήρα «Επιτροπή Διαβούλευσης»), θα ήταν απείρως πιο αποτελεσματικό να ιεραρχηθούν κάποιες προτεραιότητες στον αγροδιατροφικό τομέα και να εντοπιστούν παράλληλα τα χρηματοδοτικά εργαλεία για τη στήριξή τους, σε συνεργασία με τις αγροτικές ενώσεις και τους επιστημονικούς φορείς της Περιφέρειας.

Τέλος, αντί να αυτοϊκανοποιούνται πολιτικά με τη ρητορεία των 777 έργων που εκτελούνται στη Θεσσαλία, καλό θα ήταν να εντοπίσουν έστω  ένα ή δύο έργα μεγάλης αναπτυξιακής εμβέλειας, τα οποία δεν θα τα δανειστούν έτοιμα από το παρελθόν, αλλά θα έχουν την τόλμη και τη γνώση να τα σχεδιάσουν, να τα εντάξουν και να τα υλοποιήσουν για πρώτη φορά, ως δική τους μικρή ή μεγάλη συμβολή στο αναπτυξιακό μέλλον του τόπου.

Μια τελευταία επισήμανση: Η κριτική της παράταξής μας είναι αιχμηρή, αλλά δίκαιη. Η συσσωρευμένη απογοήτευση της κοινωνίας έναντι του καταρρέοντος πολιτικού συστήματος, καθώς και η αίσθηση ασφυξίας απέναντι στο διαφαινόμενο αναπτυξιακό αδιέξοδο της χώρας μας, μεγαλώνουν κατά πολύ τις ιστορικές ευθύνες της Αιρετής Περιφέρειας και την καλούν να δικαιώσει τις προσδοκίες που δημιούργησε η θεσμοθέτησή της. Αν όντως θέλουμε να ελπίζουμε ότι οι Περιφέρειες θα είναι ο μοχλός της ανασυγκρότησης της πατρίδας και του απεγκλωβισμού από το ατελέσφορο Μνημόνιο, πρέπει να τολμήσουν να εφαρμόσουν πολιτικές που δεν θα τις καθιστούν μέρος του προβλήματος της χώρας. Αν ο κ. Αγοραστός τολμήσει με δημοκρατική ευαισθησία και συμμετοχική διάθεση να ανοίξει νέους δρόμους στην περιφερειακή ανάπτυξη, θα συνεχίσουμε να λειτουργούμε συναινετικά και εποικοδομητικά. Εάν επιμείνει στη λογική της συντηρητικής διαχείρισης και της πολιτικής αυτοϊκανοποίησης, θα συναντήσει την αντίδραση και της παράταξής μας και της θεσσαλικής κοινωνίας…

Γ. Παπασίμος: Τρομοκρατία – «τρομολαγνεία»: Οι δυο όψεις ενός κίβδηλου νομίσματος

Η συχνή εμφάνιση τρομοκρατικών ενεργειών, με αποκορύφωμα την «τυφλή» πράξη βίας από την έκρηξη βόμβας στο εμπορικό κέντρο THE MALL στο Μαρούσι, δημιουργεί σοβαρούς προβληματισμούς, ιδιαίτερα στην σημερινή, χαοτική πολιτική κατάσταση της χώρας, η οποία μετατρέπεται, μέσω των μνημονίων, σε «αποικία χρέους», με ραγδαία εξαθλίωση της πλειοψηφίας του Ελληνικού λαού.

Το φαινόμενο αυτό και η «άλλη όψη του νομίσματός του», η «τρομολαγνεία», δημιουργεί την ανάγκη μιας σοβαρής και νηφάλιας ανάλυσης του ιδεολογικού χαρακτήρα αυτού, που αφορά το σημερινό πρώτο μέρος. Απαιτείται ορθολογικός κριτικός λόγος και σκέψη στους σημερινούς, «θρυμματισμένους» καιρούς, και ιδιαίτερα στην «σκοτεινή» περίοδο, που διέρχεται η Ελλάδα.

Το φαινόμενο της τρομοκρατίας στις δυτικές χώρες, είτε αφορά επιθέσεις από οργανώσεις, που εκπέμπουν αριστερίστικη φρασεολογία, είτε, πολύ περισσότερο, την ακροδεξιά βία, που, ως κύριο χαρακτηριστικό, έχει τα «τυφλά χτυπήματα», δεν έχει καμία πραγματική ιδεολογική ή οργανική σχέση με την επικαλούμενη, πολλές φορές, μαρξιστική θεωρία και το αριστερό κίνημα και τον αγώνα των λαϊκών στρωμάτων για σοσιαλιστική κοινωνία απέναντι στο αστικό κράτος και το καπιταλιστικό σύστημα.

Ως προς το κρίσιμο αυτό ζήτημα, καταλυτικές απαντήσεις έχει δώσει ο Ιταλός καθηγητής Λουίτζι Φεραγιόλι στο βιβλίο του «Βία και Πολιτική», σύμφωνα με τον οποίο «ο πολιτικός γιακωβινισμός και η ηθικοϊστορική τελεολογία, που αποτελούν αντικειμενικά τον κοινωνιολογικό χαρακτήρα της τρομοκρατίας, αντιστοιχούν εξίσου σε ακλόνητα αρχέτυπα της αστικής πολιτικής σκέψης και ακριβέστερα του αυταρχικού ανελεύθερου ρεύματός της».

Το πρώτο απ’ αυτά είναι παράδοση του πολιτικού ρεαλισμού και του πραγματιστικού βολονταρισμού από τον Μακιαβέλι μέχρι τον Carl Schmitt: Η ιδεολογία, δηλαδή, της αυτονομίας της πολιτικής σαν επιστήμη και σαν τεχνική εξουσία, ξεχωριστή από την ηθική και πιστή μόνο στη λογική της ιστορικό – πρακτικής επιτυχίας, καθώς και η ενσάρκωσή της σε ένα «πολιτικό υποκείμενο», κράτος, κόμμα, ηγεμόνα, η ελίτ στην εξουσία, ως «εκτελεστή», για λογαριασμό και αντιπροσώπευση της κοινωνίας.

Το δεύτερο, είναι η αστική ηθική της θυσίας (στις δύο παραλλαγές της Χριστιανο-Ιδεαλιστικής Ηθικής και ωφεληματικής και υστερόβουλης), που όμως, και στις δύο περιπτώσεις, χαρακτηρίζεται από το γεγονός, ότι αναβάλλει την άμεση ηδονή, εν όψει της πραγματοποίησης των ιστορικών ή μετα-ιστορικών σκοπών και της ακόμα μεγαλύτερης ηδονής στο μέλλον.

Η σύζευξη αυτών των δύο παραδόσεων γέννησε την μοντέρνα αστική πολιτική σαν τεχνική της μεσολάβησης και, συγχρόνως, της διαφοροποίησης των σκοπών από τα μέσα, ακριβώς γιατί είναι υποτελή από ιδεολογική άποψη στους σκοπούς, που δεν επιδέχονται ούτε αξιολόγηση ούτε πραγματικό έλεγχο.

Η πολιτική βία, συνεπώς, ηθικού και ψυχρού ορθολογικού τύπου, όπως εμφανίζεται στις ακραίες μορφές της τρομοκρατίας των ενόπλων ομάδων, που κυρίαρχο ιδεολογικό στοιχείο τους, είναι η αντίληψη της βίας ως «μέσου – εργαλείου» για το σκοπό τους, που είναι, κατά τα λεγόμενά τους, η με «επαναστατικό» τρόπο εγκαθίδρυση μιας νέας κοινωνίας (άρα μη βίαιης)!!!, τοποθετείται μέσα σε αυτό το αλλοτριωμένο σύμπαν της αστικής πολιτικής.

Η πολιτική βία βρίσκεται σε πλήρη αντιδιαστολή με την κοινωνική βία, η οποία πηγάζει και εμφανίζεται στους συλλογικούς αγώνες της ταξικής πάλης και προκαλείται από την βία του ταξικού αντιπάλου (συγκεντρώσεις, πορείες, καταλήψεις κ.λπ.) και από την οποία απουσιάζει η πολιτική και στρατηγική πρόθεση.

