Με το θάρρος της γνώμης

Ραστώνη – Γράφει ο Κων/νος Ντουρτούνης

Με την επίσημη έναρξη-έστω και αν συνοδευτεί από απεργίες διαρκείας-της σχολικής χρονιάς ένα ακόμη «αθάνατο Ελληνικό καλοκαίρι» έλαβε τέλος. Η θερινή ραστώνη, αυτή που σαγηνεύει το μυαλό και το καθαρίζει, εύκολα ή δύσκολα, από έγνοιες της καθημερινότητας δίνει βίαια τη θέση της στα άγχη της σύγχρονης Ελληνικής πραγματικότητας. Κανείς δεν έχει το χρόνο να αναπολήσει τις –λίγες ή πολλές δεν έχει σημασία-χαλαρές καλοκαιρινές βραδιές με παρεούλα και ποτό, τις ξέγνοιαστες στιγμές στην παραλία ή την πλατεία του χωριού. Ραστώνη τέλος λοιπόν. Ή μήπως όχι;

Οι τηλεοράσεις –δυστυχώς-ξανάνοιξαν και μαζί με την επέλαση της Τουρκιάς έχουμε την εκ νέου έφοδο των απτόητων. Της κυβέρνησης των ,ανεπίδεκτων μάθησης, μαθητευόμενων μάγων και τον συρφετό των κλακαδάρων γυμνοσάλιαγκων που τους αποθεώνει κάθε βράδυ από τηλεοράσεως στα δελτία των 8 ή -ακόμη χειρότερα!!- των 9. Εφιάλτης!! Και εμείς τι; Απλά ακούμε, σκύβουμε κεφάλι και ανεβαίνουμε ο καθένας τον προσωπικό του Γολγοθά, ο καθένας με τον προσωπικό του σταυρό στην πλάτη. Μοναχικοί-σε όρια αυνανιστικά- μεμψίμοιροι οδοιπόροι. Ακούμε, σκύβουμε, εκτελούμε. Αποδεχόμαστε τη φορολόγησή μας με βάση μια εξωπραγματική φουσκωμένη-όταν αφορά εμάς-δημιουργική λογιστική την ώρα που επιτρέπουμε να θριαμβολογούν για τα στοιχεία που προκύπτουν από την, ανερυθρίαστα ξεφούσκωτη, δημιουργική δημοσιονομική λογιστική. Ακούμε να μιλάνε για επίδομα θέρμανσης που θα δοθεί κάπου, κάπως, κάποτε και σε κάποιους αλλά μειωμένο για αυξηθούν οι δικαιούχοι παρά το ότι ,κατά δική τους, δημόσια , ομολογία, έχουν περισσέψει χρήματα από το αντίστοιχο περυσινό που όμως-φευ!!- δεν προστίθενται στο αντίστοιχο φετινό.(Για μειώσεις στη φορολογία και άρα στις τιμές των καυσίμων ας μη γίνεται λόγος. Η αρχή που θέλει το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών να είναι σημαντικότερο της δημόσιας υγείας παραμένει αμετάβλητη).Τους αφήνουμε ανενόχλητους να μιλάνε για φοροελαφρύνσεις επειδή μείωσαν ,για ένα μήνα, το ΦΠΑ της εστίασης και δεν επαναστατούμε για τις καθημερινές, πέραν κάθε λογικής, αυξήσεις σε κρατικά τιμολόγια και τις ασταμάτητες εφευρέσεις φόρων για οτιδήποτε στέκεται ή κινείται. Δεν διαμαρτυρόμαστε όπως θα έπρεπε, δυναμικά, μαζικά και με σθένος, για την ανηλεή, άνευ όρων και προϋποθέσεων, φοροεπιδρομή κατά δικαίων και αδίκων. Ειρήσθω εν παρόδω την «μείωση» σύντομα βλέπω να τη μαζεύουν πίσω μιας και ήδη τα όργανα άρχισαν. «Η αγορά» ,λέει, «δεν ανταποκρίθηκε θετικά». Τα παπαγαλάκια σιγοντάρουν και κουνάνε τα πολύχρωμα φτερά τους στα μούτρα μας, υποδεικνύοντας εμάς ως φταίχτες. «Δεν πιέσαμε» λέει. «Δεν απαιτήσαμε το συνετισμό των κακών επαγγελματιών». Είναι τα ίδια, καλοταϊσμένα, παπαγαλάκια που προσπαθούν μας πείσουν πως η φοροδιαφυγή βρίσκεται κυρίως-αν όχι εξ ολοκλήρου-στα τυροπιτάδικα και τις «καλλιτεχνικές» εκδηλώσεις-όχι πως δεν είναι ΚΑΙ εκεί- και όχι στις λίστες των μεγαλοκλεφτών που με τον ίδιο μανδύα κάλυψης που απέκτησαν και έβγαλαν τα λεφτά τους στο εξωτερικό θα επιτύχουν και την αθώωση αν όχι την πανηγυρική δικαίωσή τους. Success stories.( Βέβαια όταν ο κλέφτης είναι αυτός που σε ταϊζει δεν τον τσιμπάς αλλά τραγουδάς στο σκοπό που σου σφυρίζει).

Παρακολουθούμε ανέκφραστοι την προσπάθεια εκχώρησης της δημόσιας περιουσίας σε εταιρείες holding και δεν αναρωτιόμαστε καν τι είναι αυτό και τι σημαίνει για τον τόπο μας.

Βλέπουμε γύρω μας να κλείνουνε σχολεία και νοσοκομεία, να περικόπτονται οριζοντίως και καθέτως στοιχειώδεις παροχές, στο πλαίσιο μιας θολής εξυγίανσης -που παρόλα αυτά ποτέ δεν έρχεται- και όμως αντί οποιασδήποτε άλλης αντίδρασης καταπίνουμε αμάσητη τη σπέκουλα των «τεμπέληδων εργαζομένων». Αποδεχόμαστε συλλήβδην αφορισμούς που αποδίδουν στους στρατιώτες και όχι στους στρατηγούς την αποτυχία στο σχεδιασμό και την εκτέλεση των σχεδιασμών, αποδεχόμαστε τον αλληλοσπαραγμό μεταξύ κοινωνικών ομάδων, την κοινωνική αποσυσπείρωση που αποτελεί το ευκταίο για όλους αυτούς που προσπαθούν να παραμείνουν γατζωμένοι στην εξουσία και τα «τυχερά» της ,όταν η μόνη διέξοδος βρίσκεται στην αλληλοκατανόηση και την αλληλοσυμπαράσταση.

Όλα αυτά και άλλα πολλά «μαγικά και ωραία» τα ακούμε, τα βλέπουμε. Κυρίως τα βιώνουμε στο πετσί μας. Αλλά στο πανηγύρι του χωριού μετά από δυο χαλαρές διαμαρτυρίες, καθίσαμε στο ίδιο τραπέζι και κεράσαμε απ’το κρασί μας τον «δικό μας άνθρωπο» που «συμμερίζεται τον πόνο και το δίκιο μας». Το ότι ο «δικός μας άνθρωπος» «εξ ανάγκης και για το καλό του τόπου» ψήφισε αμάσητα ότι του φέρανε μπροστά του και μετά από αυτή την επώδυνη προσωπική θυσία μας καλεί να επιστρέψουμε στον πραγματικό κόσμο ουδόλως μοιάζει να απασχολεί. Δεν εξηγείται διαφορετικά το γεγονός πως όχι απλά συνεχίζει να αγορεύει δίχως αιδώ αλλά σχεδιάζει την επανεκλογή του στις προσεχείς εκλογικές αναμετρήσεις. Φυσικά όλα αυτά τα ακούμε και τα βλέπουμε «όχι επειδή πιστεύουμε τους αλήτες των καναλιών αλλά επειδή έβλεπε η γυναίκα τον Μουσταφά και ξέχασε να αλλάξει κανάλι».

Καλό χειμώνα λοιπόν, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Αφού έτσι-μοιάζει να-το επιλέξαμε ας πέσουμε ηρωϊκά μαχόμενοι στο πεδίο του καναπέ μας, με το τηλεκοντρόλ ανά χείρας και από τηλεοράσεως τον Μπάμπη να μας μαλώνει επειδή πικραίνουμε τη φίλη του την Άγκελα και την Φατμέ να ματοστηθοδέρνεται και να πικροθρηνωδεί σε μια γλώσσα που είναι απορίας άξιο πως δεν την μιλάμε φαρσί ως γνήσιοι ραγιάδες. Ότι και αν γίνει εξάλλου δε θα φταίμε εμείς .Πάντα η κόλαση είναι οι άλλοι…

 

 

Κων/νος Ντουρτούνης

Χειρουργός Οδοντίατρος

 

Γ. Παπασίμος: Περιφέρεια Θεσσαλίας: «Αυταρχικοί διεκπεραιωτές του δικομματικού κλεπτοκρατισμού»

Η απόφαση της κ. Γερακούδη, να εγκρίνει τη μελέτη περιβαντολογικών επιπτώσεων της μονάδας παραγωγής βιοαερίου στο Κεφαλόβρυσο Τρικάλων, κατά βάναυση παραβίαση των αποφάσεων της Γενικής Συνέλευσης των κατοίκων του Κεφαλοβρύσου τον Αύγουστο του 2012, όπου με συντριπτική πλειοψηφία λήφθηκε απόφαση κατά αυτού του έργου, με συμμετοχή χιλίων περίπου κατοίκων, της αρμόδιας Περιβαντολογικής Επιτροπής της αιρετής Περιφέρειας Θεσσαλίας και της ομόφωνης σχεδόν απόφασης του Περιφερειακού Συμβουλίου (πλην ελαχίστων «Λακεδαιμονίων»), πέραν της δικαιολογημένης οργής και αγανάκτησης, που δημιουργεί στην τοπική κοινωνία, θέτει επί τάπητος το πρόβλημα του αυταρχισμού της πολιτικής εξουσίας του λεγόμενου δικομματικού κλεπτοκρατισμού και των πάσης φύσεως «διεκπεραιωτών» αυτής. «Κλεπτοκρατισμός», που δομήθηκε σταδιακά στα προηγούμενα τριάντα έξι χρόνια, κατά την περίοδο της Μεταπολίτευσης και έριξε την Χώρα «στα βράχια», χάνοντας την μεγαλύτερη ιστορική ευκαιρία να μεταμορφωθεί σε ένα Ευρωπαϊκό Κράτος Δικαίου, και όχι σε ένα κρατικό μόρφωμα ιδιότυπου «κοτζαμπασισμού», στα, δε, τρία πρόσφατα χρόνια της μνημονιακής κηδεμονίας, το ίδιο πολιτικό προσωπικό του δικομματικού «κλεπτοκρατισμού», αφού εκχώρησε και εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα στους ξένους δανειστές – τοκογλύφους, προκειμένου να περισώσει τα δικά του προνόμια και των προστατών του, που είναι η παρασιτική ολιγαρχία, συνεχίζει ακάθεκτο αυτόν τον «ολισθηρό δρόμο», δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για την πλήρη διάλυση του κοινωνικού ιστού της Χώρας.

Η απόφαση αυτή της Γενικής Γραμματέως της «Αποκεντρωμένης» Περιφέρειας Θεσσαλίας – Στερεάς Ελλάδος, που «έγραψε στα παλαιά της υποδήματα» αντίθετες αρνητικές αποφάσεις αιρετών οργάνων και την ομόθυμη λαϊκή βούληση της τοπικής κοινωνίας, υπέρ συγκεκριμένων ιδιωτικών συμφερόντων, παραβίασε, εκτός των υφισταμένων δημοκρατικών, ηθικών και δεοντολογικών κανόνων και τους στοιχειώδεις κανόνες της λογικής, της περιβαντολογικής νομοθεσίας και του δημοσίου συμφέροντος, τόσο των κατοίκων του Κεφαλοβρύσου και των γύρω περιοχών, όσο και συνολικά της Θεσσαλίας και, γι’ αυτόν τον λόγο, ενέχει τα στοιχεία της αυταρχικότητας, της αλαζονείας, της μη νομιμότητας και της πρόδηλης αντικοινωνικότητας.

Συγκεκριμένα:

α) Η επένδυση αυτή προωθείται από μία εταιρία, που δεν έχει να επιδείξει το παραμικρό στο ενεργητικό της έως σήμερα, συνεπώς δεν έχει το τεκμήριο της αξιοπιστίας για μια τέτοια επένδυση, που αφορά τους νυν κατοίκους του Κεφαλοβρύσου, τις επόμενες γενεές, τα ευρύτερα Δημοτικά Διαμερίσματα και την πόλη των Τρικάλων. Πολύ περισσότερο, αν αναλογισθεί κανείς, ότι η συγκεκριμένη εταιρία συμμετείχε αρχικά στην πλαστογράφηση ιδιωτικών συμφωνητικών, για να εμφανίσει χιλιάδες εκτάσεις παραγωγής καλαμποκιού στην ευρύτερη περιοχή του Κεφαλοβρύσου, τις οποίες, μετά από την αποκάλυψή τους, αναγκάσθηκε να αποσύρει.

β) Η επένδυση αυτή του βιοαερίου επιλέχθηκε «ετσιθελικά» από την ανωτέρω εταιρία, σε μια περιοχή, που, τόσο πολεοδομικά και χωροταξικά, όσο και περιβαντολογικά, είναι η ακαταλληλότερη, αφού δεν υπάρχουν σε απόσταση χιλιομέτρων απ’ αυτήν, πηγές φυσικών και οργανικών αποβλήτων, που είναι απαραίτητα για την λειτουργία της. Στις Ευρωπαϊκές Χώρες, αυτού του είδους οι μονάδες, κατά 100% πραγματοποιούνται σε περιοχές, που βρίσκονται δίπλα σε τέτοιες πηγές, αφού μία εκ των βασικών προϋποθέσεων δημιουργίας τους, είναι η απάλειψη των περιβαντολογικών κινδύνων, που προέρχονται από την ύπαρξη αυτών των φυσικών και οργανικών αποβλήτων.

γ) Πέραν της προηγούμενης γενικής ασυμβατότητας, η περιοχή, που επιλέχθηκε να γίνει αυτή η μονάδα, «ΛΑΚΚΑ Κεφαλοβρύσου», βρίσκεται δίπλα στον Πηνειό ποταμό, στον υδροβιότοπο «Γκυτζή», στο πλατανόδασος του Κεφαλοβρύσου – Διαλεκτού, που αποτελεί μνημείο φυσικού κάλλους για την ευρύτερη περιοχή, όπου, μάλιστα, έχει προβλεφθεί από τον Δήμο Τρικκαίων να γίνει ποδηλατόδρομος !!! Τέλος, εφάπτεται δίπλα στην δημιουργηθείσα τεχνητή λίμνη της Ε-65, από την απόληψη του αμμοχάλικου από την περιοχή, που και αυτή αποτελεί ένα εκ των συντελεσθέντων περιβαντολογικών «εγκλημάτων» στην περιοχή.

Στο εύλογο ερώτημα, γιατί αυτή η επιμονή δημιουργίας της μονάδας σε αυτή την θέση (αφού δεν υπάρχουν πρώτες ύλες, καθόσον η Νίκαια Λάρισας, απ’ όπου θα λαμβάνει το ενσίρωμα καλαμποκιού, απέχει 90 χλμ., ο ΧΥΤΑ 40 χλμ. κ.λπ.), υπάρχει σοβαρή ανησυχία, ότι γίνεται λόγω της ύπαρξης της τεχνητής λίμνης, η οποία μπορεί να αποτελέσει εύκολο χώρο εναπόθεσης του εκρρέοντος υγρού και των υδάτων απόπλυσης της μονάδας, με απροσδιόριστες συνέπειες για τον υδροφόρο ορίζοντα της ευρύτερης περιοχής, που έχει άμεση σχέση και με την πόλη των Τρικάλων.

δ) Τέλος, η απόφαση αυτή αδιαφορεί για το μέλλον των κατοίκων της Θεσσαλίας, από σοβαρούς υπαρκτούς κινδύνους, που διατυπώνονται στις παρατηρήσεις και επιφυλάξεις του Γεωπονικού Συλλόγου Νομού Τρικάλων, το καταλυτικό έγγραφο του οποίου κοινοποιήθηκε στην Γενική Γραμματεία Αποκεντρωμένης Διοίκησης Θεσσαλίας – Στερεάς Ελλάδος. Σ’ αυτό τονίζεται ότι, πέραν των κραυγαλέων ελλείψεων της επίμαχης περιβαλλοντολογικής μελέτης και του ακατανόητου της επιλεγείσας θέσης για μονάδα βιοαερίου, προκύπτει το μεγάλο ζήτημα για την υγεία όλων των Θεσσαλών, αλλά και όλης της Χώρας, από πιθανή επιβάρυνση του Θεσσαλικού Κάμπου με υπολείμματα νιτρικών αλάτων, που είναι ιδιαίτερα επικίνδυνα για την δημόσια υγεία, μέσω της διατροφικής αλυσίδας, καθόσον στην μελέτη αυτή δεν διευκρινίζεται η περιεκτικότητα των παραγόμενων παραπροϊόντων σε νιτρικά άλατα, όταν, μάλιστα, αναλογισθεί κανείς, ότι για το παραγόμενο υγρό λίπασμα από το υπόλειμμα του εκρρέοντος, που, σύμφωνα με την μελέτη, ξεπερνά τους 60.000 τόνους, απαιτείται, σύμφωνα με την ισχύουσα 166640/8 Μαρτίου 2013 Υπουργική Απόφαση, ο επακριβής καθορισμός 30.000 και πλέον στρεμμάτων αγροτεμαχίων στον Θεσσαλικό Κάμπο (!!!), με ακριβή έκταση, θέση και χάρτη εντοπισμού και αρίθμηση των αγροτεμαχίων διάθεσης, για να εναποτεθεί το υγρό αυτό λίπασμα, προϋποθέσεις που απουσιάζουν πλήρως από την μελέτη και που είναι πρακτικά δύσκολο έως αδύνατο, να υλοποιηθεί χωρίς κινδύνους για την δημόσια υγεία.

Τα παραπάνω αντικειμενικά στοιχεία σκιαγραφούν εύγλωττα το αυθαίρετο, μη νόμιμο και αντικοινωνικό της απόφασης της Γραμματέως της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Θεσσαλίας – Στερεάς Ελλάδος, που παραβιάζει τους όρους της περιβαντολογικής νομοθεσίας, της λογικής, του δημοσίου συμφέροντος και των στοιχειωδών όρων της δημοκρατικής νομιμότητας, στοιχεία, που αποτελούν, δυστυχώς γι’ αυτή την Χώρα, την συνήθη πρακτική λειτουργία του πολιτικού της προσωπικού, που, ως «θεραπαινίδα» της παρασιτικής ολιγαρχίας, μετέτρεψε την Ελλάδα σε «αποικία χρέους» και σε «διεθνές πειραματόζωο». Είναι προφανές, ότι μόνο η ουσιαστική αντίδραση των πολιτών και του Λαού απέναντι σ’ αυτούς που απροκάλυπτα λειτουργούν σε βάρος του δημοσίου και λαϊκού συμφέροντος, μπορεί να περισώσει ό,τι έχει απομείνει όρθιο σ’ αυτόν τον τόπο.

Ιωάννα Ζορμπά: «Θηλασμός και γλωσσική ικανότητα»

Η βρεφική ηλικία είναι μια περίοδος κατά την διάρκεια της οποίας πραγματοποιούνται μια σειρά από εντυπωσιακές αλλαγές σε όλα τα επίπεδα ανάπτυξης (σωματικό, γνωστικό, γλωσσικό και ψυχοσυναισθηματικό).