 

 

Του Γεωργίου Παπασίμου

Δικηγόρου

Μέλους Δ.Σ. του «ΠΡΑΤΤΩ»

(papasimos.wordpress.com)

(Μέρος Α’)

 

Αμ. Ηλιάδη: «Στους δρόμους του στοχαστή που σφράγισε τη νεότητά μας, του Χέρμαν Έσσε»

Στο Demian ο Hesse παρουσιάζεται επηρεασμένος από μανιχαϊστικές, βουδιστικές, ινδουιστικές αντιλήψεις. Οι αντιλήψεις του αυτές καθορίζουν και το χαρακτήρα του βιβλίου αυτού που παραπαίει στην αιώνια, αέναη πάλη του «αγαθού» με το «κακό». Επίσης το αξίωμα του μοναδικού δρόμου του κάθε ανθρώπου και η αποθέωση της ατομικής προσπάθειας κυριαρχούν στις γραμμές του τόσο αποκλειστικά που θα ΄λεγε κανείς πως κάθε άνθρωπος είναι καταδικασμένος σ’ αυτή τη ζωή στην απομόνωση μιας ανελέητης ερήμου αν θέλει να καταξιώσει την ύπαρξή του. η σπαραχτική κραυγή του ήρωα: «Δεν ήθελα τίποτα άλλο παρά να προσπαθώ να ζω με ό,τι πιο αυθεντικό γύρευε ν’ αναβλύσει από μέσα μου. Γιατί όμως αυτό ήταν τόσο δύσκολο;» εκφράζει την κατάπνιξη κάθε ικμάδας εσωτερικής ζωής απ’ τις δύσκολες και εξωστρεφείς συνθήκες της σύγχρονης εποχής.

Πάντως, ο Hesse σ’ αυτό του το έργο δείχνει να έχει δεχτεί επιρροές απ’ τις υπεράνθρωπες δυνάμεις που αναφύονται απ’ τον «Υπεράνθρωπο» του Νίτσε και τις αντίστοιχες θεωρίες του. αυτό ιδίως φαίνεται στο κεφ. «Ο Κάιν» όπου μεταξύ των άλλων λέγονται και τα εξής: «έτσι λοιπόν ένας δυνατός σκότωσε έναν αδύνατο. Ίσως να’ ταν μια ηρωική πράξη, ίσως όχι. Οι αδύνατοι όμως φοβήθηκαν κι άρχισαν τα παράπονα και τις διαμαρτυρίες. Όταν κανείς τους ρωτούσε, γιατί δεν τιμωρούσαν τον Κάιν, τότε δεν απαντούσαν πως ήταν δειλοί, αλλά πως δεν μπορούσαν να το πράξουν, γιατί ο Θεός τον προστατεύει με το «σημάδι». Είναι χαρακτηριστικός ο τρόπος με τον οποίο διαστρεβλώνεται η βιβλική παράδοση που από μόνη της σκοπεύει να δείξει το πόσο πόνο και θλίψη θα δοκιμάζουν οι δίκαιοι επί της γης κι όχι να εκθειάσει την εσωτερική, ψυχική δύναμη των φονιάδων. Ένα θετικό σημείο υπάρχει στη σελ. 69 όπου ο ήρωας Σίνκλερ αντικρύζει το θλιβερό κατάντημα της ψυχής του που βούλιαζε στα λασπόνερα και ξαφνικά νιώθει μέσα του κάποιο νοσταλγικό σκίρτημα στην ανάμνηση των φωτεινών παιδικών του χρόνων: «Όσο περισσότερο ένιωθα πως διέφερα απ’ τους άλλους, τόσο πιο δύσκολο ήταν για μένα να τους εγκαταλείψω». Θα ΄λεγα πως αυτή η κρίση του Hesse δεν ευστοχεί όσον αφορά τις ψυχικές διακυμάνσεις της εφηβικής ηλικίας. Μάλλον συμβαίνει το αντίθετο.

Είναι προφανές πως το έργο απορρέει από μια τρομερή διάδοση της ψυχανάλυσης, στα πλατύτερα στρώματα της κοινωνίας. Ο νεαρός ήρωας ανακαλύπτει ξαφνικά τις δυνάμεις και τις αντιφάσεις του ψυχικού του κόσμου και αδράχνεται με απελπισία απ’ τα όνειρα και τα οράματά του προσπαθώντας να βρει στην ερμηνεία τους τη βαθύτερη ουσία της ζωής του.

Και τελικά όλα καταλήγουν σ’ ένα πόλεμο χωρίς προηγούμενο. Ένα πόλεμο όπου:

«όλοι οι άνθρωποι συναδελφώθηκαν. Πίστεψαν στην πατρίδα και την τιμή. Αλλά ήταν μοίρα που για μια στιγμή την είδαν στα πρόσωπά τους ξεσκέπαστη… Ήταν μια μέθη με την οποία ενεργούσε ο καθένας. Δεν υπήρχε η θέληση της μοίρας, αλλά η μέθη ήταν άγια, που τους συγκίνησε όλους, γιατί σε μια μικρή και ταραγμένη στιγμή είδαν τη μοίρα μέσα στα μάτια της». Τελικά η αδυσώπητη μοίρα είναι αυτή που θριαμβεύει καταπίνοντας το Demian σύμβολο στο βαθύ χωνευτήρι της. Ο Hesse πολλές φορές αναφέρεται στη μοίρα, σαν κάτι το γραμμένο και αναπόδραστο, άλλοτε πάλι αναφέρεται σ’ αυτή αόριστα και συγκεχυμένα. Πάντως κάτι καταφέρνει και της ξεφεύγει κι αυτό είναι η μυστική εκείνη φωνή της ψυχής που για τον μυστικιστή Hesse επιζεί στην ψυχή ενός άλλου ανθρώπου και συνεχίζει το τραγούδι της.

Όμως όπως ο ίδιος διατυπώνει: «Σε όλους μας είναι κοινές οι ρίζες και οι μάννες. Προερχόμαστε απ’ την ίδια άβυσσο. Αλλά ο καθένας επιδιώκει το δικό του σκοπό, βγαίνοντας μέσα απ’ τα βάθη του με προσπάθεια κι ορμή. Μπορούμε να καταλαβαίνουμε ο ένας τον άλλο, αλλά ο καθένας ξέρει μόνο ο ίδιος να εξηγήσει τον εαυτό του».

Hermann Hesse: Demian: από την Ηλιάδη Αμαλία Κ., φιλόλογο-ιστορικό (Μεταπτυχιακό Δίπλωμα Βυζαντινής Ιστορίας απ’ το Α.Π.Θ.)Δ/ντρια 3ου Γυμνασίου Τρικάλων

Κ. Πατέρας: ««Βουλιάζουμε στη φτώχεια»

Ποιος μπορούσε να φαντασθεί ότι η χώρα μας θα ‘μπαινε σ’ ένα κυκεώνα φτώχειας, μιζέριας, ανεργίας και απελπισίας και πως θα γύριζε η ζωή πίσω τουλάχιστον πέντε δεκαετίες. Κανένας. Όλοι γνώριζαν πως οι πολιτικοί και οι διεφθαρμένοι κλέβουν το κράτος αλλά δεν μπορούσαν να φαντασθούν το μέγεθος της λεηλασίας και της καταστροφής.

Σήμερα η τραγική αυτή θέση γίνεται καθημερινό βίωμα, αφού οι ζητιάνοι, οι άστεγοι, οι νεόπτωχοι και οι άνεργοι ξεφυτρώνουν σαν τα επικίνδυνα μανιτάρια του δάσους. Ουρές για ένα πιάτο φαγητό στα συσσίτια της Εκκλησίας και των Δήμων και συνωστισμός στους κάδους των σκουπιδιών για ένα γεύμα με ληγμένα προϊόντα. Εικόνες δηλαδή που δεν περίμενε ποτέ η σημερινή μας κοινωνία.

Η Ελλάδα βουλιάζει στη φτώχεια μετά την υπαγωγή μας στα επαχθή και απάνθρωπα Μνημόνια, και αυτό υποστηρίζουν πολιτικοί παράγοντες αλλά και μια έρευνα της Ελληνικής Στατιστικής αρχής (ΕΛΣΤΑΤ). Το εκρηκτικό μείγμα που δημιουργείται από την φτώχεια και την ανεργία φανερώνει την απαξίωση του κοινωνικού κράτους και τον κίνδυνο έκρηξης της κοινωνίας.