Τα μωρά αντιδρούν στον ήχο της φωνής της μητέρας τους, δίνοντας έτσι ένα σημάδι επικοινωνίας. Αργότερα αρχίζουν τα «βαβουλίσματα» και σιγά-σιγά, περνώντας από διάφορα  αναπτυξιακά και χρησιμοποιώντας την μίμηση, καταφέρνουν να χρησιμοποιήσουν λεκτικούς τρόπους επικοινωνίας.

Το κάθε παιδάκι έχει το δικό του, μοναδικό τρόπο ανάπτυξης. Υπάρχουν όμως τα τυπικά στάδια της γλωσσικής ανάπτυξης που θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψην και που θα μας βοηθούν να ελέγχουμε την εξέλιξη του.

Το πρώτο έτος της ζωής του παιδιού αποτελεί ένα είδος προπαρασκευαστικής περιόδου, με προγλωσσικά κυρίως στοιχεία που ετοιμάζουν την εμφάνιση των πρώτων λέξεων με σαφές εννοιολογικό περιεχόμενο, κάπου στο τέλος του πρώτου έτους. Τους πρώτους δυο μήνες της ζωής το βρέφος παράγει κυρίως άναρθρες κραυγές και ήχους που οφείλονται σε καταστάσεις του σώματος (πείνα, πόνος, νύστα) και σε επιθυμίες (αγκαλιά, παιχνίδι). Η κυριότερη μορφή του φωνούμενου ήχου είναι το κλάμα.

Από τον τρίτο μήνα και μετά αρχίζει να παράγει ήχους που φωνολογικά προσεγγίζουν τον ανθρώπινο λόγο, τα ψελλίσματα. Στην αρχή ο αριθμός των γλωσσικών φθόγγων είναι  περιορισμένος, σταδιακά όμως διευρύνεται και εμπλουτίζεται. Αρχικά υπάρχει μεγαλύτερη αναλογία φωνηέντων και στην συνέχεια βαθμιαία αυξάνει ο αριθμός των συμφώνων. Η συχνότητα τους αυξάνεται και κορυφώνεται περίπου τον 10° μήνα, οπότε σταδιακά αρχίζουν να μειώνονται καθώς και εμφανίζονται οι πρώτες λέξεις συνήθως, επαναλαμβανόμενες συλλαβές ή μονοσύλλαβες λέξεις.

Είναι λογικό οι μανάδες να ανησυχούν αν το μωράκι τους τα πάει καλά και αν ακολουθεί αναπτυξιακά τα παραπάνω στάδια. Υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορείτε να κάνετε για να βοηθήσετε τα αγγελούδια σας να καταφέρουν να μιλήσουν. Ο θηλασμός είναι αρκετά σημαντικός τόσο για την σωματική όσο και για την γλωσσική ανάπτυξη του μωρού σας.

Μια πολύ σημαντική έρευνα ξεκίνησε στο Περθ της Δυτικής Αυστραλίας πριν από 10 χρόνια. Ερευνητές από το Κέντρο Έρευνας στην Παιδική Υγεία παρακολούθησαν 2868 βρέφη από τη γέννηση τους. Κατέγραψαν στην πορεία του χρόνου τον τρόπο διατροφής τους και χώρισαν τα παιδιά σε τέσσερις ομάδες: εκείνα που δεν θήλασαν καθόλου, εκείνα που θήλασαν λιγότερο από 4 μήνες, όσα θήλασαν για 4 με 6 μήνες και τέλος τα βρέφη που θήλασαν για πάνω από 6 μήνες. Τα παιδιά αυτά πέρασαν από ένα τεστ εκτίμησης της γλωσσικής ικανότητας, στην ηλικία των 5 και των 10 χρονών. Έγινε στατιστική προσαρμογή των αποτελεσμάτων, ανάλογα με την κοινωνικο-οικονομική κατάσταση, μαιευτικές και ψυχοκοινωνικές παραμέτρους. Η ανάλυση έδειξε ότι υπήρχε δυνατή θετική συσχέτιση ανάμεσα στη διάρκεια του θηλασμού και την επίδοση στο τεστ γλωσσικής ικανότητας. Η επαφή του μωρού με το στήθος της μητέρας έχει αρκετά θετικά αποτελέσματα.

Συγκεκριμένα, η μελέτη βρήκε ότι τα παιδιά που θήλασαν περισσότερο από 6 μήνες είχαν, στην κλίμακα του 100, κατά μέσο όρο 3,5 μονάδες υψηλότερο σκορ στην ηλικία των 5 ετών και 4 μονάδες υψηλότερο σκορ στην ηλικία των 10 ετών, σε σύγκριση με εκείνα τα παιδιά που δεν θήλασαν καθόλου.

Οι Αυστραλοί επιστήμονες συμπέραναν ότι ο μακροχρόνιος μητρικός θηλασμός έχει θετική και στατιστικά ανεξάρτητη επίδραση στην γλωσσική ανάπτυξη και την ικανότητα στην ομιλία των παιδιών κατά την σχολική ηλικία.

Να θυμάστε ότι δεν υπάρχουν κανόνες όσον αφορά τον θηλασμό, ο θηλασμός πρέπει και επιβάλλεται να είναι απεριόριστος. Όποτε το παιδί θέλει γάλα θηλάστε το. Σας το λέω σαν μητέρα που θήλασε δυόμιση χρόνια. Κάνετε καλό σε εσάς αλλά και στα μωρά σας.

 

 

 

Κ. Ντουρτούνης :«Ποιος είναι τελικά εκτός πραγματικότητας;»

Η φαιδρή Ελληνική καθημερινότητα της αμετροέπειας, της έλλειψης ψύχραιμης και σε βάθος σκέψης και του εξ’ αυτών εκπορευόμενο παραλογισμό των αντιδράσεων ανατροφοδοτεί σταθερά την δεξαμενή σκέψης των απανταχού επίδοξων σχολιαστών. Είναι τέτοια η ένταση και ο ρυθμός που συχνά σε αναγκάζουν να αναρωτηθείς για το ποιος τελικά είναι αυτός που ζει και κινείται-συνειδητά ή ασυνείδητα-εκτός πραγματικότητας, σε κάποιο παράλληλο σύμπαν.

Είναι αυτός που πιστεύει πως μια κοινωνία, που θέλει να λέγεται δημοκρατική, πρέπει να μετέρχεται αποκλειστικά και μόνο δημοκρατικών μεθόδων για την αντιμετώπιση  ακόμη και των πιο ακραίων καταστάσεων ή όλοι αυτοί που ελαφρά τη καρδία σπεύδουν να αναφωνήσουν το «άρον άρον σταύρωσον αυτόν» για έναν ανώριμο και χαρακτηριστικά αμόρφωτο και απαίδευτο- όχι δίχως ευθύνη της ίδιας της κοινωνίας και της συντεταγμένης πολιτείας-νεανία που υπέπεσε στο σφάλμα ενός-μάλλον ασυνείδητου-ναζιστικού χαιρετισμού;

Είναι αυτός που πιστεύει πως είναι, τουλάχιστον, ανακόλουθο και υποκριτικό να δηλώνεις σοκαρισμένος από το ξέσπασμα του ηλίθιου νεανία-το οποίο είναι βέβαιο, με δεδομένο το πνευματικό υπόβαθρό του, πως στερείται ιδεολογικής βάσης και εφαλτηρίου-την ώρα που έχεις αναγορεύσει σε ¨Φωνή της σύνεσης και της λογικής» τον μεσήλικα –εκλεγμένο και δυνητικό ηγέτη του κεντροδεξιού χώρου- που ενώ έχει την πνευματική διαύγεια και τις σπουδές που του επιτρέπουν να ελέγχει απόλυτα λόγια, πράξεις και συνέπειες αυτών, εξακολουθεί δίχως ίχνος-έστω υποκριτικής-μεταμέλειας να  χαρακτηρίζει τη συμμετοχή του-με τσεκούρι ανά χείρας-σε ομάδες εκκαθάρισης ως πράξη «δεξιού ακτιβισμού»;

Είναι αυτός που πιστεύει πως είναι από παράλογο έως γελοίο μια κοινωνία να πανηγυρίζει για το γενναίο όχι κάποιων άλλων απέναντι σε έξωθεν επιβαλλόμενες αποφάσεις, όταν στις αλλεπάλληλες ευκαιρίες που της δόθηκαν για να καταδικάσει μια και καλή αντίστοιχες πολιτικές των δικών της ναι-ναι-κων και να τους οδηγήσει στον οριστικό και αμετάκλητο πολιτικό θάνατο έπραξε το ακριβώς αντίθετο και επιπρόσθετα ανέσυρε από το χρονοντούλαπο-ή καλύτερα από τους υπονόμους-ακραία στοιχεία, των οποίων το ιστορικό δεδικασμένο σε ισοπεδωτικές καταστροφές αγνόησε επιδεικτικά και τους πρόσφερε βήμα και ευήκοα ώτα για να αγορεύουν τις βλακείες τους;

Είναι αυτός που πιστεύει πως αυτή η κοινωνία που διάλεξε ως «σωτήρες» και οδηγούς προς τη «γη της επαγγελίας» αυτούς που την οδήγησαν στα χέρια των Φαραώ, έχει απεμπολήσει κάθε δικαίωμα να κρίνει και να σχολιάζει αποφάσεις άλλων-πολύ περισσότερο όταν συνεχίζει όχι απλά να περιβάλλει με εμπιστοσύνη αλλά ενίοτε να υπερθεματίζει υπέρ των εν λόγω «σωτήρων»;

Είναι αυτός που εξακολουθεί ακόμη και τώρα να πιστεύει πως η πολιτική είναι ο μόνος δρόμος για την έξοδο από τα προβλήματα αρκεί να επιστρέψει εκεί που πρέπει δηλαδή στην τεχνοκρατική και πραγματιστική προσέγγιση των προβλημάτων αφήνοντας στην άκρη προτεσταντικές και μανιχαϊστικές προσεγγίσεις περί «καλών-κακών», «ηθικών-ανήθικών», «εργαζόμενων-τεμπέληδων» κλπ, ή όσοι-πολιτικοί, δημοσιογράφοι και λοιποί πιστοί ακόλουθοι αυτών-εμφανίζονται βασιλικότεροι του βασιλέως υπερασπιζόμενοι με νύχια και δόντια τις επιλογές της-αποδεδειγμένης πλέον απόλυτα και πανθομολογούμενης-καταστροφής;

Είναι αυτός που θεωρεί πως η  αδερφοσύνη  δεν μπορεί να συμβαδίζει με το πονηρό λοξοκοίταγμα προς τα ασημικά του «αδελφού» όταν αυτός βρίσκεται σε μειονεκτική θέση ή αυτοί που το βαφτίζουν «εξυπηρέτηση»;

Ποιος είναι τελικά εκτός πραγματικότητας; Μάλλον αυτός που αρνείται πεισματικά να προσαρμοστεί στην ιδέα πως ο ραγιαδισμός-με όλα τα συμπαρομαρτούντα πνευματικά χαρακτηριστικά- δεν είναι αταβιστικό αλλά εγγενές χαρακτηριστικό της «ξεχωριστής ελληνικής φυλής».

 

Κων/νος Ντουρτούνης

Χειρουργός Οδοντίατρος

Κ. Πατέρας: «Παράλυτη χώρα»

Σε δραματική κατάσταση ευρίσκεται η κοινωνία μας εξ αιτίας της πρωτοφανούς ύφεσης, που έχουμε εδώ και τρία χρόνια, εξ αιτίας της καθημερινά αυξανόμενης ανεργίας, περίπου 30%, και για τον λόγο ότι δεν υπάρχει ζεστό χρήμα στην αγορά. Όποιος είναι επαγγελματίας, υπάλληλος, συνταξιούχος και αγρότης, νιώθει καθημερινά στο πετσί του την τραγική κατάσταση της οικονομίας. Η χώρα τράβηξε…. χειρόφρενο και είναι παράλυτη.

Την τραγική αυτή θέση την διαπιστώνουν οι πολίτες τόσο με την μεγάλη ανασφάλεια που υπάρχει όσο και με την πλήρη απογοήτευση σε εργαζομένους και σε επιχειρήσεις. Απογοητευτικά είναι τα αποτελέσματα και στην μείωση των εσόδων του κράτους και στις υποχρεώσεις έναντι των ασφαλιστικών Ταμείων. Κι όμως μπροστά σ’ αυτό το … τέλμα η Τρόικα επιμένει στην πιστή τήρηση των καταστροφικών Μνημονίων και στην άμεση μείωση την δημοσίων υπαλλήλων κατά 25.000 μέχρι το τέλος του έτους. Μας βλέπουν πλέον ως αριθμούς και όχι ως ανθρώπους, που έχουμε οικογένειες και που δεν ευθυνόμαστε σε τίποτε για την λεηλασία του κράτους από τους ΚΛΕΦΤΕΣ που ακόμα ζουν, βασιλεύουν και θέλουν και να μας σώσουν…!

Δεν αντιλαμβάνονται πως ο ρυθμός της τεράστιας ύφεσης και το μεγάλο ύψος της ανεργίας, επίσημα είναι κοντά στο 30%, ενώ ανεπίσημα ξεπέρασε κατά πολύ το 40%, όχι μόνο οδηγούν στον εκτροχιασμό των Μνημονίων και της οικονομίας αλλά σαρώνουν και την πολιτική σταθερότητα της χώρας δηλαδή ανατρέπουν την Δημοκρατία.

Η ανασφάλεια για τα εισοδήματα έριξαν δραματικά την κατανάλωση. «Ζωντανές – Νεκρές» Τράπεζες δεν μπορούν να παίξουν αναπτυξιακό ρόλο εξ αιτίας της μη ανακεφαλαιοποίησης και των κακών δανείων. Οι πολίτες αδυνατούν να πληρώσουν τα δανεικά, γιατί, όταν τα πήραν, είχαν μισθούς αξιοπρεπείς ενώ τώρα παίρνουν μισθούς και συντάξεις πείνας και αδυνατούν να αποπληρώσουν τις οφειλές.

Οι ΓΥΠΕΣ των τοκογλύφων και τα ΠΥΡΑΝΧΑΣ των διεθνών οικονομικών συμφερόντων είναι έτοιμα να αγοράσουν τα κόκκινα δάνεια και να πάρουν τα σπίτια και την περιουσία ευυπόληπτων πολιτών και αξιοπρεπών επαγγελματιών, υπαλλήλων και συνταξιούχων. Η κατάσταση δεν φαίνεται να βελτιώνεται ουσιαστικά με τα μέτρα, που θα παρθούν τους επόμενους μήνες. Εάν δεν γίνουν ρυθμίσεις των δανείων με βάση το σημερινό εισόδημα και εάν το τραπεζικό σύστημα δεν κατορθώσει να παίξει τον ρόλο του χρηματοδότη της ανάκαμψης της οικονομίας, ανοίγοντας την στρόφιγγα, τότε τα «δεινά» θα αυξάνονται και η χώρα θα βρεθεί τελείως παράλυτη.

Ας καταλάβουν όλοι τους, οι Δανειστές, οι κλέφτες του κράτους και οι πάμπλουτοι πολίτες και πολιτικοί πως πρέπει να βοηθήσουν την μεγάλη προσπάθεια του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά για Ανάπτυξη, και έξοδο από την κρίση, γιατί διαφορετικά το «πεπρωμένον φυγείν αδύνατον».

Και ενώ αυτή η τραγική κατάσταση πάει από το κακό στο χειρότερο τα ΧΡΥΣΑ ΠΑΙΔΙΑ, οι Δικοί τους άνθρωποι και όσοι είναι Μετακλητοί Υπάλληλοι στην Βουλή, κυρίως παιδιά Υπουργών, Βουλευτών και κομματόσκυλα, παίρνουν δεκάδες και εκατοντάδες χιλιάδες Ευρώ των χρόνο…!

Είχε άδικο ο Κωνσταντίνος Καραμανλής που έλεγε πως «η Ελλάδα είναι ένα απέραντο φρενοκομείο;»

Ευαγ. Στεργίου: «Προϋπολογισμός 2013»

Ο προϋπολογισμός του 2013 του Δήμου Φαρκαδόνας που κατατέθηκε προς ψήφιση εντάσσεται απόλυτα στις επιταγές του Καλλικράτη καθώς και στο επικαιροποιημένο Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στήριξης (ΜΠΔΣ) 2012 – 2016 και κυρίως στις ειδικές ρυθμίσεις που αφορούν την Τοπική Διοίκηση σε βάθος τετραετίας.

Καταρχήν θα πρέπει να τονιστεί πως στον προϋπολογισμό αντικατοπτρίζεται η όλο και αυξανόμενη υποχρηματοδότηση, η οποία, όπως και ο ίδιος ο δήμαρχος παραδέχτηκε, μέσα στην τριετία ανήρθε στο ποσοστό του 60%. Και αυτή η οικονομική σφαγή είναι αποδεκτή από μια Δημοτική Αρχή όταν υποτάσσεται στην γενικότερη πολιτική κατεύθυνση της κυβέρνησης και της ΕΕ, την κρίση του καπιταλιστικού συστήματος να πληρώσουν οι λαϊκές – εργατικές οικογένειες. Οπότε αναμενόμενο είναι ο Δήμος να οδηγηθεί στο σημείο αδυναμίας να εξασφαλίσει την μισθοδοσία των εργαζομένων του καθώς και να στηρίξει τις λειτουργικές ανάγκες και δομές του.

Ειδικότερα σημαντική  είναι η απόκλιση μεταξύ των βεβαιωθέντων και εισπραχθέντων οικονομικών πόρων. Για παράδειγμα για το οικονομικό έτος 2012 προϋπολογίστηκαν έσοδα 10.345.000 ευρώ, βεβαιώθηκαν 7.710.000 ευρώ και τελικά εισπράχθηκαν 5.815.500 ευρώ, αφήνοντας φυσικά ακόμη μεγαλύτερες αμφιβολίες για τα έσοδα του 2013. Αυτή η απόκλιση, πέρα από την μεγάλη μείωση της κρατικής χρηματοδότησης, αντικατοπτρίζει και την οικονομική ένδεια των κατοίκων του Δήμου μας να ανταποκριθούν στην τοπική φορολογία, και τα οποία είχαμε ήδη επισημάνει πως θα επιφέρει η εφαρμοζόμενη αντεργατική πολιτική. Και η διαμορφωθείσα κατάσταση γίνεται ακόμα χειρότερη για τις λαϊκές οικογένειες καθώς στην περίπτωση οικονομικού ελλείμματος και μη ισοσκελισμένου προϋπολογισμού, το οικονομικό έλλειμμα του Δήμου, θα καλύπτεται – ισοσκελίζεται (!) με δανεισμό από το παρακαταθηκών και δανείων.. και θα καταλήγει σε παρακράτηση ΣΑΤΑ (γι’ αυτό εξάλλου ενσωματώθηκε στους ΚΑΠ) και σε αύξηση ιδίων εσόδων (τελών, τοπικών φόρων)!! Βέβαια με τις κινήσεις αυτές σταδιακά μεθοδεύεται η οριστική απαλλαγή του κράτους για τη χρηματοδότηση της Τοπικής Διοίκησης.