Επίσημα η ανεργία έφτασε το 27%, ενώ ανεπίσημα χτύπησε κόκκινο στο 40%, με τους νέους να κατέχουν την πρώτη θέση με ποσοστό περίπου 50%…, ενώ σε καθεστώς φτώχειας ζουν περίπου δύο εκατομμύρια συμπολίτες μας. Τα μέτρα που λαμβάνει η κυβέρνηση πλήττουν κυρίως τα αδύναμα κοινωνικά στρώματα, τους νέους και τους νέους επιστήμονες, η μετανάστευση των οποίων συνεχίζεται με αυξητική τάση, ενώ οι εκατομμυριούχοι Έλληνες φυγάδευσαν και φυγαδεύουν τα κεφάλαια προς Λονδίνο, Βρυξέλες, Φρανκφούρτη, όπως είπε προχθές ο Πρόεδρος του Ευρωγκρούπ Ζαν Κλοντ Γιούνκερ. Ο ίδιος τόνισε πως « οι χώρες του Βορρά δεν είναι περισσότερο ενάρετες από τις χώρες του Νότου».

Εάν σκεφτούμε πως τα δύσκολα είναι ακόμα μπροστά μας, τότε το 2013 θα ‘ναι ένας πολύ δύσκολος χρόνος, αφού τα χαράτσια και οι φόροι θα ‘ ρχονται το ένα μετά το άλλο και ο πολίτης δεν έχει άλλες αντοχές, δεν έχει άλλα χρήματα, για να πληρώσει τα όσα έκλεψαν Πολιτικοί και Διαπλεκόμενοι.

Μπορεί με τέτοια δεδομένα να αποκλείσει κάποιος κοινωνικές εκρήξεις και πολιτικές αλλαγές;

Ασφαλώς όχι. Ένα κοκτέιλ φτώχειας και ανεργίας είναι δυνατόν να οδηγήσει σε τραγικές καταστάσεις στην χώρα μας. Οψόμεθα….!

Απ. Ρόσσιος: «Παραδίδουν στους ξένους δανειστές δημόσια και ιδιωτική περιουσία!»

Και επισήμως, με τη σφραγίδα του Κοινοβουλίου, και όπως όλα δείχνουν τουλάχιστον με τις ψήφους ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, από τη Δευτέρα το βράδυ, η ΕΘΝΙΚΗ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ αλλά και η ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ βρίσκονται στη διάθεση των ξένων δανειστών – τοκογλύφων. Από τη Δευτέρα το βράδυ, με την ψήφο των τριών κομμάτων που συγκυβερνούν – εκτός αν υπάρξει έκπληξη – η χώρα μας παραιτείται ΑΜΕΤΑΚΛΗΤΑ από κάθε δικαίωμα ασυλίας που έχουν όλα τα εθνικά κυρίαρχα κράτη, αναφορικά με τα περουσιακά τους στοιχεία.

Είναι γνωστό ότι τη Δευτέρα οι βουλευτές θα ψηφίσουν έξι πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, τις οποίες η “τρικολόρ” κυβέρνηση, τις φέρνει προς ψήφιση στη Βουλή με τη μορφή …. κατεπείγοντος νομοσχεδίου, μετά την κατακραυγή σύσσωμης της αντιπολίτευσης αλλά – άκουσον, άκουσον – και μετά τις επικρίσεις και της τρόϊκας! Τέτοια “πληθώρα” νομοθετικών πράξεων σε μία ημέρα δεν είχαμε ούτε στην χούντα του Παπαδόπουλου. Μία από τις πράξεις είναι και η τροποποίηση κανόνων δανειακής σύμβασης (ΦΕΚ 240).  Όπως αναφέρει η σχετική τροποποίηση, την οποία καλούνται να ψηφίσουν Έλληνες και Ελληνίδες βουλευτές, όλα τα περιουσιακά στοιχεία του Ελληνικού κράτους και πάσης φύσεως ιδιοκτησιακά δικαιώματα υπόκεινται σε κατάσχεση ακόμα και τα ιδιωτικά αν το ζητήσουν οι δανειστές μας.

Να σημειωθεί ότι η δανειακή σύμβαση διέπεται από το Αγγλικό δίκαιο και όσοι δεν το γνωρίζουν, το Αγγλικό δίκαιο δεν αναγνωρίζει το δικαίωμα της ετεροδικίας. Αυτό σημαίνει, ότι σε περίπτωση μη τήρησης των υπεσχημένων από την Ελλάδα, που είναι πολύ πιθανό, οι ξένοι δανειστές θα ζητήσουν την έκδοση δικαστικών αποφάσεων σε βάρος της χώρας μας.

Όσο και αν αυτό ακούγεται “ακραίο”, είναι πραγματικότητα. Οι ξένοι τοκογλύφοι – δανειστές, θα έχουν το δικαίωμα να κατασχέσουν κινητή και ακίνητη περιουσία της Ελλάδας αλλά και των Ελλήνων πολιτών. Δεν πρέπει να μας διαφεύγει της προσοχής, ότι τα ενυπόθηκα δάνεια των Ελλήνων καταναλωτών είναι πλέον στη διάθεση των δανειστών, μετά και την περιβόητη ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών, που πραγματοποιείται με εγγύηση των Ελληνίδων και των Ελλήνων πολιτών και με χρήματα των δανειστών – τοκογλύφων. Είναι πρόσφατο το παράδειγμα της κατάσχεσης ΠΟΛΕΜΙΚΟΥ πλοίου της Αργεντινής από κράτος – δανειστή της Αργεντινής.

Εν κατακλείδι, αν στη ΝΔ το ζήτημα της εθνικής κυριαρχίας είναι έλασσον και προέχει το ξεπούλημα – μεταρρύθμιση τη λένε τώρα – όλης της δημόσιας περιουσίας, για το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ ισχύει το ίδιο;   Αν ναι, τότε ας μην κρύβονται πιά.

Είναι ξεκάθαρο πλέον και δεν υπάρχει κανένα άλλοθι για τους αντιπροσώπους του Έθνους, όσο και αν αυτό ακούγεται σκληρό. Με το “ναι” που θα πουν στη Βουλή, όσοι και όσες το πουν, οφείλουν να γνωρίζουν ότι ΠΑΡΑΔΙΔΟΥΝ την ΕΘΝΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ στους ξένους δανειστές – τοκογλύφους, και πιο ειδικά, στους Γερμανούς. Και αν οι εθνοπατέρες δεν μπορούν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων και το ψηφίσουν, μπορεί να αντιδράσει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας! Έχει το δικαίωμα. Αλήθεια, τι διαφορετικό έκανε ο Τσολάκογλου στα χρόνια της Κατοχής;

 

* Ο κ. Απόστολος Ρόσσιος είναι δημοσιογράφος και μέλος της Διοικούσας Επιτροπής του κόμματος των “Ελευθέρων Πολιτών”

Γ. Παπασίμος: Τρίκαλα – Από την «Χαρμολύπη» στην οργή

Η Ελλάδα, αφού βίωσε μια επίπλαστη «ευμάρεια» κατά την περίοδο της Μεταπολίτευσης, με ευθύνη της παρασιτικής οικονομικής ολιγαρχίας και του πολιτικού προσωπικού, που συμμετείχε στην διακυβέρνηση της Χώρας, που όλα αυτά τα χρόνια δόμησαν ένα σκληρό, ανελέητο κλεπτοκρατικό σύστημα, έχοντας μετατραπεί σε «διεθνές πειραματόζωο» μέσω των μνημονιακών πολιτικών, οδηγείται σήμερα, στην κυριολεξία, «ως πρόβατο επί σφαγή».

Τα αποτελέσματα είναι, ήδη, δραματικά, αφού μεγάλα τμήματα της Ελληνικής κοινωνίας βρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχειας και πολλά άλλα «φτωχοποιούνται» ταχύτατα, οι δομές του Κράτους Πρόνοιας βρίσκονται σε διαδικασία διάλυσης και, κυρίως, καταστρέφονται τα «εργαλεία» εκείνα, που θα μπορούσαν να αποτελέσουν στο μέλλον τη βάση για ανατροπή της κατάστασης αυτής (εκποίηση των δημοσίων επιχειρήσεων, διάλυση του πρωτογενούς τομέα, εκχώρηση του τραπεζικού συστήματος στους ξένους δανειστές κ.λπ.).