Φυσική απόρροια της υποχρηματοδότησης του Δήμου είναι πως και το Τεχνικό Πρόγραμμα Έργων δεν μπορεί να καλύψει σε τίποτα τις ανάγκες σε έργα και υποδομές στο Δήμο Φαρκαδόνας. Παρατίθεται μια σειρά μικρών έργων που βρίσκονται πολύ μακριά, ως πολιτική στόχευση, ως οικονομικά μεγέθη και ως αποτελεσματικότητα, από την θωράκιση των δημοτών με έργα αντιπλημμυρικά, εγγειοβελτιωτικά, αντισεισμικής προστασίας, κατασκευής και συντήρησης υποδομών. Έργα που θα στηρίξουν και θα ενισχύσουν τις υπάρχουσες δομές του Δήμου στα σχολεία, στους παιδικούς σταθμούς, στις προνοιακές υπηρεσίες, στον πολιτισμό, στον αθλητισμό, κ.α. Ωστόσο οι διαρκώς μειούμενοι πόροι της ΣΑΤΑ κάνουν την όποια συζήτηση για Τεχνικό Πρόγραμμα Έργων να αποτελεί εμπαιγμό.

Και φυσικά πίσω από την συνεχή απαρίθμηση κωδικών και αριθμών του προϋπολογισμού του 2013 κρύβεται η απόλυτη δυσλειτουργία και διάλυση των υπηρεσιών κοινωνικής πρόνοιας, των βρεφονηπιακών παιδικών σταθμών, των σχολείων.  Οι μόνιμοι εργαζόμενοι τείνουν προς εξαφάνιση και αντικαθίστανται από «προσωρινούς» μέσω διαφόρων προγραμμάτων, πάντα όμως κακοπληρωμένοι ή/και απλήρωτοι. Οι σχολικές επιτροπές δεν μπορούν να ανταποκριθούν στα στοιχειώδη (πετρέλαιο, αναλώσιμα, συντήρηση, κ.α.), η μεταφορά των μαθητών κινδυνεύει επί της ουσίας να καταργηθεί. Το «Βοήθεια στο σπίτι» διανύει την τελευταία του παράταση με τη σημερινή του μορφή. Εντάσσεται στο υπουργείο Εργασίας, μετονομάζεται και οι υπηρεσίες πλέον θα παρέχονται ανταποδοτικά. Παράλληλα απ’ τον Καλλικράτη, το επικαιροποιημένο ΜΠΔΣ και με τη σύμπραξη των αιρετών που τα στηρίζουν και εφαρμόζουν, ανοίγει ο δρόμος για αύξηση φόρων, ιδιωτικοποιήσεις υπηρεσιών, έργων και υποδομών.

Τέλος πρέπει να σημειώσουμε πως στην ψήφιση του προϋπολογισμού έπεσαν οι μάσκες όσων κάθε φορά προκαλούν κλίμα νοσηρότητας στις συνεδριάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου με απαράδεκτο λόγο και χαρακτηρισμούς, στο όνομα της καλύτερης λειτουργίας του Δήμου και στήριξης των δημοτών. Όλοι μαζί ψήφισαν τον προϋπολογισμό της εξαθλίωσης γιατί όλοι τους αποδέχονται και εφαρμόζουν τις αντιλαϊκές – αντεργατικές πολιτικές που τον διαμόρφωσαν.

Αξιοποιώντας λοιπόν την πείρα μας στα δύο αυτά χρόνια εφαρμογής του Καλλικράτη, εύκολα γίνεται αντιληπτό πως αποτέλεσε το μοχλό επιβολής βάρβαρων αντεργατικών πολιτικών στα λαϊκά στρώματα, αποτέλεσε βασικό κρατικό εργαλείο για την προώθηση της καπιταλιστικής αγριότητας στην καθημερινότητα των εργαζομένων. Η κάθε λαϊκή οικογένεια, οι κάτοικοι του Δήμου μας τίποτα θετικό δεν έχουν να περιμένουν από τέτοιες πολιτικές, από τέτοια νομοθετήματα, από αυτούς που τα εφαρμόζουν. Τίποτα θετικό δεν έχουν να περιμένουν και από τον προϋπολογισμό αυτόν.

Εμείς που μετέχουμε στη Λαϊκή Συσπείρωση αντιπαλεύουμε αυτές τις πολιτικές και αυτούς που τις εφαρμόζουν. Εμείς διεκδικούμε για τους κατοίκους του δήμου μας και γενικότερα για την λαϊκή οικογένεια το δικαίωμά τους στις υποδομές, στην εργασία, στην παιδεία, στην υγεία, στην πρόνοια. Σύμφωνα με όσα παρουσιάζονται και εξαγγέλλονται στον προϋπολογισμό και σύμφωνα με τις πολιτικές μας θέσεις η Λαϊκή Συσπείρωση καταψήφισε το πρόγραμμα τεχνικών έργων και τον προϋπολογισμό εσόδων και δαπανών του έτους 2013.

 

 

Η δημοτική σύμβουλος της Λαϊκής Συσπείρωσης Φαρκαδόνας: Ευαγγελία Στεργίου.

 

 

 

 

Απ. Παπατόλιας: «Κρίση και Αυτοδιοίκηση»

Έχει γίνει πλέον κοινή συνείδηση ότι η διατήρηση του σημερινού συγκεντρωτικού και κεντροβαρούς μοντέλου διακυβέρνησης οδηγεί σε απόλυτο αδιέξοδο την προσπάθεια της συλλογικής μας ανάκαμψης. Πυκνώνουν σήμερα ολοένα και περισσότερο οι φωνές που ζητούν να αποκεντρωθεί δραστικά η κάθε εξουσία, ώστε και η εθνική μας συνοχή να διαφυλάσσεται και να αξιοποιείται δημιουργικά το ενδογενές δυναμικό της χώρας μας.

Είναι, επίσης, αλήθεια ότι το πολιτικό και διοικητικό προσωπικό της Αυτοδιοίκησης υποδέχθηκε μέσω του «Καλλικράτη» ένα τεράστιο όγκο νέων και σύνθετων αρμοδιοτήτων, χωρίς καμία στήριξη ή πίστωση χρόνου από το Κεντρικό Κράτος. Αρκεί να αναφερθεί ότι η Αυτοδιοίκηση διαχειρίζεται σήμερα μόλις το 3,5% του ΑΕΠ, με το υπόλοιπο 96,5% να ανήκει ακόμα στην κεντρική γραφειοκρατία, με τις γνωστές καταστροφικές επιδόσεις για την Πατρίδα μας…

Αξίζει να σημειώσουμε ότι σε όλες τις εκδοχές του Μνημονίου δεν περιγράφονται με απόλυτη σαφήνεια οι περιοριστικές πολιτικές που πλήττουν την Αυτοδιοίκηση. Τούτο συμβαίνει αφενός για να αποκρυβεί η ασυμμετρία στις πολιτικές εξοικονόμησης δαπανών και η συνακόλουθη υπέρμετρη επιβάρυνση της Αυτοδιοίκησης αφετέρου και για να συγκαλυφθεί η σταθερή δυσπιστία του Κεντρικού Κράτους και της τρόικας απέναντι στους αυτοδιοικητικούς θεσμούς, οι οποίοι αντιμετωπίζονται ως σταθερή πηγή αφαίμαξης πόρων και προνομιακό πεδίο για την επιβολή κάθε λογής περιορισμών.

Σε αυτό το νέο, άκρως δυσμενές, περιβάλλον η Αυτοδιοίκηση οφείλει να δώσει τη δική της απάντηση για διέξοδο από την κρίση. Οφείλει, παρά τις αντιξοότητες, να λειτουργήσει ως γνήσιος πρωταγωνιστής της δημοκρατικής ανασυγκρότησης του τόπου. Ως αυθεντική και αποτελεσματική δύναμη κοινωνικής αλληλεγγύης και συνοχής και ως εφαλτήριο για την αλλαγή του θεσμικού και παραγωγικού προτύπου μας.

Αξιοποιώντας τη σχέση εγγύτητας με τις τοπικές κοινωνίες, η Αυτοδιοίκηση πρέπει να θέσει σήμερα τη δική της ατζέντα, θωρακίζοντας πάνω από όλα τον ίδιο το θεσμό απέναντι στις συνέπειες της κρίσης, μέσα από την προώθηση μιας σύγχρονης προοδευτικής  διοικητικής μεταρρύθμισης, την αποκατάσταση των δραματικών ελλειμμάτων του Καλλικράτη, τη διεύρυνση της τοπικής δημοκρατίας και τη μεταρρύθμιση του Κεντρικού Κράτους σε μια πιο επιτελική κατεύθυνση.

Παράλληλα, η Αυτοδιοίκηση οφείλει να εγκαταλείψει την αμυντική και φοβική της νοοτροπία και να αναλάβει γενναίες πρωτοβουλίες στο πεδίο της πραγματικής οικονομίας και της παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας.

Τέλος είναι ανάγκη να επεξεργαστεί ένα συνεκτικό σχέδιο άσκησης κοινωνικής πολιτικής, που θα αποτρέπει την ακραία κοινωνική ένδεια και θα αποτελεί το «ύστατο καταφύγιο» για τα θύματα της κρίσης.

Στο πλαίσιο αυτού του τρισδιάστατου ρόλου της – θεσμικού, αναπτυξιακού, κοινωνικού – η Αυτοδιοίκηση μπορεί πράγματι να αναδειχθεί σε κυρίαρχο μοχλό της  εθνικής ανασύνταξης, αφήνοντας πίσω της τα αρχαϊκά σύνδρομα του πτωχοπροδρομισμού, της μάχης οπισθοφυλακών και της συντηρητικής ομφασκολοσκόπησης…

Για να αναλάβει, ωστόσο, αυτόν τον πρωταγωνιστικό ρόλο η Αυτοδιοίκηση, οφείλει πρωτίστως να αξιοποιήσει τα διδάγματα της κρίσης. Τα συμπεράσματα για το πώς επηρέασε η κρίση την Ευρωπαϊκή και την Ελληνική Τοπική Αυτοδιοίκηση, αποτελούν χρήσιμο ερμηνευτικό οδηγό για την προοπτική του θεσμού στο περιβάλλον της κρίσης.

Ένα πρώτο βασικό συμπέρασμα, που επιβεβαιώνεται από όλους τους διεθνείς οργανισμούς, είναι ότι οι επιπτώσεις της κρίσης ήταν δυσμενέστερες σε κράτη με συγκεντρωτική οργάνωση, παρά σε κράτη με ουσιαστικά αποκεντρωμένη λειτουργία, όπως οι Σκανδιναβικές Χώρες.

Την περίοδο της κρίσης όλοι οι Δήμοι και οι Περιφέρειες της Ευρώπης κλήθηκαν να απαντήσουν σε ένα κοινό ερώτημα. Όταν οι κρατικές επιχορηγήσεις και τα ίδια έσοδα μειώνονταν συνεχώς, πώς θα ήταν δυνατόν να ανταποκριθούν στην ιδιαίτερα αυξημένη ζήτηση, κυρίως σε υπηρεσίες κοινωνικής πρόνοιας και αλληλεγγύης, που απαιτούν επιπλέον δαπάνες; Με βάση αυτό το δεδομένο, σε όλες τις Ευρωπαϊκές Αυτοδιοικήσεις αναζητήθηκαν λύσεις αφενός στο πεδίο της  αποτελεσματικότερης και δημοκρατικότερης οργάνωσης και διαχείρισής τους, και αφετέρου σε αυτό της εξεύρεσης εναλλακτικών πηγών χρηματοδότησης.

Η κρίση βρήκε την Ελληνική Τοπική Αυτοδιοίκησης σε μία ιδιαίτερη στιγμή. Μόλις είχε ψηφιστεί και είχε αρχίσει να εφαρμόζεται το πρόγραμμα «Καλλικράτης». Η κρίση επηρέασε καθοριστικά την εφαρμογή του προγράμματος, ενώ η μη υλοποίηση του συνοδευτικού αναπτυξιακού προγράμματος «ΕΛΛΑΔΑ» ανέδειξε όλες τις αδυναμίες του. Η ιστορική «ατυχία» του Καλλικράτη είναι ότι συνέπεσε με το ξέσπασμα μιας πρωτόγνωρης δημοσιονομικής κρίσης και την έναρξη της εφαρμογής των ατελέσφορων και αντι-αναπτυξιακών μνημονιακών πολιτικών. Έτσι, μια κατά βάση προοδευτική μεταρρύθμιση, που προέκυψε μέσα από τα ίδια τα σπλάχνα του αυτοδιοικητικού κινήματος, εκφυλίστηκε σταδιακά σε εργαλείο για την εφαρμογή ενός άδικου και αντιαυτοδιοικητικού Μνημονίου και την επιβολή κάθε λογής περιορισμών σε βάρος των θεσμών που εκπροσωπούν τις τοπικές κοινωνίες.

Λόγω των ανορθόδοξων, άδικων και αναποτελεσματικών οριζόντιων πολιτικών που εφαρμόστηκαν, το κεντρικό κράτος απέτυχε παταγωδώς να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της κρίσης και των πολιτών. Την ίδια στιγμή η Αυτοδιοίκηση συνεισέφερε περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο δημόσιο φορέα στην αντιμετώπιση της δημοσιονομικής κρίσης, έχοντας υποστεί μείωση των πόρων της κατά 50%!!! Σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα οι μειώσεις αυτές άγγιξαν το σκληρό πυρήνα των ανελαστικών λειτουργικών δαπανών, πλήττοντας όχι μόνο τις προσφερόμενες υπηρεσίες, αλλά και το διαθέσιμο εισόδημα των ίδιων των πολιτών.

Παρολαυτά, οι Δήμοι και οι Περιφέρειες της Χώρας επέδειξαν μια αξιοζήλευτη προσαρμοστικότητα στα νέα δημοσιοοικονομικά δεδομένα. Την περίοδο της κρίσης δεν αφομοίωσαν μόνο τεράστιες περικοπές στα έσοδά τους, αλλά ήταν οι μόνοι που κατόρθωσαν να περιορίσουν τις ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις τους.

 

Α. Η ματαίωση της Αυτοδιοίκησης από την κυβέρνηση Σαμαρά (Το παράδειγμα των Αιρετών Περιφερειών)

Η εξελικτική ματαίωση της Αυτοδιοίκησης δεν αποτελεί, ωστόσο, τυχαίο σύμπτωμα ή αθέλητη συνέπεια του Μνημονίου. Συνιστά, αντιθέτως, συνειδητή πολιτική επιλογή όλων των κυβερνητικών σχημάτων από το 2010 και ένθεν, με αποκορύφωμα τη στάση της σημερινής πολιτικής ηγεσίας της χώρας.

Πράγματι, η κυβέρνηση Σαμαρά έχει υιοθετήσει σε τέτοιο βαθμό τη πολιτική του συντηρητικού συγκεντρωτισμού και ακυρώνει με τόσο συστηματικό τρόπο τη δυναμική της Αυτοδιοίκησης, που δικαιολογημένα μπορούμε να κάνουμε λόγο για αντιδραστική στροφή του Κεντρικού Κράτους απέναντι στους τοπικούς και περιφερειακούς θεσμούς.

Σήμερα, δεν έχει απλώς εδραιωθεί ένα κλίμα δυσπιστίας και καχυποψίας απέναντι σε κάθε τι αυτοδιοικητικό. Πλέον, μεθοδεύεται συνειδητά και ενορχηστρώνεται επικοινωνιακά από τους κυβερνητικούς κύκλους,  σε αγαστή συνεργασία με την Τρόϊκα και την Task Force, η ίδια η περιθωριοποίηση της Αυτοδιοίκησης και η ταπείνωσή της στα μάτια των πολιτών.  Οι νεότευκτοι καλλικρατικοί θεσμοί αντιμετωπίζονται, με την προσχηματική επίκληση της κρίσης, στην καλύτερη περίπτωση ως σταθερή πηγή αφαίμαξης πόρων και επιβολής περιορισμών χωρίς καμία ιεράρχηση ή αξιολόγηση, ενώ στη χειρότερη ως βαρίδι στην εθνική ανασυγκρότηση και ως νοσηρό σύμπτωμα του διοικητικού μας συστήματος…

Σε μια περίοδο που η Αυτοδιοίκηση θα μπορούσε να αναδειχθεί σε «εθνικό πρωταθλητή» της διεξόδου από την κρίση, εκπέμποντας ένα ισχυρό μήνυμα αποφασιστικότητας και πίστης στις προοδευτικές μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη η χώρα για να ανασυνταχθεί, η κυβέρνηση Σαμαρά της επιφυλάσσει ρόλο ουραγού, ενοχοποιώντας την για όλα τα δεινά του γραφειοκρατικού, διεφθαρμένου και πελατειακού κράτους…Οι κυβερνώντες δεν κρύβουν πια ότι μετάνιωσαν για την αυτοδιοικητική χειραφέτηση και εργάζονται μεθοδικά για την παλινόρθωση του συγκεντρωτισμού, προκαλώντας τεχνητή ασφυξία στους νέους θεσμούς.

 

Ο θεσμός των Αιρετών Περιφερειών, που σχεδιάστηκε ακριβώς για να λειτουργήσει ως ο κύριος μοχλός της περιφερειακής ανάπτυξης σε περιόδους κρίσης, βιώνει με τον πιο δραματικό  ίσως τρόπο αυτή την παλινόρθωση. Δεν είναι μόνο η αυθαίρετη – γιγαντιαία- περικοπή των νομοθετημένων πόρων (άνω του 50%) που ακυρώνει κάθε συμβολή των Περιφερειών  στην πυροδότηση της περιφερειακής ανάπτυξης. Ούτε ίσως η παράνομη και αντισυνταγματική παρακράτηση των πόρων που συνοδεύουν τις αρμοδιότητες που τους  αποδόθηκαν. Είναι και το ότι οι Περιφέρειες παρεμποδίζονται συστηματικά στην άσκηση περιφερειακής πολιτικής μέσα από την αποστέρηση κάθε θεσμικά κατοχυρωμένης  δυνατότητας παρέμβασής τους.