Παράπλευρη συνέπεια αυτής της συστηματικής και δομικής κρίσης, είναι και η «βύθιση» του πνευματικού και πολιτιστικού έργου στη Χώρα και η υποβάθμιση του δημόσιου πολιτικού λόγου. Όλοι έχουμε γίνει μάρτυρες του ελλειμματικού επιπέδου των συνεδριάσεων στη Βουλή.

Εν μέσω αυτής της βαθειάς κρίσης, συνεχίζεται η συστηματική απαξίωση των Τρικάλων, με αφορμή τις «φαιδρές» δηλώσεις και ανεπίτρεπτες συμπεριφορές αιρετών εκπροσώπων του Νομού. Είναι γεγονός, ότι αυτός παρουσίαζε, διαχρονικά, ισχυρό έλλειμμα πολιτικής εκπροσώπησης, πλην όμως, ουδέποτε είχε φθάσει σε αυτό το επίπεδο, να αποτελεί ένα εκ των κεντρικών θεμάτων γέλωτος και διαπόμπευσης των κεντρικών πανελλαδικών Μ.Μ.Ε. Ανεξαρτήτως, όμως, της αξιοποίησης και διόγκωσης απ’ αυτά τέτοιων θεμάτων, υπάρχει, αντικειμενικά, σοβαρότατη προσωπική ευθύνη αυτών, οι οποίοι αναπαράγουν με την συμπεριφορά τους, σε πανελλήνιο ακρόαμα, τον οίκτο ή την χλεύη των συνελλήνων κατά των Τρικάλων.

Φαίνεται ξεκάθαρα, ότι μέσα στην τραγικότητα της κατάστασης που ζούμε, υπάρχουν κάποιοι «επιβάτες» της πολιτικής και, δυστυχώς, φορείς λαϊκής εντολής, που αντί να λυγίζουν από το βάρος της ευθύνης, αντίθετα προκαλούν δίκαια οργή, είτε με την γελοιότητα της δημόσιας εικόνας τους, είτε με τον χλευαστική τους συμπεριφορά.

Αυτό που αδυνατούν να συνειδητοποιήσουν, είναι ότι η συμπεριφορά τους προσβάλλει τον τόπο μας, που στην σύγχρονη ιστορία έχει συνδέσει το όνομα του με εμβληματικές μορφές, που προσέφεραν, είτε ως δημόσιοι άνδρες, είτε ως καλλιτέχνες. Ο Διονύσιος ο Φιλόσοφος, ο Παπαθύμιος Βλαχάβας, ο Νικόλαος Στουρνάρης, ο Στέφανος Σαράφης, έρχονται χωρίς προσπάθεια στην μνήμη και, αντίστοιχα, στον χώρο της τέχνης, η εμβληματική μορφή του Βασίλη Τσιτσάνη, ο Απόστολος Καλδάρας, ο Μπάμπης Μπακάλης, ο Δημήτρης Μητροπάνος, ο Κώστας Βίρβος και πόσοι άλλοι, που έγιναν γνωστοί με το έργο τους, και όχι ως «διανομείς αναπαραγωγικών οργάνων», επιδεικνύοντας δημόσια, και μάλιστα σε βάρος εργαζομένων, τον καθυστερημένο μετεφηβικό τους οίστρο ή ως δημόσιο θεατρικό «μπουλούκι», επαναφέροντας στο προσκήνιο τον συμπαθή «Τραμπάκουλα» του Χάρρυ Κλυνν.

Η κατάσταση αυτή, που αρχικά δημιούργησε αισθήματα «χαρμολύπης», έχει μετατραπεί, πλέον, σε οργή των Τρικαλινών έναντι των αυτόβουλων και «εκκολαπτόμενων γραφικών αστέρων των μίντια», αιρετών τους, μάλιστα, εκπροσώπων, στην «Ρωμαϊκή αρένα», που έχει «στηθεί» στην σημερινή Ελλάδα της μεγάλης κρίσης.

Κ. Ντουρτούνης: «Ληστο-λογίες»

Φταίει ο νυν ή μόνο ο προηγούμενος. Μήπως μες στο κάδρο μπαίνει και ο…ηγούμενος; Πολλές και ατέρμονες οι συζητήσεις. Σε τηλεοράσεις, ραδιόφωνα, καφενεία και σπίτια, σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης και φόρουμ επικοινωνίας η Λίστα Λαγκάρντ, μοιάζει να μονοπωλεί το ενδιαφέρον όλων μας. Αδίκως; Όχι. Η υπόθεση είναι πολύ μεγάλη για να τεθεί στο περιθώριο μα συνάμα πολύ μικρή για να αποτελεί το νούμερο ένα θέμα συζήτησης και να αποπροσανατολίζει από άλλα, αν όχι σημαντικότερα σίγουρα πάντως εξίσου σημαντικά, ζητήματα της καθημερινότητάς μας. Ναι δεν είναι μικρό θέμα πως ένας υπουργός οικονομικών έσβησε 3 ξαδέρφια του από μια λίστα πιθανών φοροκλεφτών-μη δε και οικονομικών εγκληματιών-την ώρα που έβαζε το μαχαίρι βαθιά στο λαιμό και το χέρι βαθιά στην τσέπη ενός ολόκληρου λαού. Δεν είναι μικρό πως ο επόμενος την είχε «ξεχασμένη» στα συρτάρια του την ώρα που συνέχιζε το καταστροφικό έργο του προηγούμενου και ταυτόχρονα περνούσε δυο εκλογικές αναμετρήσεις στο απυρόβλητο ουσιαστικά-συχνά δε πριμοδοτούμενος-από ανθρώπους και Μέσα που εμφανίζονται στη συγκεκριμένη λίστα. Ούτε είναι λίγο το ότι 3 πρωθυπουργοί κάνανε όλο αυτό τον καιρό τα στραβά μάτια μπρος στην «αφηρημάδα» των κορυφαίων υπουργών τους.

Σταθείτε όμως ένα λεπτό μονάχα και σκεφτείτε κάτι. Πως η λίστα Λαγκάρντ δεν είναι τίποτε παραπάνω από μια ακόμη απτή απόδειξη της διαπλοκής και της αλληλοκάλυψης πολιτικών και κρατικοδίαιτων επιχειρηματικών τζακιών. Δεν είναι μεγαλύτερη ως σκάνδαλο από το χρηματιστήριο, τα δημόσια έργα, τους Ολυμπιακούς αγώνες, τις «τροπολογίες» και τις «εξαιρέσεις» των ασφαλιστικών και φορολογικών νομοσχεδίων, τις προμήθειες του δημοσίου, τα υποβρύχια. Δεν είναι μεγαλύτερη ούτε διαφορετική από όλα αυτά που εδώ και δεκαετίες χαρακτηρίζουν τη δημόσια ζωή και έχουν συγκεκριμένα ονοματεπώνυμα και συγκεκριμένες διευθύνσεις και τα οποία οδήγησαν τη χώρα και τους πολλούς στη χρεοκοπία και όλους αυτούς στην προσωπική και επαγγελματική ευημερία. Σοκάρει τώρα περισσότερο διότι τώρα δεν υπάρχουν τα ξεροκόμματα-«αντίδωρα» που τόσα χρόνια εξαγόραζαν τη σιωπή και την ανοχή μας. Συζητιέται περισσότερο, ακόμη και από αυτούς που λογικά έχουν απόλυτο συμφέρον να την αποκρύψουν, διότι πλέον και για αυτούς αρχίζει να υπάρχει ο προσωπικός φόβος, η προσωπική ανασφάλεια, η σκέψη πως αν γίνω αρεστός σ’ αυτόν που με ταΐζει θα γίνω στόχος αυτού που πεινάει. Υπάρχουν όμως και άλλα ζητήματα εξίσου μεγάλα που μοιάζουν απλώς να περνάνε από μπροστά μας  και ως ειδήσεις και ως μέτρα. Ένα νέο φορολογικό για παράδειγμα μπαίνει στη ζωή μας και η μεγάλη του «μεταρρύθμιση» είναι πως πριμοδοτεί την σπατάλη και τιμωρεί όχι μόνο την αποταμίευση-για όσους δε θυμούνται είναι αυτό που βάζεις λεφτά στην άκρη- αλλά και την ένδεια. Αν δεν ξοδεύεις πληρώνεις φόρο. Αν δεν σου περισσεύουν να ξοδέψεις επειδή πληρώνεις πολλούς φόρους δεν μας νοιάζει. Πάλι πληρώνεις φόρο. Αν δεν βρεις καταστήματα παρά μόνο βιτρίνες με κολλημένα ενοικιαστήρια-και αυτά κιτρινισμένα από τον πολυκαιρισμό-για να ξοδέψεις επίσης δε μας νοιάζει. Και πάλι θα πληρώσεις φόρο. Στη ζωή μας μπαίνει επίσης-μάλλον μπήκε και κατσικώθηκε-το γκρίζο νέφος της αιθάλης. Αυτό που γεννήθηκε από την ανάγκη όλων μας να ζεσταθούμε χωρίς να καούμε. Αυτό που αποτελεί αποκύημα της «εμπνευσμένης» κίνησης κάποιων…κούτσουρων-που δεν ανάβουν με τίποτα όμως!-να πατάξουν το λαθρεμπόριο καυσίμων εξισώνοντας τις τιμές των πετρελαίων θέρμανσης-κίνησης προς τα πάνω με συνέπεια τα έσοδα να…πέσουν στο ¼ και οι πόλεις να μετατραπούν σε θαλάμους αερίων. Τα ίδια, αφλεγή, κούτσουρα σκέφτονται να αντιμετωπίσουν την περιβαλλοντική, κοινωνική και ίσως ανθρωπιστική κρίση…αυξάνοντας τη φορολογία στα κούτσουρα. (Όχι σε αυτά που δεν καίγονται. Αυτά είναι τα μόνα που διατηρούν αφορολόγητα όρια. Στα άλλα. Τα κανονικά.)

Και ενώ όλα αυτά γίνονται, εκδότες-εργολάβοι-καναλάρχες-χρυσωρύχοι- διαχειριστές απορριμμάτων-γονείς βουλευτών μαζί με τους υπαλλήλους τους στα Μέσα «ενημέρωσης» και τους πολιτικούς τους φίλους και συνεταίρους-συνοδοιπόρους προσπαθούν να μας πείσουν ότι ενώ «…δεν αποτελεί έγκλημα η διατήρηση λογαριασμών στο εξωτερικό…» (όντως εδώ που τα λέμε) αποτελεί έγκλημα η διατήρηση…μπιτονιών βενζίνης στα σπίτια. Έτσι ενώ, σύμφωνα πάντα με τα λεγόμενά τους, είναι άδικο να χαρακτηρίζονται συλλήβδην και άκριτα ως φοροφυγάδες ή απατεώνες οι πρώτοι είναι εύκολο να χαρακτηρίζονται τρομοκράτες οι δεύτεροι.(Που με βάση την αξία της βενζίνης μάλλον ως πολυτελώς διαβιούντες ή ως συλλέκτες θα έπρεπε να χαρακτηριστούν). Και είναι και άλλα, πολλά και καθημερινά που έχουν βασικούς πρωταγωνιστές όλους εμάς και την πρακτική αδυναμία μας να τα διαχειριστούμε, να τα αντιμετωπίσουμε. Τι θέλω να πω με όλα αυτά; Μακάρι να βγω λάθος αλλά θεωρώ πως η λίστα Λαγκάρντ θα μονοπωλήσει για κάποιο καιρό ακόμη το ενδιαφέρον αλλά ουσιαστικό αποτέλεσμα δεν θα έχει. Ο αποδιοπομπαίος τράγος, αυτός που θα φορτωθεί πάνω του όλες τις αμαρτίες του πολιτικού συστήματος έχει βρεθεί-και η βλακώδης αλαζονεία του, του φορτώνει ακόμη περισσότερες-αλλά όσοι φιγουράρουν  εκεί θα βγούνε αλώβητοι. Ήδη είχανε αρκετό χρόνο και προφανώς έγκαιρη…ειδοποίηση ώστε να οργανώσουν τις κινήσεις τους. Ούτε ένοχοι θα υπάρξουν, ούτε φυσικά τιμωρίες και απόδοση χρημάτων στα δημόσια ταμεία. Πιθανόν να υπάρξουν και αντεπιθέσεις με αγωγές για…προσβολή προσωπικότητας!!

Έτσι τη νύφη πάλι εμείς θα την πληρώσουμε. Διότι ασχολούμαστε με λίστες και αφήνουμε ελεύθερους τους ληστές να κάνουν τις δουλειές τους. Η αδικία και η ατιμωρησία όμως είναι γονείς της βίας. Και όσο και αν μου είναι εκ πεποιθήσεως αδύνατο να επιχαίρω για τη χρήση τυφλής βίας, δεν μπορώ να παραβλέψω κάτι που η ίδια η ιστορία έχει διδάξει πολλές φορές στο παρελθόν. Πως ενίοτε το μόνο σχοινί για να τραβήξει μια κοινωνία έξω από το βούρκο και το τέλμα, είναι αυτό για τις κρεμάλες. Όσο αυτοί που πρέπει αργούν ή δε θέλουν να το καταλάβουν τόσο γρηγορότερα την ωθούν προς τα κει.

 

 

Κων/νος Ντουρτούνης

Χειρουργός Οδοντίατρος

Γ. Παπασίμος: Η εποχή της «Αντοχής»;

Σε πρόσφατη συνέντευξή της, η ποιήτρια και ακαδημαϊκός Κική Δημουλά, σε σχετική ερώτηση, πώς θα χαρακτήριζε τη σημερινή εποχή, πρόταξε δύο στίχους της «να αντέξεις είναι το ζητούμενο, όχι να καταλάβεις». Αναμφισβήτητα, αυτό ταιριάζει περισσότερο στους σημερινούς «θρυμματισμένους» καιρούς και στην προϊούσα δυστυχία και καταστροφή, που έχει απλωθεί πάνω από την Ελλάδα.

Ακόμα, όμως και έτσι όπως τίθεται το ζήτημα, τρία χρόνια μετά τον μνημονιακό «Αρμαγεδδώνα» τίθεται πλέον εν αμφιβόλω και αυτή η έννοια της «αντοχής», αφού το εύρος των προβλημάτων ως προς την κοινωνική κατάσταση, την οικονομία και την πολιτική, ξεπερνά κάθε όριο και δημιουργεί απειλητικές συνθήκες ανθρωπιστικού «ολοκαυτώματος».

Το 2013, αναμφισβήτητα, θα αποτελέσει «σημείο καμπής» για τις αντοχές της κοινωνίας. Εάν, δηλαδή, θα είναι η τέταρτη μνημονιακή χρονιά κοινωνικής «αντοχής» ή θα αποτελέσει την «θρυαλλίδα» ανεξέλεγκτων κοινωνικών «εκρήξεων» των πληττομένων κοινωνικών στρωμάτων, που συνεχώς διευρύνονται και εκτείνονται στα 2/3 της ελληνικής κοινωνίας, τα οποία έχουν υποστεί ανελέητη επίθεση στην αγοραστική τους δύναμη, αλλά και στα στοιχειώδη ατομικά και κοινωνικά τους δικαιώματα. Γιατί, η σκληρή νεοφιλελεύθερη μνημονιακή πολιτική της βίαιης εσωτερικής υποτίμησης, που επιβλήθηκε από την «θλιβερή» Ευρωπαϊκή ηγεσία και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, με «εργαλείο» το υποταγμένο ντόπιο πολιτικό προσωπικό και την ντόπια μεταπρατική οικονομική ολιγαρχία, για να περισώσουν τα δικά τους προνόμια, επέφερε συντριπτικό πλήγμα στην ζωή και τις ελπίδες της μεγάλης πλειοψηφίας του Ελληνικού Λαού, με εξαίρεση το «ιδιοτελές τμήμα», που συναπαρτίζεται από την παρασιτική οικονομική ολιγαρχία, την πλειοψηφία του πολιτικού προσωπικού, που αποτελεί πλέον «σάρκα» αυτής και διάφορα παρασιτικά στρώματα, τα συμφέροντα των οποίων προωθούνται από την αδιέξοδη και καταστροφική μνημονιακή πολιτική.

Ως προς το υποταγμένο και τρομώδες πολιτικό προσωπικό, αποτελεί κόλαφο η πρόσφατη απάντηση του Επιτρόπου Οικονομικών Υποθέσεων της Ε.Ε. Όλι Ρεν προς τον ευρωβουλευτή του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Νίκο Χουντή, σύμφωνα με την οποία, η σημερινή τρικομματική κυβέρνηση, η οποία, υποτίθεται, θα έκανε και επαναδιαπραγμάτευση της προηγούμενης καταστροφικής μνημονιακής διετίας (!!!), έκανε μεγαλύτερες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, απ’ ό,τι η ίδια η Τρόϊκα είχε προβλέψει στον προϋπολογισμό του 2012 !!!