Γιατί, άραγε, δεν αναγνωρίζεται ο ρόλος της Περιφέρειας στον χωροταξικό σχεδιασμό;  Γιατί αγνοείται εκκωφαντικά στο επίπεδο του αναπτυξιακού προγραμματισμού, του σχεδιασμού και της υλοποίησης του νέου ΕΣΠΑ;  Γιατί της αρνούνται πεισματικά κάθε εμπλοκή στην έγκριση και την υποστήριξη των ιδιωτικών επενδύσεων περιφερειακής σημασίας; Γιατί δεν την καθιστούν, όπως συμβαίνει σε ολόκληρη την Ευρώπη, ισότιμο εταίρο στο σχεδιασμό και την εφαρμογή της αγροτικής ή περιβαλλοντικής πολιτικής;  Γιατί της αφαιρούν ακόμα και αυτή τη νομοθετημένη δυνατότητα παρέμβασής της στις πολιτικές υγείας; Γιατί,  δεν ολοκληρώνουν το θεσμικό οπλοστάσιο του «ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ», εκδίδοντας επιτέλους τις κανονιστικές πράξεις που εξειδικεύουν  τη συμβολή της στην περιφερειακή ανάπτυξη, εξορθολογίζουν  την οικονομική διαχείριση και διασφαλίζουν  συνθήκες διαφάνειας και χρηστής περιφερειακής διοίκησης; Γιατί επιμένουν να αγνοούν το νόμο και να μην θέτουν σε λειτουργία το θεσμό του Ελεγκτή Νομιμότητας, την ίδια στιγμή που ξιφουλκούν κατά της ανομίας και της απουσίας ελέγχων;

Γιατί δεν εκδίδουν το ΠΔ για τα «αποφαινόμενα όργανα» των Περιφερειών, το ΠΔ του άρθρου 268 του Ν.3852/2010 για τη σύνταξη Ενιαίου Κωδικολογίου που θα επιτρέψει την εφαρμογή του Ενιαίου Λογιστικού Σχεδίου στις Περιφέρειες; Γιατί δεν εκδίδουν την Υπουργική Απόφαση για τον εξορθολογισμό του Προϋπολογισμού των Περιφερειών  που προβλέπει το άρθρο 268 του Καλλικράτη;

Γιατί επιμένουν να χρησιμοποιούν τις Αποκεντρωμένες Διοικήσεις ως το «μακρύ χέρι» της κρατικής γραφειοκρατίας, προκαλώντας αδιανόητες καθυστερήσεις και εμπλοκές στα περιφερειακά αναπτυξιακά έργα; Γιατί εμπιστεύονται δοτούς κρατικούς υπαλλήλους, που καθημερινά καταλύουν τη θεσμική και οικονομική αυτοτέλεια των Περιφερειών με απροκάλυπτους ελέγχους σκοπιμότητας, αντί να συνεργαστούν ισότιμα και δημιουργικά με ευρέως νομιμοποιημένα αιρετά όργανα;

Γιατί- κι αυτό είναι ιδιαιτέρως σοβαρό από ηθικοπολιτική σκοπιά – συνεχίζουν να επενδύουν στις καταστροφικές λογικές της κομματικής ή συγκυβερνητικής ευνοιοκρατίας, δημιουργώντας στην πράξη δύο κατηγορίες Περιφερειών, ενισχύοντας από την «πίσω πόρτα» ολίγους εκλεκτούς με παροχές και κρυφές χρηματοδοτήσεις, καταλύοντας κάθε έννοια αξιοκρατίας, ίσης μεταχείρισης και διαφάνειας στην κατανομή των δημοσίων πόρων;  Αρκεί να μελετήσει κανείς προσεκτικά τα συγκεντρωτικά στοιχεία των χρηματοδοτικών εισροών από εθνικούς πόρους στις 13 Περιφέρειες μέσα στο 2012, για να αντιληφθεί το σκάνδαλο των Περιφερειών «δύο ταχυτήτων»…

Θα μπορούσα να προσθέσω άλλα τόσα «γιατί;» ολοκληρώνοντας το θλιβερό κατάλογο των ενεργειών της σημερινής κυβέρνησης που ακυρώνουν, απαξιώνουν και εν τέλει εκμαυλίζουν το χώρο της περιφερειακής αυτοδιοίκησης.  Αδιάψευστος, όμως, μάρτυρας της ματαίωσης του θεσμού των Περιφερειών είναι ο τρόπος που βιώνουν την παρουσία τους οι απλοί πολίτες. Αυτοί δεν κατάφεραν να δούν την τελευταία διετία, παρά την πλούσια προεκλογική ρητορεία του 2010, ούτε «μικρούς πρωθυπουργούς» ούτε «Περιφερειακά Κοινοβούλια» ούτε «τοπικές κυβερνήσεις». Είδαν, αντιθέτως, Περιφερειακά Συμβούλια να λειτουργούν υποτυπωδώς, με έλλειμμα δημοκρατίας, με διαρκή υποβάθμιση του ρόλου των περιφερειακών συμβούλων, με υποτίμηση της Αντιπολίτευσης και με περιθωριοποίηση των παρατάξεων. Είδαν τις Επιτροπές του Περιφερειακού Συμβουλίου να εκφυλίζονται συνεχώς χωρίς καμία ουσιαστική υποστήριξη ή ενθάρρυνση, είδαν τις περιλάλητες Επιτροπές Διαβούλευσης σε διακοσμητικό ρόλο και μια σειρά από φιλόδοξα περιφερειακά όργανα είτε να παραμένουν «στα χαρτιά» είτε να ατονούν δραματικά… Και σα να μην έφτανε αυτό το αρνητικό κλίμα των «χαμηλών πτήσεων» και της θεσμικής απαισιοδοξίας, έρχεται κατά καιρούς η Κυβέρνηση να το επιβαρύνει ακόμη περισσότερο με άσκεπτες και επικίνδυνες «φωτοβολίδες», όπως το δήθεν «ενιαίο ψηφοδέλτιο», που ακυρώνει περιφερειακές παρατάξεις και αντιπολιτεύσεις, ή ακόμη η έξαρση της αντιδημοκρατικής και αντισυνταγματικής φιλολογίας περί παράτασης της θητείας των αυτοδιοικητικών αρχών…

Σε αυτό το περιβάλλον η Περιφερειακή Αυτοδιοίκηση  οφείλει να εκπέμψει ένα ισχυρό πολιτικό μήνυμα και προς την κυβέρνηση και προς την κοινωνία: Η Ελλάδα των Περιφερειών αποτελεί απάντηση στην κρίση και ανάχωμα στις αντιαναπτυξιακές πολιτικές του Μνημονίου. Αν η κυβέρνηση Σαμαρά μετάνιωσε για τη χειραφέτηση της Αυτοδιοίκησης, χρέος όλων των προοδευτικών πολιτικών δυνάμεων είναι να εργαστούν για την ανατροπή αυτής της αντιδραστικής στροφής, οικοδομώντας νέες πολιτικές συμμαχίες και νέους κοινωνικούς συσχετισμούς στον πολύπαθο αυτοδιοικητικό χώρο. Είναι η μόνη πολιτική απάντηση απέναντι στη συντηρητική αντιμεταρρύθμιση και την παλινόρθωση του καταστροφικού συγκεντρωτισμού.

Στο πλαίσιο της ανάλυσης που προηγήθηκε, πέντε είναι τα βασικά πολιτικά συμπεράσματα-προτάσεις που συνάγονται σε σχέση με το ρόλο της Αυτοδιοίκησης στη σημερινή συγκυρία της κρίσης και της συντηρητικής παλινόρθωσης που προωθεί η κυβέρνηση Σαμαρά:

  1. Επιβεβαιώνεται, έστω και με το αρνητικό πρόσημο της κρίσης, ο κανόνας ότι η προοπτική της ανάπτυξης συναρτάται ευθέως με τη δυναμική της αποκέντρωσης. Ένα άρρωστο και συγκεντρωτικό κράτος δεν μπορεί να πυροδοτήσει σήμερα καμιά ανάπτυξη.
  2. Το κενό που δημιουργήθηκε μέσα στην κρίση από την απουσία του κεντρικού κράτους πρέπει να καλυφθεί πολιτικά και θεσμικά από την Αυτοδιοίκηση που διαθέτει και τη δημοκρατική νομιμοποίηση και την επιχειρησιακή ετοιμότητα για να αναλάβει αναπτυξιακές πρωτοβουλίες.
  3. Οι Δήμοι και οι Περιφέρειες της Χώρας οφείλουν να δώσουν προτεραιότητα στην ορθολογική οργάνωση και το λειτουργικό εκσυγχρονισμό των υπηρεσιών τους, ώστε να βελτιώσουν την αποδοτικότητα και την αποτελεσματικότητά τους σε σχέση με το κεντρικό κράτος.
  4. Η ενίσχυση του ρόλου της Τοπικής Αυτοδιοίκησης είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένη με τη διεύρυνση της τοπικής και περιφερειακής δημοκρατίας, καθώς και με την εμπέδωση συνθηκών διαφάνειας στη λειτουργία της δημοκρατικής συμμετοχής και την προώθηση θεσμών κοινωνικού ελέγχου.
  5. Η επόμενη προοδευτική διοικητική μεταρρύθμιση, πρέπει πλέον να περιλάβει όχι μόνο τις Περιφέρειες και τους Δήμους, αλλά και την Κεντρική και Αποκεντρωμένη Δημόσια Διοίκηση, στην κατεύθυνση της κατοχύρωσης μιας Επιτελικής Πολυεπίπεδης Διακυβέρνησης.

 

Β. Ο αναπτυξιακός ρόλος της Περιφερειακής Αυτοδιοίκησης στο πλαίσιο της Πολυεπίπεδης Διακυβέρνησης της χώρας

Η ανάπτυξη, που αποτελεί το καθολικό αίτημα της σύγχρονης εποχής, δεν είναι ένας πολιτικά ουδέτερος στόχος. Η υπερσυγκέντρωση του ελληνικού κράτους αποτελεί αναπτυξιακή τροχοπέδη. Η αποκέντρωση δεν θα επιταχύνει απλώς στους αναπτυξιακούς ρυθμούς, αξιοποιώντας τα τοπικά και περιφερειακά συγκριτικά πλεονεκτήματα, αλλά θα εγγυηθεί τη δίκαιη συμμετοχή ευρύτερων κοινωνικών στρωμάτων στην προστιθέμενη αξία που θα παραχθεί. Παράλληλα, η αποκέντρωση θα συμβάλλει στην επίλυση των πιεστικών προβλημάτων της χωρικής και κοινωνικής συνοχής της πατρίδας μας.

Για να μπορέσει η Τοπική Αυτοδιοίκηση να εδραιώσει τον πολιτικό, αναπτυξιακό και επιχειρησιακό της ρόλο, θα πρέπει πριν από όλα να απεξαρτηθεί από την κηδεμονία του κεντρικού κράτους. Κύρια πηγή εξάρτησης των Δήμων και Περιφερειών από την κεντρική Κυβέρνηση, παραμένουν οι κρατικές επιχορηγήσεις και η περιορισμένη φορολογική ελευθερία των ΟΤΑ. Η λύση δεν είναι άλλη από τη δημοσιονομική και φορολογική αποκέντρωση, που θα επιτρέψει στην Τοπική Αυτοδιοίκηση με μεγαλύτερη υπευθυνότητα, πνεύμα πρωτοβουλίας και ευελιξία να διαχειριστεί τα ζητήματα της τοπικής και περιφερειακής ανάπτυξης.

Στο πλαίσιο μιας Πολυεπίπεδης Διακυβέρνησης, με κεντρική αναφορά ένα Κράτος-Στρατηγείο, αναβαθμίζεται μοιραία και ο ρόλος της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας Αυτοδιοίκησης:

  • Οι Περιφέρειες θα είναι αρμόδιες για το σχεδιασμό και την εφαρμογή των περιφερειακών αναπτυξιακών προγραμμάτων, την περιφερειακή εξειδίκευση των εθνικών πολιτικών και τη μελέτη-κατασκευή-συντήρηση των έργων περιφερειακής και νομαρχιακής κλίμακας. Παράλληλα θα έχουν στη διάθεσή τους τις αναγκαίες δομές και τους αναγκαίους οικονομικούς πόρους για τη χάραξη και την εφαρμογή πολιτικών προσέλκυσης όλων των επενδύσεων περιφερειακής σημασίας.
  • Οι Δήμοι θα είναι αρμόδιοι για  την παροχή διοικητικών υπηρεσιών στους πολίτες και τις επιχειρήσεις, καθώς και για την προώθηση της τοπικής ανάπτυξης, με έμφαση στον πολιτισμό και την άσκηση της τοπικής κοινωνικής πολιτικής. Παράλληλα, θα έχουν στη διάθεσή τους τους αναγκαίους οικονομικούς πόρους για την καθημερινή προστασία του περιβάλλοντος, την κατασκευή των τοπικών έργων τεχνικής υποδομής, τη συντήρηση των κοινόχρηστων και κοινωφελών χώρων και την παροχή των αναγκαίων κοινωνικών υπηρεσιών.

 

Για να κατοχυρωθεί αυτός ο αναβαθμισμένος και αποσαφηνισμένος θεσμικά ρόλος των Περιφερειών και των Δήμων στο πολιτικό-διοικητικό σύστημα της χώρας είναι αναγκαίο να προβλεφθεί η ενίσχυση της αυτοδιοικητικής λειτουργίας στην επικείμενη Αναθεώρηση του Συντάγματος.

Οι Περιφέρειες πρέπει να αποκτήσουν κεντρικό ρόλο στον περιφερειακό χωροταξικό σχεδιασμό και να αναλάβουν ρητά (α) την αρμοδιότητα σχεδιασμού και εφαρμογής των περιφερειακών αναπτυξιακών προγραμμάτων, (β) τη δυνατότητα έκδοσης κανονιστικών πράξεων περιφερειακής εξειδίκευσης της νομοθεσίας που αφορά την περιφερειακή ανάπτυξη και (γ) την αρμοδιότητα άσκησης φορολογικής πολιτικής περιφερειακής σημασίας, στο πλαίσιο του ενιαίου φορολογικού συστήματος της χώρας.

Οι Δήμοι πρέπει να αποκτήσουν ουσιαστικότερο ρόλο στον πολεοδομικό σχεδιασμό και την εφαρμογή του, καθώς και να αναλάβουν ρητά την άσκηση κανονιστικών αρμοδιοτήτων για (α) τη ρύθμιση των τοπικών υποθέσεων, (β) την αρμοδιότητα της «μονοθυρικής» (one stop shop) παροχής των υπηρεσιών στους πολίτες και (γ) την επιβολή φόρων τοπικής σημασίας, στο πλαίσιο του ενιαίου φορολογικού συστήματος της χώρας.

Η ενίσχυση της διοικητικής ικανότητας της Τοπικής Αυτοδιοίκησης πρέπει παράλληλα να εξειδικευθεί με νόμο που θα κατοχυρώνει τις επιτελικές λειτουργίες  των Περιφερειών και των Δήμων στον τομέα του αναπτυξιακού προγραμματισμού, του χωροταξικού και πολεοδομικού σχεδιασμού και θα προβλέπει

Περαιτέρω, η ενίσχυση του αναπτυξιακού ρόλου της Αυτοδιοίκησης θα επιτευχθεί με την περιφερειοποίηση των Επιχειρησιακών Προγραμμάτων της νέας προγραμματικής περιόδου 2014-2020 και την ένταξη όλων των έργων και δράσεων σε δέκα τρία (13) Περιφερειακά Επιχειρησιακά Προγράμματα που θα διαχειριστούν οι Περιφέρειες, με διασφάλιση διακριτών Υποπρογραμμάτων Τοπικής Ανάπτυξης των Δήμων.

Τέλος, είναι αναγκαίο να προβλεφθεί νομοθετικά η ενίσχυση του ρόλου των Περιφερειών στην υποστήριξη της επιχειρηματικότητας μέσω της στήριξης και προσέλκυσης επενδύσεων, της απλοποίησης των διοικητικών διαδικασιών που αφορούν τις επιχειρήσεις, τις συνεργασίες με τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα και τα ερευνητικά κέντρα, της κατασκευής επιχειρηματικών πάρκων και πάρκων καινοτομίας, της δημιουργίας δικτύων γνώσης και θερμοκοιτίδων για νέες επιχειρήσεις.

Γ. Πολιτικές της Περιφερειακής Αυτοδιοίκησης για τη στήριξη των επενδύσεων στην Ελληνική Περιφέρεια

Η αδυναμία στην προσέλκυση νέων επενδύσεων, την ενίσχυση της επιχειρηματικότητας και την αύξηση των ρυθμών  ανάπτυξης, είναι το αποτέλεσμα της απουσίας μιας συγκροτημένης δημόσιας πολιτικής για το επιχειρείν. Τα θέματα των επενδύσεων ρυθμίζονται  αποσπασματικά, χωρίς να αντιμετωπίζονται συστηματικά τα προβλήματα της γραφειοκρατίας, της αδιαφάνειας και της ασυνέχειας των δημόσιων πολιτικών, τα οποία βρίσκονται στη «ρίζα του κακού».

Η κυβερνητική πρακτική, χρόνια τώρα, εξαντλείται απλώς στην αντιμετώπιση επιμέρους ζητημάτων γραφειοκρατίας και διοικητικών βαρών κατά την έναρξη της επιχειρηματικής δραστηριότητας ή στην εισαγωγή οικονομικών κινήτρων. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι προβλέψεις αυτές δεν καταφέρνουν να ενταχθούν σε μία ολοκληρωμένη πολιτική για το επιχειρείν, αλλά περιορίζονται στο να «διορθώνουν» παθολογίες,  που έχουν επισημανθεί κατά καιρούς και σημειακά από τους κοινωνικούς εταίρους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού του ελλείμματος, είναι η περίπτωση του αναπτυξιακού νόμου. Αντί να λειτουργεί ως εργαλείο παροχής οικονομικών κινήτρων, προκειμένου να διευκολυνθεί  η επιχειρηματική δραστηριότητα, σε τομείς  προτεραιότητας, υποκαθιστά πλήρως τη δημόσια παρέμβαση στον τομέα της επιχειρηματικότητας.

Σε αυτό το απολύτως ασταθές και ανασφαλές περιβάλλον για το επιχειρείν έρχεται να προστεθεί η κατάσταση «αποσύνθεσης» του βασικού διοικητικού ιστού, η θεσμική του απαξίωση -ακόμη και στο επίπεδο των βασικών διοικητικών λειτουργιών- και η έλλειψη συντονισμού της δράσης των υπουργείων.

Η θεμελιώδης αυτή αδυναμία επιτείνεται από την υφιστάμενη κατάσταση πολυνομίας, που δημιουργεί ανασφάλειες στους πολίτες και προκαλεί την παράλυση των ελεγκτικών μηχανισμών. Το αποτέλεσμα είναι η δημιουργία ενός ασταθούς, ανασφαλούς και αδιαφανούς διοικητικού περιβάλλοντος, το οποίο επιδρά ιδιαίτερα αρνητικά στην ανάπτυξη της επιχειρηματικής δραστηριότητας.

Οι παραπάνω διαπιστώσεις έχουν σημασία για να αντιληφθεί κανείς όχι μόνο πόσο καταστροφικά είναι σήμερα τα γραφειοκρατικά βάρη για το υγιές επιχειρείν, αλλά και ποιό είναι το μέγεθος της αδυναμίας των συναρμοδίων υπουργείων να συντονίσουν τις ενέργειές τους μέσα σ’ αυτό το εκρηκτικό μείγμα πολυνομίας, εξουσιαστικής σχέσης, αδιαφάνειας και θεσμικής απαξίωσης.

Όπως και να ‘χει, σήμερα, με τις υφιστάμενες δυνατότητες και παθογένειες του διοικητικού μας συστήματος, δεν είναι δυνατόν ούτε να επιτευχθεί συντονισμός μεταξύ των υπουργείων για την εφαρμογή μιας ενιαίας πολιτικής για το επιχειρείν ούτε να υποστηριχθούν οι παραγωγικές επενδύσεις που έχει ανάγκη η χώρα μας.

Με τα συνήθη νομικά και διοικητικά μέσα είναι εντελώς αδύνατον να επιταχύνει κανείς την ανάπτυξη της επιχειρηματικής δραστηριότητας στη χώρα και μάλιστα υπό τις παρούσες συνθήκες διαχείρισης της βαθιάς δημοσιονομικής κρίσης που αντιμετωπίζει. Είναι εξίσου προφανές ότι η έννοια του εθνικού ή δημοσίου συμφέροντος αποκτά στις μέρες μας νέο περιεχόμενο, που συνδέεται άρρηκτα με την επιτάχυνση της ανάπτυξης, ώστε και η χώρα να ανταπεξέλθει στις υποχρεώσεις της και να μην διαρραγεί η κοινωνική συνοχή λόγω της βίαιης μείωσης του βιοτικού επιπέδου των πολιτών.

Κατά συνέπεια, τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν δεν μπορούν παρά να ανταποκρίνονται στην εξυπηρέτηση των έκτακτων εθνικών αναγκών και στόχων. Πρέπει δε να αφορούν τόσο στην ιδιωτική όσο και στη δημόσια πρωτοβουλία, με τελικό στόχο την παραγωγή νέου εθνικού και κοινωνικού πλούτου.