Είναι προφανές, ότι η υποταγή στα κελεύσματα ή, ακόμα χειρότερα, στις πιθανολογούμενες προθέσεις των δανειστών, αγγίζει τα όρια της υστερίας και η μετατροπή των κυβερνήσεων της Ελλάδος σε «βασιλικότερους του βασιλέως», την ώρα, που η κοινωνική συνοχή της Χώρας βρίσκεται στα όρια του «βαράθρου», αποτελεί προσπάθεια «δελεασμού» των δανειστών, προκειμένου να αποφευχθεί ο στοιχειώδης έλεγχος στον συνεχιζόμενο κλεπτοκρατισμό, από το ευνοούμενο παρασιτικό «ιδιοτελές τμήμα» της Ελληνικής κοινωνίας. Η «λίστα Λαγκάρντ» αποτελεί ένα μικρό δείγμα στο διαρκές εθνικό έγκλημα της κλεπτοκρατίας και ατιμωρησίας στην Ελλάδα, καθ’ όλη την περίοδο της Μεταπολίτευσης.

Αυτή, όμως, η εγκληματική, πλέον, πολιτική μετατρέπει το 2013 σε χρονιά «αντοχής» του πολιτικού συστήματος και, συνολικά, του πολιτικού εποικοδομήματος, το οποίο «ακροβατεί σε τεντωμένο σχοινί», αφού η Ελλάδα, από ανεξάρτητη Χώρα, κινείται στις προδιαγραφές μιας σύγχρονης «αποικίας χρέους», απροετοίμαστη πολιτικά, οικονομικά και τεχνολογικά, μπροστά στις σημερινές κρίσιμες συγκυρίες και μεγάλες αλλαγές, που επέρχονται στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα, αλλά και στις παγκόσμιες γεωπολιτικές ισορροπίες, με άμεσες «αναταράξεις» και επιρροές στα μείζονα εθνικά θέματα.

I. Χαρμπέα: «Το κοριτσάκι με τα σπίρτα ζει για να πεθάνει στην πόρτα του 2013!»

Το θλιβερό πρωτοχρονιάτικο παραμύθι που αγγίζει την πραγματικότητα ενόψει του 2013! Ένα στα έξι Ελληνόπουλα ζει στα όρια της φτώχειας.

Φώτα, δρόμοι στολισμένοι, κρύο, κόσμος να πηγαινοέρχεται… και σε μια άκρη το κοριτσάκι με τα σπίρτα εκλιπαρεί τους αδιάφορους περαστικούς να αγοράσουν ένα κουτί σπίρτα. Το γνωστό, κλασσικό παραμύθι του Δανού συγγραφέα Χανς Κρίστιαν Άντερσεν παίρνει σάρκα και οστά στις μέρες μας. Τα εξαντλητικά οικονομικά μέτρα έχουν φέρει στα όρια της φτώχειας χιλιάδες παιδιά.

Τα στοιχεία για την παιδική φτώχεια στην Ελλάδα που φέρνει στο φώς παγκόσμια έκθεση της UNICEF είναι συγκλονιστικά, εφόσον αποκαλύπτουν ότι ένα στα έξι Ελληνόπουλα ζει σε συνθήκες στέρησης.  Συνολικά στην Ευρωπαϊκή Ένωση 13 εκατ. παιδιά στερούνται βασικών αγαθών για την ανάπτυξή τους, ενώ άκρως ανησυχητικό, σύμφωνα με τη UNICEF, είναι το γεγονός ότι 30 εκατ. παιδιά ζουν σε συνθήκες φτώχειας σε πλούσιες χώρες.

Η έκθεση εξέτασε την παιδική φτώχεια με βάση τον Δείκτη Παιδικής Αποστέρησης, με ένα παιδί να χαρακτηρίζεται «αποστερημένο» όταν του λείπουν δύο ή περισσότερα αγαθά από έναν κατάλογο 14 βασικών πραγμάτων όπως τρία γεύματα την ημέρα, δύο ζευγάρια παπούτσια στο νούμερό του, ένα ήσυχο μέρος για τη σχολική του εργασία και εκπαιδευτικά βιβλία ή σύνδεση Internet στο σπίτι. Παράλληλα η χώρα μας κατέχει την 30ή θέση μεταξύ 35 κρατών με αναπτυγμένες οικονομίες ως προς τη σχετική φτώχεια.

Αναβιώνει λοιπόν το κοριτσάκι με τα σπίρτα, ένα παραμύθι – πραγματικότητα. Το κορίτσι περιπλανιέται στους δρόμους μέσα στο τσουχτερό κρύο, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να πουλήσει ούτε ένα κουτί σπίρτα. Η ψυχρότητα των περαστικών, η κοινωνική αναλγησία στο ζενίθ! Δύο κόσμοι αναβιώνουν σε αυτό το παραμύθι των πλουσίων και των φτωχών. Η συνύπαρξη τους στο ίδιο κοινωνικό γίγνεσθαι επισημαίνει ότι η κοινωνική αδικία είναι το δεκανίκι των ολίγων, χωρίς αυτή δεν μπορούν να επιβιώσουν. Ακόμα και μια αθώα παιδική ψυχή δεν είναι ικανή να συγκινήσει….

Μετά λοιπόν από περιπλάνηση στους δρόμους το κορίτσι του παραμυθιού αποφασίζει να ζεσταθεί με τα σπίρτα που έχει. Τι αστείο! Πώς μια σπίθα φλόγας μπορεί να ζεστάνει; Και όμως η ελπίδα που έμεινε μια σπίθα είναι! Και μέσα από αυτή μπορούμε να οραματιστούμε. Οραματίζεται λοιπόν το πλουσιοπάροχο δείπνο, την οικογενειακή θαλπωρή, πράγματα που του λείπουν. Η τελευταία εικόνα που βλέπει η τρυφερή αγκαλιά της γιαγιάς της που δε θέλει να την χάσει…. Για το λόγο αυτό ανάβει όλα τα σπίρτα που έχει για να μείνει ζωντανή, αυτή η τόσο ωραία εικόνα! Όμως τα σπίρτα τελειώνουν και το μικρό κορίτσι βρίσκεται στους ουρανούς, ευτυχισμένο που λυτρώθηκε από την επίπονη και βασανιστική ζωή της.

Σαν ξημέρωσε η Πρωτοχρονιά , οι περαστικοί είδαν απορημένοι μια γλυκιά φτωχοντυμένη παιδούλα να κοιμάται γαλήνια στο πλατύσκαλο ενός σπιτιού, επάνω στο χιόνι, τριγυρισμένη από αναρίθμητα καμένα σπίρτα. Φαίνεται τόσο ήρεμη και ευτυχισμένη μακριά από τον ψυχρό κόσμο, μακριά από τη κοινωνία της αφθονίας που στερεί βασικά αγαθά από τα πιο ευαίσθητα και αθώα μέλη της, τα παιδιά! Και στο σημείο αυτό του παραμυθιού κάνει πάλι αισθητή την παρουσία της η αδιαφορία για την απροστάτευτη κοινωνική ομάδα των παιδιών. Τα λόγια ενός περαστικού που λέει: τι χαζή που ήταν! πίστεψε ότι θα μπορούσε να ζεσταθεί με τα σπίρτα, καταδεικνύουν για άλλη μια φορά τον κυνισμό μιας αδιάντροπης κοινωνίας. Μιας κοινωνίας που δεν νοιάζεται για τα βλαστάρια της. Μια κοινωνία υπερκατανάλωσης, μια κοινωνία αφθονίας υλικών αγαθών που όμως δεν τα αναδιανέμει σωστά. Ο κίνδυνος της μη ανισομερούς κατανομής υπονομεύει τα κοινωνικά δικαιώματα των παιδιών. Μελλοντικά ίσως υπονομεύει και την ίδια τους την ύπαρξη!

Ο θάνατος λοιπόν του κοριτσιού αποδεικνύεται λυτρωτικός! Λύτρωση από την αδικία. Στα σκαλοπάτια του 2013 η παιδική φτώχεια στην Ελλάδα αγγίζει το ποσοστό των 23.7%. Σίγουρα δεν είναι εμφανή ακόμη το ποσοστό των παιδιών στη χώρα μας που αποκλείεται κοινωνικά από δραστηριότητες, μόρφωση , κοινωνικά αγαθά. Η στέρηση πολλές φορές γίνεται κομμάτι της ζωής μας. Επαναπαυόμαστε, δε δίνουμε σημασία με λίγα λόγια βολευόμαστε. Εντάσσουμε τα απειλητικά στοιχεία για την παιδική φτώχεια στη γενικότερη άσχημη τροπή των οικονομικών δρώμενων. Εποχή λιτότητας λέμε, εποχή  μνημονίου. Υπάρχει όμως λόγος να κάνουμε εκπτώσεις στην ποιότητα ζωής των παιδιών μας;

Το μέλλον μας είναι τα παιδιά μας! Αν δε δώσουμε τα απαραίτητα εφόδια στα παιδιά τι μέλλον θα έχουμε; Το κοριτσάκι με τα σπίρτα είναι ένα παραμύθι που συγκινεί και αναβιώνει κάθε χρόνο τέτοιες μέρες. Παίρνει πνοή μέσα από τη μορφή χριστουγεννιάτικων εκδηλώσεων σε σχολεία, ταινίες στην τηλεόραση, παιδικό θέατρο. Μήπως όμως έχει πάρει θέση και στην ίδια μας τη ζωή; Μήπως είναι το κοριτσάκι της διπλανής πόρτας; .Μήπως αύριο θα είναι το ίδιο μας , το δικό μας το παιδί; Ας σκεφτούμε πόσα παιδιά στερούνται και πόσα πρόκειται να προστεθούν  στον αριθμό αυτό τον καινούριο χρόνο. Όταν φτάνουμε στο σημείο η πραγματικότητα που ζούμε να ταυτίζεται με ένα θλιβερό παραμύθι με ακόμη χειρότερο τέλος, γιατί είμαστε σίγουροι ότι το δικό μας παραμύθι θα έχει ευτυχισμένο τέλος; Μακάρι να κάνω λάθος, αλλά πολύ φοβάμαι ότι το κοριτσάκι με τα σπίρτα ξαναζεί στις μέρες μας…. Για να πεθάνει στην πόρτα του 2013!

Καλή Πρωτοχρονιά! Και μην ξεχνάτε εμείς φτιάχνουμε το δικό μας παραμύθι, εμείς φτιάχνουμε και το τέλος…

Χαρμπέα Ιωάννα κοινωνιολόγος/εγκληματολόγος, εργαζόμενη σε Βοήθεια στο σπίτι στα Μεγάλα Καλύβια του Δήμου Τρικκαίων.

Γ. Παπασίμος: «Παρακμή και λαϊκό κίνημα»

Ενώ η Χώρα «βυθίζεται» στην ανυποληψία, διογκώνεται η φτώχεια και το περιθώριο σε μεγάλα λαϊκά στρώματα και μετατρέπεται σε σύγχρονη «αποικία χρέους», όπως πιστοποιήθηκε με την ψήφιση την περασμένη Δευτέρα, των τεσσάρων επαίσχυντων πράξεων νομοθετικού περιεχομένου, που νομιμοποιεί την μνημονιακή «δαμόκλειο σπάθη», οι μνημονιακές δυνάμεις συνεχίζουν να κυβερνούν με επικοινωνιακά «παιχνίδια», και μάλιστα να εμφανίζουν και τάσεις πολιτικής ενίσχυσης. Ενώ η σημερινή κυβέρνηση ασκεί μία άδικη κοινωνικά πολιτική, η «αντοχή» και η ανοχή της Ελληνικής κοινωνίας παραμένουν υψηλές. Πρόκειται, πραγματικά, για έναν πολιτικό «κλαυσίγελο» και, στην προκειμένη περίπτωση, σημαντικός παράγοντας γι’ αυτή την κατάσταση είναι και οι πολιτικές ελλείψεις της αντιμνημονιακής δημοκρατικής αντιπολίτευσης.

Ο τρόπος, που διεξήχθη η συζήτηση και η ψηφοφορία για την «λίστα Λαγκάρντ», επιβεβαιώνει πλήρως τα παραπάνω, αφού πιστοποίησε, αφενός, την δυνατότητα πολιτικής επιβίωσης του λεγόμενου «συστήματος παρακμής», όπως εύστοχα έχει ονομάσει ο Καθηγητής και Πρόεδρος της πολιτικής Κίνησης Ιδεών και Δράσης «ΠΡΑΤΤΩ», Νίκος Κοτζιάς και, αφετέρου, τις πολιτικές αδυναμίες των κομμάτων της δημοκρατικής αντιμνημονιακής αντιπολίτευσης.

Ως προς το «σύστημα παρακμής», το οποίο συναποτελείται από το συντηρητικό Βερολίνο, τμήματα της τρικομματικής κυβέρνησης και της οικονομικής ολιγαρχίας και διαπλοκής, έχει ως στρατηγικό στόχο να εμφανισθούν οι δυνάμεις, που οδήγησαν την Χώρα στην κρίση και χρεοκοπία και την Ελλάδα σε πρωτοφανή παρακμή, ότι είναι οι δυνάμεις, που μπορούν να την οδηγήσουν σε ανάκαμψη. Επίσης, ότι οι εκπρόσωποι της διαπλοκής και οι πρωτεργάτες της σήψης και της διαφθοράς της παρασιτικής οικονομικής ολιγαρχίας είναι αυτοί, που μπορούν να μετατραπούν σε «εξυγιαντές» του πολιτικού συστήματος και της οικονομικής διαφθοράς. Έτσι, προς αυτόν τον στόχο της αναδιάταξης του πολιτικού και επιχειρηματικού τοπίου, επιλέγονται «θύματα», τα οποία εμφανίζονται ως «τρόπαια κάθαρσης», με βάση την πλήρη υποταγή του πολιτικού κατεστημένου και της οικονομικής ολιγαρχίας στις Γερμανικές επιλογές, με βασικό σημείο αναφοράς την «λίστα Χριστοφοράκου», την οποία έχουν στα χέρια τους οι Γερμανοί και γνωρίζουν ποιοι διεφθαρμένοι πολιτικοί έπαιρναν συστηματικά «μίζες» από την Siemens.

Η παραπομπή μόνο του πολιτικά «νεκρού» πρώην υπουργού Παπακωνσταντίνου με την χθεσινή ψηφοφορία και η προστασία όλων των υπολοίπων και η επιλεκτική δίωξη διαφόρων εκπροσώπων της παρασιτικής οικονομικής ολιγαρχίας, πιστοποιεί αυτόν τον επικοινωνιακό στρατηγικό πολιτικό στόχο του συστήματος παρακμής.

Από την άλλη πλευρά, οι ευθύνες της δημοκρατικής αντιμνημονιακής αντιπολίτευσης και του λαϊκού κινήματος γενικότερα, απέναντι σε αυτό το σχέδιο και τις κινήσεις αναδιάρθρωσης του πολιτικού σκηνικού, εν μέσω πλήρους εξελίξεως της μνημονιακής «λαίλαπας», που θα επιτρέψει την πολιτική επιβίωση αυτών, που μετέτρεψαν την Ελλάδα σε «αποικία χρέους», με μειωμένα δικαιώματα εντός της Ευρωζώνης, δρομολογώντας την πλήρη εξάρτηση της Χώρας από τους δανειστές και την εξαθλίωση του Ελληνικού Λαού, είναι μεγάλες. Επιβάλλεται άμεσα ο επαναπροσδιορισμός της αντιπολιτευτικής τακτικής, μέσα από την δημιουργία ενός μεγάλου αντιμνημονιακού μετώπου πατριωτικής, δημοκρατικής και παραγωγικής σωτηρίας της Χώρας, που μπορεί να αποτελέσει το πλαίσιο αντίστασης απέναντι στην παρακμή της Ελλάδας και του αμέσου κινδύνου ανθρωπιστικής κρίσης στην Χώρα.

Στέφανος Πολυγένης: «Η μάστιγα της ανηθικότητας και η επερχόμενη οργή του Θεού»

Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ Βαρθολομαίος: «..Παρότι η κρίση ονομάζεται και θεωρείται οικονομική είναι κυρίως πνευματική και ηθική..»