Βασική αρχή του προτεινόμενου σχεδιασμού είναι ότι η παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας είναι συνώνυμη με την πυροδότηση της περιφερειακής ανάπτυξης και τη διεύρυνση του αναπτυξιακού ρόλου των Περιφερειών.

Η πρότασή μας: 6 βήματα για την απεμπλοκή των επενδυτικών πρωτοβουλιών

Η πρότασή μας συμπυκνώνεται σε 6 βήματα, αναγκαία μέτρα πολιτικής, για τη στήριξη των επενδύσεων  στην ελληνική Περιφέρεια.

1ο βήμα: Καταγραφή επενδυτικού ενδιαφέροντος

Πρώτα πρέπει να καταγραφούν, ανά περιφέρεια, τις επενδυτικές πρωτοβουλίες, μεσαίου ή μεγάλου μεγέθους, ιδιωτικές ή δημόσιες, που σκάλωσαν στα γρανάζια γραφειοκρατικών ή άλλων εμποδίων. Η καταγραφή του επενδυτικού ενδιαφέροντος πρέπει να περιλαμβάνει τόσο το ύψος της επένδυσης όσο και τις δημιουργούμενες νέες θέσεις εργασίας. Παράλληλα, η τήρηση της αρχής της διαφάνειας και της χρηστής διοίκησης, επιβάλλει τη δημοσίευση ανοικτής πρόσκλησης για την εκδήλωση επενδυτικού ενδιαφέροντος σε κάθε περιφέρεια της χώρας. Την ευθύνη της όλης διαδικασίας προσέλκυσης επενδυτών θα έχει η κάθε Περιφερειακή Αυτοδιοίκηση. Η πρόσκληση πρέπει να θέτει συγκεκριμένους όρους στους επενδυτές, ώστε να διασφαλίζεται το απαιτούμενο μέγεθος επένδυσης, καθώς και η συμμετοχή της στην αύξηση των ρυθμών ανάπτυξης και των θέσεων εργασίας.

2ο  βήμα: Ομαδοποίηση-προτεραιοποίηση επενδύσεων

Με βάση το εκδηλωμένο επενδυτικό ενδιαφέρον του προηγούμενου σταδίου, πρέπει να ακολουθήσει από τα όργανα της Αιρετής Περιφέρειας η ομαδοποίηση όλων των επενδυτικών πρωτοβουλιών (ιδιωτικών ή δημοσίων) ανά παραγωγικό τομέα, καθώς και όλων των διοικητικών εμποδίων που συναντούν οι συγκεκριμένες πρωτοβουλίες. Έτσι, θα προκύψουν οι τομείς παρέμβασης, το απαιτούμενο μέσο (νομοθετικό, κανονιστικό ή διοικητικό) που πρέπει να χρησιμοποιηθεί για την άρση των εμποδίων και η προτεραιοποίηση των παρεμβάσεων με κριτήριο τη σημασία της κάθε επένδυσης για την επιτάχυνση των δεικτών ανάπτυξης.

 

3ο βήμα: Κατάρτιση Περιφερειακών Αναπτυξιακών Σχεδίων

Με βάση τα συμπεράσματα του δεύτερου σταδίου, θα προγραμματιστούν στη συνέχεια οι απλές διορθωτικές παρεμβάσεις για να διευκολυνθούν οι συγκεκριμένες επενδύσεις, ενώ θα προσδιοριστούν και οι επενδυτικές πρωτοβουλίες, που απαιτούν πολυσύνθετη παρέμβαση. Όλες οι επενδυτικές πρωτοβουλίες που είναι ώριμες προς υλοποίηση θα ενταχθούν σε ένα ενιαίο Περιφερειακό Αναπτυξιακό Σχέδιο, που θα προτείνεται από κάθε Αιρετή Περιφέρεια και στη συνέχεια θα κυρώνεται  με νόμο στη Βουλή, ενσωματώνοντας τρεις συγκεκριμένους στόχους: α) ύψος επενδύσεων προς υλοποίηση (οικονομικό κατώτατο όριο) β) κατώτατο ποσοστό επιτάχυνσης του ρυθμού ανάπτυξης της κάθε περιφέρειας γ) κατώτατο αριθμό νέων θέσεων εργασίας σε κάθε περιφέρεια.

Το κάθε Περιφερειακό Αναπτυξιακό Σχέδιο θα περιλαμβάνει το Γενικό και το Ειδικό Μέρος.

Το Γενικό Μέρος (κατ’ ελάχιστο) θα περιλαμβάνει:

  • Την καταγραφή του επενδυτικού ενδιαφέροντος, της προόδου της υλοποίησης των επενδύσεων και των διοικητικών εμπλοκών που συναντούν.
  • Την πρόταση για διοικητική απεμπλοκή, μετά από καταγραφή των αιτίων της κακοδιοίκησης ή της έλλειψης διοικητικού συντονισμού.
  • Την καταγραφή της ανεργίας ανά οικονομικό τομέα, καθώς και τη συσχέτιση μεταξύ εμποδίων στις επενδύσεις, ρυθμού επιβράδυνσης της ανάπτυξης και αύξησης ποσοστών ανεργίας.

Το Ειδικό Μέρος θα περιλαμβάνει τις «Συμβάσεις» μεταξύ του ελληνικού δημοσίου και καθενός επενδυτή, στις οποίες θα ορίζεται «τρίτος» εγγυητής – διαιτητής, για την εξασφάλιση της τήρησης όλων των όρων και των υποχρεώσεων που θα αναλαμβάνονται και από τα δύο μέρη. Η υπογραφή της Σύμβασης, από τη στιγμή που το Περιφερειακό Αναπτυξιακό Σχέδιο κυρωθεί με νόμο, θα υποκαθιστά το σύνολο των διοικητικών αδειών  που απαιτούνται για τις επενδύσεις, οι οποίες θα θεωρούνται ότι έχουν χορηγηθεί αυτοδικαίως.

Κάθε Σύμβαση θα περιλαμβάνει κατ΄ελάχιστο:

  • Πλήρη ανάλυση του επιχειρηματικού αντικειμένου σε σχέση με τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της κάθε περιφέρειας.
  • Αναλυτική αναφορά στα οικονομικά στοιχεία της επένδυσης (ύψος επένδυσης, τα στοιχεία κοστολόγησης, πηγές άντλησης κεφαλαίων).
  • Αναλυτική αιτιολόγηση των  νέων θέσεων εργασίας, που θα δημιουργηθούν από τις επενδύσεις.
  • Αναλυτική αναφορά των νέων ειδικών ρυθμίσεων για την υλοποίηση της κάθε επένδυσης.
  • Εγγυήσεις για τη συνέχιση της εφαρμογής των ειδικών ρυθμίσεων.
  • Αναφορά στα κίνητρα ενίσχυσης της επιχείρησης λόγω εντοπιότητας του απασχολούμενου δυναμικού.

4ο βήμα: Διαπραγμάτευση με την Ευρωπαϊκή Ένωση

Επειδή με τα Περιφερειακά Αναπτυξιακά Σχέδια εισάγεται δέσμη ειδικών ρυθμίσεων, μπορεί να θεωρηθεί ότι  δημιουργούνται συνθήκες αθέμιτου ανταγωνισμού σε σχέση με άλλες μελλοντικές επενδυτικές πρωτοβουλίες.  Η βασική απάντηση απέναντι στην κριτική αυτή είναι ότι οι συνθήκες που βιώνει σήμερα η χώρα μας, είναι απολύτως έκτακτες και εξαιρετικές με αποτέλεσμα να επιβάλλεται μία ειδική ρύθμιση του επιχειρείν, για να εξυπηρετηθεί το εθνικό συμφέρον. Σε μία χώρα που πλήττεται από αρνητικούς ρυθμούς ανάπτυξης, υψηλά ποσοστά ανεργίας και ιδιαίτερα αδιαφανείς διοικητικές διαδικασίες, μόνο ένα ισχυρό «σοκ» μπορεί να συμβάλλει στην εξυγίανση του επιχειρηματικού περιβάλλοντος. Με αυτό το επιχείρημα, πρέπει στη συνέχεια να γίνει διαπραγμάτευση με τα αρμόδια όργανα της Ε.Ε., τόσο σε γενικό πλαίσιο όσο και για κάθε Περιφερειακό Σχέδιο ξεχωριστά, πριν από την ψήφισή του στη Βουλή.

5ο βήμα: Δομή στήριξης (Super-Market) επενδυτών ανά Περιφέρεια

Η κύρια αιτία που καθιστά το ελληνικό επενδυτικό περιβάλλον μη ελκυστικό είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης στη  σταθερότητα του βασικού διοικητικού πλαισίου. Το πρόβλημα  αυτό επηρεάζει άμεσα τη συμπεριφορά των επενδυτών, οι οποίοι αντιμετωπίζουν πλέον την δραστηριότητά τους στην χώρα μας ευκαιριακά, εάν όχι καιροσκοπικά. Τα προτεινόμενα Περιφερειακά Αναπτυξιακά Σχέδια μπορούν να λειτουργήσουν ως αντίδοτο στο πρόβλημα αυτό, αντιμετωπίζοντας τα προβλήματα συντονισμού και τα γραφειοκρατικά εμπόδια, παρέχοντας συγχρόνως ασφάλεια για τη συνέχεια της διοικητικής δράσης.

Όλο το εγχείρημα, βεβαίως, κινδυνεύει  να υπονομευθεί, εάν επιλέξουμε την κλασική διοικητική δομή ως εργαλείο για την προώθησή του. Η εγγενής αδυναμία της ελληνικής διοίκησης να στηρίξει παρόμοιες πρωτοβουλίες είναι ο βασικός λόγος που η δομή στήριξης των επενδύσεων πρέπει να έχει διακριτή θεσμική κατοχύρωση, να λειτουργεί ad hoc, να έχει προκαθορισμένη χρονική διάρκεια με βάση τα Περιφερειακά Επιχειρησιακά Σχέδια και να αξιοποιεί για τη στελέχωσή της δεξαμενές στελεχών τόσο του ιδιωτικού όσο και του δημόσιου τομέα. Τα στελέχη αυτά  θα επιλεγούν με βάση την αποδεδειγμένη εμπειρία και συμβολή τους σε επιτυχημένα επενδυτικά σχέδια του ιδιωτικού ή δημόσιου τομέα, τη διοίκηση μεγάλων οργανωτικών μονάδων ή τη διαχείριση μεγάλων θεματικών projects.

Η δομή αυτή θα υπάγεται σε κάθε αιρετή Περιφέρεια, ενώ θα συγκροτηθεί και ένα ειδικό συντονιστικό όργανο σε επίπεδο Υπουργείου Περιφερειακής Ανάπτυξης, που θα διασφαλίζει τη συνέργεια με την Κεντρική Διοίκηση και τη συμπληρωματικότητα των επενδυτικών πρωτοβουλιών. Οι Δομές Στήριξης θα λειτουργούν σαν «super-markets»  παροχής αναπτυξιακών υπηρεσιών, με δυνατότητα άμεσης πρόσβασης όλων των πιθανών επενδυτών.

6ο βήμα: ‘Έγκριση του Περιφερειακού Επιχειρησιακού Σχεδίου

Ο Υπουργός Περιφερειακής Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας, αφού αποστείλει το Περιφερειακό Επιχειρησιακό Σχέδιο στα αρμόδια όργανα της Ε.Ε.,  στη συνέχεια το εισηγείται στο Υπουργικό Συμβούλιο, προκειμένου να εισαχθεί προς ψήφιση στη Βουλή. Μετά από την ψήφισή του, θεωρείται ότι έχουν παρασχεθεί όλες οι ειδικές άδειες για την ίδρυση της κάθε επιχείρησης, ενώ η κάθε Δομή Στήριξης ανά Περιφέρεια αναλαμβάνει την ευθύνη να παρακολουθεί και να διευκολύνει την εφαρμογή της κάθε ειδικής σύμβασης, σε άμεση συνεννόηση με τους επενδυτές.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ:

Η πρόταση των 6 σημείων για τη στήριξη των επενδύσεων εκκινεί από τις ακόλουθες 3 διαπιστώσεις:

α) Δεν υπάρχει σήμερα στη χώρα μας αξιόπιστο πλαίσιο για την προώθηση των επενδύσεων.

β) Κάθε προσπάθεια εισαγωγής νέων ρυθμίσεων για τις επενδύσεις υπονομεύεται στη γέννησή της από την υφιστάμενη διοικητική δομή του Κεντρικού Κράτους.

γ) Δεδομένου ότι δεν υπάρχουν πλέον τα χρονικά περιθώρια για την επεξεργασία νέων γενικών ρυθμίσεων, είναι αναγκαίο να προσφύγουμε στο διοικητικό μηχανισμό της Περιφερειακής Αυτοδιοίκησης, ενισχύοντας τον αναπτυξιακό και προγραμματικό της ρόλο.

Η πλέον ενδεδειγμένη λύση, υπό τις παρούσες συνθήκες διαχείρισης  της κρίσης, είναι να αναλάβουμε δράση σημειακά, εντοπίζοντας λύσεις για τις εκδηλωμένες επενδυτικές πρωτοβουλίες, μέσα από ειδικές ρυθμίσεις, που θα καταργούν ad hoc όποιες συναρμοδιότητες υπάρχουν. Σε αυτό το πλαίσιο, τα Περιφερειακά Αναπτυξιακά Σχέδια, που θα καταρτίζονται με ευθύνη της κάθε αιρετής Περιφέρειας μπορούν να επιταχύνουν άμεσα και συντεταγμένα την πραγματοποίηση επενδύσεων περιφερειακής σημασίας, λαμβάνοντας υπόψη τις ειδικές συνθήκες της κάθε περιοχής, τα τοπικά συγκριτικά πλεονεκτήματα και τις κοινωνικές προσδοκίες για την ενίσχυση του βιοτικού επιπέδου.

Τα Περιφερειακά Αναπτυξιακά Σχέδια δεν αποτελούν άλλη μία ατελέσφορη διαδικασία fast trαck,  αλλά ένα εργαλείο άμεσου αναπτυξιακού σχεδιασμού, που υπερβαίνει δραστικά τα προβλήματα συντονισμού των συναρμόδιων υπουργείων, προσφέροντας διέξοδο στο επιχειρείν σε μία δραματική περίοδο, όπου το βιοτικό μας επίπεδο και η προοπτική της απασχόλησης αντιμετωπίζουν πρωτοφανείς απειλές για τα μεταπολιτευτικά δεδομένα της χώρας μας.

Εναλλακτικά προς τη θέσπιση ενός τέτοιου σύνθετου εργαλείου αναπτυξιακού σχεδιασμού, που συνδυάζεται με σημαντικές καινοτομίες στον τομέα της πολυεπίπεδης διακυβέρνησης (συνεργασία κεντρικού κράτους με Αυτοδιοίκηση, εμπλοκή νομοθετικού οργάνου, μεσολάβηση θεσμών της ΕΕ) θα μπορούσε να προταθεί η θεσμοθέτηση 13 Κέντρων Υποδοχής και ‘Εγκρισης των επενδύσεων με ένα Κέντρο ανά Περιφέρεια, ώστε να υποστηριχθεί η βιωσιμότητα των επενδύσεων περιφερειακής σημασίας.

Η λύση αυτή προϋποθέτει τη μεταφορά των αντίστοιχων πόρων του ΠΔΕ από την κεντρική κυβέρνηση στις Περιφέρειες, ώστε σε συνδυασμό με την αξιοποίηση του  ΕΣΠΑ να υπάρξουν αποτελεσματικά χρηματοδοτικά εργαλεία για τη στήριξη των επενδύσεων.

Παράλληλα θα πρέπει να προβλεφθεί η κατ΄εξαίρεση πρόσληψη ικανού αριθμού προσωπικού υψηλής ειδίκευσης, που θα στελεχώσει επειγόντως τις 13 αυτές νέες δομές.

Η πρόταση αυτή συνδυάζεται απαραιτήτως με τη θεσμοθέτηση της διαδικασίας της δεσμευτικής προέγκρισης επενδύσεων. Πέραν των επί μέρους ρυθμίσεων που πρέπει να προβλεφθούν, ώστε να ολοκληρώνεται με ταχύτητα η υποδοχή και η έγκριση κάθε επένδυσης, πρέπει να εφαρμοστεί αυτό το άμεσο και κατεπείγον μέτρο,το οποίο κρίνεται απόλυτα αναγκαίο υπό τις παρούσες έκτακτες συνθήκες.

Για την άμεση προέγκριση κάθε επένδυσης δεν θα απαιτούνται διάφορες επί μέρους εγκρίσεις, όπως γίνεται σήμερα, αλλά η υποβολή στο κέντρο ενός πλήρους φακέλου συνολικής αδειοδότησης της επένδυσης. Το κέντρο στη συνέχεια χορηγεί την προέγκριση της επένδυσης, υπογράφοντας παράλληλα με τον επενδυτή ένα ειδικό συμβατικό και απόλυτα δεσμευτικό πλαίσιο που θα αφορά την τήρηση συγκεκριμένων κανόνων και την υποχρέωση προσκόμισης συγκεκριμένων εγκρίσεων για την έναρξη υλοποίησης της επένδυσης.

Η χορήγηση της προέγκρισης απελευθερώνει και την διαδικασία πρόσβασης της επένδυσης στα διαθέσιμα δημόσια χρηματοδοτικά εργαλεία, ενώ η οριστική έγκριση της επένδυσης συναρτάται πλέον με την τελική άδεια λειτουργίας. Με το νέο αυτό τρόπο είναι δυνατόν να μειωθεί καθοριστικά ο χρόνος αναμονής μιας επένδυσης και να αποτραπεί η φυγή επενδύσεων. Είναι αυτονόητο πως μια τέτοια διαδικασία προϋποθέτει την επεξεργασία ενός ενιαίου πλαισίου υποχρεώσεων που πρέπει να συμφωνείται και να τηρείται απαρέγκλιτα από κάθε επενδυτή.

Και τα δύο εναλλακτικά μοντέλα για τη στήριξη των επενδύσεων περιφερειακής σημασίας εκκινούν από την ίδια αφετηρία και στηρίζονται σε κοινές ρχές και παραδοχές:

  • Στην αξιοποίηση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων κάθε Περιφέρειας, μέσω της κατάρτισης ενός ορθολογικού περιφερειακού σχεδιασμού, που θα τεθεί σε διαβούλευση σε όλα τα αιρετά και δημοκρατικά νομιμοποιημένα όργανα της Αιρετής Περιφέρειας.
  • Στην αναγνώριση στην Κεντρική Κυβέρνηση ενός εποπτικού και ελεγκτικού ρόλου και όχι του ρόλου ενός φορέα έγκρισης επενδύσεων.
  • Στην δημιουργία των κατάλληλων δομών που θα υπηρετούν την νέα αυτή στρατηγική, με βασικό στόχο την εξαφάνιση των γραφειοκρατικών στρεβλώσεων και τη διασφάλιση συνθηκών πλήρους διαφάνειας στην έγκριση των επενδύσεων.

 

Β. Τσιώνας: «Αυθαίρετα – υπάρχει λύση που τελειώνει το Μάιο…»

Με αφορμή την ενημέρωση που είχα από συναδέρφους της πολεοδομίας αλλά και από συναδέρφους που εκδικάζουν υποθέσεις αυθαιρέτων στην περιφέρεια, διαπιστώθηκε  πως υπάρχει μεγάλος όγκος  αυθαιρέτων με υπέρογκα πολεοδομικά πρόστιμα σύμφωνα με το νόμο, που έχουν επιβληθεί κατά καιρούς από τις αρμόδιες υπηρεσίες της Καρδίτσας. Αυτή τη στιγμή στην περιφέρεια αναμένεται να εξεταστούν πάνω από 300 υποθέσεις πολεοδομικών παρανομιών για την Καρδίτσα στις οποίες έχουν βεβαιωθεί μεγάλα χρηματικά πρόστιμα.

 

Αποτέλεσμα της όλης διαδικασίας είναι  οι εμπλεκόμενοι πολίτες να ταλαιπωρούνται και να εξοντώνονται οικονομικά λόγω των υψηλότατων προστίμων που επιβάλει η πολεοδομική νομοθεσία. Συγχρόνως και οι αρμόδιοι  υπάλληλοι μηχανικοί έρχονται σε δύσκολη θέση και πιέζονται ψυχολογικά να κάνουν τη δουλεία τους και να εφαρμόσουν το νόμο, αντιλαμβανόμενοι την δύσκολη οικονομική συγκυρία που ζούμε σήμερα. Επίσης οι υπηρεσίες απασχολούνται με τις ψυχοφθόρες αυτές υποθέσεις οι οποίες προκύπτουν έπειτα από καταγγελίες συμπολιτών, χάνοντας πολύτιμο χρόνο για την υλοποίηση αναπτυξιακών προγραμμάτων και έργων. Είναι αναμφισβήτητα μια δύσκολη κατάσταση.

 

Μια λύση στην παραπάνω προβληματική κατάσταση είναι η ένταξη των  περισσοτέρων από τις παραπάνω  υποθέσεις στην ρύθμιση που προσφέρει ο ν.4014/2011. Φυσικά το ιδανικό θα ήταν να μην υπάρχουν παρανομίες. Δυστυχώς όμως τις περισσότερες φορές  οι προαναφερθείσες υποθέσεις περιλαμβάνουν παρανομίες. Έτσι θα πρέπει όσοι ενδιαφέρονται να τις διατηρήσουν να απευθύνουν στους ιδιώτες μηχανικούς της Καρδίτσας οι οποίοι με την σειρά τους θα εξετάσουν τις περιπτώσεις τους και θα τους καθοδηγήσουν στις καλύτερες λύσεις τόσο από άποψη οικονομικής επιβάρυνσης όσο και από τεχνικής ορθότητας.

 

Είναι σίγουρο ότι με την ένταξη των αυθαιρέτων στις διατάξεις του ν.4014/2011 η οικονομική επιβάρυνση θα είναι πολύ πιο μικρή, στις περισσότερες περιπτώσεις, από τα όσα προβλέπει η πολεοδομική νομοθεσία των αυθαιρέτων. Επίσης με τη ρύθμιση, εάν έχουν επιβληθεί παλαιότερα πρόστιμα αυτά διαγράφονται στις περισσότερες περιπτώσεις. Επιπλέον εάν κάποιος έχει αρχίσει να πληρώνει πρόστιμα από παλαιότερες επιβαλλόμενες ποινές αυτά μπορούν να συμψηφιστούν με το πρόστιμο του ν.4014/2011. Τέλος δημιουργείται ένα σωστό αρχείο σχεδίων και εντύπων που θα συνοδεύει το ακίνητο για πάντα, με συνέπεια την ύπαρξη ενός πλήρους φακέλου για το ακίνητο που θα βοηθήσει στην ευκολότερη αξιοποίηση του.

 

Φυσικά η λύση αυτή δεν θα υπάρχει για πάντα. Συγκεκριμένα η δυνατότητα ένταξης στην ρύθμιση του παραπάνω νόμου λήγει στις 31-05-2013 και μάλλον θα είναι οριστική ημερομηνία έπειτα από αρκετές παρατάσεις. Όσοι ενδιαφέρονται θα πρέπει σχετικά άμεσα να απευθυνθούν στους ιδιώτες μηχανικούς προκειμένου να ακολουθηθεί η προβλεπόμενη διαδικασία που απαιτεί αρκετό χρόνο.

 

Τα σημεία της Διαδικασίας Ένταξης στη Ρύθμιση Αυθαιρέτων

 

  • Ο πολίτης απευθύνεται σε μηχανικό που έχει πρόσβαση στο ηλεκτρονικό σύστημα του ΤΕΕ.
  • Ο μηχανικός πραγματοποιεί αυτοψία, συλλέγει τα στοιχεία που απαιτούνται για την συμπλήρωση της αίτησης υπαγωγής στη ρύθμιση και υπολογίζει το πρόστιμο.
  • Ο μηχανικός συμπληρώνει και υποβάλλει ηλεκτρονικά μέχρι και 31−5−2013 την αίτηση και το σύστημα εκδίδει έναν «μοναδικό αριθμό» για το αυθαίρετο, εντολή για πληρωμή του κατάλληλου «τέλους υπαγωγής» στη ρύθμιση (παραβόλου), καθώς και το ύψος των πληρωμών σε σχέση με τον αριθμό των δόσεων που θα επιλεγεί.
  • Το τέλος καταβάλλεται από τον πολίτη (και ηλεκτρονικά μέσω web banking) σε Τραπεζικό ίδρυμα της επιλογής του. Η πληρωμή πιστοποιείται αυτόματα και ενεργοποιείται η διαδικασία ένταξης.
  • Ακολουθούν οι πληρωμές των δόσεων για τις οποίες ενημερώνεται αυτόματα το σύστημα. Στον πολίτη δίνεται κωδικός που θα του επιτρέπει την ενημέρωσή του για την καταχώρηση των δόσεων και το οφειλόμενο υπόλοιπο μέχρι την ολοκλήρωση της διαδικασίας.
  • Συγκεντρώνονται ή συντάσσονται τα απαιτούμενα σχέδια και άλλα στοιχεία Βάσει αυτών γίνεται ο υπολογισμός του «τελικού προστίμου» και ο επαναπροσδιορισμός του ποσού των δόσεων από το σύστημα.
  • Ο μηχανικός το σύνολο των απαιτούμενων στοιχείων και σχεδίων στο σύστημα ηλεκτρονικά μέχρι την 30−9−2013.
  • Με τη διαπίστωση της πληρότητας αυτών, εκδίδεται αυτόματα «ΒΕΒΑΙΩΣΗ ΡΥΘΜΙΣΗΣ ΑΥΘΑΙΡΕΤΟΥ». Πρόκειται για τυποποιημένο έντυπο στο οποίο θα αναφέρονται όλα τα στοιχεία του ενταγμένου στη ρύθμιση αυθαιρέτου. Η βεβαίωση είναι απαραίτητη για τη μεταβίβαση του αυθαιρέτου.
  • Ακολουθούν δειγματοληπτικοί έλεγχοι από τις αρμόδιες πολεοδομίες με επιλογή που θα προκύψει από ηλεκτρονική κλήρωση και σύμφωνα με τα οριζόμενα στο νόμο. Όλη η ηλεκτρονική επικοινωνία γίνεται σε συνθήκες υψηλής κρυπτογράφησης με προστασία των δεδομένων είτε από ανάγνωση είτε από αλλοίωσή τους.

Είναι κρίμα να μην ενταχθεί κάποιος στην ρύθμιση των αυθαιρέτων του ν.4014/2011 επειδή δεν είχε ενημερωθεί, και προς αυτή την κατεύθυνση αποσκοπεί  το άρθρο αυτό. Οι ιδιώτες μηχανικοί μπορούν να σας ενημερώσουν και να σας δώσουν σωστή λύση.

 

*Ο Βασίλης Τσιώνας είναι Πρόεδρος της Ν.Ε. ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ του ΤΕΕ

Γ. Παπασίμος: «Για ένα Αντιμνημονιακό δημοκρατικό μέτωπο σωτηρίας»

Χωρίς τέλος αποδεικνύεται ο κατηφορικός δρόμος της οικονομικής και κοινωνικής «περιδίνησης», στον οποίο έχει εισέλθει η Ελλάδα στα τρία τελευταία χρόνια της εφαρμογής των μνημονιακών πολιτικών. Οι συνέπειες αυτών είναι ιδιαίτερα καταστρεπτικές για την κοινωνία και τη Χώρα, αλλά και την θέση της στον διεθνή χώρο, καθόσον έχει αποδεχθεί τον ρόλο του παγκόσμιου «πειραματόζωου» και της μετατροπής της, από ισότιμη Ευρωπαϊκή Χώρα, σε οιονεί «αποικία χρέους».

Είναι, πλέον, πασιφανές, ότι το ακολουθούμενο ακραίο νεοφιλελεύθερο οικονομικό «πείραμα», το μόνο που προσφέρει, είναι η γιγαντιαία οικονομική ύφεση και τα κοινωνικά «ερείπια». Η εφαρμογή του «θανατηφόρου μνημονιακού φαρμάκου» έχει δημιουργήσει συνθήκες ιστορικής ήττας για την Χώρα, αφού το 30% του ενεργού δυναμικού της και το 60% των νέων είναι άνεργο, τα μισά και πλέον νοικοκυριά έχουν κηρύξει στάση πληρωμών, ο πρωτογενής τομέας βρίσκεται στα όρια της κατάρρευσης, ενώ η παραγωγική βιομηχανική βάση της Χώρας σε πλήρη αποδιοργάνωση. Το μόνο «αντίδοτο», που προτείνεται ως λύση για τη Χώρα από το σύστημα παρακμής, είναι το ξεπούλημα του δημοσίου πλούτου μέσω των αποκρατικοποιήσεων και των υπολοίπων «φιλέτων», δηλαδή των «ασημικών» της Χώρας, χωρίς, καν, ένα στοιχειώδες σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης και ανάπτυξης.

Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, το σύστημα παρακμής, που κυβερνά τη Χώρα και συναποτελείται από την παρασιτική οικονομική ολιγαρχία και μεγάλο μέρος του πολιτικού προσωπικού του δικομματικού κλεπτοκρατισμού της Μεταπολίτευσης, που υπηρετείται σήμερα από την τρικομματική κυβέρνηση, στην προσπάθειά του να περισώσει τα προνόμιά του με τις «πλάτες» των διεθνών τοκογλύφων, αφενός, επιδεικνύει συνεχή αυταρχισμό στην άσκηση της εξουσίας και, αφετέρου, είναι διατεθειμένο να ακολουθήσει μέχρι τέλους αυτή την «θανατηφόρα» πολιτική για την Ελλάδα, ανεξαρτήτως κοινωνικού και εθνικού κόστους.

Αυτή η κατάσταση της «βύθισης» της Χώρας πρέπει να ανατραπεί. Προϋπόθεση γι’ αυτό είναι η δημιουργία ενός ισχυρού παλλαϊκού δημοκρατικού αντιμνημονιακού μετώπου, που θα έχει ως στόχο τη σωτηρία της χώρας και του Λαού. Σ’ αυτό το πατριωτικό, δημοκρατικό, κοινωνικό μέτωπο, θα πρέπει να συμμετέχουν όλες οι δημοκρατικές, προοδευτικές, αντιμνημονιακές δυνάμεις, στη βάση ενός ελάχιστου προγράμματος, που θα επαναφέρει την Ελλάδα σε μια νέα πορεία, απαλλαγμένη από την διαδικασία «αποικιοποίησής» της, την «παρασιτική» ολιγαρχία και την «κηδεμονία» της Τρόικας και των μνημονιακών πολιτικών, που οδηγούν στην «συντριβή» των ασθενέστερων στρωμάτων και των μικρομεσαίων και δημιουργούν συνθήκες πιθανών εθνικών «ακρωτηριασμών» του Ελληνισμού.

Προϋπόθεση για την δημιουργία αυτού του μετώπου, που πρέπει να αποτελέσει την πρώτιστη προτεραιότητα όλων των δημοκρατικών αντιμνημονιακών δυνάμεων της Χώρας, που, ενώ σήμερα αποτελούν την πλειοψηφία του Λαού, λόγω του κατακερματισμού τους, δεν μπορούν να παίξουν τον άμεσα εθνικό ρόλο τους, να αποτρέψουν, δηλαδή, την ολική καταστροφή της Χώρας και να δώσουν ελπίδα και προοπτική στον χειμαζόμενο σήμερα Ελληνικό Λαό, είναι η συγκρότηση, αναλογικά, ενός νέου πολιτικού ΕΑΜ, με την δημιουργία ενός συμμαχικού πολιτικού μετώπου στη βάση ενός ελαχίστου πολιτικού προγράμματος σωτηρίας. Μέτωπο, το οποίο θα δώσει ελπίδα στον Λαό, θα παρακινήσει τις απενεργοποιημένες δυνάμεις του από την απαισιοδοξία και την κατάθλιψη και θα το φέρει στην κυβερνητική εξουσία για την εφαρμογή αυτού του προγράμματος σωτηρίας της Ελλάδας.

Οι καιροί ου μενετοί.

Κ. Ντουρτούνης : «Ευτυχώς που δεν χρεοκοπήσαμε»

Ακόμη αντηχούν στα αυτιά μου οι οιμωγές των συγκυβερνώντων κατά την ψήφιση των μνημονίων πως όλα γίνονται-με πόνο ψυχής πάντα- για να αποφύγουμε τη χρεοκοπία και επομένως τα άδεια ράφια των σούπερ μάρκετ, τις άδειες δεξαμενές πετρελαίου και τα άδεια φαρμακεία. Τελικά δεν χρεοκοπήσαμε. Έτσι μας είπανε τουλάχιστον. Παραμείναμε ισότιμο(;;) μέλος του σκληρού πυρήνα της ευρωζώνης. Τα ράφια στα καταστήματα δεν άδειασαν. Άδειασαν όμως οι διάδρομοι και τα προϊόντα στέκουν βουβά περιμένοντας μάταια κάποιον να ενδιαφερθεί γι’αυτά.. Ούτε τα βενζινάδικα στέρεψαν. Κλείσανε βέβαια πολλά διότι κανείς δεν αγοράζει βενζίνη ή πετρέλαιο. Όσο για τα φαρμακεία. Αυτά, αν και δεν χρεοκοπήσαμε ξαναθυμίζω, άδειασαν και καθημερινά αδειάζουν περισσότερο. Όχι λόγω της-ούτως ή άλλως-αυξημένης ζήτησης. Καθαρά λόγω έλλειψης φαρμάκων. Βλέπετε οι εταιρείες προτιμάνε να στέλνουν τα προϊόντα τους εκεί που θα τα πουλήσουν ακριβότερα και θα πληρωθούν στην ώρα τους. Κάπως έτσι οι Έλληνες ασφαλισμένοι, οι εξαρτώμενοι από οιαδήποτε φαρμακευτική αγωγή, αρχίζουν να βιώνουν το δικό τους vivere pericolosamente. Όσοι πιστεύουν σε κάποιο θεό εναποθέτουν τις ελπίδες τους στη Θεία χάρη. Οι υπόλοιποι στις διαθέσεις του…χάρου.

Η πρόνοια-της κυβέρνησης, όχι η Θεία-όμως δε σταματά εδώ. Στο πλαίσιο του εξορθολογισμού των δαπανών –και αφού πρώτα έχει ήδη μετατρέψει τα τέκνα σε τεκμήριο πολυτελούς διαβίωσης-φρόντισε να κόψει το επίδομα τοκετού. Προφανώς κρίθηκε πως οι γεννήσεις στη χώρα είναι πολλές και πρέπει να μπει ένα φρένο. Για τον ίδιο ,προφανώς, λόγο μοιάζουν να αδιαφορούν για κάποιες έρευνες που κυκλοφορούν και οι οποίες δείχνουν ραγδαία άνοδο του αριθμού των εκτρώσεων. Μάλλον στο μυαλό τους δεν ερμηνεύεται ως κίνηση απελπισίας των ζευγαριών της χώρας αλλά ως ένα γενικευμένο κίνημα αυτοελέγχου των γεννήσεων. Τώρα βέβαια σε μια χώρα με υπογεννητικότητα και αυξανόμενη μετανάστευση των νέων το ποιος θα δουλεύει σε  20-30 χρόνια ώστε να πληρώνει τις συντάξεις των συνταξιούχων είναι ένα θέμα που οι νυν αφήνουν στους τότε να το λύσουν-δηλαδή στα παιδιά τους. Για να μην είμαστε πάντως απολύτως μηδενιστές οφείλουμε να ομολογήσουμε πως μοιάζουν να έχουν κάποιο στρατηγικό σχεδιασμό. Φροντίζουν όσο γίνεται με τις πολιτικές τους να μειώσουν τόσο τον αριθμό, όσο και το προσδόκιμο επιβίωσης των συνταξιούχων. Όσο να πεις είναι και αυτό μια λύση για τα προβλήματα του ασφαλιστικού.

Και έχει και άλλο «εξορθολογισμό» το μενού. Αν έχεις πρόβλημα με τα μάτια σου και θέλεις γυαλιά, ξέχασέ το. Περιττή δαπάνη και περικόπτεται. Πάρε καλύτερα κάποιον που βλέπει καλά ως παρέα και οδηγό στη βόλτα σου. Πάρε όμως!!! Διότι αν πέσεις και τσακιστείς μην περιμένεις θεραπεία. Αν βγεις ζωντανός από τα παραπαίοντα ελληνικά νοσοκομεία και χρειαστείς φυσιοθεραπείες ξέχνα τες. Κομμένες και αυτές. Ως περιττή επίσης έχει κοπεί εντελώς εδώ και κάποιους μήνες η ,έστω ισχνή, κάλυψη οδοντιατρικής περίθαλψης. Λογικό. Τι να τα κάνεις τα δόντια όταν δεν έχεις να φας; Αυτές και άλλες πολλές είναι κάποιες από τις «όμορφες» καθημερινές ιστορίες που προστίθενται στην παρανοϊκή ελληνική πραγματικότητα. Ας μην είμαστε όμως αχάριστοι, ας θυμόμαστε το λόγο για τον οποίο γίνονται όλα αυτά και ας αναφωνούμε συνεχώς ως προσευχή: «Ευτυχώς που δεν χρεοκοπήσαμε».

 

 

Κων/νος Ντουρτούνης

Χειρουργός Οδοντίατρος

Μάκης Παππάς: «Το σύστημα μπορεί να οδηγήθηκε «άδοξα» στο τέλος του»

Διανύουμε ήδη το τρίτο χρόνο της οικονομικής κρίσης στη χώρα μας , μιας κρίσης η οποία αποτέλεσε την αφετηρία για να μιλήσουμε για πρώτη φορά για κρίση ηθών και αξιών. Αλήθεια τι ήταν αυτό που ξέθαψε αυτές τις δύο λέξεις που για τριάντα και παραπάνω χρόνια είχαν θαφτεί βαθιά και η προηγούμενη γενιά παρέλειψε να μας  τις μεταβιβάσει, σε εμάς τη νέα γένια, τη γενιά των ανέργων, τη γενιά των 400 ευρώ, τη γενιά που καλείται να πληρώσει και να θυσιάσει τα καλύτερα της χρόνια; Σίγουρα ο συμβιβασμός  με το ΣΥΣΤΗΜΑ όπως πολλές φορές αναφέρουμε. Ένα σύστημα πελατειακό, διεφθαρμένο που σάπισε και ήλθε στο τέλμα του.