Αυτή είναι αγαπητοί μου η αλήθεια. Το ηθικό κομμάτι του ανθρώπου, είναι η βάση όλης του της ζωής. Ο σοφός λαός μας, μιλά για τον λόγο του ανδρός και την τιμή της γυναικός, δείχνοντας έτσι τον σωστό δρόμο που πρέπει να ακολουθούμε.

Λίγο πριν φανερωθεί ο Χριστός στην ανθρωπότητα, έστειλε τον Τίμιο Πρόδρομο, ο οποίος κατά Τον ίδιο, δεν γεννήθηκε άνθρωπος δυνατότερος. Φυσικά δεν εννοούσε τη σωματική του δύναμη αλλά την πύρινη δύναμη της ψυχής του.

Θα σταθώ στον αγώνα του Προδρόμου κατά της ανηθικότητας της εποχής του. Επέκρινε ως κανείς άλλος τον Ηρώδη για την παράνομη σχέση του με την Ηρωδιάδα και φανέρωσε με το μαρτύριό του και την παιδοφιλική του κατάσταση στο πρόσωπο της Σαλώμης! Ο δυνατότερος άνθρωπος κείτεται νεκρός από αποκεφαλισμό για το κρεβάτι και την ανωμαλία τριών ανθρώπων, χωρίς ουσιαστικά να προβάλλει ως δικαιολογία ο θάνατός του το όνομα του Χριστού. Δείχνοντας έτσι γιατί ο ίδιος επιλέχθηκε από τον Θεάνθρωπο για να τον βαφτίσει.

Ο γράφων, από την ηλικία των έξι ετών ασκεί την τέχνη του χορού. Στα 15 μου ήδη είχα πολλές παραστάσεις και τηλεοπτικές εμφανίσεις στην πλάτη μου. Στα 18 μου χόρευα στο σόου της Ρούλας Κορομηλά «Μπράβο». Επί τρία χρόνια παράλληλα σπούδαζα χοροδιδασκαλία με υποτροφία στη Σχολή Ραλλού Μάνου.  Μέχρι και τα 23 χόρεψα και συνεργάστηκα σχεδόν με όλους τους τραγουδιστές και καλλιτέχνες της σόουμπιζ. Άρα καταλαβαίνεται αγαπητοί μου τι έχω δει και τι έχω βιώσει στο θέμα της ηθικής.

Χάρη σε ένα μοναχό κατάφερα να δω την αλήθεια, έτσι σε ηλικία 23 και κάτι, στο απόγειο της γελοίας καριέρας μου, κερδίζοντας τρομερά χρήματα αλλά και δόξα, τα παράτησα όλα και παντρεύτηκα μια αγία ψυχή η οποία μου χάρισε μέχρι τώρα στα 34 μου τέσσερα παιδιά.

Ξέρετε αγαπητοί γονείς και όχι μόνο ότι ο πολιτισμός ενός κράτους φαίνεται από την παιδεία, η οποία ως λέξη στην Αρχαία Ελλάδα φανέρωνε την δανεική γαλλική λέξη της έννοιας «πολιτισμός». Η μάστιγα του πορνό χωρίζεται σε δυο κατηγορίες, του μαλακού και του σκληρού. Το πρώτο είναι παντού. Σε διαφημίσεις, σε σίριαλ στην τηλεόραση, στα βίντεοκλιπ, στις έντυπες φυλλάδες, ακόμα και στον τρόπο ένδυσης που μας λανσάρουν οι μεγάλοι οίκοι του εξωτερικού. Το δε δεύτερο, ευρύτατα διαδεδομένο στο ίντερνετ, στα κινητά τηλέφωνα, περιοδικά και τηλεόραση, χωρίς ουσιαστικά να απαγορεύεται σε κανέναν, ο οποίος επιθυμεί να έχει πρόσβαση, από ηλικίες 8 έως 108 ετών!

Γνωστά θα μου πείτε όλα αυτά. Όλοι τα γνωρίζουν. Ε, ναι θα σας πω, αλλά κανείς μας δεν μιλά ή ακόμα και αν μιλά, δεν πράττει. Ορμώμενος από όλα τα παραπάνω και ως πρόεδρος του Συλλόγου Αγίου Νέστωρα Τρικάλων θα αδράξω της ευκαιρίας να σας παραθέσω την σκληρή πραγματικότητα αλλά και το τι είμαστε αποφασισμένοι να πράξουμε, για να μην μείνουμε μόνο στα λόγια.

  1. Έχω στα χέρια μου τρεις συγκλονιστικές μαρτυρίες ανθρώπων και συγκεκριμένα 5 αγοριών από ηλικία 25 έως 35 ετών, για ασέλγεια και σεξουαλική παρενόχληση από ανθρώπους που φοράνε ράσα στα Τρίκαλα και την Καρδίτσα.
  2.  Ένα συγκλονιστικό συμβάν στο κοινωνικό μου περιβάλλον.
  3. Στην αποστροφή της κόρης μου προς το βιβλίο της ιστορίας της Τρίτης Δημοτικού, η οποία έχει μουντζουρώσει το μισό βιβλίο, προσπαθώντας να κρύψει τα αχαμνά των Αρχαίων, μπας και πετύχει καμιά λέξη.
  4.  Την μεγάλη ανοχή της κοινωνίας μας προς την ομοφυλοφιλία και όχι μόνο.

Ξεκινούμε λοιπόν με το Σύλλογό μας, πόλεμο στους κίναιδους, παιδεραστές, παιδόφιλους και κάθε λογής ανώμαλους που πιστέψτε με, είναι παντού και είναι υπεράνω κάθε υποψίας. Κάνω έκκληση στους γονείς, με δάκρυα στα μάτια, προσοχή με το κινητό, τα ίντερνετ και πάνω απ’ όλα με το κοινωνικό σας περιβάλλον. Μην παραμελείτε τα παιδιά, εμείς φταίμε και όχι αυτά.

Προειδοποιώ τους Μητροπολίτες Τρίκκης και Θεσσαλιώτιδος να διενεργήσουν έρευνα σε βάθος, και να μη φοβηθούνε τίποτα, εκτός από τον λόγο που θα δώσουν ενώπιων του φοβερού βήματος του Θεού και δεσμεύομαι δημοσίως να είμαστε αρωγοί στην προσπάθειά τους.

Για το τέλος θα γράψω κάτι για τον πρωθυπουργό της Ελλάδος και εύχομαι να το διαβάσει ή να του το πούνε.

Ψαλμ.140 «ἔλαιον δὲ ἁμαρτωλοῦ μὴ λιπανάτω τὴν κεφαλήν μου»

Απορώ πως φοβόμαστε μια γερμανική Κυβέρνηση η οποία απαρτίζεται από ανήθικους.  Ρέσλερ, Βεστερβέλε και σια ο.ε. Οι οποίοι δεν μπορούν να φυλάξουν τα οπίσθιά τους, θα φυλάξουν τα δικά μας; Ευτυχώς που είμαστε με την πλάτη στον τοίχο.

ΥΣ1: Σύντομα ο Σύλλογος του Αγίου Νέστωρα θα κοινοποιήσει στις εφημερίδες, μια ιστοσελίδα η οποία θα παρέχει ανοιχτή γραμμή καταγγελιών για φαινόμενα ανηθικότητας.

ΥΣ2: Το άρθρο είναι αφορμή από πρόσφατα περιστατικά που συνέβησαν και κουκουλώθηκαν και από τα φέιγ βολάν που γέμισε η πόλη των Τρικάλων.

 

 

Ο Πρόεδρος του Συλλόγου Αγίου Νέστωρα Τρικάλων

Στέφανος Πολυγένης

 

 

 




www.antallaktikaonline.gr

ΑΝΤΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ
Camila Cabello - Havana
Βασίλης Παπακωνσταντίνου - Να κοιμηθούμε αγκαλιά
Domenica - Θα κρύβω αυτό που ζητάς
Amy - Love is a losing game
Hi - Gloss
Πάνος Μουζουράκης - Πόσες φορές
Μπάκης Στόκας - Φίλιππος Πλιάτσικας - Υπάρχουν χρυσόψαρα
Chris Rea - Blue cafe
Modern Talking - Why did you do it
Φίλιππος Πλιάτσικας - Λόγο στην αγάπη

 


Ιανουάριος 2020
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031EC