Το σύστημα μπορεί να οδηγήθηκε «άδοξα» στο τέλος του, οι αντιλήψεις μας όμως  μπορούμε να πούμε ότι αλλάξανε και αρχίζουμε να χτίσουμε κάτι από τα θεμέλια και όχι να κάνουμε επέκταση του παλιού κατεστημένου;. Σίγουρα η νέα γενιά αρχίζει να το κάνει! Πως θα γίνει αυτό; Με την ενεργή  συμμετοχή της νεολαίας  στα κινήματα, στις πρωτοβουλίες,  γενικά στον εθελοντισμό.

Οφείλω να ομολογήσω πως κυρίως η νέα γενιά αυτή την εποχή αποτελεί και τη πιο ώριμη πλέον για να αντιμετωπίσει μείζονα θέματα, αρκεί φυσικά να τους επιτραπεί να εκφράσουν ελεύθερα την άποψη τους και να ξεδιπλώσουν τη δημιουργικότητα τους.

Παρατηρώντας την επικαιρότητα βλέπουμε μια προσπάθεια της κυβέρνησης έτσι ώστε να στραφεί η  μια κοινωνική ομάδα ενάντια στην άλλη. Εδώ οι νέοι άνθρωποι οφείλουν να αντιδράσουν, να συμμετέχουν και να αναγεννήσουν τα σύγχρονα κινήματα που θα επαναφέρουν το ήθος και τις αξίες ξανά στη κοινωνία. μας.  Από όποια θέση και αν είναι. Μπορεί αυτό να είναι το φοιτητικό κίνημα, το εργατικό κίνημα, οι νέοι επιχειρηματίες, οι νέοι αγρότες. Να βγουν μπροστά και να διεκδικούν  το μέλλον τους  αλλά παράλληλα να επαναφέρουν τη συμμετοχή του κόσμου στους αγώνες αυτούς.

Σαν μια γροθιά, η νεολαία να βγει έξω και να μιλήσει με τη κοινωνία, να ακούσει και να προτείνει λύσεις στα προβλήματα της. Καθημερινά ακούμε και διαβάζουμε για τις διακρίσεις νέων συμπατριωτών μας στο εξωτερικό και μπαίνουμε στη θέση τους και νιώθουμε την ικανοποίηση που νιώθουν όταν τους αναγνωρίζουν την ικανότητα και την υπευθυνότητα τους σε αντίθεση με εδώ που επικρατεί η έκφραση ″η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της″.

Να αφήσουμε την άκρη τη πολιτικοποίηση των πάντων και να αναφέρουμε τελικά την αυτονόμηση του φοιτητικού κινήματος, του εργατικού κινήματος, της αυτοδιοίκησης, της κοινωνίας. Είμαι σίγουρος πως αν και θα προκαλέσει δυσφορία η λέξη αυτονόμηση σε όλους τους πολιτικούς παράγοντες που τόσα χρόνια «προσκυνούσαμε», στο τέλος όμως κερδισμένη θα είναι η καθημερινότητα των πολιτών. Αν και βιάστηκαν κάποιοι απ’ αυτούς να χαρακτηρίσουν τη νέα γενιά απολτίκ, γενιά του facebook και του καναπέ δε περίμεναν πως η νεολαία θα ήταν και πάλι αυτή που θα βάλει το κάθε κατεργάρη στο πάγκο του και θα διεκδικήσει μέσα από καθημερινό αγώνα και προτάσεις όλα αυτά που χάθηκαν αυτά τα χρόνια.

Ώρα ευθύνης για το καθένα μας ξεχωριστά.

Ώρα για ενεργή συμμετοχή και  δημιουργικότητα.

Ώρα να επαναφέρουμε τις χαμένες αξίες της κοινωνίας.

 

Μάκης Παππάς

Πτυχιούχος Εφαρμογών Πληροφορικής στη Διοίκηση και Οικονομία

Γ. Παπασίμος: «Νεοκολληγοποίηση»

Μία από τις βασικές αιτίες της χρεοκοπίας της Ελλάδος ήταν οι εγκληματικές πολιτικές της παρασιτικής οικονομικής ολιγαρχίας και του πολιτικού προσωπικού, που κυβέρνησε αυτή τη Χώρα, έναντι της αγροτικής τάξης και της εν γένει ανάπτυξης του πρωτογενούς οικονομικού τομέα. Η αγροτική τάξη, που αποτέλεσε επί χρόνια το οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό στήριγμα και το «μαξιλάρι» του πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου της Χώρας, υπήρξε, αντικειμενικά, πάντα το «αποπαίδι» της παρασιτικής οικονομικής ολιγαρχίας, με ελάχιστες δημόσιες και ιδιωτικές επενδύσεις και με στόχο την ισόρροπη ανάπτυξη μεταξύ του φυτικού, κτηνοτροφικού, αλιευτικού και δασικού τομέα.

Αποτέλεσμα αυτών των πολιτικών, ήταν η δημιουργία του φαινομένου του «αγροτικού παραδόξου», που εμφανίζεται, κυρίως, στις εξαρτημένες καπιταλιστικές Χώρες της περιφέρειας, και ιδιαίτερα στον Τρίτο Κόσμο. Δηλαδή, πώς μία Χώρα, με τον μεγαλύτερο αριθμό αγροτών σε Ευρωπαϊκό επίπεδο, όχι μόνο να μην μπορεί να καλύπτει τις διατροφικές της ανάγκες, αλλά να ξοδεύει για εισαγωγή αγροτικών προϊόντων (κυρίως κτηνοτροφικών παλαιότερα και τελευταία και φυτικών), περισσότερα χρήματα, απ’ αυτά που χρειάζεται για την εισαγωγή της ενέργειας (πετρέλαιο, φυσικό αέριο κ.λπ. !!!).

Οι τελευταίες κινητοποιήσεις στον Θεσσαλικό κάμπο και σε άλλες περιοχές, πιστοποιούν με τον πλέον δραματικό τρόπο το αδιέξοδο και την τραγωδία, που βιώνει σήμερα ο εναπομείναν αγροτικός πληθυσμός της Χώρας, όπου, πέρα από τις μόνιμες στρεβλώσεις, η δραματική αύξηση του κόστους παραγωγής, με τον υπερδιπλασιασμό της τιμής του πετρελαίου και των εφοδίων και της σχεδιαζόμενης υπερφορολόγησης της αγροτικής γης από την σημερινή τρικομματική κυβέρνηση της μνημονιακής διαχείρισης, οδηγεί την κατάσταση στο απροχώρητο.

Έναν περίπου αιώνα από την εξέγερση των αγροτών στο Κιλελέρ, για την κατάργηση των τσιφλικιών στην Θεσσαλία, η αγροτική τάξη οδηγείται σήμερα σε συνθήκες σύγχρονης «νεοκολληγοποίησης». Γιατί, πέραν της έλλειψης στρατηγικού παραγωγικού προσανατολισμού, των αρνητικών συνεπειών της αναθεωρημένης ΚΑΠ σε βάρος των Χωρών του Νότου, των απροκάλυπτων κυβερνητικών πολιτικών «εξαργύρωσης» πολιτικών «γραμματίων» προς την παρασιτική μεταπρατική ολιγαρχία, οι έξωθεν ακολουθούμενες μνημονιακές πολιτικές δημιουργούν κλίμα «ασφυξίας» και βίαιης «φτωχοποίησης» του αγροτικού κόσμου, που, πλέον, αδυνατεί να παράγει αγροτικά προϊόντα για την επόμενη χρονιά.

Πίσω απ’ αυτές τις εξελίξεις υποκρύπτονται στρατηγικά συμφέροντα αξιοποίησης, για αλλότριους σκοπούς, της αγροτικής γης, είτε για μη παραγωγική χρήση, είτε για εκμετάλλευση από μεγάλες μονάδες, που θα λειτουργήσουν ως «οιονεί νεοτσιφλικάδες». Τυχόν ολοκλήρωση αυτών των επιδιώξεων θα αποτελέσει εθνικό πλήγμα για τη Χώρα, αφού ο πρωτογενής τομέας στην Ελλάδα αποτελεί προνομιακό συγκριτικό πλεονέκτημά της, εάν προσανατολισθεί στην ανάπτυξη προϊόντων ποιότητας, με στόχο την κάλυψη των διατροφικών αναγκών του Ελληνικού Λαού και την τυποποίηση για εξαγωγή τους.

Η σημερινή κατάσταση επαναφέρει στο προσκήνιο και έναν βασικό πυλώνα, που, αφενός, εξηγεί την, μέχρι τώρα, πορεία και, αφετέρου, αποτελεί βασική προϋπόθεση για καλύτερο μέλλον της αγροτιάς. Είναι η δημιουργία ενός ισχυρού πολιτικού, ακομμάτιστου αγροτικού κινήματος, που να εκπροσωπεί τον αγροτικό κόσμο, να θέτει τις νέες στρατηγικές και, παράλληλα, να συμβάλλει στην πραγματοποίησή τους. Δηλαδή, την αντίθετη ακριβώς εικόνα της, μέχρι τώρα, εκπροσώπησής της.

Γ. Παπασίμος: «Αθώα» λάθη ή πολιτικές «γενοκτονίας»;

Και ενώ το μνημονιακό «κρεσέντο» στην καταρρέουσα Ελλάδα καλά κρατεί, με την ανεργία να αγγίζει το 30% και τα μισά πλέον νοικοκυριά να έχουν κηρύξει στάση πληρωμών, διότι αδυνατούν να επιβιώσουν, τα, δε, κοινωνικά «ερείπια» συνεχώς διογκώνονται και οδηγούμαστε, ουσιαστικά, σε οιονεί εθνική «γενοκτονία», τέσσερις μήνες μετά την δημόσια αποκάλυψη του επικεφαλής οικονομολόγου του Δ.Ν.Τ., Ολιβιέ Μπλανσάρ, ότι στην Ελλάδα εφαρμόσθηκαν λανθασμένες πολιτικές, λόγω λάθους στο κλάσμα του δημοσιονομικού πολλαπλασιαστή της ύφεσης (πόσο, δηλαδή, ύφεση δημιουργείται, όταν μειώνονται οι δημόσιες δαπάνες), το σύστημα παρακμής, που έχει σήμερα τις τύχες της Χώρας, περί άλλων τυρβάζει.

Αυτό το «αθώο» λάθος του Δ.Ν.Τ., που χρησιμοποίησε στις προβλέψεις του για την Ελλάδα λανθασμένο κλάσμα, ως προς τον δημοσιονομικό πολλαπλασιαστή, και συγκεκριμένα ποσοστό 0.5, αντί του 0.9 έως 1.7, αποτέλεσε τον πυρήνα των μνημονιακών πολιτικών, που μέσα σε μία τριετία έθεσε την Χώρα στο «κρεβάτι του Προκρούστη» και της επέβαλε «επώδυνες επεμβάσεις», που έχουν οδηγήσει στην διάλυση του κοινωνικού ιστού και την συντριβή του παραγωγικού μηχανισμού.

Η συνομολόγηση αυτού του «θανατηφόρου» λάθους από την πλευρά του Δ.Ν.Τ., θα έπρεπε, ήδη, να αποτελέσει το «μεγάλο όπλο» της σημερινής τρικομματικής κυβέρνησης, έτσι ώστε επιθετικά να προβεί σε σοβαρή πολιτική επαναδιαπραγμάτευση αυτής της «θανατηφόρας» πολιτικής, πλην όμως το αντίθετο συμβαίνει.

Το σύστημα παρακμής, που κυβερνά αυτή την Χώρα, που συναποτελείται από την παρασιτική οικονομική ολιγαρχία και μεγάλο μέρος του πολιτικού προσωπικού του δικομματικού κλεπτοκρατισμού, που υπηρετείται σήμερα από την τρικομματική κυβέρνηση, όχι μόνο δεν θέτει αυτό το κεντρικό ζήτημα, αλλά προσπαθεί να το αποσιωπήσει.

Τα αμείλικτα ερωτήματα είναι, αφενός, γιατί, παρά τις δημόσιες ομολογίες του Δ.Ν.Τ., συνεχίζεται δογματικά η υλοποίηση αυτής της καταστροφικής οικονομικής πολιτικής, που επιφέρει τον «ακρωτηριασμό» της Ελλάδας και, αφετέρου, γιατί η πολιτικοοικονομική εξουσία στην Ελλάδα αποδέχεται ασθμαίνως αυτή την πολιτική, αν και αποτελεί μία σύγχρονη τραγωδία, που αγγίζει τα όρια της ανθρωπιστικής κρίσης και της οιονεί «γενοκτονίας».

Οι απαντήσεις είναι πιο σοκαριστικές και από τις ερωτήσεις. Από τη μια πλευρά, η Ελλάδα χρησιμοποιείται ως το παγκόσμιο «πειραματόζωο», ως Χώρα Ευρωπαϊκή, στην οποία επιχειρείται η συντριβή οποιωνδήποτε μορφών Κράτους Δικαίου και Κράτους Πρόνοιας, προς όφελος των διεθνών «τοκογλύφων». Από την άλλη πλευρά, η σκληρότητα, η επιθετικότητα και η κυνικότητα των μέτρων σε βάρος στοιχειωδών δικαιωμάτων του Λαού, που πλήττουν την άμεση επιβίωσή του, οφείλεται στο γεγονός, ότι η ντόπια παρασιτική οικονομική ολιγαρχία και το διεφθαρμένο και ανεπαρκές πολιτικό προσωπικό, που αναπτύχθηκε μέσα από την στρεβλή «κομματοκρατία» της Μεταπολίτευσης και έχει λάβει σήμερα τον χαρακτήρα του συστήματος παρακμής, όπως εύστοχα έχει επισημάνει ο Πρόεδρος της Κίνησης Ιδεών και Δράσης «ΠΡΑΤΤΩ», Καθηγητής Νίκος Κοτζιάς, έχουν παραδώσει τα πάντα, προκειμένου να εξασφαλίσουν την διατήρηση των προνομίων τους, μέσω της βοήθειας των ξένων «πλατών», αδιαφορώντας αν, έτσι, «ανοίγουν την πόρτα» του «ακρωτηριασμού» της μεγάλης πλειοψηφίας του Ελληνικού Λαού, αλλά και της ίδιας της Χώρας.

Χρουμπ Ιωσήφ: «Ας θυμηθούμε έγκαιρα πολίτες και αρμόδιοι φορείς ( περιφέρεια και καλικρατικοί δήμοι) την καταπολέμηση των κουνουπιών»

Η εμφάνιση τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, νοσημάτων που μεταδίδονται με το τσίμπημα των κουνουπιών, νοσημάτων που δεν υπήρχαν, όπως ο ιός του Δυτικού Νείλου ή που είχαν εξαφανιστεί για πολλές δεκαετίες, όπως η ελονοσία, καταδεικνύει την ανάγκη οργάνωσης και εφαρμογής προγραμμάτων αντιμετώπισης των εντόμων αυτών.

Για την επιτυχία οποιουδήποτε προγράμματος αντιμετώπισης κουνουπιών  έχει μεγάλη σημασία η σωστή, έγκαιρη και η από κοινού οργάνωση του, από τους εμπλεκόμενους φορείς (Δήμους, Περιφέρειες) οι οποίοι έχουν και την ευθύνη της πραγματοποίησής του.

Για να επιτευχθεί αυτό θα πρέπει εγκαίρως να εξασφαλιστούν τα απαραίτητα κονδύλια και να οριστούν οι φορείς που θα υλοποιήσουν τα προγράμματα καταπολέμησης.

Γι’ αυτό η Περιφέρεια Θεσσαλίας, στο περιφερειακό συμβούλιο έχει ήδη εγκρίνει πρόγραμμα, με τίτλο «Καταπολέμηση κουνουπιών Π.Ε. Λάρισας» με προϋπολογισμό και πίστωση 100.000 Ε και θα πρέπει το ίδιο να πράξουν και οι άλλες Περιφερειακές Ενότητες Καρδίτσας, Τρικάλων και Μαγνησίας, σε συνεργασία με τους δημάρχους τους.

Είναι θεμελιώδους σημασίας η συγκέντρωση και αξιολόγηση όλων των στοιχείων που αφορούν την επιδημιολογία των ασθενειών, των οποίων φορείς είναι τα κουνούπια, όλα τα είδη των κουνουπιών, καθώς και την εποχιακή διακύμανση των πληθυσμών των εντόνων αυτών που έχουν καταγραφεί στις συγκεκριμένες περιοχές. Τα στοιχεία αυτά μαζί με τα στοιχεία από τη λεπτομερή χαρτογράφηση όλων των εστιών ανάπτυξης προνυμφών κουνουπιών στις συγκεκριμένες περιοχές καθ΄ όλη  τη διάρκεια της περιόδου αναπαραγωγής τους είναι απαραίτητα για τη λήψη αποφάσεων σχετικά με το είδος των μέτρων καταπολέμησης, την έκτασή τους και τη χρονική περίοδο στην οποία θα πρέπει αυτά να εφαρμοστούν.

Επίσης, κατά την οργάνωση των προγραμμάτων θα πρέπει να υπάρχει η δυνατότητα αναθεώρησης και προσαρμογής τους ακόμη και κατά την διάρκεια του τρέχοντος έτους, εφόσον αυτό απαιτείται με βάση τα επιδημιολογικά ή εντομολογικά δεδομένα ή άλλα στοιχεία που μπορεί να προκύψουν.

ΜΕΘΟΔΟΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗΣ ΚΟΥΝΟΥΠΙΩΝ

         Η αντιμετώπιση των κουνουπιών σε μια περιοχή θα πρέπει να βασίζεται σε συνδυασμό μέτρων, που συμβάλλουν παράλληλα προς το τελικό αποτέλεσμα και όχι στην εφαρμογή μιας μόνο μεθόδου καταπολέμησης.

Θα πρέπει να στηρίζεται κατά κύριο λόγο στην καταπολέμηση ή τον περιορισμό των προνυμφών και συμπληρωματικά να πραγματοποιείται καταπολέμηση των διαχειμαζόντων τελείων εντόμων κατά τη χειμερινή περίοδο ή όταν αυτό απαιτείται από τις συνθήκες.

Ο περιορισμός των εστιών μπορεί να επιτευχθεί με την επιχωμάτωση μικρών κοιλοτήτων του εδάφους και τον καθαρισμό από τη βλάστηση των εστιών που έχουν υποδειχθεί από τη χαρτογράφηση, όπως αρδευτικά ή αποστραγγιστικά κανάλια ή τάφροι, δεξαμενές συλλογής νερού, οι όχθες ποταμών ή ρυακιών, οι κοίτες χειμάρρων κτλ, ώστε να διευκολύνεται η κίνηση του νερού και να παρασύρονται τα ατελή στάδια των κουνουπιών.

Επίσης θα πρέπει να λαμβάνεται μέριμνα για τον περιορισμό, την εξάλειψη ή τον καθαρισμό των εστιών, που βρίσκονται μέσα ή γύρω από τις κατοικημένες περιοχές. Ενδεικτικά αναφέρονται τα σημεία όπου συγκεντρώνονται λιμνάζοντα ύδατα όπως οι αποχετεύσεις, διαρροές των συστημάτων ύδρευσης, δοχεία αποθήκευσης νερού ή άλλα αντικείμενα που κατακρατούν το νερό της βροχής ή ποτίσματος, εγκαταλελειμμένοι χώροι και κτίρια όπου συνήθως συσσωρεύονται απορρίμματα πάσης φύσεως, οι βιολογικοί καθαρισμοί, κλπ.

Κατά την επιλογή των εντομοκτόνων θα πρέπει να λαμβάνεται σοβαρά υπόψη η χρήση για την οποία προορίζεται το νερό των εστιών, δεδομένου ότι τα εντομοκτόνα αυτά μπορούν να προκαλέσουν ρύπανση του περιβάλλοντος και τοξικότητα στους διαφόρους οργανισμούς. Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται στις περιπτώσεις που το νερό χρησιμοποιείται για το πότισμα των ζώων και την άρδευση των καλλιεργειών καθώς και στις περιπτώσεις που ζουν σε αυτό υδρόβιοι οργανισμοί.

Η ενημέρωση και ευαισθητοποίηση του πληθυσμού των τοπικών κοινωνιών είναι αναπόσπαστο μέρος ενός προγράμματος αντιμετώπισης κουνουπιών για την προστασία των ανθρώπων από την ενόχληση ή τις ασθένειες για τις οποίες τα κουνούπια είναι φορείς και την αποφυγή παραπληροφόρησης και δημιουργίας πανικού.

Οι Υγειονομικές Περιφέρειες, οι Περιφέρειες και οι Καλλικρατικοί Δήμοι οφείλουν να συνεργαστούν μεταξύ τους και με το ΚΕΕΛΠΝΟ για να οργανώσουν και να πραγματοποιήσουν εκστρατείες ενημέρωσης των πολιτών για την σημασία της προφύλαξης τους από τα κουνούπια και τα προτεινόμενα μέτρα ( όπως π.χ. τοποθέτηση στις οικίες αντικουνουπικών πλεγμάτων, χρήση κουνουπιέρων, εντομοκτόνων στον αέρα, ανεμιστήρων ή κλιματιστικών, λαμπτήρων κίτρινου χρώματος, απομάκρυνση του στάσιμου νερού από λεκάνες, βάζα, γλάστρες, υδρορροές κλπ, κούρεμα γρασιδιού, θάμνων και φυλλωσιών, πότισμα των φυτών κατά τις πρωινές ώρες, κάλυψη του σώματος με κατάλληλα ενδύματα που προστατεύουν το σώμα, χρήση εντομοαπωθητικών στο ακάλυπτο δέρμα και επάνω από τα ρούχα) μέσω ενημερωτικών ομιλιών, διανομή σχετικών ενημερωτικών εντύπων, μηνύματα σε τοπικούς ραδιοφωνικούς ή τηλεοπτικούς σταθμούς κλπ.

Επίσης οι πολίτες θα πρέπει να ενημερώνονται εγκαίρως και με κάθε δυνατό τρόπο για τους επικείμενους ψεκασμούς στην περιοχή τους.

Τα προγράμματα αντιμετώπισης κουνουπιών θα πρέπει να ξεκινήσουν σύντομα διότι οι μήνες Μάρτιος και Απρίλιος είναι η περίοδος αναπαραγωγής των κουνουπιών και εναπόθεσης των αυγών τους.

Ας πάρουμε όλοι, πολιτεία και πολίτες, τα μέτρα μας έγκαιρα, πριν να είναι αργά.

 

            Χρουμπ Ιωσήφ

                                                                   Ιατρός Ειδικός Παθολόγος

Περιφερειακός Σύμβουλος

Κωνσταντός Χρήστος: «Προτάσεις για ένα σύγχρονο, θεσμικό, δημοκρατικό, συλλογικό ΠΑΣΟΚ»

Α. ΤΙ ΠΑΣΟΚ ΘΕΛΟΥΜΕ

Στις 28 Φεβρουαρίου θα πραγματοποιηθεί το 9ο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ.  Το  Συνέδριο μας, ονομάστηκε Συντακτικό γιατί είναι η μεγάλη ευκαιρία να μετασχηματιστεί το ΠΑΣΟΚ σ’ ένα σύγχρονο, θεσμικό, δημοκρατικό ,ανοικτό  και συλλογικό κόμμα όπως  έχει δηλώσει επανειλημμένα ο πρόεδρός μας Ευάγγελος Βενιζέλος.

Ένα κόμμα που πέρα από τις πολιτικές του θέσεις, θα μπορεί και με την οργάνωση και την λειτουργία του να εκφράζει τις προοδευτικές και δημιουργικές δυνάμεις της ελληνικής κοινωνίας, της δυνάμεις της εθνικής προοπτικής και της ελπίδας. Ένα ΠΑΣΟΚ που θα εκφράζει το σύγχρονο ευρωπαϊκό σοσιαλιστικό ρεύμα.

Έχουν συζητηθεί οι λόγοι για τους οποίους το ΠΑΣΟΚ υπέστη μια μεγάλη ήττα. Τώρα όμως φθάνουμε στην «στροφή». Και το ΠΑΣΟΚ μπορεί πια με μια τολμηρή φυγή προς τα εμπρός, να επανασυνδεθεί με την ελληνική κοινωνία, να οικοδομήσει νέες γέφυρες με τις λαϊκές δυνάμεις, να ξανανέβει μαζί με την άνοδο της χώρας.

 

Αυτό όμως προϋποθέτει ότι:

 

α. Το ΠΑΣΟΚ είναι πάντα πατριωτικό, λαϊκό, προοδευτικό και ριζοσπαστικό, πιστό στις αξίες που του κληροδότησε ο Αντρέας Παπανδρέου. ΠΑΣΟΚ χωρίς τις λογικές του φόβου, της ηττοπάθειας, της παραίτησης. Προχωρούμε μπροστά, για να ξαναγίνουμε ένας μεγάλος, ζωντανός,  πολιτικός οργανισμός.

β.Το ΠΑΣΟΚ έχει πάντα ως θεμέλιο την αξιακή, πολιτική και προγραμματική του ενότητα. Την σύνθεση μέσα από τον πλουραλισμό των απόψεων και την κοινή δράση. Σύνθεση όμως σε προοδευτική και πλειοψηφική κατεύθυνση, και όχι με συμψηφισμούς και στρογγυλοποιήσεις. Είναι πρώτιστο καθήκον μας να διαφυλάξουμε την ενότητά του, την ενότητα της Δημοκρατικής Παράταξης.

γ.Το ΠΑΣΟΚ είναι ανοιχτό στην κοινωνία, στα ρεύματα και στις εκφάνσεις της, αλλά οργανωτικά συγκροτημένο, με «ραχοκοκαλιά», με θεσμικές δημοκρατικές λειτουργίες.

δ. Το ΠΑΣΟΚ είναι γνήσια συλλογικό, συμμετοχικό, ανοιχτό και δημοκρατικό. Δεν είναι ένα προσωπικό ή αρχηγικό κόμμα. Αρνείται τα εσωκομματικά πελατειακά δίκτυα και τις προσωπολατρικές πρακτικές. Δίνει ευκαιρίες και κίνητρα ουσιαστικής συμμετοχής στα μέλη και τους φίλους του, τους καθιστά συνδιαμορφωτές των θέσεων του.Σέβεται, ακούει, αξιοποιεί, αξιολογεί δημοκρατικά και δίκαια  τα στελέχη του. Αναπτύσσει στην πράξη δεσμούς συντροφικότητας και αλληλεγγύης.

ε.Το ΠΑΣΟΚ είναι ανοιχτό στους νέους. Τους εμπιστεύεται, τους αναθέτει ευθύνες. Η ανανέωση όμως ως διαρκές αίτημα πρέπει να στηρίζεται σε ιδεολογικές αρχές και πολιτικά κριτήρια, ώστε να ενδυναμώνει την ταυτότητα μας και να πολλαπλασιάζει την δυναμική μας προς την κοινωνία.

στ.Το ΠΑΣΟΚ εγγυάται την αυτονομία της πολιτικής. Με ισχυρό και αξιόπιστο πολιτικό λόγο, που διαμορφώνει την πολιτική ατζέντα. Με θεσμούς και τολμηρές κινήσεις που εγγυώνται την εξυγίανση του δημόσιου βίου, την διαφάνεια σε όλους τους τομείς. Αλλάζουμε τον εαυτό μας για να αλλάξουμε την κοινωνία.

 

Β. ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ

I.ΠΑΣΟΚ σύγχρονο, θεσμικό κόμμα, συλλογικό, δημοκρατικό οργανωτικά συγκροτημένο.

1.Ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ είναι ο εκφραστής του στην κοινωνία και στην Βουλή. Ο εγγυητής της ενότητας, της συλλογικής, δημοκρατικής λειτουργίας του.

2.Το τακτικό Συνέδριο συνέρχεται κάθε 4 χρόνια και μετέχουν εκλεγμένοι αντιπρόσωποι των οργανώσεων βάσης του ΠΑΣΟΚ.

3.Το Συνέδριο εκλέγει Κεντρική Πολιτική Επιτροπή (ΚΠΕ)

4.Η ΚΠΕ εκλέγει τον Γραμματέα της  και 15μελές Πολιτικό Συμβούλιο, το οποίο συνεδριάζει κάθε εβδομάδα.

5.Η Εθνική Συνδιάσκεψη Συνέρχεται σε τακτική σύνοδο τουλάχιστον μια φορά το  χρόνο ως κεντρικό όργανο διαβούλευσης για προγραμματικά ζητήματα.

6.Η Κοινοβουλευτική ομάδα με 3μελές Προεδρείο που λειτουργεί με επικεφαλής τον Γραμματέα της ΚΟ και με κατανομή αρμοδιοτήτων σε όλα τα μέλη της.

7. Οι Γραμματείς των Τομέων Πολιτικής και Δράσης του Κινήματος εκλέγονται από την Κεντρική Πολιτική Επιτροπή Οι Τομείς συνδέονται με τα Περιφερειακά, Νομαρχιακά και Τοπικά όργανα του Κινήματος.

 

II.ΠΑΣΟΚ κόμμα αποκεντρωμένο με ισχυρή περιφερειακή δομή – ΠΑΣΟΚ: Κόμμα των περιφερειών και της τοπικής κοινωνίας

1. Η περιφερειακή συγκρότηση της χώρας αποτελεί το πρόπλασμα της αντίληψης μας για την αποκέντρωση και την περιφερειακή συγκρότηση του κράτους. Το κύριο βάρος θα το έχει η Δημοτική οργάνωση, που αποτελεί και το βασικό πολιτικό κύτταρο του ΠΑΣΟΚ.

2.Οι Δημοτικές Οργανώσεις λειτουργούν σε επίπεδο Δήμου ως χώρος πολιτικού διαλόγου και δράσης, αναλαμβάνουν πολιτικές και κοινωνικές πρωτοβουλίες στην περιοχή τους, ενώ διασυνδέονται με όλες τις δραστηριότητες της τοπικής κοινωνίας, τους φορείς, τα σχολεία, τα ιδρύματα κ.ο.κ

3.Οι Νομαρχιακές Επιτροπές σε επίπεδο νομού

4.Οι Νομαρχιακές Συνδιασκέψεις συγκροτούνται κατά τα πρότυπα της Εθνικής Συνδιάσκεψης.

5.Οι Περιφερειακές Επιτροπές αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες που αφορούν την ανάπτυξη της περιοχής τους

6.Ομάδα Πρωτοβουλίας πολιτών ΠΑΣΟΚ συγκροτείται και λειτουργεί σε κάθε γειτονιά ή χωριό στο πλαίσιο της αντίστοιχης Δημοτικής Οργάνωσης.

7.Τα μέλη και οι φίλοι του ΠΑΣΟΚ μετέχουν ενεργά και ουσιαστικά στην διαμόρφωση των πολιτικών θέσεων του Κινήματος σε εθνικό, περιφερειακό και τοπικό επίπεδο. Είναι συνδιαμορφωτές των πολιτικών του ΠΑΣΟΚ και όχι παθητικοί αποδέκτες ή απλοί εκτελεστές της «γραμμής». Αυτό διασφαλίζεται μέσα από την ουσιαστική λειτουργία των οργανώσεων και μέσα από την εφαρμογή θεσμών άμεσης δημοκρατίας στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ με την αξιοποίηση τόσο συμβατικών όσο και ηλεκτρονικών μεθόδων.

 

III.ΠΑΣΟΚ των νέων και των κινημάτων της κοινωνίας των πολιτών

1.Η Νεολαία ΠΑΣΟΚ έχει πολιτική αναφορά στις ιδέες και στις αρχές του Κινήματος. Εκφράζει τους νέους όλης της παράταξης. Έχει πολιτική αυτοτέλεια και πλήρη πολιτική αυτονομία. Είναι ανοιχτή σε όλους τους νέους, χειραφετημένη, με κοινωνικές πρωτοβουλίες ιδιαίτερα στους τομείς της πολιτικής, του πολιτισμού, του διαδικτύου κ.ο.κ.

2.Το ΠΑΣΟΚ οργανώνει δίκτυα συνεργασίας με τις οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών σε τομείς όπως το διαδίκτυο, ο εθελοντισμός, η οικολογία, η ανθρωπιστική βοήθεια κ.ο.κ, και με όλα τα κοινωνικά κινήματα αναπηρικό, γονεϊκό, καταναλωτικό, γυναικών κ.ο.κ.

3.Το ΠΑΣΟΚ συνδέεται με όλες τις ευπαθείς κοινωνικές ομάδες, τους μετανάστες, τους πρόσφυγες κ.ο.κ.

 

IV. ΠΑΣΟΚ ανοικτό στην κοινωνία και στα ρεύματα σκέψης.

1.Το ΠΑΣΟΚ είναι κόμμα πολυσυλλεκτικό και πολυφωνικό, αλλά με στοχευμένο και σαφή λόγο και κοινή δράση μέσα και έξω από την Βουλή στο όνομα των ιδεών, των αρχών και των πεποιθήσεών του.

2.Το ΠΑΣΟΚ είναι ανοικτό στην κοινωνία, το κοινωνικό ΠΑΣΟΚ θέλουμε να εκφράζεται μέσα στο οργανωμένο ΠΑΣΟΚ, να το τροφοδοτεί και να το αναζωογονεί.

3.Ρεύματα πολιτικής σκέψης συγκροτούνται και λειτουργούν ελεύθερα με δυνατότητα παρέμβασης σε όλα τα οργανωτικά επίπεδα.

4.Το ΠΑΣΟΚ λειτουργεί ως χώρος ελεύθερης σκέψης. Η αποδοχή του πολιτικού του λόγου από την κοινωνία καθιστά αποτελεσματική την πολιτική του δράση. Η ενιαία δράση και η αξιοπιστία του προγραμματικού λόγου του ΠΑΣΟΚ διασφαλίζεται μέσα από τις αποφάσεις των εκλεγμένων οργάνων, οι οποίες πρέπει να είναι σεβαστές από όλα τα μέλη τους.

5.Το ΠΑΣΟΚ είναι κόμμα σκεπτόμενο που παράγει νέες ιδέες και ανοίγει νέα θέματα.  Διασυνδέεται με τα πανεπιστήμια, με τα ΤΕΙ και με όλα τα ερευνητικά ιδρύματα της χώρας και του εξωτερικού που ασχολούνται με θεματολογία κρίσιμη για το πρόγραμμα και τον πολιτικό λόγο του ΠΑΣΟΚ.

6.Θεμελιώδης προϋπόθεση για την λειτουργία του ανανεωμένου ΠΑΣΟΚ είναι μια εσωτερική, όχι μόνο οργανωτική, αλλά και πολιτιστική ανατροπή. Αυτό απαιτεί υπέρβαση των παλαιοκομματικών αντιλήψεων, του παραγοντισμού και των μικροφεουδαρχικών πρακτικών που απωθούν τις τοπικές κοινωνίες.

7.Η ανανεωμένη σχέση του ΠΑΣΟΚ με την κοινωνία προϋποθέτει μια ριζικά διαφορετική σχέση του ΠΑΣΟΚ με το κράτος, όταν αυτό βρίσκεται στην κυβέρνηση. Η πλήρης διάκριση κόμματος και κράτους καθίσταται καταστατική αρχή που διέπει την συγκρότηση όλων των κομματικών οργάνων και τις αντίστοιχες πρακτικές και νοοτροπίες.

8.Η νέα αυτή αντίληψη για την σχέση κόμματος – κοινωνίας – κράτους αφορά και την σχέση του ΠΑΣΟΚ με το συνδικαλιστικό κίνημα. Ένα κίνημα που το θέλουμε αυτόνομο, χειραφετημένο, αξιόπιστο, ικανό να υπερβεί την κρίση συνδικαλιστικής αντιπροσώπευσης και την μειωμένη συμμετοχή των εργαζομένων. Κίνημα με οργανωτική υπόσταση, χωρίς επαγγελματίες συνδικαλιστές που «μονιμοποιούνται» στον ρόλο αυτό.

 

V. ΠΑΣΟΚ με αυτονομία και οικονομική αυτοδυναμία, λειτουργία με διαφάνεια, αξιολόγηση, κανόνες δεοντολογίας.

1. ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ, ΚΑΝΟΝΕΣ ΔΙΑΦΑΝΕΙΑΣ

Το ΠΑΣΟΚ διατηρεί ως μόνιμη και αταλάντευτη επιλογή του την ανεξαρτησία και την αυτονομία της πολιτικής του λειτουργίας και δράσεις από οργανωμένα συμφέροντα. Όλες οι αποφάσεις των οργάνων του Κινήματος δημοσιεύονται στο δικτυακό τόπο του, με ευθύνη των αντίστοιχων οργάνων.

2. ΘΗΤΕΙΕΣ

Βασική εγγύηση για την νέα σχέση κόμματος – κοινωνίας – κράτους είναι η θεσμοθέτηση μεγίστου αριθμού θητειών (τρεις) στα όργανα του ΠΑΣΟΚ.

3.ΤΗΡΗΣΗ ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΔΕΟΝΤΟΛΟΓΙΑΣ

Για την τήρηση των αρχών του Κινήματος, της προστασίας της δημόσιας εικόνας του, τον έλεγχο και εφαρμογή του Καταστατικού, τον Κανονισμό Λειτουργίας, τον Κώδικα Διαφάνειας του Κινήματος εκλέγεται από την ΚΠΕ 5μελής Επιτροπή Καταστατικού και Πιστοποίησης (ΕΚΑΠ).

5. ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ

Η οικονομική διαχείριση του Κινήματος διέπεται από τις αρχές του ουσιαστικού ελέγχου και της διαφάνειας. Όλα τα έσοδα και οι δαπάνες των οργανώσεων του σε όλα τα επίπεδα, καθώς και οι σχετικές εκθέσεις και τα πορίσματα ελέγχου δημοσιεύονται υποχρεωτικά στον δικτυακό τόπο του Κινήματος.

 

VI.ΠΑΣΟΚ με ισχυρή παρουσία στο ευρωπαϊκό και στο διεθνές Σοσιαλιστικό κίνημα

Το ΠΑΣΟΚ μετέχει πάντα ενεργά στο Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα και την Σοσιαλιστική Διεθνή. Η συμμετοχή του όμως αυτή γίνεται κτήμα όλων των στελεχών, των μελών και φίλων και όλων των οργανώσεών του, από το επίπεδο του Πολιτικού Συμβουλίου μέχρι το επίπεδο της δημοτικής οργάνωσης.

 

 

ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΣ ΧΡΗΣΤΟΣ

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΗΣ Ν.Ο.Ε.Σ. ΠΑΣΟΚ Ν. ΤΡΙΚΑΛΩΝ




www.antallaktikaonline.gr

ΑΝΤΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ
Olivia Penalva & Windmills - Every breath you take
Charlie Puth - Attention
Harry Styles - Sign of times
Kadebostany - Castle in the snow
Kovacs - My love
Ed Sheeran - Perfect
LP - Lost on you
James Arthur - Say you won΄t let go
Passenger - Let her go
Rihanna - Love on the brain

 



LIGO GELIO 1